Headlines News :

காணொளி

சுவடி

கலப்பு முறை கை கொடுக்குமா? - துரைசாமி நடராஜா


உள்ளூராட்சி மன்றத்தேர்தல்கள் தொடர்பில் தற்போது அதிகமாக பேசப்பட்டு வருகின்றன. கட்சிகள் இது குறித்து கலந்துரையாடி வருவதோடு வேட்பாளர் தெரிவிலும் கவனம் செலுத்தி வருகின்றமையையும் அறியக் கூடியதாக உள்ளது. இம்முறை உள்ளூராட்சி மன்றத்தேர்தல்கள் முதன் முறையாக கலப்பு முறையில் இடம்பெற உள்ளமையும் தெரிந்த விடயமாகும். இந்நிலையில் இக்கலப்பு முறையானது மலையக மக்களை பொறுத்தவரையில் எதிர்பார்த்த சாதக விளைவுகளை ஏற்படுத்தமாட்டாது என்று பரவலாக கருத்துக்கள் எதிரொலித்து வருகின்றன. மேலும் கலப்பு முறையிலான உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தலில் செல்வாக்கு உள்ளவர்களுக்கே வெற்றிவாய்ப்பு அதிகமாக இருப்பதாகவும் கருத்துகள் வெளியிடப்பட்டுள்ளமையும் குறிப்பிடத்தக்க விடயமாக உள்ளது.

தேர்தலின் முக்கியத்துவம்

தேர்தல்கள் என்னும் விடயம் மிகவும் முக்கியத்துவம் மிக்க ஒன்றாக கருதப்படுகின்றது. ஜனநாயக நாடுகளில் ஜனநாயகத்தின் உறுதிப்பாட்டிற்கு தேர்தல்கள் உந்து சக்தியாக விளங்குகின்றன. ஜனநாயகத்தின் மத்திய அம்சமாக மக்களின் சுதந்திரமான தெரிவு செய்யும் உரிமை விளங்குவதாக எஸ்.கீதபொன்கலன் சுட்டிக் காட்டி இருக்கின்றார். மக்கள் எந்தவிதமான இடையூறுகளும் இன்றி தமது விருப்பத்திற்கேற்ப பிரதிநிதிகளை தெரிவு செய்தல் வேண்டும். எல்லா வயது வந்த ஆண்களும், பெண்களும் வாக்களிப்பதிலும் தேர்தலில் போட்டியிடுவதிலும் பதவி ஏற்பதிலும் சமமான உரிமை உடையவர்களாக இருக்க வேண்டும். மக்கள் பேசுவதற்கும், கருத்துக்களை வெளியிடுவதற்கும் ஒன்றுகூடுவதற்கும் உரிமை உடையவர்களாக இருப்பது அவர்களின் அரசியல் பங்குபற்றுதலை ஊக்குவிக்கும். இவை ஜனநாயகத்திற்கு அவசியமான பண்புகளாகும் என்றும் வலியுறுத்தல்கள் இடம் பெற்றுள்ளன. தேர்தல்கள் நம்பகத்தன்மைமிக்கதாக விளங்குதல் வேண்டும். எனினும் சமகாலத்தில் தேர்தல்கள் குறித்த அதிருப்தியான வெளிப்பாடுகள் அதிகமாக இருப்பதனையும் குறிப்பிட்டுக் கூறவேண்டியுள்ளது. உலகளாவிய ரீதியில் இந்த அதிருப்தி நிலை காணப்படுகின்றது.

முறைகேடான வாக்குப் பதிவுகள், அச்சுறுத்தல்கள், அத்து மீறல்கள்,பொருளாதார ஆதிக்க நிலைகள் உள்ளிட்ட பல விடயங்கள் தேர்தல் குறித்த நம்பகத்தன்மைக்கு ஊறு விளைவித்து வருகின்றன. தேர்தல்கள் இடம்பெறும் பட்சத்தில் உள்ளூர் மற்றும் சர்வதேச கண்காணிப்பாளர்கள் தேர்தலின் நடைமுறை குறித்து கண்காணிப்பு நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டு வருகின்றனர். இவர்களின் அறிக்கையானது முக்கியத்துவமிக்கதாக விளங்குகின்றது. தேர்தலில் இடம்பெறும் முறைகேடுகள் ஜனநாயகத்தை கேள்விக்குறியாக்கி விடுகின்றன. நேரடி ஜனநாயகம் பிரதிநிதித்துவ ஜனநாயகம் என்று ஜனநாயகத்தில் இரண்டு நிலைகள் காணப்படுகின்றன. மக்கள் தொகை குறைவாக இருக்குமிடத்து நேரடி ஜனநாயகம் சாத்தியமுள்ளதாக அமையும். ஆரம்பகால கிரேக்க நகர அரசுகளில் நேரடி ஜனநாயகம் சிறப்பாக பின்பற்றப்பட்டு வந்துள்ளதாக தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. தீர்மானம் எடுக்கும் செய்முறையில் மக்கள் நேரடியாக இதில் பங்கேற்பர். எனினும் இன்று நாடுகளின் பரப்பு அதிகமாகவும், மக்கள் தொகை அதிகமாகவும் உள்ளதால் பிரதிநிதித்துவ ஜனநாயக முறையே பின்பற்றப்படுகின்றது. தமது சார்பாக முடிவுகளை மேற்கொள்வதற்கு மக்கள் பிரதிநிதிகளை தெரிவு செய்து அரசியலுக்கு அனுப்பி வைக்கின்றார்கள். இந்நிலையில் மக்கள் தமது நலன்களுக்கு குரல் கொடுக்கக் கூடிய சேவையாற்றக்கூடிய பிரதிநிதிகளை இனங்கண்டு தெரிவு செய்ய வேண்டிய நிலையில் உள்ளனர். மக்களின் நம்பிக்கையை வீணடிக்கும் பிரதிநிதிகளும் எம்மிடையே இல்லாமல் இல்லை.

வாக்கு என்பது ஒரு வேட்டுக்கு சமமானது என்பார்கள். ஒரேயொரு வாக்கு ஒரு சமூகத்தின் வீழ்ச்சிக்கும் எழுச்சிக்கும் உந்து சக்தியாகிவிடும். எனவே தேர்தலின் போது வாக்கினை உபயோகிக்கும் வாக்காளரின் பொறுப்பு மிகவும் அதிகமாகும். வீணான அச்சுறுத்தல்களுக்கும், ஆதிக்கத்திற்கும் பயந்து பிழையான வழியில் வாக்கினை பிரயோகிக்கக் கூடாது. வாக்குரிமையின் முக்கியத்துவத்தினை உணர்ந்து செயற்படுதல் வேண்டும்.

விகிதாசார தேர்தல் முறை

ஒரு தேர்தல் மாவட்டத்தில் அல்லது பல் அங்கத்துவ தேர்தல் தொகுதியில் ஒரு கட்சியோ அல்லது குழுவோ பெற்ற வாக்கு விகிதாசாரத்திற்கு ஏற்ப ஆசனங்களை பகிர்ந்தளிக்கின்ற கணித ரீதியான ஒரு தேர்தல் முறை இதுவாகும். தேர்தல் தொகுதியொன்றில் போட்டியிடும் ஒவ்வொரு கட்சியும் குழுவும் மக்கள் மத்தியில் பெற்றிருக்கும் செல்வாக்கிற்கு ஏற்ப அவற்றிற்குரிய ஆசனங்களை அல்லது பிரதிநிதித்துவத்தினை பங்கிட்டு வழங்கும் தேர்தல் முறை விகிதாசார பிரதிநிதித்துவ தேர்தல் முறையாகும். 1978 ஆம் ஆண்டு அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட இரண்டாம் குடியரசு அரசியலமைப்பின் ஊடாக இத்தேர்தல் முறை அறிமுகம் செய்யப்பட்டது. விகிதாசார பிரதிநிதித்துவ முறையை குறிப்பாக தனிமாற்று வாக்கு முறையை கண்டுபிடித்து அறிமுகம் செய்து வைத்தவர்கள் இருவராவர். தனித் தனியாக ஆனால் கிட்டத்தட்ட ஒரே காலப்பகுதியில் (1850 ஆம் ஆண்டுகளில்), அரசியல்வாதியான சி.சி.ஜி.அந்திரேயும், இலண்டன் பாரிஸ்டரான தோமஸ் குரேயுமே இவ்விருவர்களாகவும் உள்ளனர். ஆனால் இந்த முறை பிரபல்யம் அடைவதற்கு காரணமாக இருந்தவர் பிரித்தானிய அரசியல் மேதையான யோன்ஸ் ரூவோட் மில் என்பதனை பேராசிரியர் அம்பலவாணர் சிவராஜா தனது நூல் ஒன்றில் சுட்டிக்காட்டுகின்றார்.

நாட்டு மக்களின் அபிவிருத்தி, ஒருமைப்பாடு என்ற பல இலக்குகளை மையப்படுத்தி விகிதாசார தேர்தல் முறை அறிமுகம் செய்து வைக்கப்பட்டது. எனினும் விகிதாசார தேர்தல் முறை இந்த இலக்குகளை உரியவாறு நிறைவேற்றியதா? என்ற கேள்வி இப்போது மேலெழும்பி இருக்கின்றது. பலமான எதிர்க்கட்சி ஒன்றினை உருவாக்குதல், கட்சிகள் பெற்ற வாக்குகளுக்கும் அவற்றுக்கு கிடைக்கும் ஆசனங்களுக்கும் இடையே விகிதாசாரத்தைப் பேணுவதாக அமைதல் என்று சாதக விளைவுகள் சிலவற்றை இத்தேர்தல் முறை கொண்டிருந்த போதும் குறைபாடுகளையே விகிதாசார தேர்தல் முறை அதிகமாக கொண்டுள்ளதாக குற்றச்சாட்டுகள் முன்வைக்கப்பட்டு வருகின்றன.

விகிதாசார தேர்தல் முறையானது ஒற்றுமைக்கு பதிலாக வேற்றுமைகளை வளர்ப்பதாக விசனம் தெரிவிக்கப்பட்டு வருகின்றது. தேர்தலில் எவ்வாறேனும் வெற்றி பெற்று விடவேண்டும் என்கிற நோக்கில் வேட்பாளர்கள் பல பிழையான நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுவதற்கு இத்தேர்தல் முறை வாய்ப்பளிப்பதாக தெரிவிக்கப்படுகின்றது. கட்சிக்குள்ளேயே விரிசல்கள் ஏற்படுவதற்கும் காரணமாக விளங்குகின்றது. மேலும் தேர்தல் மாவட்டமாக அல்லது பல் அங்கத்துவ தேர்தல் தொகுதியாக தேர்தல் தொகுதிகள் அமைந்திருப்பதனால் பிரதிநிதிகளின் கண்காணிப்பு எல்லை அதிகமாக காணப்படுகின்றது. இதனால் பிரதிநிதிகள் தமது தொகுதி பற்றியும் அங்கு வாழும் மக்களைப் பற்றியும் முழுமையாக அறிந்துகொள்வது கடினமான செயலாக உள்ளது. மக்களுக்கும் பிரதிநிதிகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பு குறைந்து காணப்படுகின்றது. இதனால் மக்கள் மற்றும் பிரதிநிதிக்கும் இடையிலான இடைவெளி அதிகரிக்கின்ற நிலையில் இது பல்வேறு சிக்கல்கள் மேலெழும்புவதற்கும் உந்து சக்தியாக அமைகின்றது. பல் அங்கத்தவர் தேர்தல் தொகுதி முறை பின்பற்றப்படுவதனால் தமது உண்மையான பிரதிநிதியை அடையாளம் காண்பதில் சிக்கல் நிலை உருவாகும். இடைத்தேர்தல்கள் இல்லாமையானது அரசின் மீதான மக்களின் அபிப்பிராயத்தினை அறிந்து கொள்ள முடியாத நிலை ஏற்படும். வேட்பாளர் சுதந்திரம் இம்முறையின் கீழ் பாதிப்படைகின்றது.

விகிதாசார முறை கணித ரீதியில் அமைந்துள்ளது. இதனால் பாமர மக்கள் மிகவும் சிரமப்படுகின்றனர். உரியவாறு உரியவர்களுக்கு வாக்களிப்பதற்கு இவர்களுக்கு இயலாதுள்ளது. இந்நிலைமையால் அநேகமான வாக்குகள் நிராகரிப்பதற்கு உள்ளாகின்றன. மலையக பகுதிகளில் நிராகரிக்கப்பட்ட வாக்குகளின் தொகை அதிகமாக உள்ளது. அரசாங்க உத்தியோகத்தர்களின் தபால் மூல வாக்குகள் கூட அதிகளவில் நிராகரிக்கப்பட்டுள்ளமையானது வாக்களிப்பதில் உள்ள சிரமங்களையே எடுத்துக்காட்டுகின்றது. என்றெல்லாம் விகிதாசார பிரதிநிதித்துவ தேர்தல் முறைக்கு எதிராக குற்றச்சாட்டுகள் முன்வைக்கப்பட்டு வருகின்றன. மேலும் இம்முறையின் கீழ் அதிகரித்த தேர்தல் செலவுகள் இடம்பெறுவதால் பிழையான நடவடிக்கைகளை வேட்பாளர்கள் பின்பற்றுவதாகவும் தெரிவிக்கப்படுகின்றது. விகிதாசார தேர்தல் முறையின் அதிருப்தி நிலைகள் புதிய தேர்தல் முறையின் அவசியத்தினை வலியுறுத்தின. அரசாங்கமும் இதுதொடர்பில் விசேட கவனம் செலுத்தி இருந்தது.

உள்ளூராட்சி மன்றங்கள்

கீழ்மட்ட மக்களின் நெருக்கமான அரசியல் பங்கேற்பு நடவடிக்கைகளுக்கு உந்து சக்தியாக உள்ளூராட்சி மன்றங்கள் விளங்குகின்றன. அவர்களுக்கான அபிவிருத்தி மற்றும் சமுதாய மேம்பாட்டு தேவைகளை அவர்களே திட்டமிட்டு தீர்மானங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்பதனை அடிப்படையாகக் கொண்டு உள்ளூராட்சி மன்றங்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளன. உள்ளூராட்சி மன்றங்கள் ஊடான சேவையினை உரியவாறு மலையக மக்களுக்கு பெற்றுக்கொடுக்கும் நோக்கில் மலையக கட்சிகள் காய் நகர்த்தல்களையும் மேற்கொண்டு வருகின்றன.

மலையக பகுதிகளில் உள்ளூராட்சி மன்றங்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்க வேண்டுமென்று தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் உள்ளிட்ட பல கட்சிகளும் வலியுறுத்தி வந்தன. மலையக பகுதிகளில் பிரதேச சபைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கப்பட உள்ளது. இவ்விடயத்தில் தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி அரசுக்கு மிகுந்த அழுத்தத்தைக் கொடுத்திருந்தது. நாட்டில் பத்தாயிரம் அல்லது அதற்கு குறைந்த மக்களைக் கொண்ட பிரிவுகள் பிரதேச சபைகளாக அங்கீகரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. எனினும் இரண்டு இலட்சத்துக்கும் அதிகமான சனத்தொகையைக் கொண்ட அம்பகமுவ மற்றும் நுவரெலியா என்பவற்றுக்கு தலா ஒரு உள்ளூராட்சி மன்றங்களே உள்ளதாக சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருந்தது. இதனால் உரிய அபிவிருத்தியை மலையக மக்களிடம் கொண்டு செல்வதில் இடர்பாடுகள் உள்ளன என்றும் தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி ஜனாதிபதி மற்றும் பிரதமரிடம் வலியுறுத்திக் கூறி இருந்தது. இதனடிப்படையில் நுவரெலியா மாவட்டத்தில் பிரதேச சபைகளின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்க இணக்கம் காணப்பட்டுள்ளதாகவும் தெரிவிக்கப்பட்டது.

எவ்வாறெனினும் நுவரெலியா மாவட்டத்தில் பிரதேச சபைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கப்பட்டுள்ளமை முக்கியத்துவம் மிக்க ஒரு விடயமேயாகும். இது மலையக கட்சிகளின் ஒற்றுமைக்கு கிடைத்த மிகப்பெரும் வெற்றியாகும் என்றும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இதேவேளை நுவரெலியா, அம்பகமுவ பிரதேச சபைகளை ஐந்து அலகுகளாக பிரிப்பது குறித்து மலையக தமிழ் அரசியல் கட்சிகள் மற்றும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களுடன் கலந்துரையாடல்கள் மேலும் விரிவுபடுத்தப்பட இருக்கின்றன. இதேவேளை நுவரெலியா மாவட்டத்தில் உள்ளூராட்சி சபைகளை அதிகரிப்பது தொடர்பிலும் எல்லை மீள் நிர்ணயம் குறித்தும் ஆராய்வதற்கான கூட்டம் ஒன்றும் கடந்த 17 ஆம் திகதி செவ்வாய்க்கிழமை பாராளுமன்ற கட்டடத் தொகுதியில் இடம்பெற்றிருக்கின்றது. உள்ளூராட்சி மாகாண சபைகள் அமைச்சர் பைசர் முஸ்தபா தலைமையில் நடைபெற்ற இக்கூட்டத்தில் அமைச்சர்களான மனோகணேசன், பி.திகாம்பரம் மற்றும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களான எம்.திலகராஜ், வேலுகுமார் , முத்து சிவலிங்கம் உட்பட மற்றும் பலரும் கலந்து கொண்டிருந்தனர். இதன்போது நுவரெலியா, அம்பகமுவ ஆகிய உள்ளூராட்சி சபைகளை தலா மூன்று சபைகளாக பிரித்து ஆறு சபைகளை உருவாக்குவதற்கு இணக்கம் காணப்பட்டுள்ளது. அதற்கான ஒழுங்கு முறைகள் தொடர்பிலும் விரிவாக ஆராயப்பட்டிருக்கின்றது. இதனைவிட நுவரெலியா மாவட்டத்தில் ஹங்குரான்கெத்த, வலப்பனை, கொத்மலை ஆகிய உள்ளூராட்சி சபைகளை தலா இரண்டு சபைகளாக பிரித்து ஆறாக அதிகரிப்பதற்கும் முடிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. நுவரெலியா மாவட்டத்தில் உள்ள ஐந்து உள்ளூராட்சி சபைகளையும் 12 ஆக அதிகரித்ததன் பின்னர் அடுத்த வாரம் வர்த்தமானி அறிவித்தலை வெளியிடுவது என்றும் இணக்கம் காணப்பட்டுள்ளது.

இதேவேளை அமைச்சர் பைஸர் முஸ்தபா இவ்விடயம் குறித்து கூறுகையில், மலையக மக்களின் பிரச்சினைகளை தீர்க்குமாறு அமைச்சரவையிலும் தீர்மானிக்கப்பட்டது. தேர்தலுக்கு முன் மலையக மக்களுக்கு நீதி வழங்குவதனை அனைவரும் ஏற்றுக்கொண்டனர். மனோகணேசனும் அவர்களது யோசனைகளை வழங்குவதாக கூறினார். ஜனவரி தேர்தலை இலக்கு வைத்தே அரசாங்கம் செயற்பட்டு வருகின்றது. மலையகத்தில் உள்ளூராட்சி மன்றங்களை பிரிப்பதற்கு காலம் அதிகளவில் தேவைப்படாது. அனைத்து உள்ளூராட்சி மன்றங்களையும் ஒரே தினத்தில் நடத்துவதற்கே திட்டமிட்டுள்ளோம். ஆகவே இதனை முடித்துவிட்டே வர்த்தமானியில் வெளியிட முடியும். இதன்படி நுவரெலியா மற்றும் அம்பகமுவ மன்றங்களை மும் மூன்றாக பிரிக்க திட்டமிட்டுள்ளோம். அவர்களது யோசனையை செவ்வாய்க்கிழமை எதிர்பார்க்கின்றோம் என்று முஸ்தபா தெரிவித்திருக்கின்றார். மலையக மக்களின் எதிர்பார்ப்பை நிறைவேற்றினால் ஜனநாயகம் இலங்கையில் மேலோங்கும் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை என்றும் அவர் தெரிவித்திருக்கின்றார்.

உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தல்

உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தல்கள் விரைவில் இடம்பெற உள்ளன. இத்தேர்தலை விரைவில் அரசாங்கம் நடத்தி ஜனநாயகத்தினை வலுப்பெற செய்ய வேண்டுமென்று கட்சிகள் பலவும் வலியுறுத்தி வருகின்றன. இந்நிலையில் இம்முறை உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தல்கள் கலப்பு முறையில் இடம்பெற உள்ளமை குறித்து நீங்கள் நன்கறிவீர்கள். விகிதாசார மற்றும் தொகுதிவாரி முறைமைகளின் கலவையாக இத்தேர்தல் இடம்பெற உள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கதாகும். ஏற்கனவே கூறியதைப் போன்று விகிதாசார பிரதிநிதித்துவ முறைமையின் கீழ் பல்வேறு குறைபாடுகள் இனங்காணப்பட்டிருந்தன. எனவே இனியும் இத்தேர்தல் முறையினை தொடரவிடுவதால் அர்த்தமில்லை என்கிற நோக்கில் புதிய தேர்தல் முறை குறித்த சிந்தனை மேலெழுந்தது. இதன் பயனாக உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தல்கள் கலப்பு முறையில் இடம் பெறும் நிலைமைக்கு வித்திடப்பட்டது. இதேவேளையில் உள்ளூராட்சி திருத்த சட்டமூலத்தில் 55 இற்கும் மேற்பட்ட திருத்தங்கள் உள்ளதாக பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க தெரிவித்திருந்தமையும் உங்களுக்கு நினைவிருக்கலாம். மக்கள் விடுதலை முன்னணி உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தல் திருத்த சட்ட மூலத்தில் உள்ளடக்கப்பட்டுள்ள திட்டங்களில் சிக்கல் நிலை இருப்பதாகவும் சுட்டிக் காட்டி இருந்தது. எனினும் பின்னர் மக்கள் விடுதலை முன்னணி திருத்தச் சட்டமூலத்திற்கு ஆதாரமாகவே வாக்களித்திருந்தது. உள்ளூராட்சி தேர்தல்கள் கலப்பு முறையில் இடம்பெற உள்ள நிலையில் இது குறித்து பலவிதமான பார்வையை பலரும் செலுத்தியிருக்கின்றன. குறிப்பாக பாராளுமன்ற உறுப்பினர் எம்.திலகராஜ் தனது நிலைப்பாட்டினை பின்வருமாறு தெளிவு படுத்துகின்றமையை அவதானிக்க கூடியதாக உள்ளது. நல்லாட்சி அரசாங்கத்தில் புதிய தேர்தல் முறை கொண்டுவரப்பட்டு முதன்முறையாக உள்ளுராட்சி மன்றத் தேர்தல்கள் இடம்பெற உள்ளன. இதில் வட்டார ரீதியாக 60 சதவீத உறுப்பினர்களும் விகிதாசார முறையின் கீழ் 40 சதவீத உறுப்பினர்களும் தெரிவு செய்யப்பட இருக்கின்றனர். கிராம சேவகர் பிரிவுகளை உள்ளடக்கியதே வட்டாரமாகும். குறிப்பிட்ட வட்டாரத்தில் மக்கள் மத்தியில் செல்வாக்கு மிக்கவர்கள் சமூக நலன் சார்ந்த விடயங்களில் ஆர்வத்துடன் செயற்படுகின்றவர்கள், மனித விழுமியங்களைப் பின்பற்றி வருகின்றவர்கள் போன்றோரை மக்கள் தெரிவு செய்யக்கூடிய வாய்ப்பு அதிகமாக இருக்கின்றது. இதில் பெண்களுக்கு இருபத்தைந்து சதவீத இட ஒதுக்கீடு கட்டாயமாக்கப்பட்டுள்ளது. வட்டார முறையில் பத்து சதவீத பெண் உறுப்பினர்களும்,விகிதாசார முறையில் பதினைந்து சதவீத பெண் உறுப்பினர்களும் உள்வாங்கப்படுவார்கள்.கடந்த காலங்களில் பிரதேச சபைக்கோ நகர சபைக்கோ போட்டியிடுகின்றவர்கள் தாம் சார்ந்துள்ள பிரதேசம் தவிர ஏனைய பிரதேச வாக்குகளையும் பெற்று தேர்தலில் வெற்றிப் பெற்று வந்தார்கள். ஆனால் புதிய முறையில் குறிப்பிட்ட வட்டாரத்தில் மாத்திரமே வாக்குகளை கேட்க முடியும். வட்டாரத்தில் வெற்றி பெற்று உறுப்பினராக தெரிவு செய்யப்படுகிறார்கள். வட்டாரத்தின் அபிவிருத்திப் பணிகளுக்கு பொறுப்பாக இருப்பார்கள். அதேபோல் விகிதாசார முறையில் நாற்பது சதவீத உறுப்பினர்கள் தெரிவு செய்யப்படும் போது தேர்தலில் தோல்வி கண்டவர்களும் தெரிவு செய்யப்படக்கூடிய வாய்ப்பு இருக்கின்றது. மேலும் கட்சிகளுக்கு கிடைக்கும் மொத்த வாக்குகள் மற்றும் உறுப்பினர்களுக்கு ஏற்ப விகிதாசார நியமனம் வழங்கப்படும். நியமன உறுப்பினர்கள் தமது வட்டாரத்துக்கு மாத்திரம் அல்லது ஏனைய வட்டாரங்களுக்கும் சேவை செய்யக்கூடியவர்களாக இருப்பார்கள்.

எனவே தேர்தலில் போட்டியிடும் வேட்பாளர்கள் ஆளுமை நிறைந்தவர்களாகவும் மக்கள் நலனை உரியவாறு பேணுகின்றவர்களாகவும் தாம் சார்ந்த கட்சியைச் சேர்ந்த வாக்காளர்களினதும் எதிரணி வாக்காளர்களினதும் மனங்களை வென்றெடுக்க கூடியவராகவும் இருக்க வேண்டியது அவசியமாகும். எல்லோருடனும் சுமூகமான உறவினைப் பேணுபவராகவும் இருக்க வேண்டும். உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தலில் வட்டாரம் மற்றும் விகிதாசார முறையில் அமைந்த கலப்பு முறையிலான தேர்தல் முதன் முறையாக அறிமுகப்படுத்தப்படவுள்ளது. இதில் ஒவ்வொரு வட்டாரத்துக்கும் ஒரு கட்சியின் சார்பில் ஒரு வேட்பாளர் மட்டுமே போட்டியிடுவார். கட்சியின் சின்னத்துக்கு மாத்திரமே வாக்காளர் புள்ளடியிட வேண்டும் என்று திலகராஜ் தெரிவித்திருக்கின்றார்.

இ.தொ.கா. என்ன சொல்கின்றது?

உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தல்கள் கலப்பு தேர்தல் முறையின் கீழ் இடம்பெறவுள்ள நிலையில் இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் தனது அதிருப்தியினை வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றது. விகிதாசார தேர்தல் முறையே சிறுபான்மையினருக்கு உகந்தது என்கிறது. இ.தொ.கா. இது குறித்து இ.தொ.கா. வின் தலைவரும் பாராளுமன்ற உறுப்பினருமான முத்து சிவலிங்கம் கூறுகையில் விகிதாசார தேர்தல் முறை மலையக மக்கள் உள்ளிட்ட சிறுபான்மையினருக்கு மிகவும் சாதகமானது. இந்த முறையின் மூலமாக நூற்றுக்கும் அதிகமான உறுப்பினர்களை இலங்கை முழுவதும் பெற்றுக் கொள்ளக் கூடியதாக இருந்தது. நுவரெலியா, பதுளை, கண்டி போன்ற மாவட்டங்களில் மட்டுமல்லாது மாத்தளை, குருநாகல், அவிசாவளை, களுத்துறை இங்கெல்லாம் கூட உறுப்பினர்கள் வரக்கூடிய வாய்ப்பு இருந்தது. கலப்பு முறையின் கீழ் இப்பகுதிகளில் வெற்றி வாய்ப்புக்கள் பாதிக்கப்படும் அபாயமே அதிகமாக காணப்படுகின்றது. நுவரெலியா மாவட்டம் எமக்கு சாதகமாக அமையலாம். ஏனைய பகுதிகளில் பிரதிநிதித்துவம் தொடர்பில் சிந்திக்க வேண்டியுள்ளது. ஒரு சில உறுப்பினர்களைப் பெற்றுக் கொள்ளும் வாய்ப்புள்ளது. பெரும்பான்மைக் கட்சிகள் எமது வாய்ப்புக்களை தட்டிப்பறிக்கும் நிலை கலப்பு முறை மூலமே அதிகமாக காணப்படுகின்றது.

மாகாணசபைத் தேர்தல் குறித்தும் தொகுதி நிர்ணயம் குறித்தும் இப்போது கவனம் செலுத்தப்பட்டு வருகின்றமையே அவதானிக்க கூடியதாக உள்ளது. இதன் போது உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தல் மற்றும் தொகுதி நிர்ணய விடயத்தில் அரசாங்கம் விட்ட குறையை நிவர்த்தி செய்துகொள்ள வேண்டும் தோட்டங்களில் குறைந்த வாக்குகளும் தோட்டத்தை சுற்றியுள்ள கிராமத்தில் அதிகளவு வாக்குகளும் உள்ள நிலையில் எமக்கு பாதிப்பே ஏற்படும். ஒன்றுக்கொன்று நிலத் தொடர்பற்ற முறையில் சிங்கள மக்களுக்கென்று பிரதேச சபைகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இதனடிப்படையில் கண்டி, மாத்தளை, இரத்தினபுரி, பதுளை போன்ற இடங்களில் எமது மக்களின் நலன் கருதி தொகுதிகளை பிரித்துக் கொடுப்பது அவசியமாக உள்ளது. இதற்கான ஏற்பாடுகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் ஜனநாயகத்தை அனுபவிக்கின்ற வாய்ப்பு மலையக மக்களுக்கு உருவாக்கிக் கொடுக்கப்பட வேண்டும். மலையக மக்கள் வாக்களித்தும் அரசியலில் பங்கேற்க உரிய வாய்ப்பு உருவாக்கி கொடுக்கப்படாதிருக்குமிடத்து இது ஒரு அநீதியான செயல் என்றே கூறத் தேன்றுகின்றது. அரசாங்கம் மலையக மக்களுக்கான வாய்ப்பினை உருவாக்கிக் கொடுக்க வேண்டியது மிக முக்கிய கடமையாகும். இதிலிருந்தும் விலகிச் செல்ல அரசாங்கம் முற்படுதல் கூடாது என்கிறார் முத்துசிவலிங்கம். சமூக முன்னேற்றத்துக்கு அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் அவசியமாகியுள்ள நிலைமையில் அரசாங்கம் பொறுப்புணர்ந்து நடந்துகொள்ள வேண்டும்.

செறிந்து வாழும் இடங்களில் சாதகம்

கலப்பு தேர்தல் முறை மலையக மக்கள் செறிவாக வாழும் இடங்களில் சாதகமாகவும் பரந்து வாழும் இடங்களில் பாதகமாகவும் அமையும் என்கிறார் பேராதனை பல்கலைக்கழக சிரேஷ்ட விரிவுரையாளர் எஸ். விஜய சந்திரன். நுவரெலியா மாவட்டத்தை பொறுத்த வரையில் முன்பு இருந்ததை விட அங்கத்தினர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும். ஏனைய இடங்களில் இது கேள்விக் குறியாகலாம். இப்போது இருக்கும் பிரதிநிதித்துவமும் இல்லாது போகலாம். பரந்து வாழும் இடங்களில் தமிழ் மக்களின் அபிவிருத்தி நடவடிக்கைகள் பாதிப்படைய கூடும். கம்பஹா போன்ற மாவட்டங்களில் எமது பிரதி நிதிகள் தெரிவாவதற்கு எந்தவொரு வாய்ப்பும் இல்லாது போகும். மலையகத்தவர்கள் பரந்து வாழும் இடங்களில் இம் மக்கள் தமது அரசியல் விடயங்கள் உள்ளிட்ட ஏனைய பல நடவடிக்கைகளுக்கும் ஏனைய இனத்தவர்களை தங்கி வாழக்கூடிய ஒரு சூழ்நிலை காணப்படும். தங்கள் இன அடையாளத்தை உறுதிப்படுத்தக்கூடிய விடயங்களிலும் இத்தகையோர் சிக்கல்களை எதிர்நோக்க வேண்டியிருக்கும் என்கிறார் விஜய சந்திரன்.

இதேவேளை கலப்புமுறை தேர்தல் குறித்து விளக்கங்களை உரியவாறு மக்களுக்கு பெற்றுக்கொடுக்க வேண்டியது மிகவும் அவசியமாக உள்ளது. பூரண தெளிவுபடுத்தல் மிகவும் அவசியமாகும். கலப்பு முறையின் தேர்தல்களை பொறுத்திருந்து பார்ப்போம்.

நன்றி - வீரகேசரி

இடுப்பில் கொழுந்துக் கூடை - மல்லியப்புசந்தி திலகர்

தமிழகத்தில் மலையக இலக்கிய ஆய்வரங்கம்  5

தொடக்கவிழாவில் வாழ்த்துரைகளை  ஆய்வரங்க மலையகக் குழு சார்பில் மலைநாட்டு எழுத்தாளர் மன்ற தலைவர் தெளிவத்தை ஜோசப் காந்தி கிராம கிராமிய பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ், இந்திய மொழிகள் மற்றும் கிராமிய கலைகள் துறையின் புலத்தலைவராக கடமையாற்றும் பேராசிரியர் வ.ராசரத்தினம் ஆகியோர் வழங்கினர். 

ஈழத்து தமிழ் இலக்கியத்தின் ஒரு செழுமைமிக்க கூறாக மலையகத் தமிழ் இலக்கியத்தையும் கொள்ள வேண்டும் என விமர்சன ஜாம்பவான்களான பேராசிரியர் கைலாசபதி, பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பி ஆகியோரும் பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் குறிப்பிடும் அளவுக்கு ஈழத்தில் மலையகத் தமிழ் இலக்கியம் தனது இடத்தை உறுதிசெய்துள்ளது. 

ஈழத்து இலக்கியம் என்றாலே அது யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து வருகின்ற எழுத்துக்களைத்தான் குறிக்கின்றது  என்ற மனோநிலை ஓங்கியிருக்கின்ற தமிழ் நாட்டு இலக்கிய சூழலுக்கு,   மகாத்மா காந்தியின் நினைவின் பேரில் இயங்கும் இந்திய பல்கலைக்கழகம் மலையக இலக்கிய கலை பண்பாட்டு வடிவங்களை ஆய்வு செய்வதற்கு இரண்டு நாட்களை ஒதுக்கியுள்ளமை பாராட்டுக்குரியது.

இந்த பல்கலைக்கழக துணைவேந்தர் முதல் பேராசியர்கள், முனைவர்கள், ஆய்வு மாணவர்கள் மட்டுமல்லாது வெளியில் இருந்து ஆய்வாளர்கள் விமர்சகர்களையும் ஒன்றிணைத்து இந்த முயற்சியை மேற்கொண்டிருப்பதனால் இந்த பல்கலைக்கழக நிர்வாகத்துக்கே எனது வாழ்த்துக்களை சொல்ல வேண்டும் என நினைக்கிறேன்.

குறிப்பாக தமிழ்த்துறைத் தலைவர் பேராசிரியர் பா.ஆனந்தகுமார், எமது மலைநாட்டு எழுத்தாளரான அவுஸ்திரேலியாவில் வசிக்கும் மாத்தளை சோமு ஆகியோரின் அர்ப்பணிப்பும் உழைப்பும் இந்த ஆய்வரங்கினை ஒரு வெற்றி விழாவாக மாற்றியிருக்கிறது. நாட்கூலிக்கு வேலை செய்பவர்கள்தானே இவர்களுக்கு என்ன தெரியும், இவர்களைப் பற்றிய எழுதவும் நாங்கள்தான் வரவேண்டும் என கிண்டல் செய்த இலங்கையின் பிற பிரதேச இலங்கைத் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் சிலருக்கு, எங்களாலும் எழுத முடியும் என இலக்கியம் படைத்துக்காட்டிய மலையகத் தமிழ் இலக்கியம் தொடர்பில் தமிழ்நாட்டில் ஆய்வு மாநாடு என்பது அதன் உழைப்பையும் அர்ப்பணிப்பையுமே காட்டி நிற்கின்றது. 

இலங்கையின் கிழக்குப்பகுதியில் இருந்து வெளிவந்த தேனருவி எனும் இலக்கிய இதழுக்கு ஒரு முறை நான் கதை ஒன்று எழுதி இருந்தேன். அந்த கதையில் கொழுந்தெடுக்கும் பெண் ஒருவர் பாத்திரமாக வருகிறார். அட்டைப்படத்திலோ உள்பக்கத்திலோ பெண்கள் படைத்ததைத்தானே போடுவார்கள் (சிரிக்கிறார்). அதுபோல எனது கதையிலும் வந்த அந்த பெண்பாத்திரத்தை படமாக ஓவியர் வரைந்து போட்டிருந்தார். அந்த ஓவியத்தில் வந்த பெண் கொழுந்து கூடையை இடுப்பில் வைத்துக்கொண்டு நின்றார். (மேடைக்கு முன்னாள் வந்து கூடையை இடுப்பில் வைத்திருப்பதுபோல பாவனையும் செய்து காட்டினார்.) இது என்னத்தைக்காட்டுகிறது? மலைநாட்டில் எப்படி பெண்கள் கொழுந்து எடுக்கும் பெண்கள் கூடை மாட்டியிருப்பார்கள் என்பதுகூட தெரியாமல்தான் கிழக்கில் இருந்திருக்கிறார்கள்.  பிறகு என்னவென்று அந்த மக்களின் வாழ்க்கையை அவர்கள் அறிவார்கள். 

இலங்கையிலேயே இந்த நிலைமை என்றால் தமிழ்நாட்டைப்பற்றி சொல்லவும் வேண்டுமா? எனவே இலங்கை மலையகத்தைப்பற்றி தமிழகம் தெரிந்துகொள்ள இத்தகைய செயலமர்வுகளும் கருத்தரங்குகளும் அவசியம்தான். அந்த நோக்கத்துடனேயே  மலைநாட்டு எழுத்தாளர் மன்றம் காந்தி கிராம கிராமிய பல்கலைக்கழகத்துடன் இணைந்து அவுஸ்திரேலியா தமிழ் எழுத்தாளர் மன்றத்தின் ஒத்துழைப்புடன் இந்த முயற்சியை மேற்கொண்டுள்ளது என தெளிவத்தை ஜோசப் தெரிவித்தார். 

வாழ்த்துரை வழங்கிய காந்திகிராம கிராமிய பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ், இந்திய மொழிகள் மற்றும் கிராமிய கலைகள் துறையின் புலத்தலைவரான வ.ராசரத்தினம் எந்தவொரு சமூகமும் தமது வாழ்வியல் வரலாற்றை பதிவுசெய்ய வேண்டுமெனில் தமது கலை இலக்கிய பண்பாட்டு வடிவங்களை பேணி பாதுகாக்க வேண்டும்.  

அந்த வகையில் தமிழகத்தில் இருந்து 200 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் காலனித்துவவாதிகளால் கூலிகளாக அழைத்து ச்செல்லப்பட்ட தமிழச்சமூகம் இன்று தம்மை இலங்கையில் மலையகத் தமிழ் சமூகமாக அடையாளப்படுத்தி, தமது கலை, இலக்கிய, பண்பாட்டு வடிவங்கள் ஊடாக நிலை நிறுத்திக்கொண்டுள்ளார்கள் என்பதை இந்த செயலமர்வில் வெளிப்படுத்துகின்றார்கள். இங்கே இடம் பெற்ற உரைகளின் ஊடாக அவர்களின் ஈடுபாடும் அர்ப்பணிப்பும் எந்தளவு உறுதியாக இருந்துள்ளது எனபதனை அறியமுடிகின்றது. அவர்கள் அனைவருக்கும் எனது வாழ்த்துக்களைத் தெரிவிக்கின்றேன் எனத் தெரிவித்தார்.  

ஆய்வரங்கத்தின் கட்டுரைகளை அடங்கிய தொகுப்பு நூல் 'இலங்கை மலையகத் தமிழ் இலக்கியம் - கலைப்பண்பாட்டு வடிவங்கள்' எனும் தலைப்பில் பேராசிரியர் பா.ஆனந்தகுமாரை தொகுப்பாசிரியராகக் கொண்டு தொடக்கவிழாவின்போது வெளியிடப்பட்டது. ஆய்வரங்கில் பங்குபற்றிய அனைவரதும் கட்டுரைகள் இதில் இடம்பெறாதபோதும் முன்கூட்டியே கட்டுரைகளை அனுப்பியவர்களதும் ஆய்வரங்கிற்கு வருகைதர முடியாமல் போனவர்களதும் கட்டுரைகளின் தொகுப்பாக இந்த விழா மலர் அமைந்திருந்தது.  இந்த தொகுப்பு மலையகத்தைச் சார்ந்தவர்கள், மலையகம் சாரா ஆனால், மலையகத்தின்பால் அக்கறையுள்ள பிற பிரதேசத்தைச் சார்ந்தவர்கள், மலையகத்தில் இருந்து தாயகம் திரும்பியவர்களாக தமிழகத்தில் வாழும் மலையக உறவுகள் என பலரதும் கட்டுரை ஒன்று சேர்க்கப்பட்ட தொகுப்பாக அமைந்துள்ளமை முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. 

 'மலையக வரலாற்றில் அரசியல்' (மு.சி.கந்தையா - இவர் கண்டி பிரதேசத்தில் வாழ்ந்து இப்போது தமிழகத்தின் கூடலூரில் வாழ்ந்து வருகிறார்) , 'மலையகத் தமிழர் - ஒரு சுருக்க வரலாறு'- 1823 முதல் 1864 வரை (இரா.சடகோபன் - மலைநாட்டு எழுததாளர் மன்ற இணைச்செயலாளர்), 'மலையகத் தமிழர் தாயகம் திரும்பியதன் பின்னணி' (சி.பன்னீர் செல்வம் - இவர் கண்டி பிரதேசத்தில் வாழ்ந்து இப்போது தமிழகத்தின் மதுரையில் வாழ்ந்து வருகிறார்), 'மலையக கவிதை இலக்கிய செல்நெறியும் மலையக தேசியமும்' (மல்லியப்புசந்தி திலகர் - கட்டுரையாளர்), 'மலையக நவீன இலக்கிய வரலாற்றாக எழுத்துக்கள்' (செல்லத்துரை சதர்ஷன் - யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்தவரான இவர் இப்போது பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் விரிவுரையாளராக கடமையாற்றுகின்றார். 

தஞ்சாவூர் பல்கலைக்கழகத்தில் கலாநிதி பட்டத்திற்கான ஆய்வு மாணவராக உள்ளார் ), 'குறிக்கோளோடு கவிதை எழுதிய குறிஞ்சித்தென்னவன்' (மாத்தளை சோமு – மலையகத்தவரான இவர் இப்போது அவுஸ்திரேலியாவில் வாழ்வதுடன் அவுஸ்திரேலியா (சிட்னி) தமிழ் எழுத்தாளர் சங்க தலைவராகவும் செயற்படுகின்றார்.), 'புலப்பெயர்வு இலக்கியமும் நிலம் இழந்தவர்களின் குரலும் - மலையக இலக்கியத்தை முன்வைத்து' (மேமன்கவி –  மேமன் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவரான இவர் தமிழ் கவிஞரும் மலையக இலக்கியம் குறித்த ஈடுபாடும் கொண்டவராவார்), 'சக்தீ பால ஐயா கவிதைகளும் நீண்ட பயணமும்' (பாலதாஸ் ஸ்ரீஸ்கந்ததாஸ் - யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்தவரான இவர் அவுஸதிரேலியாவில் வாழ்ந்துவருகிறார்), 'குருதிமலை நாவலில் மலையக மக்களின் வாழ்வியல்' (தி.மோகன்ராஜ் - தஞ்சாவூர் பல்கலைக் கழகத்தில் பேராசிரியராக கடமையாற்றும் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்தவர்), 'மலையகத்தில் தாய் தெய்வ வழிபாடு' (பொ.சந்திரசேகரம்- யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்தவரான இவர் இப்போது பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் விரிவுரையாளராக கடமையாற்றுகின்றார். 

தஞ்சாவூர் பல்கலைக்கழகத்தில் கலாநிதி பட்டத்திற்கான ஆய்வு மாணவராக உள்ளார்), 'மலையக அரங்கியல் களம்' (அ.லட்சமணனன் - ஆசிரியரும் அரங்கியல் கலைஞருமான இவர் நிகர் சஞ்சிகையின் ஆசிரியரும் ஆவார்) என மாநாட்டில் பங்குகொண்டவர்களினதும் பங்குகொள்ளாதவர்களினதுமாக 11 ஆய்வுக் கட்டுரைகளைக் கொண்டதாக இந்த நூல் தொகுக்கப்பட்டிக்கிறது.

தொடக்க விழாவில் மலையக எழுத்துக்கள் அடங்கிய நூல்களை கலைஞர் அந்தனிஜீவா, எழுத்தாளர் மு.சிவலிங்கம், எழுத்தாளர் தெளிவத்தை ஜோசப், ஊடகவியலாளர் கி.பொன்னுத்துரை ஆகியோர் தமது நூல்களை காந்திகிராம பல்கலைக்கழக நூலகத்துக்கு வழங்கி வைத்தனர். கோ.நடேசய்யர் எழுதி 1936 இல்வெளிவந்த 'இலங்கைத் தோட்ட இந்தியத் தொழிலாளரின் அந்தரப்பிழைப்பு'  எனும் நாடகநூல் குமரன் பதிப்பகம் மறுபதிப்பாக வெளியிடப்பட்டுள்ளது.  

எழுத்தாளரும் நாடகக்கலைருமான அந்தனி ஜீவாவின் முயற்சியினால் புதுப்பொலிவுடன் மறுபதிப்பு செய்யப்பட்டுள்ள இந்த நூல் காந்தி கிராம கிராமிய பல்கலைக்கழக மலையக ஆய்வரங்கில் அறிமுகப்ப டுத்தப்படுத்தப்பட்டது. இந்த நூலின் உள்ளடக்கம் தொடர்பான பார்வையை அடுத்தவாரம் பார்க்கலாம். 

நன்றி சூரிய காந்தி


கைதிகள் விவகாரமும் அரசியல் அணுகுமுறைகளும் - ஜீவா சதாசிவம்



கடந்த இரு வாரங்களாக கைதிகள் மேற்கொண்டு வரும் தொடர் உண்ணாவிரத போராட்டம் உட்பட இது சார்ந்த ஏனைய விவகாரங்களை தீர்ப்பதற்கு 'ஒத்திவைப்பு வேளை பிரேரணை' என்ற யுக்தியை  கையாள உள்ளதாக அறிவித்துள்ளார் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் இரா.சம்பந்தன். இது  கைதிகளுக்கு எதிர்பார்ப்பை  ஏற்படுத்தியிருக்கும்.  கைதிகள் பிரச்சினை இன்று ,நேற்று பேசப்பட்டு வரும் விடயமல்ல.

 இறுதி யுத்தத்தின் பின்னர்   'அரசியல் கைதிகள்'  என்ற பெயரில் பெரும் துன்பத்தை தொடர்ச்சியாக எதிர்நோக்கி வருகின்றனர். பல வருட காலமாக உறுதியான காரணம் ஏதும் இல்லாமல் கைதிகள் விவகாரம் இழுத்தடிப்பட்டுச் செல்கின்றது. இந்த அரசியல் சார் பிரச்சினையை ஒத்திவைப்பு வேளை பிரேரணையினூடாக தீர்த்து விட முடியமா? என்ற கேள்வியும் எழாமல் இல்லை.  

இது இவ்வாறிருக்க கைதிகள் விவகாரத்தில் திறப்புடன் திரியும் தரப்பினர் எவ்வாறு இதனை கையாண்டுள்ளார்கள். இதனை எவ்வாறு கையாள வேண்டும் என்பதை இவ்வார 'அலசல்'  அலசுகிறது. 

விடுதலைப்புலிகள் எனும் சந்தேகத்தின் பேரில் கைதுசெய்யப்பட்டு பல வருடங்களாக சிறையிலடைக்கப்பட்டுள்ள சுமார் 137 கைதிகளை அரசியல் கைதிகள் என தமிழர் தரப்பு அரசியலும் ஊடகங்களும்  விளிக்கின்ற போதும் அவர்கள் அரசியல் கைதிகள் இல்லை என்றும் இலங்கையில் அரசியல் கைதிகள் என்று யாரும் இல்லை என்றும் அரச தரப்பில் அழுத்தமாகச் சொல்லப்படுகின்றது. நீதி அமைச்சர் தலதா அத்துகோரள இதனை உறுதிப்படுத்தியுள்ளார். மறுபுறம் ஹர்த்தால்கள் நடத்தப்பட்டாலும் தமிழ் கைதிகள் விடுதலை செய்யப்படமாட்டார்கள் என பாதுகாப்பு இராஜாங்க அமைச்சர் ருவன் விஜயவர்தன தெரிவித்துள்ளார். இப்போது சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளவர்கள் கடுமையான குற்றம் இழைத்த விடுதலைப்புலி உறுப்பினர்கள் என்பது அவரது வாதம்.  

விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர்கள் அழிக்கப்பட்டு விட்டதாகவும் நாட்டில் பயங்கரவாதம் இல்லாதொழிக்கப்பட்டுவிட்டதாகவுமே 2009 ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் இலங்கையில் அரசியல் கோஷம் முன்வைக்கப்படுகின்றது. இறுதி யுத்தத்தின்போது சரணடைந்த விடுதலைப்புலி உறுப்பினர்கள் புனர்வாழ்வு அளிக்கப்பட்டு சமூகமயப்படுத்தப்பட்டுள்ளதாகவும் அரசாங்கம் சர்வதேசத்துக்கு காட்டியது. இருந்தும் சுமார் 137 பேர்  இலங்கையின் பல்வேறு சிறைகளில் அடைக்கப்பட்டுள்ளனர்.

புலிகளின் தலைவர்கள் அழிக்கப்பட்டும் நேரடியாக போரில் ஈடுபட்ட பலருக்கு புனர்வாழ்வு அளிக்கப்பட்டும், இரண்டாம் நிலை தலைவர்களும் அவர்களது உறவுகளும் அரசியல் களத்தில் செயற்பாட்டாளர்களாக வந்த பின்னரும் கூட இப்போது சிறையில் அடைக்கப்பட்டு இருப்பவர்கள் அதி பயங்கரமானவர்கள் என முன்வைக்கப்படும் வாதம் புரியும்படியானதாக இல்லை. இப்போது சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ள தமிழ் கைதிகளின்  பெயர்களை பார்த்தால் விடுதலைப்புலிகள்  செயற்பட்ட காலத்தில் பிரபலமாக பேசப்பட்ட பெயர்களாக தெரியவில்லை. அப்படியாயின் அவர்கள் எந்த அடிப்படையில் மிகப்பயங்கரமானவர்களாக சித்திரிக்கப்படுகின்றார்கள் என்பது கேள்விக்கு றியாக உள்ளது. 

தற்போது சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ள கைதிகள் பிணையில் விடுதலை செய்யப்பட்டால் கூட அவர்கள் மீண்டும் விடுதலைப்புலிகள் இயக்கச் செயற்பாடுகளை ஆரம்பித்து விடுவார்கள் என்பதுபோன்ற அச்சத்தையே அரச தரப்பு வெளிப்படுத்துவதாக உள்ளது.

அனுராதபுரம் சிறைச்சாலையில் கடந்த இரண்டு வாரகாலமாக உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ள முன்னாள் விடுதலைப்புலி உறுப்பினர்களான இராசதுரை திருவருள், மதியழகன் சுலக்்ஷன், கணேசன் தர்ஷன் ஆகிய மூவரும் கடந்த எட்டு வருடங்களாக தடுத்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.  இந்த வழக்கு விசாரணை நான்கு வருடங்களாக வவுனியா மேல் நீதிமன்றத்தில் நடந்து வந்தது. 

இந்த வழக்கின் சாட்சிகளான இராணுவத்தினருக்கு உயிரச்சுறுத்தல் விடுக்கப்பட்டிருப்பதனால், அவர்கள் வவுனியாவுக்கு வந்து சாட்சியமளிக்க முடியாதிருப்பதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இதனால் இந்த வழக்கை சிங்களப் பிரதேசமாகிய அனுராதபுரம் மேல் நீதிமன்றத்திற்கு மாற்ற வேண்டும் என சாட்சிகள் தரப்பில் விடுத்த வேண்டுகோளுக்கு அமைய இந்த வழக்கு சட்டமா அதிபரினால் அனுராதபுரத்திற்கு மாற்றப்பட்டுள்ளது.

ஆனால், இந்த வழக்கு சிங்களப் பிரதேசமாகிய அனுராதபுரத்திற்கு மாற்றப்பட்டிருப்பதனால், குற்றம் சாட்டப்பட்டுள்ள தமிழ் அரசியல் கைதிகளுக்கு மொழிப்பிரச்சினை ஏற்பட்டுள்ளது. அத்துடன் அவர்களுடைய சட்டத்தரணிகளும் அங்கு செல்வதற்கு இயலாதவர்களாக இருக்கின்றார்கள். எனவே, இந்த வழக்கை வவுனியா மேல் நீதிமன்றத்திலேயே விசாரிக்க வேண்டும் என்று இந்தக் கைதிகள் கோரியிருக்கின்றனர். தமது கோரிக்கையை முன்வைத்து அவர்கள் உண்ணாவிரதப் போராட்டத்திலும் ஈடுபட்டிருக்கின்றனர். 

தங்களது விடுதலையைக் கூட வலியுறுத்தாது விசாரணை செய்யும் நீதிமன்றத்தையாவது மாற்றித்தாருங்கள் எனும் கோரிக்கைக்காக அவர்கள் உயிரைப்பணயம் வைக்க வேண்டியிருக்கிறது. இதனை விளங்கிக்கொள்ள முடியாதவராக இருக்கும்  ஜனாதிபதி   வாருங்கள் மேசையில் உட்கார்ந்து பேசுவோம் என்று போராட்டத்தில் ஈடுபடுபவர்களை அழைக்கின்றார்? இத்தகைய கேள்விகள் எல்லாம் ஒருபுறம் இருக்க இப்போது சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ள கைதிகள் விவாகாரம் சட்டத்தின்பாற்பட்டது மட்டுமல்ல. 

அரசியல் காரணங்களினாலும் ஆனது. எனவே சட்ட ரீதியாக மட்டுமின்றி அரசியல் ரீதியாகவும் அணுகி அவர்களின் விடுதலை தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும் என தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பின் தலைவரும் எதிர்க்கட்சித் தலைவருமான இரா.சம்பந்தன் தெரிவித்து வருகிறார். 

பாராளுமன்றத்தில் அவர் முன்வைத்த ஒத்திவைப்பு வேளை பிரேரணையிலும் இதனை வலியுறுத்தியிருந்தார். அண்மையில் ஊடகங்களுக்கும் இதே கருத்தினை தெரிவித்து இருந்தார்.  நீதிமன்ற விசாரணைகளுக்கு வெளியிலேயே அமைச்சர்கள் மட்டத்தில் இந்த சிறைக்கைதிகள் விவகாரம் குறித்து அமைச்சர்களும் அரசியல் வாதிகளும் தெரிவிக்கின்ற கருத்துக்கள் அரசியல் ரீதியானவையாக அமைகின்றமையை அவதானிக்கின்றபோது எதிர்க்கட்சித் தலைவர் இரா.சம்பந்தனின் கூற்று நூற்றுக்கு நூறுவீதம் உண்மையானது என்பது தெளிவாகின்றது.

இவர்கள் அரசியல் கைதிகள் தானா என்கின்ற வாத விவாதங்களுக்கு அப்பால் இவர்களது கைதிலும் விடுதலையிலும் அரசியல் நேரடியாக தொடர்புபடுகின்றது என்பது தெளிவாகின்றது. எனவே தனியே குற்றச் செயல்களுக்காக மாத்திரமின்றி அரசியல் காரணங்கள் அடிப்படை யிலும் அவர்கள் கைது செய்யப்பட்டிருப்பார்கள் எனில் அவர்களது விடுதலையும் அரசியல் ரீதியான அணுகுமுறைகளின் ஊடாகவும் இடம்பெற வேண்டும். 

இரா.சம்பந்தன் தெரிவிப்பதுபோல இவர்களின் விடுதலை அரசியல் ரீதியாகவும் அணுகப்பட  வேண்டியது எனில் அதனைச் செய்வது யார் எனும் கேள்வியை அவரிடமே முன்வைக்க வேண்டியுள்ளது. இவர் கூட்டமைப்பின்  தலைவர் மாத்திரமல்ல பாராளுமன்றில் எதிர்க்கட்சி தலைவரும் அவரே. எனவே தமிழ் கைதிகளின் விவகாரம் அரசியல் ரீதியாக  அணுகப்பட வேண்டுமெனில் அதனை முன்னெடுக்க வேண்டிய பொறுப்பும் அவருக்கே உண்டு. அந்தப் பொறுப்பினை அவர் நிறைவேற்றியுள்ளாரா என்கின்ற கேள்வியும் எழாமல் இல்லை. 

அரசியல் கைதிகள் விவகாரம் தொடர்பில் அரசியல் ரீதியான அணுகுமுறை தேவை என தெரிவிக்கும் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் இரா.சம்பந்தன் இதற்காக ஒரு முறைதானும் பாராளுமன்றத்தில் தங்களுக்கு உள்ள வாக்குபலத்தை பயன்படுத்த முனையாததது ஏன் என்கின்ற கேள்வி எழுகின்றது. 

தாங்கள் ஜனாதிபதியிடம் இதுபற்றி பேசுவதாக தெரிவிக்கும் கூட்டமைப்பினர் இப்போது ஜனாதிபதியுடன் ஊடலிலும் ஈடுபட்டு வருகின்றனர். அதேநேரம் அவர்கள் காதல் கொண்டுள்ள பிரதமரிடம் இதுபற்றிய பேசாதது ஏன்? பிரதமரிடம் பேசி தாங்கள் அரசாங்கம் கொண்டு வரும் பிரேரணைகளுக்கு ஆதரவாக வாக்களிப்பது எனில் சிறைக்கைதிகள் விவகாரத்தில் அரசாங்கம் ஒரு நிலைப்பாட்டை எடுக்க வேண்டும்.

 அவர்கள் குற்றமற்றவர்களாக விடுதலை செய்யாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. புனர்வாழ்வு அடிப்படையிலோ அல்லது பிணையிலோ விடுவித்து தொடர்ச்சியாக நீதிமன்ற விசாரணைகளை மேற்கொள்ளும் வகையிலான ஒரு தீர்மானத்தை அரசாங்கம் எடுக்க வேண்டும் எனும் நிபந்தனையையோ முன்வைத்து  கூட்டமைப்பு தங்களது வாக்குபலத்தை பிரயோகித்தால் என்ன?  

இந்த ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் அமைச்சொன்றின் மீதான பிரேரணை முன்வைப்பின்போது வாக்குகளின் எண்ணிக்கை முப்பது அளவில் இருந்த நிலையில் ஒரு வாக்கு வித்தியாசத்திலேயே அரசாங்கம் அதனை வெற்றி கொண்டது. இது தொடர்பில் அரசாங்கத்திற்கும் கூட்டு எதிர்கட்சிக்கும் பெரும் சர்ச்சை நிலவியது. இதற்காக பாராளுமன்ற செயலாளர் நாயகத்துக்கு எதிராக நம்பிக்கையில்லா பிரேரணை கொண்டு வருவதற்கு கூட கூட்டு எதிரணியினர் தயாராகியது நினைவிருக்கலாம். அந்த நாளில் ஆளும் கட்சி பாராளுமன்ற உறப்பினர்கள் சபையில் குறைவாக இருந்த நிலையில் கூட்டமைப்பு உறுப்பினர்களின் வாக்குகளினாலேயே அரசாங்கத்தின் பிரேரணை வெற்றிபெற்றிருக்கிறது. அன்று இக்கட்டான நிலையில் அரசாங்கத்தை காப்பாற்றுவதற்கு   கூட்டமைப்பு தனது வாக்குகளைப் பயன்படுத்தி இருக்கிறது. 

இந்த சம்பவம் நடைபெற்று அடுத்தவாரத்தில் ஆளும் கட்சி குழு கூட்டம் ஐக்கிய தேசிய முன்னணி மற்றும்   ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திர கட்சி ஆகிய இரண்டு தரப்பு பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களையும் ஒன்று சேர்த்து ஜனாதிபதி செயலகத்தில் நடைபெற்ற போது தலைமை வகித்த ஜனாதிபதி, வாக்கெடுப்பு இடம்பெற்ற ஒளிநாடாவை முதலில் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பி அன்று வாக்கெடுப்பு நடந்த விதத்தை பார்த்து சிரித்த ஆளும் கட்சி பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அனைவரையும் கடும்தொனியில் பேசியதோடு,  கூட்டமைப்பு பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அன்று வாக்களித்திருக்காவிட்டால் இன்று இப்படி நீங்கள் சிரித்திருக்க மாட்டீர்கள். ராஜபக்ஷ சிரித்துக்கொண்டிருந்திருப்பார். என்னையும் சிறையில் அடைத்திருப்பார் என உணர்ச்சிவசப்பட்டு கண்கலங்க பேசியுள்ளார். 

எனவே தான் சிறை செல்ல நேரிடுவதை நினைக்கும்போதே கண்கலங்கும் ஜனாதிபதியை அன்று காப்பாற்றிய  கூட்டமைப்பினரின் வாக்குகள் ஏன் கைது செய்யப்பட்டு பல வருடங்களாக சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் தமிழ் அரசியல் கைதிகளின் விடுதலைக்கு பயன்படக்கூடாது.  ஜனாதிபதிக்கு அதனை நினைவூட்டியும் பிரதமருக்கு நிபந்தனையற்ற ஆதரவை வழங்கிக்கொண்டிருப்பதையும் மீள்பரிசீலனை செய்து தமிழ் கைதிகளின் விவகாரத்தை அரசியல் ரீதியாக அணுகவேண்டியது  கூட்டமைப்பேயன்றி வேறுயாருமல்ல என்பதை எதிர்க்கட்சித் தலைவர் இரா.சம்பந்தனுக்கு நினைவூட்ட வேண்டியிருக்கிறது. 

உங்களது சிந்தனை சரியானதே. அதனை செயற்படுத்தினால் அப்பாவி இளைஞர்கள் விடுதலை பெறுவார்கள்.

நன்றி - வீரகேசரி



தடைகளை தகர்த்தெறிந்து தேர்தல்களில் போட்டியிடுவார்களா ? - நல்லதம்பி நெடுஞ்செழியன்


 உள்ளூராட்சி மன்றங்களுக்கான தேர்தல்களில் போட்டியிடும் கட்சிகள் தமது வேட்பாளர் பட்டியல்களில் 25 வீதமானவற்றை பெண்களுக்கு ஒதுக்கிக் கொடுக்க வேண்டும் என்ற திருத்தம் உள்ளூராட்சி திருத்தச் சட்டமூலத்தில் உள்ளடக்கப்பட்டுள்ளது. இதன்மூலம் மலையகப் பெண்களுக்கும் உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தல்களில் வேட்பாளராக போட்டியிடுவதற்கான சந்தர்ப்பம் உறுதிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

இவ்வளவு நாட்களாக ஒதுக்கப்பட்ட நிலைக்கு தள்ளப்பட்டிருந்த மலையகப் பெண்களுக்கு இது ஒரு வரப்பிரசாதமாகும். தோட்டத்தில் கொழுந்து பறிப்பதற்கும், அதன்பின் வீட்டு வேலைகளை செய்வதற்கும், தேர்தல்களில் வாக்களிப்பதற்கும் மட்டும் மலையகப் பெண்கள் மட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்தனர். இந்த நிலை மாற்றப்பட்டு அவர்களும் உள்ளூராட்சி மன்றங்களினூடாக அரசியலில் பிரவேசிக்க வாய்ப்பு கிடைத்திருப்பது வரவேற்கப்பட வேண்டியதொரு செயற்பாடாகும்.

உள்ளூராட்சி மன்றங்களான மாநகர சபைகள், நகரசபைகள் மற்றும் பிரதேச சபைகள் தொடர்பான திருத்தச் சட்டமூலங்கள் திருத்தங்களுடன் கடந்த திங்கள் கிழமையன்று பாராளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளன.

அன்றைய தினம் இந்த உள்ளூராட்சி மன்றங்கள் தொடர்பான திருத்தச் சட்டமூலங்கள் இரண்டாம் மதிப்பீட்டு விவாதத்துக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டு சுமார் ஒரு மணிநேரம் இடம்பெற்ற விவாதத்துக்கு பின்னர் வாக்கெடுப்பின்றி திருத்தங்களுடன் சபையில் நிறைவேறியது.

அங்கு உரையாற்றிய விடயத்துக்கு பொறுப்பான அமைச்சர் பைஸர் முஸ்தபா மாநகர, நகர, பிரதேச திருத்தச்சட்டம் தொடர்பான அறிவித்தல் ஒருவார காலத்துக்குள் வெளியிடப்படும் என தெரிவித்துள்ளார். அத்துடன் எதிர்வரும் ஜனவரி மாதத்திற்குள் உள்ளூராட்சித் தேர்தல்கள் நடைபெறுவது உறுதி எனவும் அமைச்சர் திட்டவட்டமாக சபையில் குறிப்பிட்டுள்ளார். இதன் மூலம் ஜனவரியில் உள்ளூராட்சி மன்றங்களுக்கான தேர்தல்கள் நடைபெறுவது உறுதியென தெரியவருகிறது.

ஏற்கனவே அதாவது 2012 ஆம் ஆண்டில் உள்ளூராட்சி மன்றங்களுக்கான திருத்தச்சட்டமூலம் சமர்ப்பிக்கப்பட்டிருந்தது. அப்போது அதற்கு பொறுப்பாக இருந்த தினேஷ்குணவர்தனவினால் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட அந்த திருத்தச் சட்டமூலத்தில் 70 வீதம் தொகுதிவாரி முறையும், 30 வீதம் விகிதாசார முறையையும் கொண்ட கலப்புத் தேர்தல் முறையொன்றே முன்மொழியப்பட்டிருந்தன.

இந்த முன்மொழிவினால் சிறுபான்மை இன மக்களுக்கும் சிறுபான்மை கட்சிகளுக்கும் பாதிப்புகள் ஏற்படுமென்று சிறுபான்மை மக்கள் தலைவர்கள் மற்றும் கட்சிகளால் சுட்டிக்காட்டப்பட்டது மட்டுமின்றி, அரசாங்கத்துக்கும் இது தொடர்பாக விளக்கியதுடன் இதில் மேலும் திருத்தங்கள் கொண்டுவரப்பட வேண்டும் என்று அரசாங்கத்திடம் சிறுபான்மை கட்சிகள் வலியுறுத்தி வந்தன.

இது தொடர்பில் பல்வேறு கலந்துரையாடல் நடத்தப்பட்டதுடன், சிறுபான்மை தலைவர்களால் திருத்தங்களும் முன்வைக்கப்பட்டன. இதனையடுத்து 60 வீதம் தொகுதிவாரி பிரதிநிதித்துவத்தையும், 40 வீதம் விகிதாசார பிரதிநிதித்துவத்தையும் கொண்ட கலப்பு தேர்தல் முறைமையினை அனைத்துத் தரப்பினரும் ஏற்றுக்கொண்டனர்.

இதற்கமைய தற்போது மாநகர, நகர மற்றும் பிரதேச சபை சட்டத்தில் 5 ஆம் விதியில் உள்ள உறுப்புரையிலேயே திருத்தம் செய்யப்படுகின்றது. குறிப்பாக உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை, நிர்வாகம் தொடர்பான தொழிநுட்ப விடயங்கள் ஆகியவற்றிலேயே சிறு மாற்றங்கள் செய்யப்படவுள்ளன.

உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தலில் போட்டியிடும் ஒவ்வொரு கட்சியும் தமது வேட்பாளர் பட்டியலில் 25 வீதத்தைப் பெண்களுக்குக்காக கட்டாயமாக ஒதுக்கிக் கொடுக்க வேண்டும் என்பது உறுதிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

இந்த ஏற்பாடு மலையகத்துக்கு மிகமிக அவசியமானதொன்றாகும். மலையகத்தில் காலங்காலமாகவே பெண்கள் ஒதுக்கப்பட்டு வந்துள்ளனர். பாராளுமன்றம், மாகாண சபைகள், உள்ளூராட்சி மன்றங்கள் அனைத்திலுமே பெண்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டு வந்துள்ளனர். ஓரிரு மலையக கட்சிகள் பெயருக்காக ஓரிரு பெண்களை வேட்பாளர் பட்டியலில் சேர்த்துக் கொள்கின்றன.

இதுவரை மலையகத்தை சேர்ந்த எந்தவொரு பெண்மணியும் பாராளுமன்றத்துக்கு தெரிவு செய்யப்படவில்லை. மாகாண சபை பாராளுமன்றம் என்பவற்றுக்கு செல்ல உள்ளூராட்சி மன்றங்களே அடிப்படை ஆதாரம் என்ற நிலையில் எதிர்வரும் உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தல்களின் மூலம் பெண்களை உறுப்பினர்களாக தெரிவு செய்ய வேண்டியது அவசியமாகும்.

இதேவேளை உள்ளூராட்சித் தேர்தலுக்கு முன்னர் நுவரெலியா மாவட்டத்திலுள்ள பிரதேச சபைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கப்படுமா?

அதற்கான நடவடிக்கை முன்னெடுக்கப்படுகின்றதா? என்ற கேள்விகளும் நுவரெலியா மாவட்ட மக்களிடையே மட்டுமன்றி, முழு மலையக மக்களிடையேயும் எழுந்துள்ளது. நுவரெலியா மாவட்டத்தில் பிரதேச சபைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கப்பட்டால், எதிர்காலத்தில் மலையகத் தமிழ் மக்கள் அதிகமாக வாழும் ஏனைய மாவட்டங்களிலும் இத்திட்டம் விஸ்தரிக்கப்படலாம் என்ற எதிர்பார்ப்பு நிலவுவதே இதற்குக் காரணமாகும்.

ஆனால், கடந்த வாரம் இது தொடர்பில் தேசிய சகவாழ்வு, கலந்துரையாடல் மற்றும் அரசகரும மொழிகள் அமைச்சர் மனோகணேசனிடம் இதுபற்றி வினவியபோது; நுவரெலியா மாவட்டத்தில் உள்ள ஐந்து பிரதேச சபைகளை 12 பிரதேச சபைகளாக மாற்றும் நடவடிக்கை துரிதமாக முன்னெடுக்கப்பட்டு வருவதாகத் தெரிவித்திருந்தார்.

அமைச்சரின் இந்த உறுதிமொழி நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்பதே அனைவரினதும் எதிர்பார்ப்பாக இருக்கிறது.

நுவரெலியா மாவட்டத்தில், நுவரெலியா, அம்பகமுவ, ஹங்குராங்கெத்த, கொத்மலை மற்றும் வலப்பனை ஆகிய ஐந்து பிரதேச சபைகளே இயங்கிவருகின்றன. ஐந்து பிரதேச செயலகங்களே உள்ளன. சுமார் ஏழு இலட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட மக்கள் வாழ்கின்றனர். நுவரெலியா பிரதேச செயலாளர் பிரிவிலும், அம்பகமுவ பிரதேச செயலாளர் பிரிவிலும் மட்டும் தலா இரண்டு இலட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட மக்கள் வாழ்கின்றனர்.

இவர்கள் தங்களது தேவைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்வதிலுள்ள சிரமங்களை குறைக்கும் நோக்கிலேயே ஐந்து பிரதேச சபைகளை குறைந்தபட்சமாக 12 ஆகவாவது உயர்த்தித் தருமாறு கோரிக்கை முன்வைக்கப்பட்டது.

தமிழ் முற்போக்குக்கூட்டணித் தலைவர்கள் எதிர்வரும் உள்ளூராட்சி மன்றத்தேர்தலுக்கு முன்னர், நுவரெலியா மாவட்டப் பிரதேச சபைகளை 12 ஆக அதிகரிக்க வேண்டுமென்றும், ஹட்டன் – டிக்கோயா நகரசபை மற்றும் தலவாக்கலை – லிந்துலை நகரசபைகளை மாநகரசபைகளாக தரம் உயர்த்த வேண்டுமென்றும் கோரிக்கைகளை முன்வைத்து அரசாங்கத்தை வலியுறுத்தினர். அரசாங்கமும் இந்த கோரிக்கைகளை ஏற்றுக்கொண்டதாகவே தெரிவித்து வந்துள்ளது.

இந்நிலையில், எதிர்வரும் ஜனவரி மாதத்திற்குள் உள்ளூராட்சி மன்றங்களுக்கான தேர்தலை நடத்தப்போவதாக மாகாணசபைகள் அமைச்சர் பைஸர் முஸ்தபா கடந்த திங்கட்கிழமை பாராளுமன்றத்தில் தெரிவித்தார்.

ஜனவரிக்கு இன்னும் இரண்டரை மாதங்களே எஞ்சியுள்ளன. இந்த குறுகிய காலப்பகுதிக்குள் உள்ளூராட்சி மன்றங்களுக்கான தேர்தல்கள் நிச்சயமாக நடத்தப்படுமா? என்ற கேள்வி ஒருபுறமிருக்க, இரண்டரை மாதகாலத்திற்குள் ஐந்து பிரதேச சபைகளை 12 ஆக பிரித்து அவை தனித்தனியாக செயற்படுவதற்கான ஏற்பாடுகள் பூர்த்தி செய்யப்படுமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. இது நியாயமானதொரு கேள்வி என்றே கூறவேண்டும்.

ஏனெனில், நுவரெலியா மாவட்டத்திலுள்ள பிரதேச செயலகங்களில், தற்போது வரை இதற்கான முதற்கட்ட பணிகள்கூட ஆரம்பிக்கப்படவில்லை என்றே அங்குள்ள தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. எனவே, எதிர்வரும் உள்ளூராட்சிமன்றத் தேர்தல்களுக்கு முன்னர் நுவரெலியா மாவட்டப் பிரதேச சபைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கப்படுமா என்பது சந்தேகமாகவே இருக்கிறது.

நன்றி - வீரகேசரி

உதயனின் யாழ்மொழித் திமிர்


"யாழ்ப்பாணத்தில் பேசப்படும் தமிழ் மொழியே சரியானது - வடக்கு மாகாண ஆளுநர்."
-உதயன் செய்தியின் தலைப்பு இது-
ஒன்றை "மேல்" என்கிற போதே மற்றயவை "கீழ்" என்று பூடகமாக ஆக்கப்பட்டு விடுகின்றது. இதை ஒரு அரசியல்வாதி தனது இருப்புக்காக கூறிவிட்டுச் செல்லக்கூடும். ஆனால் ஆளுனரின் முழுப் பேச்சிலிருந்தும் இந்த பகுதியை மாத்திரம் எடுத்து "உதயன் பத்திரிகை" தனது தலைப்பாக இடுவதில் உள்ள பெருமிதம் இருக்கிறதே. அதைத் தான் யாழ் மையவாத திமிர் என்கிறோம்.

இந்த போக்கு இன்னமும் தீர்ந்த பாடில்லை. அவரவருக்கு அவரவர் வட்டார வழக்குண்டு. ஏற்கெனவே இந்த “யாழ்ப்பாண மொழி”த் திமிர் மட்டக்களப்பு தமிழையும் அப்படித்தான் பார்த்தது வன்னித் தமிழையும் அப்படித்தான் பார்த்தது. ஏன் இலங்கையில் மன்னாரிலும், மலையகத்திலும், கொழும்பிலும் பேசும் தமிழ் ஒன்றுக்கொன்று வேறானவை தான். ஒரே இடத்தில் இருக்கும் தமிழர்களும் முஸ்லிம்களும் கூட வெவ்வேறு பேச்சு வழக்கைத் தான் கொண்டிருக்கிறார்கள். நாடு முழுவதுமுள்ள முஸ்லிம்களுக்குள்ளேயே பிரதேசத்துக்கு பிரதேசம் பேசும் தமிழ் மொழி வேறுபடுகிறதே. இதில் எது சிறந்தது - எது குறைந்தது, எது செழித்தது - எது நலிந்தது என்பதற்கான அளவுகோல்தான் என்ன?

பேச்சுவழக்கை வைத்து ஆதிக்க நிலையில் உள்ளவர்கள் தாம் பேசுவது தான் உயர்ந்தது என்கிற கருத்துநிலை உலகில் எங்கெங்கும் இருக்கவே செய்கிறது. எவர் எதைப் பேசினாலும் நாமெல்லாம் எழுதும், வாசிக்கும் மொழி வழக்கு ஒன்றாகி விடுகிறது. அதில் அனைவரும் சங்கமித்து விடுகிறோம். கவிதையாகவும், கதைகளாகவும் இலக்கியம் படைக்கும்போது அந்தந்த வட்டார மொழிகளை, பண்பாட்டு வழக்குக்குரிய பேச்சு மொழியைக் கையாள்கிறோம். மற்றும்படி நாம் கற்கும் – கற்பிக்கும், பேசும் – எழுதும் மொழி ஒன்றாகத் தான் இருக்கிறது அல்லவா? ஒன்றை மேல் என்று சுட்டும் போதே மற்றவற்றை கீழ் என்று கூறும் வழக்கம் மொழி விடயத்தில் மாத்திரமல்ல சகல பண்பாட்டுக் கூறுகளிலும் பிரயோகிக்கவே செய்யப்படுகிறது. இந்த மொழித் திமிரில் ஒரு படிநிலை வரிசையும் இல்லாமல் இல்லை.

அம்பேத்கர் கூறுவார். இடைநிலைச்சாதியினர் தமக்கு மேலுள்ள சாதி மேலிருந்து குத்துதே குடையுதே என்று கத்திக்கொண்டிருக்குமாம். ஆனால் அதேவேளை தனக்கு கீழே உள்ள சாதியினரை குத்திக்கொண்டே, குடைந்து கொண்டே இருக்குமாம். அது தான் சாதியின் படிநிலையாதிக்கம் என்பார். 

அதுபோலத் தான் யாழ்ப்பாணத் தமிழுக்கு மட்டக்களப்பு தமிழ் கீழாக இருக்கும், மட்டக்களப்புக்கு, கொழும்பு தமிழ் கீழாக இருக்கும், கொழும்பு தமிழுக்கு, மலையகத் தமிழ் கீழாக இருக்கும். இந்த அபத்தமான கேவலம்மிக்க கர்வத்தை ஆதிக்கசக்திகளையும், ஆதிக்க சித்தாந்தங்களையும், அவற்றின் திசைவழியையும் புரிந்துகொண்டால் மாத்திரமே விளங்கி ஒழுக முடியும். இல்லையெனில் உதயன் போன்ற தரங்கெட்ட கர்வப் போக்கோடு அழுகி ஒழுகவே நேரிடும்.

திருமலையில் தொடங்கிய கலவர ஒத்திகை! - என்.சரவணன்


இலங்கையின் வரலாற்றில் கருப்புக் கறை 83 கலவரம். கருப்பு யூலை என்றும், அழைக்கப்படும் 83 கலவரமானது தமிழர்களின் அரசியல் கோரிக்கைகளுக்கான நியாயத்தை உலக அரங்கில் உறுதிபடுத்திய முக்கிய நிகழ்வு. 83 கலவரத்தின் போது தமிழ் மக்கள் கொடுத்த விலை அந்தளவு கொடியது.

இதற்கான பின்புலம் உருவான கதையை கடந்த வாரங்களில் வெளியான தொடர்களில் பார்த்தோம்.

சாதாரணமாகவே பெரும்பான்மை சிறுபான்மை மக்களுக்கிடையே வகுப்பு கலவரங்கள் இடம்பெறும்போது அம்மக்கள் கொண்டுள்ள பலத்தைப் பொறுத்து அதன் அகோரம் தீர்மானிக்கப்படுவதை கண்டிருக்கிறோம். கூடவே அரச அதிகார பலமும் குறிப்பிட்ட ஒரு தரப்புக்கு கிடைக்கும் போது அது குரூரமான வடிவத்தை அடைத்து விடுகிறது. உலகெங்கிலும் இதன் உதாரணத்தை வரலாறு நெடுகிலும் காண முடியும்.

இலங்கையின் வரலாற்றை எடுத்துப் பார்த்தால் ஒரு சிறு தீப்பொறி போதும் ஒரு பெரும் கலவரத்தை உண்டு பண்ணுவதற்கு என்கிற உண்மையை வரலாறு நெடுகிலும் பல தடவைகள் நிரூபித்திருக்கிறது. அதன் இன்னோர் அர்த்தம் ஒரு நூற்றாண்டாகவே இன அமைதியின்மையும், இனப்பதட்ட நிலையும், இனக் கெடுபிடி நிலையும் இருந்துகொண்டே வந்திருக்கிறது என்பதை உணர முடியும்.

83 கலவரத்திலிருந்து தான் முதலாவது ஈழப்போரின் ஆரம்பம் என அழைக்கப்படுகிறது.

83 கலவரமும் அப்படித்தான் ஒரு பொறிக்காக காத்திருந்தது. அதற்கான ஒத்திகை திருகோணமலையில் நடந்தது என்று தான் கூறவேண்டும். திருகோணமலையில் அரச படையினரின் ஒத்தாசையுடன் சிங்கள இனவாத காடையர் கூட்டம் இனவேட்டையைத் தொடங்கியது.


திருமலை வன்செயல்கள்
இதற்கு பதிலடியாக வடக்கில் தமிழ் இளைஞர் குழுக்கள் அரச படையினரின் மீதும், அரச சொத்துக்களின் மீதும் இலக்கு வைத்து ஆங்காங்கு தாக்கினர்.

திருகோணமலையில் நிகழ்ந்த அட்டூழியங்கள் குறித்து யூன் 11 வெளியான் “சற்றடே ரிவியு” பத்திரிகை அங்கே கொலைகளும் குண்டுத் தாக்குதல்களும் நடந்ததை பதிவு செய்தது.

யாழ் பல்கலைக்கழக ஆசிரியர் சங்கத்தின் அறிக்கையில்
“இவ்வெறித்தாக்குதல்கள்  ஊரடங்குச் சட்டம் அமுலிலிருந்தபோது நடைபெற்றிருக்கிறது. ஆயுதப்படைகளின் மறைமுக ஒத்துழைப்புடனேயே இவை நடந்திருக்கிறது என்பது வெளிப்படை. திருகோணமலையில் இக்கொடூரமான நாட்களை அனுபவித்த பல தமிழர்கள் ஊரடங்கினபோதுஅவர்களது வீடுகளில் இனவெறுக் குண்டர்கள் தாக்கியபோது தாங்க முடியாது ஓடித்தப்ப முயலும்போது, ஊரடங்குச் சட்டத்தை மீறினர் என்று பாதுகாப்புப் படையினர் துப்பாக்கிப்பிரயோகம் செய்தார்கள்.”
திருகோணமலையில் வீடுகளையும், சொத்துக்களையும் இழந்த மக்கள் அகதி முகாம்களுக்கு தள்ளப்பட்டார்கள்.

இந்த வன்செயல்கள் தொடங்கிய நேரத்தில் ஜே.ஆர் நாட்டில் இருக்கவில்லை. யூன் 12-27 வரையான காலத்தில் அவர் எகிப்து, ரோம் போன்ற நாடுகளுக்கு உத்தியோகபூர்வ விஜயம் மேற்கொண்டிருந்தார். இடைக்கால ஜனாதிபதியாக பிரேமதாச செயற்பட்டார்.

ஜூலை 3ஆம் பிறப்பிக்கப்பட்ட அவசரகாலச் சட்டவிதி 15A ஆனது, பாதுகாப்புப் படைகளுக்கு, அவர்களால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டவர்களின் உடல்களை உடனடியாகப் புதைக்கவோ, எரிக்கவோ அதிகாரத்தைக் கொடுத்தது.

அதாவது, படையினரால் கொல்லப்படுபவர்களது அடையாளத்தை அறியாமலும், மரணவிசாரணை நடத்தப்படாமலும், உடனடியாகப் பாதுகாப்புப் படைகளால் அந்தவுடலை எரிக்கவோ, புதைக்கவோ கூடிய அதிகாரத்தை, இந்த அவசரகாலப் பிரகடனம் பாதுகாப்புப் படைகளுக்கு வழங்கியது.

அதாவது தாம் நினைத்தபடி, நினைத்த இடத்தில் நினைத்தவர்களைக் கொன்று மறைப்பதற்கான அனுமதியை (License to Kill) வழங்கியதற்கு இது ஒப்பானது

அமைச்சரே கதறினார்
இந்தக் கலவரங்களைக் கண்டு அன்றைய அரசாங்கத்தைச் சேர்ந்த திருகோணமலை மாவட்ட பாராளுமன்ற உறுப்பினரும், மாவட்ட அமைச்சருமான எச்.ஜீ.பி நெல்சன்.
“தமிழ் மக்கள் தாக்கப்படுகிறார்கள், ஒரு வயதுக் குழந்தை துப்பாக்கிச் சூட்டுக்குள்ளாகி துடிதுடித்து மாண்டது, நான்கு வயதுக் குழந்தை கருகிச் செத்தது. இவர்கள் எவரும் சிங்கள மக்களில்லை. திருமலையில் தமிழ் மக்கள் படும் சித்திரவதையை என்னால் பொறுத்துக்கொண்டிருக்க முடியவில்லை.  இந்நிலை நீடிக்குமானால் நான் மாவட்ட அமைச்சர் பதவியை மாத்திரமல்ல, பாராளுமன்ற உறுப்பினர் பதவியையும் இராஜினாமா செய்யத் தீர்மானித்துவிட்டேன்.”
என்று கண் கலங்கியபடி கூறினார். அவர் ஜூன் முதலாம் திகதி கூட்டிய சமரச மாநாட்டின் போதே வேதனையுடன் பேசினார். அந்த மாநாட்டுக்கு திருமலை எம்.பி. இரா.சம்பந்தனுக்கு அனுப்பியிருந்த அழைப்பை சம்பந்தன் நிராகரித்திருந்தார். அ.தங்கத்துரை உள்ளிட்ட பலர் அந்த மாநாட்டை பகிஸ்கரித்திருந்தனர். 

முதல் இரண்டு வாரங்கள் மாத்திரம் 225 வன்செயல்கள் இடம்பெற்றதாக பொலிஸ் அறிக்கை வெளியிட்டது.

பிரபாகரனின் சகோதரி வீட்டுக்கு தீ
இதற்கிடையில் பிரபாகரனின் சகோதரி அவரின் கணவர் நில அளவையாளர் ஆர்.பாலசுந்தரம் ஆகியோர் குடும்பத்துடன் வத்தளை- எந்தலை அல்விஸ் டவுனில் வசித்து வந்தனர். சில நாட்களுக்கு முன்னர் பொலிஸ் புலனாய்வுப் பிரிவினர் விசாரித்து விட்டுச் சென்றதன் பின்னர் ஜூலை 4 அன்று அவரது வீட்டைத் தேடிச் சென்ற காடையர் கூட்டம் அவர்களின் வீட்டை தீயிட்டு கொளுத்தினர்.

ஜூலை 8 ஆம் திகதி கூடிய பாராளுமன்ற விவாதத் தொடரில் திருமலை சம்பவங்களைப் பற்றிய விவாதங்கள் காரசாரமாக சூடுபிடுத்தது.

எதிர்க்கட்சித் தலைவர் அமிர்தலிங்கம் நடந்துமுடிந்த வன்செயல்கள் பற்றிய புள்ளிவிபரங்களை அரசாங்கம் வெளியிடவேண்டும் என்று கோரிக்கை விடுத்த போது அதற்கு பதிலளித்த பிரதமர் பிரேமதாச “புள்ளிவிபரங்களை வெளியிட இது சரியான சமயமல்ல. நிலைமை சீரானதும் வெளியிடுவோம்.” என்றார்.

அமிர்தலிங்கத்தின் உரையில் “18 பேர் கொல்லப்பட்டுள்ளனர் அனைவரும் தமிழர்கள். 40பேர் கத்தியால் குத்தப்பட்டும், துப்பாக்கிச் சூட்டினாலும் படுகாயமடைந்துள்ளனர். இவர்களில் 35 பேர் தமிழர்கள். 200 வீடுகள் எரிக்கப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் 190 வீடுகள் தமிழர்களின் வீடுகள். 1600 பேர் நொச்சிக்குளம்,பன்குளம், பாலையூர் ஆகிய முகாம்களில் உள்ளனர். என்றார். 

அதே விவாதத்தில் அன்றைய பேர்பெற்ற இனவாதியும், கைத்தொழில் அமைச்சருமான சிறில் மெத்தியு எழுந்தபோது சபாநாயகர் எதிர்க்கட்சித் தலைவருக்கு பதிலளிக்கப் போகிறீர்களா என்று வினவினார். அதற்கு :இல்லை! நான் இந்த விவாதத்தில் கலந்துகொள்ளப் போகிறேன்” என்று சிறில் மெத்தியு பதிலளித்தார். அவர் பேசும் போது
“யாழ்ப்பாணத்தில் 20,000 சிங்களவர்கள் இருந்தார்கள் இப்போது ஒருவரும் இல்லை. முன்னர் பல்கலைக்கழகத்தில் 400 சிங்கள மாணவர்கள் இருந்தார்கள் இப்போது அவர்கள் ஒருவரும் இல்லை. முணர் யாக்ப்பானத்தில் பல பேக்கரிகள் இருந்தன இப்போது ஒன்றும் இல்லை. யாழ்ப்பாணத்தின் நிலைமையை திருகோணமலையிலும் கொண்டுவரப் பார்க்கிறீர்கள். திருகோணமலையில் சிங்களவர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும்.”
என்று அடுக்கிக் கொண்டு போக..

அமிர்தலிங்கம் சபாநாயகர் அப்துல் பாக்கீர் மாக்காரை நோக்கி “இவை முற்றிலும் தவறான தகவல்கள் இவற்றை சபாநாயகர் அனுமதிக்கக் கூடாது. இப்படியான தகவல்களை வெளியிடுவதைத் தடுக்க வேண்டும்.” என்று கூறிய போது சபாநாயகர்;

“சபையை எப்படி நடத்த வேண்டும் என்பது எனக்குத் தெரியும். எதிர்க்கட்சித் தலைவர் கூறத் தேவையில்லை.” என்று கடுப்புடன் பதிலளித்ததுடன் சிறில் மெத்தியு தொடர்ந்தும் இனவாத அவதூறு செய்ய இடமளித்தார்.

நல்லூர் எம்.பியான சிவசிதம்பரம் தனதுரையில்
“பிரதமரிடம் கேட்ட கேள்விக்கு கைத்தொழில் அமைச்சர் பதிலளிக்கிறார். இதற்கு முன்பு கூறியவற்றையும், தவறானவையும் அவர் இங்கு கூறுகிறார். ஆக யாழ்ப்பாணத்தில் நடந்தவற்றிற்கு பதிலாகத் தான் திருகோணமலையில் செய்கிறீர்களா? அதுதான் உங்கள் கொள்கையானால் வெளிப்படையாகச் சொல்லுங்கள். பலாத்காரத்தை வெறுக்கிறோம், வன்செயலை வெறுக்கிறோம் என்று கூறி விட்டு திருமலையில் இப்படி செய்கிறீர்களே. ஜூன் 3 இலிருந்து ஜூலை 3 வரை 19 தமிழர்கள் கொலை செய்யப்பட்டுள்ளார்கள். இவர்களில் ஒருவர் கூட சிங்களவர்கள் அல்ல. யாழ்ப்பாணத்தில் பேக்கரிகள் இல்லையென்று கூறப்பட்டது. அமைச்சர் என்னுடன் வந்தால் அங்கு எந்தவித சிரமுமின்றி பேக்கரிகள் நடப்பதைக் காட்டுகிறேன்.” என்றார்.
சு.நடராஜாவின் இராஜினாமா
திருமலை வன்செயல்களின் காரணமாக யாழ் மாவட்ட அபிவிருத்திச் சபைத் தலைவரும் முன்னால் செனட்டருமான சு.நடராசா இராஜினாமா. தன்மானத்தோடு தமிழர் வாழ முடியாத நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது, நாம் எல்லோரும் பதவிகளை தூக்கியெறியும் நாள் வந்துவிட்டது நான் அதற்கு முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டும்.  என்பதற்காக நன்றாக சிந்தித்து எடுத்த முடிவு இது. இப்பதவியிலிருந்து தமிழ் மக்களுக்கு எதுவும் செய்யவும் முடியாது. என் முடிவு தமிழினத்துக்கு ஒரு விடிவு” என்று சபைக் கூட்டத்தில் அறிவித்தார். 13ஆம் திகதியே ஜனாதிபதிக்கு தனது விலகல் பற்றி விரிவாக கடிதத்தை அனுப்பிவிட்டதாகவும் தெரிவித்தார்.

அந்த அபிவிருத்திச் சபைக் கூட்டத்தில் கலந்துகொண்ட பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் பலர் நடராசாவை விலக வேண்டாம் என்று கோரி உரையாற்றினார்கள். மானிப்பாய் எம்.பி தர்மலிங்கம் பேசும் போது

"தந்தை செல்வாவின் பிரதம சிறந்த சிஷ்யராக நீங்கள் இருந்தீர்கள். பண்டா-செல்வா ஒப்பந்தம் கிழித்தெறியப்பட்டபோது கூட அவர் பதவி விலகவில்லை.  அவரைப் பார்க்க துணிச்சல் மிக்க நீங்கள் விலகுவதால் மாவட்ட சபை சிறந்த நிர்வாகத்தை இழந்து விடும்" என்றார்.

சிவசிதம்பரம் பேசும் போது,
“ஜே.ஆர். அனுமதியுடனோ அல்லது அவரை திருப்திபடுத்துவதர்காகவோ நீங்கள் தலைவராக வரவில்லை. ஆகவே விலக வேண்டாம் என்றார்.
“கூட்டணியின் போக்கில் அதிருப்தியுற்றிருப்பதாகவும், நாம் நம் இலட்சியத்திலிருந்து விலகிவிட்டோம், தளர்ந்துவிட்டோம், எனக்கு பதவி முக்கியம் அல்ல தமிழினத்தின் விடிவு தான் முக்கியம்”
என்று சு.நடராசா பதிலளித்து விலகினார்.

வட்டமேசை மாநாடு புறக்கணிப்பு
ஜே.ஆர். இந்த நிலைமைகளை கட்டுக்குள் கொண்டுவருவதற்காக தாம் வட்டமேசை மாநாடொன்றை 13ஆம் திகதியன்று நடத்துவதாகக் கூறி கூட்டணிக்கும் அழைப்பு விடுத்தார். ஆனால் யூலை 16ஆம் திகதி கூட்டணியின் பாராளுமன்றக் குழுவின் தலைவரும், எதிர்க்கட்சிகளின் தலைவருமான அமிர்தலிங்கம் அனுப்பிய கடிதத்தில் “வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களில் நடைபெறுகின்ற வன்செயல் நடவடிக்கைகள் இத்தீவில் பிடித்துள்ள அரசியல்  வியாதியின் ஒரு அறிகுறியாகும். தமிழரின் முழுப் பிரச்சினைக்கு தீர்வு எடுக்கப்படாத மாநாட்டில் கூட்டணி கலந்துகொள்ளப் போவதில்லை” என்று அறிவித்தார்.

20ஆம் திகதி நடந்த வட்டமேசை மாநாட்டில் எந்த எதிர்க்கட்சியும் கலந்துகொள்ளாமல் தோல்வியில் முடிந்தது. மறுபுறம் தமிழர்களின் உரிமைப் போராட்டத்தை மோசமாக நசுக்கவென 6வது திருத்தச் சட்டத்தைக் கொண்டு வரும் ஏற்பாட்டில் அரசாங்கம் தீவிரமாக இருந்தது.

இதேவேளை 22ஆம் திகதி அவசரகால சட்டத்தை நீடிக்கும் பிரேரணை நிறைவேற்றப்பட்டது.

கூட்டணி தமது மாநாட்டை 23, 24 ஆகிய நாட்களில் மன்னாரில் நடத்துவதற்கான ஆயத்தங்களை செய்து வந்தது. அங்கு எந்த அசம்பாவிதங்களும் நடந்துவிடலாம் என்பதற்காக அனைவரும் அடையாள அட்டைகளுடன் வரவேண்டும் என்று அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது. அதே நாள் 1977ஆம் ஆண்டு நிகழ்ந்த தேர்தலின் படி இலங்கையின் பாராளுமன்றத்தின் ஆயுட்காலம் முடியவேண்டிய நாள். ஆனால் சர்வஜன வாக்கெடுப்பின் மூலம் ஆட்சியை நீடித்துக் கொண்டார் ஜே.ஆர். ஆனால் கூட்டணி அதே நாள் பாராளுமன்றப் பதவிகளை இராஜினாமா செய்வது பற்றி ஆலோசித்து வந்தது. அதுபோலவே மாநாட்டில் சகல கூட்டணி பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களும் தமது உறுப்பினர் பதவிகளை இராஜினாமா செய்யும் தீர்மானத்தை வீ.என்.நவரத்தினம் கொண்டுவந்த பிரேரணை மாநாட்டில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.

ஆனால் அதே நாள் இலங்கையின் எதிர்கால நிலையை தலைகீழாக புரட்டிப்போடப்போகும் நிகழ்வும் நிகழப்போகிறது என்பதை எவரும் அறிந்திருக்கவில்லை.

துரோகங்கள் தொடரும் 


கலவர நாட்குறிப்பு
16.05.1983
பேராதனைப் பல்கலைக்கழக தமிழ் மாணவர்கள் மீது சிங்கள மாணவர்கள் கடும் தாக்குதல். தமிழ் மாணவர்கள் விடுதிகளை விட்டு வெளியேறி ஊர் திரும்புதல்.
வல்வெட்டித்துறையைச் சேர்ந்த அப்பாவி இளம் வான் சாரதி சபாரத்தினம் பழனிவேல் இராணுவத்தினரால் முகாமுக்கு இழுத்துச் கோப்ரல் விமலரத்னவால் செல்லப்பட்டு சுட்டுக் கொலை. அமிர்தலிங்கம் கண்டனம். 
30.06.1983
திருகோணமலையில் நிகழ்ந்த இனவெறித் தாக்குதல் பற்றி ரஷ்யா, கியூபா, லிபியா, ஈராக் மற்றும் ஐக்கிய நாடுகள் சபை உட்பட பல சர்வதேச நாடுகளுக்கு தந்தியனுப்பி முறைப்பாடு. 
01.07.1983
வவுனியா – கோவில்குளத்தில் இயங்கி வந்த காந்தீயத்தின் பண்ணையை எரித்தும், நொறுக்கியும் நிர்மூலமாக்கியது இராணுவம்.
திருமலையில் மாத்திரம் தமிழர்களின் 50 வீடுகள் தீயிட்டு கொளுத்தப்பட்டுள்ளன. நொச்சிக்குளத்தில் 24 வீடுகளும் சீனன்குடாவில் 26 வீடுகளும் அடங்கும். மத்திய வீதியில் உள்ள கடைகளும் எரிப்பு.
திருகோணமலையில் தமிழ் மக்களுக்கெதிரான வன்முறைகளைக் கண்டித்து யாழ்ப்பாணத்தில் ஹர்த்தால். TELA எனும் தமிழீழ விடுதலை இராணுவம் அரசுக்கு சொந்தமான பஸ்கள், அரச அலுவலகங்களுக்கு தீயிட்டு, தாக்கி எதிர்ப்பைத் தெரிவித்தல். யாழ் தேவி ரயில் கோண்டாவில் இரயில் நிலையத்தில் வைத்து இளைஞர்களால் முற்றாக எரித்து சாம்பலாக்கப்பட்டது.
02.07.1983
மேற்படி சம்பவத்துக்கு காரணமெனக் குற்றம் சாட்டப்பட்டு ‘சற்றடே ரிவ்யு’, ‘சுதந்திரன்’ ஆகிய தமிழ் பத்திரிகைகளுக்கு அரசாங்கம் சீல் வைத்து, இழுத்து மூடியது. அவற்றின் ஆசிரியர்களான எஸ்.ஏ.தர்மலிங்கம், கோவை மகேசன் ஆகியோர் கைது செய்யப்பட்டு இராணுவ முகாமில் அடைப்பு.
03.07.1983
அவசரகால சட்டம் அமுல். 15A விதியின்படி சுட்டுக்கொல்லப்பட்டவர்களின் அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தாமல், மரண விசாரணை கூட நடத்தாமல் எரித்துவிடவோ, புதைத்துவிடவோ இராணுவத்துக்கு கூடிய அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டது.
திருகோணமலையில் ஆயுதப்படையினரின் உதவியுடன் காடையர்களால் தொடர்ந்து மேற்கொள்ளப்பட்டுவரும் தமிழர்கள் மீதான படுகொலைகள், வன்செயல்களை தடுத்துநிறுத்தும்படி அமிர்தலிங்கம் ஜனாதிபதிக்கு தநதி
06.07.1983
சர்வதேச மன்னிப்புச் சபை இலங்கையில் இடம்பெற்றுவரும் மனித உரிமை மீறல் பற்றி கடுமையான கண்டத்தையும், பரிந்துரைகளையும் அறிக்கையாக வெளியிட்டது. அந்த அறிக்கையை அரசாங்கம் நிராகரித்தது.
09.07.1983
தமிழர் ஐக்கிய விடுதலைக் கூட்டணியின் பொதுக்குழு கூடி 21 அன்று மன்னாரில் மாநாட்டை நடத்துவதென தீர்மானம்
10.07.1983
காந்தீய இயக்கத்தின் கோவில்குளத்திலிருந்த பண்ணை நிலத்தையும், அநாதை சிறுவர் இல்லக் கட்டடங்களையும் சுவீகரிக்கும் முடிவை வவுனியா அரசாங்க அதிபருக்கு அறிவித்தது அரசாங்கம்.
11.07.1983
லண்டன் “டெய்லி ரெலிகிராப்” (Daily Telegraph) பத்திரிகைக்கு ஜே.ஆர் வழங்கிய நேர்காணலில் “வடக்கு மக்கள் பற்றி யோசிக்க முடியாது... அவர்களுக்கு எந்தளவு அழுத்தம் பிரயோகிக்கப்படுகிறதோ அந்தளவு சிங்கள மக்கள் சந்தோசப்படுவார்கள்” என தெரிவிப்பு.
13.07.1983
திருமலை வன்செயல்கள் பற்றி விசாரணைக் குழு அமைக்குமாறு கோரி திருகோணமலை மாவட்ட அபிவிருத்தி சபைக் கூட்டத்தில் தீர்மானம் நிறைவேற்றம்.
15.07.1983
மீசாலை இரயில் நிலையத்தருகில் இரு இளைஞர்கள் இராணுவத்தினரால் சுட்டுக் கொலை.
15.07.1983
திருமலை வன்செயல்களின் காரணமாக யாழ் மாவட்ட அபிவிருத்திச் சபைத் தலைவரும் முன்னால் செனட்டருமான நடராசா இராஜினாமா. தன்மானத்தோடு தமிழர் வாழ முடியாத நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது, நாம் எல்லோரும் பதவிகளை தூக்கியெறியும் நாள் வந்துவிட்டது நான் அதற்கு முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டும்.  ப்பதாகவும், கூட்டணியின் போக்கில் அதிருப்தியுற்றும், 
16.07.1983
ஜனாதிபதி ஜே.ஆர் ஜெயவர்த்தன அறிவித்திருந்த வட்டமேசை மாநாட்டுக்கு கூட்டணி கலந்துகொள்ளாது என்று ஜனாதிபதிக்கு அமிர்தலிங்கம் அறிவிப்பு. சுதந்திரக் கட்சியும், கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் கலந்துகொள்ளாது என்று அறிவிப்பு.
20.07.1983
ஜே.ஆர்.நடத்திய வட்டமேசை மாநாட்டில் எந்த எதிர்க்கட்சியும் கலந்துகொள்ளாமல் பிசுபிசுத்துப் போனது. 
22.07.1983
பாராளுமன்றத்தில் அவரசகால சட்டத்தை நீடித்தது அரசாங்கம்.
நன்றி - தினக்குரல்


மலையகம்: நிலவுடமைச் சமூகம்!? - துரைசாமி நடராஜா


மலையக சமூகத்தின் காணியுரிமை மற்றும் வீட்டுரிமை என்பன தொடர்பில் நீண்ட காலமாகவே பேசப்பட்டு வரு கின்றது. இவ்வுரிமைகளை பெற்றுக்கொ டுத்து இம்மக்களை தேசிய நீரோட்டத்தில் இணைத்துக் கொள்ளும் முனைப்பில் பல்வேறு முயற்சிகளும் இடம்பெற்று வரு கின்றன. மலையக மக்கள் நிலவுடமைச் சமூகமாக மாற்றம் பெற வேண்டும் என்கிற எண்ணம் பலரது மனங்களிலும் இருந்து வருகின்றது. எனினும் இதனை மழுங்கடிப்புச் செய்யும் நோக்கில் இனவா திகள் காய் நகர்த்தல்களை மேற்கொண்டு வருவதும் தெரிந்த விடயமாகும்.

உரிமை என்கிற சொல் மிகவும் முக்கி யத்துவம் மிக்க ஒன்றாக விளங்குகின்றது. உரிமைகள் மனித வாழ்வின் நிபந்தனைகள் என்றும் பொதுவாக அவை இன்றி எம் மனிதனும் சிறப்பாக செயற்படமுடியாது என்றும், லஸ்கி (Lasky) குறிப்பிடுகின்றார். ஜனநாயக நாடுகளை பொறுத்தவரையில் உரிமைகள் குறித்து அதிகமாக பேசப்ப டுகின்றது. உரிமைகளுக்கும் ஜனநாயகத் திற்கும் இடையிலான தொடர்பு அதிக முக்கியத்துவம் மிக்கதென்று புத்திஜி விகள் தெரிவித்துள்ளனர். ஜனநாயக அரசு முறைகள் உரிமைகள் சிறப்பாக பேணப் படுவதற்கு உந்து சக்தியாக விளங்குகின் றன. சுதந்திரமும் சமத்துவமும் இல்லாத நிலையில் உரிமைகள் சாத்தியமற்றதாகவே காணப்படும் என்பதும் புத்திஜீவிகளின் கருத்தாக உள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கதாகும். இந்த வகையில் உலகில் ஒவ்வொரு சமூத் தினரும் உரிமைக்காக பல்வேறு போராட் டங்களில் ஈடுபட்டுள்ளனர். இன்னும் ஈடு பட்டும் வருகின்றனர். எமது நாட்டைப் பொறுத்தவரையில் வடக்கு மக்களின் உரிமைப் போராட்டம் சர்வதேசத்தின் கவனத்தை ஈர்த்த முக்கிய ஒரு விடய மாக உள்ளது. பல்வேறு புறக்கணிப்புகள் உரிமை போராட்டத்தின் அடிப்படையாக அமைந்திருந்தமை தொடர்பில் நீங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள்.

உரிமைக்கான போராட்டத்தில் பல உயிரி ழப்புக்களும் உடமைச் சேதங்களும் ஏற்பட் டன. நாட்டின் அபிவிருத்திக்கு இளைஞர் குழாம் முக்கிய பங்காற்றுகின்றது. இந்நி லையில் அப்பாவி இளைஞர்களின் உயி ரிழப்பானது நாட்டின் அபிவிருத்திக்கும் தடைக்கல்லாக அமைந்திருந்தது. உரி மைகளை யாரும் தங்கத்தட்டில் வைத்து வெறுமனே தந்துவிட மாட்டார்கள் என்று கூறுவார்கள்? எனவே உரிமைக்காக பல போராட்டங்களை நடத்த வேண்டிய நிலை இயல்பாகவே மேலெழுந்திருக் கின்றது. உரிமைக்கான போராட்டங்கள் வெற்றியடைவதும் தோல்வியில் முடிவுறு வதும் இயல்பானதாகும். உலக நாடுகளை பொறுத்தவரையில் உரிமைப்போராட் டங்கள் வெற்றியிலும் தோல்வியிலும் முடிவடைந்திருக்கின்றன. எது எவ்வாறான போதும் உரிமைக்காக குரல் எழுப்புவது என்பது மிக முக்கிய விடயமாக கொள் ளப்படுகின்றது. நாம் குனிந்து கொண்டு இருப்போமானால் குட்டுகள் விழுந்து கொண்டேதான் இருக்கும். உரிமைகள் கிடைக்காதவிடத்து கேட்டுப் பெற முயற் சிக்க வேண்டும்.

உரிமைகள் மழுங்கடிக்கப்பட்ட மலையக சமூகம்
மலையக சமூகத்திற்கு இந்த நாட்டில் மிக நீண்டதொரு வரலாறு காணப்படு கின்றது. இந்த வரலாறு சோகம் கலந்த ஒரு வரலாறு ஆகும். கல்லும் முள்ளும் நிறைந்த பாதை இவர்களுடையதாக இருக்கின்றது. இந்த நாட்டின் மிக முக்கிய இனமாக மலையக மக்கள் வாழ்ந்து வரு கின்றனர். எனினும் இவர்களது வாழ் வியல் நிலைமைகள் இன்னும் பின்தங் கிய நிலையிலேயே காணப்படுகின்றன. இம்மக்களுக்கான உரிமைகளை பெற்றுக் கொடுப்பதில் இன்னும் பின்னடிப்புகளே இருந்து வருகின்றன. கவர்ச்சியான வாக்கு றுதிகள் இவர்கள் தொடர்பில் வழங்கப்படு கின்றதே தவிர காரியங்கள் இடம் பெறு வதில்லை என்பதே கடந்த கால வரலா றாகும். இலங்கையின் பாராளுமன்றம் 70 ஆண்டுகளை பூர்த்தி செய்திருக்கின்றது. எனினும் இந்த பாராளுமன்றம் மலையக மக்களை நிர்க்கதி நிலைக்கு உள்ளாக்குவ தற்கே பல சந்தர்ப்பங்களில் உந்து சக்தியாக இருந்திருக்கின்றது என்பது கசப்பான உண் மையாகும். 1948 ஆம் ஆண்டில் இந்திய வம்சாவளி மக்களின் ஆதிக்கம் குறித்து அஞ்சிய ஐக்கிய தேசிய கட்சி அரசாங்கம் இம்மக்களின் பிரசாவுரிமையையும் வாக் குரிமையையும் பறித்து இம்மக்களை சகல துறைகளிலும் நிர்வாணப்படுத்தியது.

1956 ஆம் ஆண்டின் தனிச்சிங்கள சட்டம் இந்த நாட்டின் ஐக்கியத்திற்கும் சமாதானத்திற்கும் பெரும் தடைக்கல்லாக அமைந்தது. இச்சட்டத்தின் தீய விளைவு களை அரசியல் அவதானிகளும் ஏனைய முக்கியஸ்தர்களும் அரசாங்கத்திடத்தில் எடுத்துக்கூறி இருந்தனர். எனினும் இவை யெல்லாம் ஆட்சியாளர்களின் செவிக ளுக்கு எட்டவில்லை. சிறுபான்மை சமூ கத்தினரை ஒடுக்குவதையே இவர்கள் குறியாக கொண்டிருந்தனர். மேலும் தனது இருப்பினை தக்கவைத்துக் கொள்வதற்கு இத்தகைய நடவடிக்கைகள் மிகவும் முக்கி யமானதாகும் என்றும் அவர்கள் உணர்ந்துகொண்டிருந்தனர். எனவே எல்லா கருத் துக்களையும் புறந்தள்ளிய நிலையில் தனிச் சிங்கள சட்டத்திற்கு அழுத்தம் கொடுத் தனர். நிறைவேற்றினர். இதனால் சிறுபான் மையினர் என்ற ரீதியில் மலையக மக் களும் சவால்களையும் சங்கடங்களையும் சந்திக்கவேண்டி இருந்தது. தனிச்சிங்களம் எனும் கொள்கை இந்த நாட்டில் பொது வாழ்க்கையில் தமிழ் மொழியை அதற் குரிய ஸ்தானத்தில் இருந்து வெறுமனே விலக்கி வைப்பதை மட்டும் கருதவில்லை. ஆனால் அது இந்த நாட்டின் தமிழ் மொழி பேசும் மக்களை இலங்கையின் அரசியல், பொருளாதாரம் மற்றும் கலாசார வாழ்க்கை என்பவற்றில் இருந்தே வெளியே தள்ளி வைக்கின்றது. முன்னாள் தமிழரசுக் கட்சி பாராளுமன்ற உறுப்பினர் (1964) அ.அமிர்தலிங்கம் தெரிவித்துள்ளமையும் இங்கு நோக்கத்தக்க விடயமாக உள்ளது.

தனிச்சிங்கள சட்டம் அரசசேவையில் தமிழர்களின் வீழ்ச்சிக்கு ஏதுவாக அமைந் தது. 1956 மற்றும் 1970 ஆம் ஆண்டுக ளுக்கு இடையில் கடுமையான வீழ்ச்சி நிலையினை இது வெளிப்படுத்தி இருந்தது. குறிப்பாக 1956 இல் நிர்வாக சேவையில் தமிழர்களின் பிரதிநிதித்துவம் 30 சதவீத மாக இருந்தது. 1970 இல் இது வெறுமனே ஐந்து சதவீதமாக வீழ்ச்சி கண்டது. இது போன்றே எழுது வினைஞர் சேவையில் 1956 இல் ஐம்பது சதவீதமாக இருந்த தமிழர்களின் பிரதிநிதித்துவம் 1970 இல் ஐந்து சதவீதமாக வீழ்ச்சி கண்டமையும் குறிப்பிடத்தக்கதாகும். ஒப்பந்தங்கள் பலவும் மேற்கொள்ளப்பட்ட நிலையில் இவையெல்லாம் மலையக மக்கள் உள் ளிட்ட தமிழ் மக்களின் இருப்பினை சித றடிக்கவும் உரிமைகளை மழுங்கடிக்கவும் மேற்கொண்ட முயற்சிகளின் வெளிப்பாடு என்பதனையும் புரிந்து கொள்ளக்கூடியதாக இருந்தது.

மலையக மாவட்டங்களில் செறிந்து வாழ்ந்த இந்தியத் தமிழர்களில் மூன்று இலட்சத்து 37 ஆயிரத்து 410 பேர் இந் தியா திரும்பியவிடத்து (1987இறுதி வரை) 1981 ஆம் ஆண்டின் குடிசன மதிப்பீட்டு அறிக்கையின்படி 75 ஆயிரம் பேர் வடமா காணம் சென்று குடியேறியுள்ளனர். 1958, 1977, 1981 ஆகிய ஆண்டுகளில் மலையக மாவட்டங்களில் இனக்கலவரங்கள் ஏற்பட்டன இத்தகைய இனக்கலவரத்தின் காரணமாகவும் 1972 ஆம் ஆண்டில் பெருந் தோட்டங்களை அரசாங்கம் பொறுப்பேற் றதன் பின்னர் ஏற்பட்ட வேலையின்மை பிரச்சினை, உணவுப் பற்றாக்குறை என்ப வற்றால் ஏற்பட்ட பாதிப்புகளினாலும் கணி சமானவர்கள் வடமாகாணத்தில் சென்று குடியேறும் நிலை உருவாகியிருந்தது. இவ் வாறு சென்றவர்கள் இலங்கைத் தமிழர் செறிந்து வாழும் வவுனியா, கிளிநொச்சி ஆகிய மாவட்டங்களில் காலப்போக்கில் தமது இந்திய, மலையக அடையாளங் களைக் கைவிட்டு உள்ளூர் மக்களுடன் கலந்து விடும் நிலைக்கு பலர் உள்ளா னார்கள். இத்தகைய ஒரு போக்கினை தெளிவாக கண்டுகொள்ள முடிந்தது. இவ் வாறான மக்கள் வெளியேற்றம் குடித் தொகை ரீதியாக மலையக மாவட்டங்களில் இந்தியர்களின் எண்ணிக்கை தொகை குறைந்து விட்டது. 1958 தொடக்கம் ஏற் பட்ட இனக்கலவரங்களும் பெருந்தோட்ட தேசிய மயம் ஏற்படுத்திய பாதக விளை வுகளும் இந்தியத் தமிழர்கள் இலங்கைஇந்திய ஒப்பந்தங்களின் கீழ் தமது தாய கத்தை நாடுவதை ஊக்குவித்தன என்று பேராசிரியர் சோ.சந்திரசேகரன் தனது கட்டுரை ஒன்றில் சுட்டிக்காட்டி இருக்கின்றார்.

இந்தியா திரும்பிய பெருந்தோட்ட இந்திய தொழிலாளர்களுக்கான முழுமையான புனர்வாழ்வுத் திட்டங்கள் ஏற்பாடு செய் யப்பட்டிருக்கவில்லை என்று கவலை தெரிவித்துள்ள சந்திரசேகரன், நம்பிக்கை யுடன் தாயகம் திரும்பியோருக்கான புனர் வாழ்வுத் திட்டங்கள் ஏமாற்றத்தையே தந்தன என்றும் மேலும் குறிப்பிடுகின்றார். இலங்கையில் வறுமையால் பிடிக்கப் பட்ட ஒரு சமூகமாக இந்திய வம்சாவளி சமூகத்தினர் இருந்து வந்தனர். இத்த கையோர் இந்தியா திரும்பியதும் அநா தைகள் என்கிற ஒரு நிலைக்கே இட்டுச் செல்லப்பட்டிருந்தமையும் குறிப்பிடத் தக்கதாகும். இன, மொழி, கலாசார ரீதி யான ஒருமைப்பாட்டையும் வரலாற்று ரீதியான வேறுபாட்டையும் இந்தியத் தமி ழர்களும் இலங்கைத் தமிழர்களும் கொண் டிருந்த நிலையில் இனக்கலவர சக்திகள் இலங்கைத் தமிழர் போராட்டங்களுக்கான பதிலடியை மலையக மாவட்டங்களில் வாழ்ந்த இந்திய தமிழர்களுக்கே வழங்கி இருந்தமை தொடர்பிலும் புத்திஜீவிகள் சுட்டிக்காட்டி இருக்கின்றனர். சுதந்திரத் திற்கு முன்னராயினும் சரி, சுதந்திரத்திற்குப் பின்னராயினும் சரி மலையக மக்களின் உரி மைகளை மழுங்கடிப்பு செய்யும் வரலாறே இருந்து வருகின்றது. இது இப்போது இன்னும் அதிகமாக தீவிரமடைந்திருக் கின்றது.


காணியுரிமையும், வீட்டுரிமையும்
கல்வி, சுகாதாரம், தொழில்வாய்ப்பு, சமூக நிலைமைகள் எனப் பலவற்றிலும் மலையக மக்களை பின்னடைவு காணசெய்யும் நோக்கில் இனவாதிகள் காய்ந கர்த்தல்களை மேற்கொண்டு வருகின்றனர். மலையக மக்களின் காணி உரிமை மற்றும் வீட்டுரிமை என்பன குறித்து நீண்டகாலமா கவே பேசப்பட்டு வருகின்றது. தேயிலைக் கென்றே உழைத்து உரமாகிப்போன தொழி லாளர்களுக்கென்று ஒரு அங்குல நில மேனும் சொந்தமாக இல்லாமை என்பது மிகவும் வருந்தத்தக்க விடயமேயாகும். இதேவேளை, பெருந்தோட்ட காணிகள் முன்னரை காட்டிலும் இப்போது படிப்படி யாக வேறு தேவைகளுக்கு பயன்படுத்தப் பட்ட நிலையில் குறைவடைந்து கொண்டு செல்கின்றன. தோட்ட மக்களின் இருப் பினை சிதறடிக்கும் நோக்கில் இனவாத சிந்தனையாளர்கள் அபிவிருத்தி என்கின்ற போர்வையில் பெருந்தோட்ட காணிகளை குறிவைத்து சுவீகரித்து வருகின்றமையும் நோக்கத்தக்க விடயமாகவுள்ளது.

1972ஆம் ஆண்டு ஐக்கிய முன்னணியின் ஆட்சிக் காலத்தில் காணி அமைச்சராக ஹெக்டர் கொப்பேகடுவ இருந்துள்ளார். இவர் தலைமையிலான காணி சீர்திருத் தமும் அதன் தொடர்ச்சியாக நடந்த 1975ஆம் ஆண்டு ரூபி ஸ்டெலிங் கம்பெ னிகளுக்கு சொந்தமாக இருந்த தோட் டங்கள் அரசுடமையாக்கப்பட்டமையும் அதன் பின்விளைவாக ஏற்பட்ட பல சம்ப வங்களும் மலையக தமிழ் மக்கள் வாழும் பகுதிகளில் இருந்து திட்டமிட்ட அடிப்ப டையில் அவர்களை வெளியேற்றும் நடவ டிக்கைகளாகும். இதற்கு ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும், பூரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியும் துணைபோயுள்ளதாக மலையகம்' எனும் நூலில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது. இதன் அடிப்படையிலேயே உசவசம, ஜனவசம போன்ற தோட்டங்களில் மாற்றுப் பயிர்ச் செய்கை பன்முகப்படுத்தல் என்ற போர் வையில் திட்டமிடப்பட்ட குடியேற்றங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. இதனால் ஆயி ரக்கணக்கான குடும்பங்கள் கண்டி, மாத் தளை, எட்டியாந்தோட்டை அவிசாவளை போன்ற பகுதிகளில் தோட்டக் காணிகளில் இருந்தும் லயன்களில் இருந்தும் வெளி யேற்றப்பட்டனர். அதுபோலவே ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் ஆட்சிக்காலத்தில் நட்சா திட்டம், மகாவலி குடியேற்றம் மற்றும் தோட்ட கொத்தணி முறை என்பனவும் தோட்டப் பகுதிகளில் மலையக தமிழ் மக் களின் பலத்தைக் குறைக்கும் வகையில் திட்டமிடப்பட்ட குடியேற்ற நடவடிக்கை களும் மேற்கொள்ளப்பட்டன. 1972, 1975, 1977ஆம் ஆண்டுகளில் இந்நடவடிக்கைகள் முனைப்பாக இடம்பெற்றதாகவும் நூலில் மேலும் வலியுறுத்தல்கள் இடம்பெற்றுள்ள மையும் குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

மலையக மக்கள் 'இலங்கையர் என்று நோக்கப்படாத நிலையில் அவர்களை ஒரங் கட்டும் செயற்பாடுகள் தொடர்ச்சியாகவே இருந்து வந்துள்ளன. அபிவிருத்தி என்கிற போர்வையில் மலையக மக்களின் காணி உரிமையை மழுங்கடிக்கும் செயற்பாடு களும் அதிகமாகவே இடம்பெற்றுள்ளன.


தரிசு நிலங்கள்
மலையக பெருந்தோட்டப் பகுதி களில் சுமார் 35 ஆயிரம் ஹெக்டெயர் தரிசு நிலங்கள் காணப்படுவதாகவும் இந் நிலங்களை பல்வேறு நடவடிக்கைகள் கருதி தொழிலாளர்களுக்கு வழங்கப்படு வது பொருத்தமாகுமென்றும் மலையக மக்கள் முன்னணியின் செயலாளர் நாயகம் ஏ.லோரன்ஸ் வலியுறுத்தி இருக்கின்றார். மேலும் காணி உரிமை குறித்தும் அவர் தனது நிலைபாட்டினை தெளிவுபடுத்தி இருக்கின்றார். வடக்கு, கிழக்கு மக்களாக இருப்பினும் சரி அல்லது பெரும்பான்மை மக்களாக இருப்பினும் சரி அவர்களில் சுமார் எண்பது சதவீதமானவர்களுக்கு காணி உரிமை இருக்கின்றது. இரண்டு வகையான இடங்களை அவர்கள் வைத் திருக்கின்றார்கள். ஒன்று வயற்காணி, மற்றது உயர்நிலம் பயிர்ச்செய்கை மற்றும் பல்வேறு நடவடிக்கைகளுக்காக இந்த உயர்நிலம் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்ற மையும் குறிப்பிடத்தக்கதாகும். பூர்வீகமான ரீதியில் சிலர் காணிகளை வைத்திருக்கின் றார்கள். இன்னும் சிலர் அரசாங்கத்தினால் பிரித்துக் கொடுக்கப்பட்ட காணிகளில் நடவடிக்கைளை முன்னெடுத்து வருகின்றார்கள்.

நிலச்சீர்திருத்தத்தை மேற்கொண்டு பெருந்தோட்டங்களில் இருந்த வளமான காணிகளை பெரும்பான்மையினருக்கு பகிந்தளிக்கின்ற நடவடிக்கைகளும் ஒரு காலத்தில் முன்னெடுக்கப்பட்டன. பல பெரும்பான்மை குடும்பங்கள் உயர் நிலத் திலும் தாழ் நிலத்திலும் காணிகளைக் கொண்டிருக்கின்றன. எனினும், மலையக மக்களின் நிலைமை அவ்வாறாகவே இல்லை. உழைத்துக் களைத்த அம்மக்கள் ஒரு அங்குல நிலமேனும் சொந்தமாக இல்லாத நிலையில் அல்லல்படுவதனை அவதானிக்கக் கூடியதாக உள்ளது. பெருந்தோட்டப் பொருளாதார மேம்பாட்டுக்காக தொழிலாளர்கள் வரவழைக்கப்பட்டனர். தேயிலை, இறப்பர் தொழிற்றுறைகளிலும் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர். மலையக மக்கள் இந்த நாட்டில் மூன்று நான்கு தலைமு றைகளாக வாழ்ந்து வருகின்றனர். எனவே இந்த நாட்டில் ஏனைய சமூகங்களுக்கு இருக்கின்ற காணி உரிமையானது மலையக மக்களுக்கும் இருக்க வேண்டும். வந்தேறு குடிகள் என்று அவர்களை புறந்தள்ளி எவரும் செயற்பட முடியாது. வீடமைப் பிற்காக இப்போது ஏழு பேர்ச்சஸ் காணி வழங்கப்பட்டு வருகின்றது. ஆனால், உண்மையில் இந்த ஏழு பேர்ச்சஸ் காணி போதாததாகவே காணப்படுகின்றது.

நடைமுறையில் காணிகளை பெற்றுக் கொள்வதில் பல இடர்பாடுகள் எதிர் கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. எனவே, ஏழு பேர்ச்சஸ் காணி கிடைப்பதே பெரிய விடயமாக இருக்கின்றது. இதனையும் போராடியே பெற்றுக்கொள்ள வேண்டியும் உள்ளது. ஆனால், இலங்கையை பொறுத்த வரையில் இருபது பேர்ச்சஸ் காணி வழங் கப்படுவதே பொருத்தமாகவே இருக்கும்.

பெரும்பான்மையினருக்கு இருபது பேர்ச்சஸ் என்றவாறே வழங்கப்பட்டு வரு கின்றது. ஆனால், தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு மட்டுமே வீடமைப்பு நடவ டிக்கைகளை மேற்கொள்வதற்காக ஏழு பேர்ச்சஸ் காணி வழங்கப்பட்டு வருகின்றது. இதேவேளை, தோட்டத்தில் தொழில் புரியாதவர்களுக்கும் காணியும், வீடும் வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதனை கொள் கையளவில் நல்லாட்சி அரசாங்கம் ஏற் றுக்கொண்டிருக்கின்றது. காணிகளுக்கான உறுதிப்பத்திரம் வழங்கும் மிக முக்கிய நடவடிக்கையும் இப்போது முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகின்றமை தொடர்பில் நீங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள்.

மலையக சமூகம் காணியுரிமை இல்லா ததாக இருப்பது வருந்தத்தக்க ஒரு விடயமாகும். இந்த நிலையில் தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணியின் அழுத்தத்திற்கமைய நல்லாட்சி அரசாங்கம் இம்மக்களின் காணிப் பிரச்சினையை கவனத்தில் எடுத்துள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கதாகும். முன்னாள் ஜனா திபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷ ஒரு தேயிலைச் செடியினைக்கூட பிடுங்கப் போவதில்லை என்று கூறி நடவடிக்கைகளை முன்னெ டுத்தார். எனினும், அவரைக் காட்டிலும் நல்லாட்சி அரசாங்கம் இன்று தேயிலை உற்பத்தி மற்றும் காணி விடயத்தில் முன் மாதிரியாக செயற்படுவதனையும் கூறியாக வேண்டும். மலையக பெருந்தோட்டப் பகுதிகளில் சுமார் 35 ஆயிரம் ஹெக்டெ யருக்கு அதிகமாக காணிகள் கைவிடப் பட்ட நிலையில் காணப்படுகின்றன. இந்தக் காணிகளில் இருந்து பொருத்த மான பயன்தரு காணிகளை தொழிலாளர் களுக்கு பகிர்ந்தளிக்க முடியும். இத்தகைய கைவிடப்பட்ட காணிகள் நுவரெலியா மாவட்டத்தை பொறுத்தவரையில் மிகவும் குறைவாக உள்ளன. ஏனைய மலையக மாவட்டங்களிலேயே இது அதிகமாக காணப்படுகின்றது.

தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு மட் டுமல்லாது மலையகத்தில் உள்ள புத் திஜீவிகள், தோட்ட உத்தியோகத்தர்கள் எனப் பல துறைசார்ந்தவர்களும் காணியு ரிமை இல்லாத நிலையிலேயே இருந்து வருகின்றனர். இவர்களில் சிலர் தமது சொந்த முயற்சியினால் காணியுமையாளர் களாகி உள்ளனர். ஆசிரியர்கள் சிலரையும் நாம் இதில் சேர்த்துக்கொள்ள முடியும். எனவே, தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்குமட்டுமன்றி ஆசிரியர்கள் உள்ளிட்ட புத் திஜீவிகள், தோட்ட உத்தியோகத்தர்கள் ஆகியோருக்கும் காணிகள் வழங்கப்பட்டு நிலச் சொந்தக்காரர்களாக அவர்களை மாற் றியமைக்க வேண்டியது அவசியமாக உள் ளதென்றும் லோரன்ஸ் எடுத்துக்கூறி இருக் கின்றார். இந்த விடயங்கள் கவனத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டியனவாக உள்ளன. மலையக சமூகம் காணி உரிமையை பெற் றுக்கொள்ள மலையக அரசியல் மற்றும் தொழிற்சங்கவாதிகளும், அமைப்புகளும் உரியவாறு குரல் எழுப்புவது அவசியமாகும்.

லங்கா தோட்டத் தொழிலாளர் யூனியனின் கோரிக்கை
தோட்டத் தொழிலாளர் வீடமைப்பு கருதி தற்போது ஏழு பேர்ச்சஸ் காணி வழங் கப்பட்டு வருவது தெரிந்த விடயமாகும். இந்நிலையில் இக்காணியின் அளவினை பதினைந்து பேர்ச்சஸாக அதிகரிக்க நடவ டிக்கை எடுக்குமாறு லங்கா தோட்ட தொழிலாளர் யூனியன் வலியுறுத்தியுள்ளது. ல.தோ.தொ. யூனியனின் பொதுச் செயலா ளரும் பெருந்தோட்ட தொழிற்சங்க செய லாளர் நாயகமுமான எஸ்.இராமநாதன், பிர தமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவிற்கு அனுப்பி வைத்துள்ள கடிதத்திலேயே இவ்வாறு வலி யுறுத்தப்பட்டுள்ளது. மலையக தொழிலா ளர்களின் நலன்கருதி முன்னாள் ஜனாதிபதி திருமதி சந்திரிகா தோட்டத் தொழிலாளர்க ளுக்கான சுய உதவி வீடமைப்புத் திட்டம் ஒன்றினை அறிமுகப்படுத்தினார் தோட்டத் தொழிலாளரின் வீடமைப்பிற்காக ஐந்து பேர்ச்சஸ் காணி ஒதுக்கப்பட்டு பின்னர் அது பொது நிர்வாக உள்நாட்டலுவல்கள் பெருந்தோட்ட கைத்தொழிற்றுறை மற்றும் பாராளுமன்ற விவகார அமைச்சராக ரத்னசிறி விக்கிரமநாயக்க இருந்த காலத்தில் ஏழு பேர்ச்சஸ் காணியாக மாற்றப்பட்டது. தோட்டத் தொழிலாளருக்கு வீடமைப்புக் காக ஏழு பேர்ச்சஸ் காணி ஒதுக்கப்பட வேண்டும் என்ற தீர்மானம் சுமார் நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்னர் எடுக்கப்பட்டதாகும். அன்றைய தொழிலாளர்களின் சமூகச் சூழலும் வாழ்நிலையும் இன்று இருப்பதை விட முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருந்தது.

அது மாத்திரமல்லாமல் இன்றுபோல் இல்லாமல் தோட்டக் காணிகளில் முழுமை யாக பயிர்ச்செய்கை மேற்கொள்ளப்பட்டி ருந்ததால் வீடமைப்புக்கான காணி ஒதுக் கீட்டினை மேற்கொள்வதில் சிக்கல் இருந் தது. எனினும், இன்று பெருமளவிலான காணிகள் கைவிடப்பட்டுள்ளன. தொழி லாளர்களின் வாழ்வியல் நிலைமைகளும் பெரிதும் மாற்றமடைந்துள்ளன. எனவே, மாறிவரும் தேவைகளுக்கு 07 பேர்ச்சஸ் காணி எவ்வகையிலுமே போதுமானதல்ல. இந்நிலையில் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் வீடமைப்புக்காக ஒவ்வொரு குடும்பத் திற்கும் தலா பதினைந்து பேர்ச்சஸ் காணி யினை ஒதுக்கித்தர வேண்டும் என்று இரா மநாதன் கேட்டுக்கொண்டிருக்கின்றார். உண் மையில் மாறிவரும் தேவைகளுக்கு ஏற்ப பதினைந்து பேர்ச்சஸ் காணியோ அல்லது லோரன்ஸ் குறிப்பிட்டுள்ளதைப்போன்று இருபது பேர்ச்சஸ் காணியோ வழங்கப்படுவது அவசியமாகும்.

காணி உறுதி வழங்கும் நிகழ்வு
தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கான தனி வீடுகள் ஏழு பேர்ச்சஸ் காணியில் அமைக்கப்பட்டு வரும் நிலையில் இவ்வீடுகளுக்கான காணி உறுதிகளை வழங்க வேண்டுமென்ற அழுத்தங்கள் தொடர்ச்சியாக விடுக்கப்பட்டு வந்துள்ளன. இது இப்போது சாத்தியமாகி இருக்கின்றது. முதற்கட்டமாக 71 வீடுகளுக்கு காணி உறுதிப்பத்திரங்களை வழங்க அமைச்சரவை அங்கீகாரம் அளித்திருந்தது. தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி இவ்விடயத்தில் காத்திரமாக பங்காற்றி இருந்தது. இதன் அடிப்படையில் முதற்கட்டமாக இவ்வருடத்தின் ஆரம்பத்தில் தொழிலாளர் குடும்பங்களுக்கு ஜனாதிபதியினால் காணி உறுதிகள் வழங்கப்பட்டன. இந்நிலையில் இரண்டாம் கட்டமாக இரண்டாயிரத்து 864 குடும்பங்களுக்கு காணி உறுதிப் பத்திரங்களை வழங்க அமைச்சரவை அங்கீகாரம் கிடைத்திருப்பதாக தொழிலாளர் தேசிய சங்கத்தின் தலைவரும் மலைநாட்டு புதிய கிராமங்கள் உட்கட்டமைப்பு வசதிகள் மற்றும் சமூக அபிவிருத்தி அமைச்சர் பி.திகாம்பரம் தெரிவித்திருக்கின்றார். இதற்கமைய இம்மாதம் 29ஆம் திகதி பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் தலைமையில் காணி உறுதிப்பத்திரங்களை வழங்கும் நிகழ்வு ஹட்டனில் இடம்பெறவுள்ளது.

ஒரு அங்குல நிலத்தையேனும் பெற்றுக்கொள்ள முடியாத நிலையில் இருந்த மலையக இந்திய வம்சாவளி மக்கள் இன்று ஏழு பேர்ச்சஸ் காணிக்கு உரித்துடையவர்களாக மாறி வருகின்றனர். எமது தனிவீட்டுத் திட்டம் ஆரம்பமாகி இரண்டு ஆண்டுகள் நிறைவு பெற்றுள்ள நிலையில் மூவாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட வீடுகள் அமைக்கப்பட்டு வீடமைப்பு பணி கள் துரிதமாக்கப்பட்டுள்ளன. 2018ஆம் ஆண்டுக்கான வரவு - செலவுத்திட்டத்தின் பின்னர் மேலும் வீடுகளை அமைக்க நிதி ஒதுக்கீடு செய்யப்படவுள்ளதாக கூறும் அமைச்சர் திகாம்பரம், ஒற்றுமையின் முக்கியத்துவத்தினையும் உணர்த்தி இருக்கிறார். எமக்கிடையில் பிளவுகள் இருந்தால் அது மற்றவர்களுக்கும் வாய்ப் பாகிவிடும் என்றும் தெரிவித்திருக்கின்றார்.

எவ்வாறெனினும் மலையக மக்கள் காணி உரிமையையும் வீட்டுரிமையையும் பெற்று தேசிய நீரோட்டத்தில் இணைந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதே பலரின் எதிர்பாப்பாகும்.

நன்றி - வீரகேசரி
 

இணைந்திருங்கள்


Support : Copyright © 2013. நமது மலையகம் - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates