Headlines News :

காணொளி

ஜனாதிபதி விருது

ஜனாதிபதி விருது
நமது மலையகத்துக்கு

சுவடி

இலங்கையை ஆளும் விஜேவர்தன பரம்பரை - என்.சரவணன்

பண்டாரநாயக்க கொலைவழக்கில் 6வது சந்தேகநபராக குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் விமலா விஜேவர்தன ((1908–1994). இலங்கையின் முதலாவது பெண் அமைச்சர் என்கிற வரலாற்றுப் பதிவு அவருக்குரியது. பண்டாரநாயக்கவின் கொலையில் அவர் வலிந்து இழுக்கப்பட்டவர்.

பெருந்தோட்டத்துறையில் பெரும் செல்வாக்கு மிக்க செல்வந்தரான கட்டானை கரோலிஸ் த சில்வாவின் மகள் அவர். பெரும் பிரமுகராக அறியப்பட்ட டீ.சீ.விஜேவர்தன (Don Charles Wijewardene) தனது மனைவியின் இறப்பை அடுத்து மனைவியின் தங்கையான அழகான 16 வயதுடைய விமலாவை திருமணம் முடித்துக்கொண்டார்.

விஜேவர்தன பரம்பரை இலங்கையின் அரசியலிலும், ஊடகத்துறையிலும், செல்வந்தத்திலும் இன்று வரை பெரிய அளவில் செல்வாக்கு செலுத்தி வரும் பரம்பரை. விஜேவர்தன குடும்பத்தினர் தான் கடந்த ஒரு நூற்றாண்டாக இலங்கையின் மைய அரசியலைதித் தீர்மானிப்பவர்களாக இருந்து வருகிறார்கள் என்றால் அது மிகையில்லை.

டீ.சீ.விஜேவர்தன 1953இல் எழுதி வெளியிட்ட “பன்சலையில் கிளர்ச்சி” (The Revolt in the Temple) என்கிற நூல் இன்றளவிலும் இலங்கையின் முக்கிய நூல்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. சிங்கள இனத்துக்கும் களனி விகாரைக்கும் இருக்கின்ற பாரம்பரிய முதுசம் என்ன என்பது பற்றியும், நாட்டின் அரசியலைத் தீர்மானிப்பதில் களனி விகாரையின் வகிபாகம் என்ன என்பது குறித்தும் அந்த விகாரையை பாதுகாத்து வந்த பரம்பரை பற்றியும் எழுதப்பட்ட நூலாக இருந்தாலும் அதன் உள்ளடக்கம் பலமான அரசியல் விவாதங்களுக்கு இட்டுச் சென்றது.

1956 சிங்கள பௌத்த எழுச்சியைப் பற்றி பேசுபவர்கள் இந்த நூலின் அன்றைய வகிபாகத்தைப் பற்றிப் பேசத் தவறுவதில்லை.
இந்தப் படத்தை அழுத்தி பெரிதாகப் பாருங்கள்.
இலங்கையை கோலோச்சும் விஜேவர்தன குடும்பம்
களனி பன்சலையின் வருவாய்க்குப் பொறுப்பான தர்மகர்த்தாவாக விஜேவர்தனவின் தாயார் ஹெலனா நீண்ட காலம் இருந்து வந்தார். 1575 இல் போர்த்துகேயரால் நாசப்படுத்தப்பட்ட களனி விகாரையை பெரும்செலவில் புதுப்பித்தவர் ஹெலனா விஜேவர்தன. 1937 ஆம் ஆண்டு தமது பரம்பரைச் சொத்தில் ஏராளமானவற்றை களனி பன்சலைக்கு எழுதிக் கொடுத்து அந்த விகாரையை மகா சங்கத்திடம் ஒப்படைத்தார் ஹெலனா.  களனி பன்சலையின் நிதிநிலைமை ஸ்திரமாக இருப்பதற்காக தனது 250 ஏக்கர் வயல் காணியைக் கொடுத்ததுடன் தனக்குப் பின் தனது நகைகள் அனைத்தும் களனி பன்சலைக்கு சேரும் வண்ணம் உயில் எழுதிவைத்துவிட்டுப் போனார் ஹெலனா. ஹெலனாவுக்கு 9 பிள்ளைகள் இரண்டாவது மகள் அக்னஸ் ஹெலன். அக்னஸ்ஸின் மகன் தான் இலங்கையின் முதலாவது நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதியாக நியமிக்கப்பட்ட ஜே.ஆர்.ஜெயவர்தன.
ஹெலனா களனி விகாரைக்கு கொடுத்த சொத்துக்கள் குறித்து களனி விகாரையில் உள்ள ஓவியம்.
ஹெலெனாவின் ஏழாவது மகன் தான் டீ.சீ.விஜேவர்தன. புத்தரக்கித்த தேரரை களனி விகாரையின் பிரதான விகாராதிபதியாக நியமிப்பதில் முக்கிய பாத்திரம் ஏற்று இருந்தவர் டீ.சீ.விஜேவர்தன. ஹெலனாவின் நான்காவது மகன் தான் இலங்கை பத்திரிகைத் துறையில் ஜாம்பவனாக இருந்த டீ.ஆர்.விஜேவர்தன. டீ,ஆர்,விஜேவர்தனவின் பேரன் தான் (மகள் நளினி விஜேவர்தனவின் மகன்) இன்றைய பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க.

ரணில் – மைத்திரி ஆட்சியில் பாதுகாப்பு அமைச்சராக நியமிக்கப்பட்டிருந்த ருவன் விஜேவர்தன டீ.ஆர்.விஜேவர்தனவின் பேரன். இன்னும் சொல்லப்போனால் ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் மைத்துனர் ருவன்.

டீ.ஆர்.விஜேவர்தன இலங்கை பத்திரிகைத்துறையின் தந்தை என்று அழைக்கப்படுபவர். அவர் லேக் ஹவுஸ் நிறுவனத்தின் ஸ்தாபகர். அது போல இலங்கையின் பிரதான சிங்கள தனியார் பத்திரிகை நிறுவனங்களாக கோலோச்சுக் கொண்டிருக்கும் உபாலி நிறுவனத்தின் (The Island, திவயின உள்ளிட்ட பல பத்திரிகைகள்) நிறுவனர் உபாலி, Sunday Times, Daily Mirror, Lankadeepa, Tamil Mirror உள்ளிட்ட பல பத்திரிகைகளை வெளியிட்டுவரும் விஜய பத்திரிகை நிறுவனத்தின் உரிமையாளர் ரஞ்சித் விஜேவர்தன. ரணிலின் அண்ணன் ஷான் விக்கிரமசிங்க இலங்கையின் முதலாவதுதொலைக்காட்சி சேவையை (ITN) அறிமுகப்படுத்தியவர்.

இவர்கள் அனைவரும் இந்த பரம்பரையைச் சேர்ந்தவர்கள். அதுபோல சேனநாயக்க குடும்பம், (சிறிமா) ரத்வத்த குடும்பம் அனைவருமே இந்தக் பரம்பரையின் நெருங்கிய திருமணங்களால் இணக்கப்பட்ட பரம்பரை. மேலேழே உள்ள மர வடிவிலான படத்தில் விஜேவர்தன குடும்பத்தைப் பற்றிய நேரடியானவர்களை மாத்திரம் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். இதன் விரிவாக்கத்தை வேறு சந்தர்ப்பத்தில் பகிர்கிறேன்.

விஜேவர்தன குடும்பம் பௌத்தர்களாக பிற்காலத்தில் தான் மதம் மாறினார்கள். அதற்கு முன்னர் போர்த்துகேயர் காலத்தில் கத்தோலிக்க மதத்தவர்களாகவும், ஒல்லாந்தர் காலத்தில் கிறிஸ்தவ புரட்டஸ்தாந்து மதப் பிரிவான கால்வின் மதத்தவராகவும், ஆங்கிலேயர் காலத்தில் அங்கிலிக்கன் மதத்தவராகவும் மதம் மாறியிருந்தவர்கள். பௌத்தர்களாக ஆனதும் தீவிர சிங்கள பௌத்தர்களாக மாறி சிங்கள பௌத்த தேசியவாதத்துக்கே தலைமை கொடுக்கும் சக்தியாக விஜேவர்தன குடும்பத்தினர் ஆனார்கள்.

ரணிலும் களனி விகாரையும்
களனி விகாரையை தமது பரம்பரை சொத்தாக மாற்றிகொண்டிருந்த விஜேவர்தன குடும்பத்தினரின் “பரம்பரை செல்வாக்கு” குறைத்து மதிப்பிடக்கூடியதல்ல. அதன் பின்னர் ஜே.ஆர். தொடங்கி இன்றைய ரணில் விக்ரமசிங்க வரைக்கும் அந்த செல்வாக்கு நீண்டது. களனி விகாரையின் நிறைவேற்று சபையின் தலைவராக இருந்த ரணில் விக்கிரமசிங்கவை கடந்த 01.09.2019 நீக்கி விட்டதாக அதன் நிர்வாகம் அறிவித்தது. அத்தோடு விஜேவர்தன குடும்பத்துக்கு அதுவரை இருந்த உறவு முடிவுக்கு வருவதாக ஊடகங்களில் பேசப்பட்டதையும் இங்கு நினைவுக்கு கொண்டு வரவேண்டும். 

களனி விகாரையை மீட்டெடுத்த ஹெலனாவின் பேரன் ஜே.ஆர். ஜே.ஆரின் மருமகன் தான் ரணில் விக்கிரமசிங்க. இன்னும் சொல்லப்போனால் ஹெலனாவின் கொள்ளுப்பேரன் தான் ரணில் விக்கிரமசிங்க.

சந்திரிகா ஆட்சியின் போது 24.08.1994 அன்று எதிர்கட்சித் தலைவரை தீர்மானிக்க வாக்கெடுப்பு நடந்தபோது ரணில் இரண்டு வாக்குகளால் தோல்வியுற்றார். காமினி வென்றார். அப்போது ரணில்; தனக்கு எது இல்லாமல் போனாலும் களனியின் தலைமைப் பதவி இருக்கிறது என்று ஊடகங்களுக்கு தெரிவித்தார். அன்று எதிர்க்கட்சி பதவி கூட இழந்தபோது களனியின் தலைமையை பெற்றிருந்த ரணில், இன்று நாட்டின் பிரதமராக ஆட்சி நடத்திக்கொண்டிருக்கும் காலத்தில் களனி கைவிட்டுப்போனமை வரலாற்று முரண்நகை.

D.A.ராஜபக்ச (மகிந்த ராஜபக்சவின் தகப்பனார்), பண்டாரநாயக்க, பிலிப் குணவர்தன ஆகியோருடன் விமலா விஜேவர்தன - 1958இல் சந்திரிகா குளத்தைத் திறப்பதற்கான நிகழ்வின் போது
ஜே.ஆருக்கு எதிராக விமலா களத்தில்
ஆரம்பத்தில் கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ஆதரவாளராக இருந்த டீ.சீ.விஜேவர்தன பின்னர் ஒரு சிங்கள பௌத்த தேசியவாதியாக தன்னை ஆக்கிக்கொண்டவர். அதுபோல விமலா விஜேவர்தனவும் கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் செயற்பாட்டாளராக நெடுங்காலம் இருந்து வந்தார். அவர் கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பெண்கள் முன்னணியில் தீவிரமாக இயங்கிவந்தவர்.  பிற்காலத்தில் பண்டா செல்வா ஒப்பந்தத்தை எதிர்த்து 1958ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 9ஆம் திகதி பிக்குமார் ஊர்வலமாக வந்து ரோஸ்மீட் இல்லத்தின் முன்னால் ஒப்பந்தத்தைக் கைவிடும்படி ஆர்ப்பாட்டம் நடத்திய போது அந்த ஒப்பந்தத்தை உள்ளே இருந்து எடுத்துக் கொண்டு வந்து கொடுத்தவர் விமலா விஜேவர்தன.
விமலாவை ஜயவர்தன - சேனநாயக்கக்களுக்கு எதிராக தேர்தலில் களமிறக்கியது புத்தரக்கித்த தேரர் தான். புத்தரக்கித்த தேரரின் இரகசிய காதலியாக இருந்த விமலாவை அரசியலில் இறக்கி தனது வியாபார வர்த்தக நலன்களை சாதித்துக்கொள்ள புத்தரக்கித்த தேரர் திட்டமிட்டார்.

மாமன் ஜே.ஆருடன் மருமகன் ரணில் விக்கிரமசிங்க
ஜே.ஆரை விட வயதில் குறைந்தவராக இருந்தார் அவரது மாமியார் விமலா. 1952இல் இலங்கையின் இரண்டாவது பொதுத் தேர்தல் நடந்த போது ஜே.ஆருக்கு எதிராக அவரின் மாமியார் விமலாவை களனி தொகுதியில் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சி சார்பில் போட்டியிட வைத்தார் புத்தரக்கித்த தேரர். அத் தேர்தலுக்கு சுதந்திரக் கட்சிக்காக லட்சக்கணக்கான பணத்தை செலவளித்திருந்தார் விமலா. அத் தேர்தலில் 6235 வாக்குகளால் தோல்வியடைந்தார் விமலா. ஜே.ஆர் ஏற்கெனவே களனி தொகுதியில் செல்வாக்கு பெற்ற இலங்கையின் முக்கிய அரசியல்வாதிகளில் ஒருவராக வளர்ந்து கொண்டிருந்தவர். 1956 ஆம் ஆண்டு தேர்தலில் விமலா களனியில் போட்டியிடவில்லை ஆனால் அதற்கருகில் உள்ள மீரிகம தொகுதியில் போட்டியிட வைத்தார் புத்தரக்கித்த தேரர். விமலா விஜேவர்தன 36,193 வாக்குகளைப் பெற்று வெற்றிபெற்றார். அது அத்தொகுதியின் மொத்த வாக்குகளில் 72.25% வீதமான வாக்குகள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

கொலைச் சதியில் விமலா
யூன் மாதம் புதிய அமைச்சரவை அமைக்கப்பட்டபோது முதலில் விமலா விஜயவர்தனவுக்கு சுகாதார அமைச்சு தான் வழங்கப்பட்டது. அனுபவமிக்க அரசியல் தலைவர்கள் இருந்தும் கூட அரசியலுக்கு புதியவரான விமலாவுக்கு சுகாதார அமைச்சுப் பதவி வழங்கப்படுவதற்கு புத்தரக்கித்த தேரரின் நிர்ப்பந்தம் முக்கிய காரணம். அமைச்சுக்களைப் பகிர்வதற்கான உராயாடல் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தபோது தாமதமாக வந்து சேர்ந்த சிரேஷ்ட அரசியல் தலைவர் I.M.R.A.ஈரியக்கொல்லைக்கு உள்துறை பிரதி அமைச்சு பதவியைக் கொடுத்துவிட்டு, பின்னர் அமைச்சுக்களை மாற்றும்போது அமைச்சுப்பதவியை வழங்குவதாக வாக்குறுதி அளித்தார். பின்னர் ஈரியக்கொல்லை அந்த பிரதி அமைச்சையும் தூக்கியெறிந்துவிட்டு சாதாரண உறுப்பினராக ஒதுங்கிக்கொண்டார்.

புத்த ராக்கித்த தேரர் தனது கப்பல் கொம்பனியின் வியாபார நடவடிக்கையிலும் விமலாவை இணைத்துக் கொண்டிருந்தார். உணவு தானிய இறக்குமதிக்கான அனுமதியை தமக்கு வழங்கும்படி புத்தரக்கித்த தேரர் பண்டாரநாயக்கவை அணுகியபோது; அத்தகைய நடவடிக்கைகளை தனியாருக்கு வழங்குவதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்திருந்தார் பண்டாரநாயக்க.

அரசாங்கத்துக்குள் ஏற்பட்ட பிளவுகளைத் தொடர்ந்து 1959 யூன் மாதம் மேற்கொள்ளப்பட்ட அமைச்சரவை மாற்றத்தின் போது விமலா விஜேவர்தனவிடம் இருந்த சுகாதார அமைச்சுப் பதவி மீளப்பெறப்பட்டு அதற்குப் பதில் அவருக்கு உள்துறை மற்றும் வீடமைப்புத்துரை அமைச்சு வழங்கபட்டது. விமலா விஜேவர்தனஅமைச்சரவை அந்தஸ்து பெற்ற இலங்கையின் முதலாவது இலங்கைப் பெண்.

புத்தரக்கித்த தேரர் சுதந்திரக் கட்சியின் ஏனைய தலைவர்களைக் கொண்டு பண்டாரநாயக்கவை தலைமையிலிருந்து நீக்குவதற்கான முன்னெடுப்புகளை செய்தார். 1959 இல் திட்டமிடப்பட்டிருந்த கட்சியின் சம்மேளனத்தில் அவரை நீக்குவதற்காக ஆதரவாளர்களையும் ஏற்பாடாக்கியிருந்தார். இந்த சதிகளை அறிந்த பண்டாரநாயக்க அந்த மாநாட்டு உரையில் ”நான் மாக்ஸியத்தையும், ஏகாதிபத்தியத்தையும், கொம்யூனிசத்தையும் எதிர்க்கிறேன்” என்று முழக்கமிட்டார். பிலிப் குணவர்தனவையும் அவர் அமைச்சரவையிலிருந்து நீக்கினார். தனது நோக்கம் திட்டமிட்டவகையில் நிறைவேறாத புத்தரக்கித்த தேரர் பண்டாரநாயக்கவை தீர்த்துக்கட்டுவது என்கிற முடிவுக்கு வந்தார் என்பதே வழக்கிலும் வெளிவந்த முடிவு.

டீ.சீ.விஜேவர்தன 1956 ஆம் ஆண்டே இறந்தும் போனார். அதன் பின்னர் புத்தரக்கித்த தேரர் அதிகமாக வாசம் செய்தது விமலாவின் ‘புல்லர்ஸ் லேன்’ வீட்டில் தான். அங்கு தான் பண்டாரநாயக்க கொலைக்கான திட்டங்களும் திட்டப்பட்டன.

ஒரு முறை இத்தாலியில் நிகழ்ந்த சர்வதேச சுகாதார மாநாட்டில் கலந்துகொள்வதற்காக விமலா பயணமானபோது அவரை வளியனுப்ப பண்டாரநாயக்கவும் சென்றிருந்தார். அந்தப் பயணத்தில் விமலாவுடன் புத்தரக்கித்த தேரரும் சேர்ந்து தான் பயணமானார்கள்.

பண்டாரநாயக்க 26.09.1959 இல் கொலை செய்யப்பட்ட பின்னர் ஒக்டோபர் 21 அன்று கைது செய்யப்பட்டார். கூடவே அவரின் அமைச்சுப் பதவியும் பறிக்கப்பட்டது.

பௌத்தம் துறந்து கிறிஸ்தவர் ஆனார்
15.07.1960 இல் விமலா நிரபராதி என விடுவிக்கப்பட்டபோதும் அவர் தனது அரசியல் பயணத்துக்கு முடிவுகட்டினார்.

வழக்கில் 6வது சந்தேகநபராக இருந்த விமலா முதற்கட்டவிசாரணையின் பின் வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பிலேயே குற்றமற்றவர் என்று விடுவிக்கப்பட்டபோதும், சகல மேன்முறையீட்டு விசாரணைகளின் போதும் வழக்குகளுக்கு அழக்கப்பட்டுக்கொண்டே இருந்தார். அந்த விசாரணைகளின் போது அவருக்கும் புத்தரக்கித்த தேரருக்கும் இடையில் இருந்த காதல் உறவு திரும்பத் திரும்ப வெளியானது.

விமலாவை நீதிமன்றங்கள் நிரபராதி என்று தீர்ப்பளித்தாலும் பண்டாரநாயக்க கொலையை விசாரணை செய்த ஆணைக்குழு விமலாவுக்கு அக்கொலையுடன் நெருங்கிய தொடர்புண்டு என்று அறிக்கையிட்டது.

விமலா விஜேவர்தன இறுதியில் பௌத்த மதத்தைக் கைவிட்டு புரட்டஸ்தாந்து மதத்தைத் தழுவிக்கொண்டார். எந்த பௌத்ததனத்துக்காக வாழ்க்கையில் பெரும் விலை கொடுத்தாரோ அதே பௌத்தத்தை கைவிட நேர்ந்ததன் உளவியல் நிர்பந்தம் என்பது அரசியல் விளைவு என்று தான் கூற முடியும். பண்டாரநாயக்கவை சுட்டுக் கொன்ற சோம ராம தேரோவும் தூக்கில் தொங்குவதற்கு முதல் நாள் தனது பெயரை பீட்டர் என்று மாற்றிக்கொண்டு ஆங்கிலிக்கன் மதத்தை தழுவியதைஅறிந்திருப்பீர்கள்.

ஏராளமான சொத்துக்களுக்கு உரிமையாளராக இருந்த அவர் விஜேவர்தன குடும்பத்தின் பரம்பரைச் சொத்தாக இருந்த ஹப்புத்தளை எடிசன் பங்களா (50க்கும் மேற்பட்ட அறைகளுடன் ஆங்கிலேயர்களால் கட்டப்பட்ட பிரமாண்டமான பங்களா) உள்ளிட்ட பல சொத்துக்களை அந்த புரட்டஸ்தாந்து மத நிறுவனத்துக்கே எழுதிக் கொடுத்தார் விமலா. பொது வெளியில் பகிரங்கமாக உலவுவதைத் தவிர்த்துக்கொண்ட விமலா ஊடகங்களைக் கூட சந்திப்பதை தவிர்த்தார்.

ஆரம்பத்தில் மிகுந்த ஆதரவையும் வரவேற்பைப் பெற்றிருந்த விமலா இறுதியில் அவப்பெயருடன் வாழ்ந்து 27.01.1994 அன்று மரணமானார்.


தேர்தல் ஆணைக்குழுவே! ஊடக அறிக்கைகள் தமிழில் ஏன் இல்லை?


கடந்த  செப்டம்பர் 18 ஆம் திகதி ஜனாதிபதித் தேர்தல் அறிவிக்கப்பட்ட திகதியிலிருந்து இன்று ஒக்டோபர்  8ஆம் திகதி வரையில் மொத்தம் 24 ஊடக அறிவித்தல்கள் வெளியிடப்பட்டுள்ளன.

தேர்தல் திணைக்களத்தால் மூன்று மொழிகளிலும் இவை வெளியிடப்படுவதாக கூறப்பட்டபோதும் சிங்களத்திலும், ஆங்கிலத்திலும் சகல ஊடக அறிவித்தல்களும் வெளியிடப்பட்டுள்ள போதும் தமிழில் அத்தனையும் வெளியிடப்படுவதில்லை. இது மிகப் பெரும் அநீதி. 

இது வரை வெளியான ஊடக அறிக்கைகளில் 5 அறிக்கைகள் இது வரை தமிழில் இல்லை.ஊடக அறிக்கைகளின் இலக்கங்கள் MR/25, MR/23, MR/16, MR/09, MR/02 ஆகியனவே அந்த அறிக்கைகள். தேர்தல் ஆணைக்குழுவின் இணையத்தளத்தில் கூட தரவிறக்கும் இணைப்பில் தமிழ் மொழி அறிவித்தல்களுக்குப் பதிலாக சிங்களத்திலும், ஆங்கிலத்திலுமே அந்த ஐந்து அறிக்கைகளும் உள்ளன. இதில் நேற்று ஜனாதிபதித் தேர்தலுக்கு வேட்மனுத் தாக்கல் செய்தவர்களின் பட்டியல் கூட தமிழில் மட்டும் கிடையாது.


நேற்று தேர்தல் ஆணையாளர் வேட்பாளர்கள் மத்தியில் ஆற்றிய உரையில் பல்வேறு பரிந்துரைகளைச் செய்திருந்தார். அதில் இனப் பாரபட்சம் காட்டக்கூடாது என்பதும் அடங்கும். ஆனால் தேர்தல் ஆணைக்குழுவே இது போன்ற மொழிப் பாரபட்சங்களை மீறி வருகிறது. இதை எவரும் கண்டு கொள்ள மாட்டார்கள், எவரும் முறையிட மாட்டார்கள், ஊடகங்கள் கூட கண்டுகொள்ளாது என்கிற அலாதி நம்பிக்கையின் வெளிப்பாடு தான் இவை.

தேர்தல் ஆணைக்குழுவின் இணையத்தளத்தில் வெளியிடப்பட்டிருக்கும் அறிவித்தல்கள், செய்திகள், ஆவணங்களில் உள்ள மொழிப் பாரபட்சங்கள் பலவற்றை அவதானிக்க முடிகிறது. அரசகரும மொழிகள் அமைச்சும் அதற்கென்று ஒரு தமிழ் அமைச்சரும் இருந்தும் கூட இது போன்ற மொழிப் பாரபட்சங்களை கண்காணித்து சரிசெய்யும் பொறிமுறை இல்லாதது நாட்டின் அவலம்.

நாட்டு மக்கள் தம்மை ஆள்பவர்களைத் தீர்மானிக்கின்ற தேர்தல்கள் பற்றி கூட பாரபட்சமன்றி விபரங்களை அறியும் உரிமை மறுக்கப்படுவது என்பது மிகப்பெரும் ஜனநாயகக் கோளாறு.

இவற்றைப் பற்றி எந்த தமிழ் ஊடகங்களும் உரிமைப் பிரச்சினையை எழுப்பாமல் இருப்பது வியப்பாக உள்ளது.

தேர்தல் ஆணைக்குழுவின் அனைத்து அறிக்கைகளும், அறிவித்தல்களும், செய்திகளும் தமிழிலும் கிடைப்பதை தேர்தல்கள் ஆணைக்குழுவும், அரசகரும மொழிகள் அமைச்சும், அரச நிறுவனங்களும் உறுதி செய்ய வேண்டும்.

பெண்களால் ஆட்சிசெய்யப்படும் நோர்வே - என்.சரவணன்

இன்று நோர்வேயின் பிரதான ஏழு கட்சிகளில் ஐந்து கட்சிகளின் தலைவர்கள் பெண்கள் என்கிற செய்தி வியப்பாக இருக்கலாம். ஆனால் அதன் பின்னால் பெண்களின் பெரும் போராட்ட வரலாறு உள்ளார்ந்திருக்கிறது.

2013 ஆம் ஆண்டு “பெண்களுக்கு வாக்குரிமை” அளிக்கப்பட்டு 100 ஆண்டுகளைக் கொண்டாடியது. ஆம் ஏறத்தாழ 30 வருட அயராத போராட்டத்தின் விளைவாக நோர்வே பெண்கள் 1913 ஆம் ஆண்டே (20.06.2013) பெண்களுக்கும் ஆண்களுக்கு சமமான வாக்குரிமையைப் பெற்றுவிட்டார்கள்.

பெண்கள் வாக்குரிமைச் சங்கம்
தமக்கும் ஆண்களுக்கு நிகராக வாக்குரிமை வேண்டும் என்கிற கோரிக்கையை முதன் முதலில் 1880இலேயே வைத்துவிட்டார்கள் நோர்வே பெண்கள். நோர்வேயின் முதலாவது பெண்கள் அமைப்பு “நோர்வே பெண்கள் சங்கம்” (Norsk kvinnesaksforening - NKF) 1884இல் உருவாக்கப்பட்டது. ஜீனா குரோக் (Gina Krog), ஹாக்பார்ட் பார்னர் (Hagbard Berner), ஆகிய இரு பெண்கள் இதனை ஆரம்பித்தனர். பார்னர் இதன் தலைவராக செயற்பட்டார்.

அதன் விளைவாக 1885ஆம் ஆண்டு பெண்கள் வாக்குரிமைச் சங்கம் (Kvinnestemmerettsforeningen -KSF) நோர்வேயில் தொடக்கப்பட்டது. இதன் தலைவியாக ஜீனா குரோக் (Gina Krog) தெரிவானார். இந்த சங்கத்தில் 1902 ஆம் ஆண்டளவில் மொத்தம் 357 உறுப்பினர்கள் அங்கம் வகித்திருக்கிறார்கள்.

1898ஆம் ஆண்டு 25 வயதுக்கு மேற்பட்ட வசதிபடைத்த ஆண்களுக்கு மட்டுமே வாக்குரிமை மட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. 1901ஆம் ஆண்டு உள்ளூராட்சி சபைகளில் வாக்கிடுவதற்கு பெண்கள் உரிமை பெற்றிருந்தாலும் அது வரி செலுத்தும் பெண்களுக்கும், வரிசெலுத்தும் ஆணை திருமணம் புரிந்தவருக்கும் மட்டுமே வாக்களிப்பதற்கும், வேட்பாளராக போட்டியிடுவதற்கும் உரிமை பெற்றிருந்தார்கள்.

வாக்குரிமைப் போராட்டத்தின் வெற்றி
1910 ஆம் ஆண்டு உள்ளூராட்சி சபைத் தேர்தலிகளில் சர்வஜன வாக்குரிமை சகல பெண்களுக்கும் வழங்கப்பட்டது. ஆனால் 1913 இல் தான் பொதுத் தேர்தலிலும் அனைத்துப் பெண்களும் ஆண்களுக்கு சமமாக வாக்களிக்கும் உரிமையைப் பெற்றார்கள். அதன்படி 1915 இல் நடந்த பாராளுமன்றத் தேர்தலில் தான் பெண்கள் அனைவரும் முதன் முதலில் வாக்களித்தார்கள்.

நோர்வேஜிய பாராளுமன்றத்தின் முதலாவது பெண் பிரதிநிதியாக அன்னா குரோக் தெரிவானார் (1911இல்).

அன்னா
ஆரம்பத்தில் பெண்கள் வாக்களிப்பதிலும், வாக்குரிமையைப் பெறுவதிலும், அரசியலில் பங்குபெறுவதற்கும் அக்கறை காட்டவில்லை. சில பெண்கள் வாக்குரிமையை எதிர்க்கவும் செய்திருக்கிறார்கள். இந்த சூழ்நிலையில் நாடளாவிய ரீதியில் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை ஏன் அவசியம், அரசியலில் பங்குபற்றுவதன் முக்கியத்துவம் என்ன என்பது பற்றி அவர்கள் விழிப்புணர்வுப் பிரச்சாரத்தை பெண்கள் வாக்குரிமைச் சங்கம் முன்னெடுத்தது. ஜீனா குரோக், அன்னா ரோக்ஸ்தாத் (Anna Rogstad) ஆகியோர் பல கூட்டங்களை நடத்தி விரிவுரையாற்றினர்.

1897ஆம் ஆண்டு இந்த சங்கம் பிளவடைந்தது. அதற்கான காரணம் ஆணாதிக்க, தேசியவாத, வலதுசாரிகள் பெண்களுக்கு வாக்குரிமையளிப்பதை எதிர்த்து நின்றபோது பெண்கள் வாக்குரிமைச் சங்கத்தின் பிரதித் தலைவியாக இருந்த அன்னா ரோக்ஸ்தாத் வரையறுக்கப்பட்ட வாக்குரிமைக்கு இணங்கி சமரசம் செய்துகொண்டார். அதாவது 800 குறோணர்களுக்கு அதிகமான வருமானமாகக் கொண்ட நகர்ப்புறத்தைச் சேர்ந்த பெண்களுக்கும், 500 குரோனர்கர்களுக்கு அதிகமான வருமானத்தைப் பெறுகிற கிராமப்புற பெண்களுக்கும் வாக்குரிமை அளிக்கலாம் என்பதற்கு அவர் இணங்கினார்.   இறுதியில் முழு அளவிலான சமத்துவமான வாக்குரிமைக்காக போராடிய அச்சங்கத்தின் தலைவி ஜீனா குரோக் தலைமையிலான குழு வெளியேறியது.
ஜீனா
ஜீனா குரோக் தொடர்ந்தும் “நோர்வே பெண்கள் சங்கத்தின்” தலைவியாக செயற்பட்டுக்கொண்டிருந்தார். அந்த சங்கம் பின்னர் நோர்வே தொழிற் கட்சியின் பெண்கள் பிரிவுடன் சேர்ந்து தொழிற்படத் தொடங்கியது. அச்சங்கம் அன்றைய “வெள்ளையின அடிமை வர்த்தகத்தை” எதிர்த்து காத்திரமான பங்கை ஆற்றியிருந்தது. 1904 இல் “பெண்களின் வாக்குரிமைக்கான தேசிய சங்கம்” (Norske Kvinders Nasjonalråd) என்கிற சங்கத்தை ஆரம்பித்து தொடர்ந்தும் போராட்டத்தை முன்னெடுத்தார் ஜீனா குரோக். இந்த அமைப்பு பல்வேறு பெண்கள் அமைப்புகளை இணைத்த ஒரு வலையமைப்பாக இயக்கப்பட்டது.

1890 ஆம் ஆண்டு பெண்களுக்கு வாக்குரிமை கோரி பாராளுமன்றத்தில் விவாதம் நடத்தப்பட்டபோது அந்த கோரிக்கை 70க்கு 44 வாக்குகளால் தோற்கடிக்கப்பட்டது. குறிப்பாக சக வலதுசாரி தேசியவாத கட்சிகளும் எதிர்த்து வாக்களித்து தோற்கடிக்கச் செய்தன. உலகெங்கினும் சகல நாடுகளிலும் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை அளிக்கக் கூடாது என்று விடாப்படியாக எதிர்த்திருப்பவர்கள் வலதுசாரி தேசியவாத சக்திகள் தான். மாறாக வாக்குரிமைக்காக போராடிய சக்திகள் அனைத்தும் இடதுசாரிக் கட்சிகள் தான். இலங்கையிலும் அது தான் நடந்தது என்பதை இந்த இடத்தில் நினைவுகொள்ள வேண்டும்.

நோர்வேயில் வாக்களிக்கும் வயது 18 வயதாக ஆக்கப்பட்டது 1978 இல் தான். அதுபோல மூன்று வருடங்களுக்கு மேல் நோர்வேயில் வாழ்ந்தவர்களுக்கு (அவர்கள் குடியுரிமை பெறாவிட்டாலும்) வாக்களிக்க தகுதி படைத்தவர்கள் என்கிற நடைமுறையை 1983 இல் இருந்து கொண்டுவந்தார்கள்.
நோர்வே பாராளுமன்றத்தில் பெண்களின் எண்ணிக்கை வருடாந்தம் அதிகரித்தவிதம்
பெண்களின் ஆட்சி
உலகில் முதன் முதலாக 1893இல் பெண்களுக்கு சர்வஜன வாக்குரிமையை பெற்றுக்கொடுத்தது நியூசீலாந்து.நோர்வே பெண்கள் வாக்குரிமையைப் போராடிப் பெற்ற காலத்தில் அமெரிக்கா கூட பெண்களுக்கு வாக்குரிமை அளித்திருக்கவில்லை. அமெரிக்காவில் வாழ்ந்த வாழ்ந்த நோர்வேஜியப் பெண்கள்; 1913ஆம் ஆண்டு நோர்வேயில் கிடைத்ததைப் போல அமெரிக்காவிலும் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை வழங்கப்படவேண்டும் என்று பெண்களின் வீதியில் இறங்கிப் போராடினார்கள். அமெரிக்காவில் 1920இல் தான் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை வழங்கப்பட்டது.

நோர்வேயில் முதலாவது பெண் அமைச்சராக 1945ஆம் ஆண்டு தெரிவு செய்யப்பட்டவர் கிறிஸ்டின் ஹன்ஸ்டீன். அவர் நோர்வே கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியைச் சேர்ந்தவர். முதலாவது தடவையாக 1974 இல் ஒரு கட்சியின் தலைவியாக தெரிவு செய்யப்பட்ட பெண் ஏவா கொல்ஸ்தாத். நோர்வேயின் முதலாவது பெண் பிரதமராக 1981இல் ப்ருன்ட்லாந் (Gro Harlem Brundtland) தெரிவு செய்யபட்டார். மூன்று தடவைகள் பிரதமராக பதவி வகித்தவர் அவர். அவரது ஆட்சியின் போது அமைச்சரவையில் 18பேரில் 8 பேர் பெண் அமைச்சர்களாக இயங்கினார்கள். பின்னர் ப்ருன்ட்லாந் உலக சுகாதார அமைப்பின் தலைவியாக பதவி வகித்தார். 2011 ஆம் ஆண்டு யூலை 22 அன்று வலதுசாரிப் பயங்கரவாத தாக்குதலில் பிரதானமாக குறி வைக்கப்பட்டவர் ப்ருன்ட்லாந். சற்று தாமதமாக வந்ததால் அவர் அந்த படுகொலையில் இருந்து உயிர் தப்பினார்.
புடைசூழ வரும் அமைச்சர்களில் முன்னணியில் வருபவர்கள் : சீவ் ஜான்சன் - நிதி அமைச்சர் (முன்னிலை கட்சியின் தலைவி), ஆர்ன சூல்பார்க் – பிரதமர் (வலது கட்சியின் தலைவி), திரீன ஸ்கை கிரான்ட – கலாசார அமைச்சர் (தாராளவாத கட்சியின் தலைவி)
இன்றைய நோர்வேயில் பிரதமர் ஒரு பெண். தற்போதைய கூட்டரசாங்கத்தின் பிரதான மூன்று கட்சிகளின் தலைவர்களும் பெண்களே. 22 அமைச்சர்களில் 10 அமைச்சர்கள் பெண்கள்.  நிதி அமைச்சு, வெளியுறவு அமைச்சு, கல்வி அமைச்சு, கலாசார அமைச்சு ஆகிய முக்கிய அமைச்சுகள் பெண்களின் கைகளில். தற்போதைய அரசாங்கத்தின் இரண்டாவது பதவிக் காலம் இது. கடந்த அரசாங்கத்தில் பாதுகாப்பு அமைச்சும் பெண்ணின் கையில் தான் இருந்தது. இன்றைய பாராளுமன்றத்தில் 41.1% வீதம் (69/169)பெண்கள் அங்கம் வகிக்கின்றனர்.

பல உள்ளூராட்சி சபைகளில் ஆண்களை விட பெண்களே அதிகமாகப் பிரதிநிதித்துவப் படுத்துகின்றனர். பெண்களுக்கு அரசியல் தலைமையையும், ஆட்சி தலைமை கொடுக்கப்படுவதால் ஒரு நாடு எந்தளவு முன்னேற்றப் பாதையில் செல்லும் என்பதற்கு உலகின் சிறந்த உதாரணமாக நோர்வே திகழ்கிறது.

நன்றி - தினகரன்

பண்டாரநாயக்கவை கொன்ற பண்டாரநாயக்கவாதிகள் - என்.சரவணன்


“காவியுடையணிந்த ஒரு மூட மனிதன் என்னை சுட்டான். அவனைப் பழிவாங்காமல் கருணை காட்டுங்கள்” சோமராம தேரோவால் சுடப்பட்ட பண்டாரநாயக்க இப்படி கேட்டுக்கொண்டார் என்கிறது மகாவம்சம். மகாவம்சத்தின் ஐந்தாம் தொகுதி 1956 தொடக்கம் 1978வரையான காலத்தைப் பதிவு செய்கிறது. 5 ஆம் நூற்றாண்டில் மகாநாம தேரரால் எழுதப்பட்ட மகாவம்சம் கி.மு 6ஆம் நூற்றாண்டு தொடக்கம் கி.பி 3ஆம் நூற்றாண்டு வரையான இலங்கையின் வரலாற்றைப் பதிவு செய்கிறது. ஆனால் பிற்காலத்தில் இலங்கையின் வரலாற்றை தொடர்ச்சியாக பதிவு செய்யும் செயற்திட்டத்தை அரசு முன்னெடுத்தது. மகாவம்சத்தின் தொடர்ச்சியாகவே அதனை பதிவு செய்தது அரசு. அந்த வகையில் மகாவம்சம் இன்றும் எழுதப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. அதன் ஐந்தாம் தொகுதியில் 155-170 க்கு இடைப்பட்ட செய்யுள்களில் பண்டரநாயக்காவின் கொலை பற்றிய விபரங்கள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.

பண்டாரநாயக்க வழக்கு விசாரணை நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தபோது 1960-1961 ஆம் ஆண்டுகளில் அன்றைய பத்திரிகைகளில் தொடர்ச்சியாக அவை வெளிவந்தன.

அந்த .45 துப்பாக்கி
சோமராம தேரர் பயன்படுத்திய கைத்துப்பாக்கி .45 Webley Mark VI revolverரகத்தைச் சேர்ந்தது. இந்த கைத்துப்பாகியைக் சோமராம தேரருக்கு கொடுத்த குற்றச்சாட்டின் பேரில் இன்ஸ்பெக்டர் W.A.நியூட்டன் பெரேரா 1959 ஒக்டோபர் 21 அன்று கைது செய்யப்பட்டார்.

வழக்கின் சாட்சியங்களின் போது நியூட்டன் களனி பன்சலைக்கு வந்திருந்த போது அவரின் இடுப்பில் இருந்த கைத்துப்பாக்கி மேல் ஒரு நாள் புத்தரக்கித்த தேரர் ஆர்வம் காட்டினார். பின்னர் அதனை தனக்கு கொஞ்சநாள் தரும் படி கேட்டார். நியூட்டன் இரண்டு தோட்டாக்களுடன் அதைக் கொடுத்தார். அதில் திருப்தியில்லாத புத்தரக்கித்த தேரர் மேலதிக தோட்டாக்களை கோரினார். அப்படி கொடுக்கப்பட்ட தோட்டாக்களும் பொலிஸ் பயிற்சிகளின் போது கொடுக்கப்படுவது என்று அறிந்ததால் அதுவும் வேண்டாம் என்றும் சரியான தோட்டக்களைத் தரும் படி மீண்டும் கேட்டுக்கொண்டதற்கிணங்க அந்தத் தோட்டாக்களை அமைச்சர் விமலா விஜேவர்தனவின் வீட்டில் வைத்து புத்தரக்கித்த தேரரிடம் கையளிப்பட்டிருக்கிறது.

விமலா விஜேவர்தனவின் வீட்டில் புத்தரக்கித்த தேரர் சுதந்திரமாகவும், சர்வசாதாரணமாகவும், வெள்ளைச் சீலை கதிரையில் போர்த்தி பிக்குமாருக்கு மரியாதை செய்யும் எந்த மரபும் அங்கு காணப்படவில்லை என்றும் விசாரணைகளின் போது சோமராம தேரர் தெரிவித்திருக்கிறார்.

ஓகஸ்ட் 15ஆம் திகதி ஜெயவர்த்தன புத்தரக்கித்த தேரோவிடம் இருந்து ஒரு செய்தியை நிவ்டனுக்கு கொண்டுவந்தார். நியூட்டனின் வீடு தெமட்டகொடை பேஸ்லைன் வீதியில் இருந்த பொலிஸ் வீட்டுத் தொகுதியில் இருந்தது. அவரிடம் துப்பாக்கி சரியாக இயங்கவில்லை என்றும் நியூட்டனை அழைத்துவரும்படியும் கேட்டிருக்கிறார். அங்கிருந்து அவர்கள் புறப்பட்டு செல்லும் வழியில் பொரல்லையில் ஒரு பிக்குவை காரில் ஏற்றியிருக்கின்றனர். காரில் வைத்து அவரிடம் அத் துப்பாக்கியைக் கொடுத்தார். இதனைக் கண்ட நியூட்டன் வியப்புற்றார். கைகளில் துப்பாக்கியை வாங்கிக்கொண்ட அந்த பிக்கு வேறு யாருமல்ல சோமராம தேரர் தான். 

அந்தத் துப்பாக்கி சரியாக இயங்குமா என்பதில் சந்தேகம் கொண்டிருந்த புத்தரக்கித்த தேரர் களனி விகாரையிலிருந்து அப்பால் சென்று சோதனை செய்யும்படி கேட்டிருக்கிறார். நியூட்டனும் சோமராம தேரரும் முத்துராஜவெவ பகுதியில் ஆளரவமற்ற இடத்தில் வைத்து அந்தக் கைத்துப்பாக்கியை சோதனை செய்தார்கள். இன்ஸ்பெக்டர் நியூட்டன் எப்படி சுடுவது என்பதை சோமராம தேரருக்கு பயிற்சியளித்திருக்கிறார்.

பண்டாரநாயக்கவாதிகளால் கொல்லப்பட்ட பண்டாரநாயக்க
பண்டாரநாயக்க அரசாங்கம் 1956 இல் அமைக்கப்பட்டவுடன் அதிரடியாக கொடுவரப்பட்ட பல்வேறு மாற்றங்களில் மரண தண்டனை ஒழிப்பும் அடங்கும். 09.05.1958 அன்று அவர் “மரண தண்டனையொழிப்பு” சட்டமூலத்தைக் கொண்டுவந்து நிறைவேற்றினார். ஆனாலும் நாடாளுமன்றத்தின் இரு சபைகளும் மரண தண்டனையை ஒழிப்பது சரியா என்பது குறித்து மேலும் சற்று ஆழமாக ஆராய்வதற்காக ஒரு நிபுணர் குழுவை அமைக்கும்படி பரிந்துரைத்தது. அதன் பிரகாரம் இலங்கை பல்கலைக்கழகத்தின் முன்னாள் சட்ட பீடாதிபதி, நியூசீலாந்தின் ஒக்லான்ட் பல்கலைக்கழத்தின் சிரேஷ்ட பேராசிரியர் நோர்வல் மொறிஸ் (Norval Morris) ஆகியோரின் தலைமையில் ஒரு குழுவொன்று இதனை ஆராய்வதற்கென்று நியமிக்கப்பட்டது.

முடிவில் அந்தக் குழு வெளியிட்ட பரிந்துரையின் படி; “நாங்கள் மரண தண்டனையை இல்லாது செய்தததை அப்படியே தொடரும்படி பரிந்துரைக்கிறோம்!” ("We recommend that capital punishment should continue to be suspended") என்று அறிக்கை வெளியிட்டார்கள். இதில் என்ன வேடிக்கை என்றால் அந்த அறிக்கை வெளியிடப்பட்டு இரண்டு வாரத்தில் தான் பண்டாரநாயக்க கொல்லப்பட்டார்.

தன்னை சுட்டவரை மன்னிக்கும்படி கேட்டுவிட்டு பண்டாரநாயக்க இறந்துபோனார். அவரின் இறுதி கோரிக்கையை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்கிற யோசனையை விட, உயிருக்கு உயிர் என்கிற வகையில் பழிதீர்த்துக் கொள்வதில் தீவிரமாக இருந்தார்கள் பண்டாரநாயக்கவாதிகள். உலகைக் குலுக்கிய அந்த படுகொலையைப் புரிந்தவர்களுக்கு சட்டம் உயர்ந்தபட்ச மரண தண்டனையை அளித்து பொது அபிலாசையை நிறைவேற்றிவிடவேண்டும் என்கிற முடிவில் அரசாங்கம் இருந்தது. பிரதான குற்றவாளிகள் மூவருக்கும் மரண தண்டனை வாங்கிக் கொடுத்தது அதன் விளைவாகத் தான்.

பண்டாரநாயக்கவால் தடை செய்யப்பட்ட மரண தண்டனையை; அதே பண்டாரநாயக்கவுக்காக பழிதீர்க்க அத்தண்டனைக்கு மீண்டும் உயிர் கொடுக்க அரசாங்கம் தீவிரம் காட்டியது. மரணதண்டையை மீண்டும் கொண்டுவருவதற்கான யோசனை பாராளுமன்றத்துக்கு கொண்டுவரப்பட்டபோது செனட்சபையில் இருந்த எஸ்.நடேசன் “பாராளுமன்றம் கொண்டிருக்கும் சட்டவாக்க அதிகாரத்தை அரசாங்கம் பழிவாங்குவதற்கு பயன்படுத்துவதானது சட்டவாக்க அதிகாரத்தை விபச்சாரம் செய்வதற்கு ஒப்பாகும். எந்த ஒரு அரசாங்கத்திற்கும் தகுதியற்ற செயல் இது” என்றார். புத்தரக்கித்த தேரருக்கு மரண தண்டனை தீர்ப்பளிக்கப்பட்ட போது அமிர்தலிங்கம் அன்று “ஒரு பிக்குவை தூக்கிலிட வேண்டாம்” என்று கோரினார். 
அன்றைய அரசாங்கம் இதெல்லாம் மீறி மரண தண்டனைக்கு உயிர் கொடுத்தது. மரண தண்டனை வழங்குதற்காக, அவசர அவசரமாக நாடாளுமன்றத்தினால் மீண்டும் 07.12.1959 அன்று  'முற்காலத்துக்கும் வலுவுள்ள வகையில்' (retrospective effect) மரண தண்டனை சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டது. பண்டாரநாயக்க இரண்டாவது தடவையும் பண்டாரநாயக்கவாதிகளால் கொல்லப்பட்டார்.

துப்பாக்கிச் சூட்டின் காரணமாக அதிக உதிரப்போக்கினால் பண்டாரநாயக்கவின் மரணம் சம்பவித்தது என்பதே இன்று வரை பலராலும் நம்பப்படும் செய்தி. ஆனால் அவரின் மரணம் (Cause of death) மாரடைப்பினாலேயே ஏற்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் அதை வெளியில் சொன்னால் அந்த மரணத்தை அன்றைய அரசியல் சூழலில் சந்தைப்படுத்த முடியாது என்பதால் “மாரடைப்பினால் மரணம்” என்கிற தகவல் மூடிமறைக்கப்பட்டது. பண்டாரநாயக்கவின் மரணத்திற்கு நேரடி காரணம் துப்பாக்கிச்சூடு அல்ல என்றால் சோமராம தேரோவுக்கு மரண தண்டனை அளிக்க இடமில்லை. ஆனால் கொலைமுயற்சி குற்றத்திற்காக (2nd-degree murder/ manslaughter) ஆயுள் தண்டனை வரை அளிக்க முடியும். மரண தண்டனையல்ல. ஆனால் சோமராம தேரர் தூக்கிலிட்டு கொல்லப்பட்டார். இதனை ஒரு சட்டவிரோத - அரசியல் செயற்பாடாகவே கொள்ள முடியும்.
ஆணைக்குழு
நீதிமன்றம் தீர்ப்பு அளித்து தண்டனையும் நிறைவேற்றப்பட்ட பின்னர் பண்டாரநாயக்க கொலை சம்பந்தமான அரசியல் பின்னணி மற்றும் சதி சம்பந்தமாக ஆராய்வதற்கு மே 16 அன்று ஒரு அணைக்குழு நியமிக்கப்பட்டது. அதன் பின்னர் சர்வதேச விசாரணைக் கமிஷன் ஒன்று 1963 இல் நியமிக்கப்பட்டது. மூன்று நாடுகளைச் சேர்ந்த நீதிபதிகளுடன் இலங்கைத் தலைமை நீதிபதியையும் கொண்ட சர்வதேச - நீதிவிசாரணை ஆணைக்குழு இது பற்றி - விசாரணை செய்தது.

மூன்று நீதிபதிகளைக் கொண்ட இந்த விசாரணை ஆணைக்குழுவில் சர்வதேச அளவில் அறியப்பட்ட எகிப்து நாட்டைச் சேர்ந்த அப்தெல் யூனிஸ் (Abdel Younis) கானா நாட்டைச் சேர்ந்த மில்ஸ் ஓடாய் (G.C. Mills-Odoi) ஆகியோருடன் இலங்கையைச் சேர்ந்த டீ.எஸ்.பெர்னாண்டோ ஆகிய மூவரும் பணியாற்றினார்கள். அப்தெல் யூனிஸ் ஆணைக்குழுவின் தலைவராக இயங்கினார்.

உள்நாட்டு நீதித்துறைக்குள்; விசாரணையொன்றுக்காக வெளாட்டு நீதிபதியோருவரை நியமித்த முன்னுதாரணம் அது. இப்போதெல்லாம் போர்க்குற்றங்களை விசாரிக்க சர்வதேச நீதிபதிகளை நியமிப்பது தவறு என்றெல்லாம் வாதிடுகிறார்கள் அல்லவா. இதோ அன்றே அப்படி நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதற்கு பண்டாரநாயக்க கொலை விசாரணை சிறந்த முன்னுதாரணம்.

இந்த ஆணைக்குழு அடுத்த ஆண்டே தனது இறுதி அறிக்கையை வெளியிட்டது. குறிப்பாக இந்த படுகொலையில் விமலா விஜயவர்தனவின் பங்கு இருப்பதை அழுத்திக் கூறியது இந்த ஆணைக்குழு தான்.

சோமராம தேரரின் வாக்குமூலத்தை வைத்துத் தான் அமைச்சர் விமலா விஜேவர்தன கைது செய்யப்பட்டிருந்தார். விமலா விஜேவர்தனவுக்கும் இக்கொலைக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என்று 1959 நவம்பர் 2 ஆம் திகதி உதவிப் பொலிஸ் மா அதிபர் சிட்னி டி சில்வா (அன்றைய நிதி அமைச்சர் ஸ்டான்லி டி சொய்சாவின் சகோதரர்) அறிவித்திருந்தார். பின்னர் அவர் விடுவிக்கப்பட்டிருந்தார்.

தீர்ப்பு
இக்கொலை சம்பந்தமாக புத்தரக்கித்த தேரோ, சோமராம தேரோ ஆகிய பௌத்த பிக்குகள் உட்பட ஐந்து பேர் மீதான வழக்கு 22.02.1961 அன்று வழக்கு தொடங்கியது. இவ்வழக்கு மாதக் கணக்கில் தொடர் விசாரணை நடைபெற்றது. 52 நாட்கள் நடந்த இந்த வழக்கில் மொத்தம் 97 பேரிடம் நீதிமன்றத்தில் வாக்குமூலமும் குறுக்குவிசாரனையும் நடந்தது.

இறுதியில் 12.05.1961 அன்று தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டது. குற்றம் சாட்டப்பட்ட ஐவரில் இருவர் அதாவது அனுர டி சில்வா, நிவ்டன் பெர்னாண்டோ ஆகியோர் விடுவிக்கப்பட்டனர். புத்தரக்கித்த தேரர், ஜெயவர்த்தன, சோமராம தேரர் ஆகியோர் குற்றவாளிகள் என முடிவு செய்யப்பட்டு அவர்களுக்கு மரண தண்டனை அறிவிக்கப்பட்டது. அதன் பிரகாரம் 1962ஆம் ஆண்டு யூன் 20 புத்தரக்கித்த தேரரையும், யூன் 21 அன்று எச்.பீ.ஜெயவர்த்தனவையும், யூன் 22 அன்று சோமராம தேரரையும் தூக்கிலிட தீர்ப்பளிக்கப்பட்டது.

இந்த வழக்கு மேன்முறையீடு செய்யப்பட்டது. 1962 ஜனவரி 15ஆம் திகதி அதன் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டது. அதன்படி புத்தரக்கித்த தேரோவுக்கும் ஜெயவர்த்தனவுக்கும் அளிக்கப்பட மரணதண்டனை கடூழியத்துடன் ஆயுள் கால சிறைத் தண்டனையாக குறைக்கப்பட்டது. மீண்டும் பிரிவிக் கவுன்சிலுக்கு மேன்முறையீடு செய்யப்பட்டது. அங்கும் மே 16ஆம் திகதி அந்த முறையீடு தள்ளுபடி செய்யப்பட்டது.

சோமராம தேரர் (1915–1962)
இசோ ஹாமி, ரத்துகம ராலலாகே டைரிஸ் அப்புஹாமி (Talduwe Ratugama Rallage Deris Singho) ஆகியோருக்கு மகனாக 27.08.1915 அன்று பிறந்தவர் தல்துவே ரத்துகம ராலலாகே வேரிஸ் சிஞ்ஞோ. தனது 14வது வயதில் 20.01.1929 இல் அவர் காவியுடையணிந்து பௌத்தத் துறவியானார். அவரின் 21வது வயதில் (25.06.1936) இல் கண்டியில் பௌத்த தீட்சை பெற்று கண்டி மகாசங்கத்தின் உறுப்பினராக ஆனார்.

பொரல்லையிலுள்ள ஆயுர்வேத வைத்தியசாலையில் ஆயுர்வேத விரிவுரையாளராக கடமையாற்றிக் கொண்டிருந்தார். 

புத்த ரக்கித்த தேரரின் சதியில் தானும் விழுந்ததாகத் தெரிவிக்கும் அவர் நாட்டுக்காகவு, இனத்துக்காகவும், மதத்துக்காகவும் இப்படுகொலையைப் புரிய தான் ஒத்துக்கொண்டதாக தெரிவித்திருக்கிறார். பண்டா – செல்வா ஒப்பந்தம் குறித்து மிகவும் ஆத்திரப்பட்ட பிக்குவாகவே சோமராம தேரரை இனங்காட்டுகிறார்கள் பலர். ஆனால் நாட்டுத் தலைவர் ஒருவரைக் கொலை செய்யுமளவுக்கு அந்த ஆத்திரம் இருந்ததா என்பது தீராச் சந்தேகமாவே இன்றும் உள்ளது. மேலும் அந்த ஒப்பந்தம் அதே பிக்குமாரால் தோற்கடிப்பட்டிருக்கிறது. கிழத்தெறியச் செய்யப்பட்டிருக்கிறது.

சிறையில் இருக்கும் போது சோமராம தேரர் காவியுடையை முற்றாகத் துறந்தார். அவர் சாதாரண சிறைச்சாலை உடைக்கு மாறினாலும் வழக்கு விசாரணைகளின் போது அவர் காவியுடையை அணிந்து வந்திருக்க முடியும் ஆனால் அவர் வெள்ளை சாரமும், சட்டையும் அணிந்தபடி தான் நீதிமன்றத்துக்கு அழைத்துவரப்பட்டார்.

புத்தரக்கித்த தேரர் 1967ஆம் ஆண்டு இருதய நோய் காரணமாக தனது 46வது வயதில் வெலிக்கடை சிறையிலேயே மரணமானார். அப்போது அவர் ஏழரை வருடகால தண்டனையை அனுபவித்திருந்தார். எச்.பி.ஜெயவர்த்தன 17ஆண்டுகளுக்கும் மேல் சிறைவாசம் அனுபவித்த பின்னர் 04.08.1977 இல் விடுதலையானார்.

தல்துவே சோமராம தேரர் 22.06.1961 அன்று வெலிக்கடைச் சிறைச்சாலை அதிகாரிகளிடம் ஒரு விண்ணப்பத்தை அனுப்பி அனுமதி கேட்டார். அதில் அவர் கிறிஸ்தவ  மதத்துக்கு மாற விரும்புவதாகவும் அது குறித்து வணக்கத்துக்குரிய மெத்தியு பீரிஸ் பாதிரியாருடன்  தொடர்புகொண்டு ஒழுங்கு செய்துதரும்படி கேட்டுக்கொண்டார். அதன்படி யூலை 05 அன்று அதாவது அவர் தூக்கிலிடப்படுவதற்கு முதல் நாள் திருமுழுக்கு பெற்று அங்கிலிக்கன் தேவாலயத்தின் உறுப்பினராக ஆகி தனது “தல்துவே சோமராம தேரர்” என்கிற பெயரை மாற்றி “பீட்டர்” என்கிற பெயறை சூட்டிகொண்டு கிறிஸ்தவ மதத்தின் படி பாவமன்னிப்பையும் பெற்றுக்கொண்டார். 

பாவமன்னிப்புக்கு பௌத்தத்தில் இடமில்லை என்பதால் அவர் கிறிஸ்தவ மதத்தைத் தழுவி பாவமன்னிப்பு பெற்றார் அன்று இதற்கு விளக்கம் கூறப்பட்டது. 

சோமராம தேரரை கிறிஸ்துவராக ஆக்கிய பாதிரியார் மெத்தியு பீரிஸ் பிற்காலத்தில் தனது மனைவியையும், காதலியின் கணவனையும் சதிசெய்து கொலை செய்த குற்றத்திற்காக மரணதண்டனை அளிக்கப்பட்டவர். பின்னர் அத்தண்டனை ஜனாதிபதி மன்னிப்பின் பேரில் ஆயுள்தண்டனையாக குறைக்கப்பட்டு அவரும் இதே சிறைச்சாலையில் பல்லாண்டுகள் கழித்தவர் என்பது ஒரு உபகதை. இந்தக் கதை கடந்த 2018இல் திரைப்படமாக வெளிவந்தது.

தல்துவ சோமராம தேரர் 06.07.1962 ஆம் திகதி அதிகாலை 08.30க்கு வெலிக்கடை சிறைச்சாலையில் தூக்கிலிட்டு கொல்லப்பட்டார். அப்போது அவருக்கு வயது 48.

நன்றி - தினக்குரல்

அமரர் இர. சிவலிங்கம் நினைவுப்பேருரைகள் மூலமான சமூகத்துடனான இருதசாப்த புத்திஜீவித உறவாடல் - எம். வாமதேவன்


மலையகம் மறக்கமுடியாத மறைந்த ஆசிரியர் பெருந்தகையும் சிந்தனையாளரும் சமூக செயற்பாட்டாளருமான பன்முக ஆளுமை மிக்க அமரர் சிவலிங்கத்துக்கு இவ்வருடத்திற்கான நினைவஞ்சலி நிகழ்வும் 20ஆவது நினைவுப்பேருரையும் எதிர்வரும் 5ஆம் திகதி சனிக்கிழமை மஸ்கெலியா நகரில் இடம்பெறவுள்ளது.

திறந்த பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர் பொன்.இராமதாஸ், “மலையக சமூகவளர்ச்சியில் ஆசிரியர்களின் வகிபாகம் என்ற தலைப்பில் நினைவுப்பேருரை நிகழ்த்தவுள்ளார்.

இலங்கையில் பொதுவாக தேசிய மட்டத்திலும் குறிப்பாக, மலையக மட்டத்திலும் ஆளுமைகள் தொடர்ச்சியாக 20 ஆண்டுகள் நினைவுப்படுத்தப்படுவது பெருமளவில் இல்லையென்ற சூழ்நிலையில் அமரர் சிவலிங்கம் நினைவுப்பேருரை முக்கியத்துவமிக்கவொன்றாக திகழ்கின்றது.

1960 களின் மலையகத்தில் உருவான சமூக எழுச்சியின் உந்துவிசையாக இருந்தவர் அமரர் சிவலிங்கம். 1956இல் தேசியமட்டத்தில் ஏற்பட்ட அரசியல் மாற்றத்தை தொடர்ந்து சுதேச கலாசாரம், மொழி மதம் உட்பட பெரும் முனைப்போடு முன்னெடுக்கப்பட்டது. இதனது முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்த சிவலிங்கம் அதனை இந்திய வம்சாவளி மக்களுக்கு பொருத்தி “மலையகம்” என்ற சொல்லுக்கு ஆழமான அர்த்தத்தை கொடுத்து இன்று ‘மலையகம்’ என்ற நிலைப்பாடு இலக்கியம், சமூகம் என்ற அடிப்படைகளில் ஏற்கப்பட்டு அரசியல் ரீதியாக வளர்ந்து செல்கின்ற ஒரு செல்நெறிக்கு வழியமைத்தார்.
வெறும் எண்ணக்கருவாக மாத்திரம் மட்டுப்படுத்தாமல் அதனை ஓர் இயக்க ரீதியாக செயற்படவும் வைத்தார்.

அட்டன் ஹைலன்ஸ் கல்லூரியில் அமரர் இர. சிவலிங்கம் ஆசிரியராகவும் (1957—1965) அதிபராகவும் (1970—1971) பணியாற்றிமை குறிப்பிடத்தக்கது. பின்னர் நுவரெலியா கல்வி பணிமனையிலும் கல்வி அமைச்சிலும் (1971—1977) பணியாற்றினார். 

இந்த 20 ஆண்டு கால நினைவுப்பேருரைகளின் தாக்கங்களை மீட்டு பார்ப்பது பொருத்தமான ஒன்றாகும். கடந்த 2017 ஆம் ஆண்டு பத்தொன்பது பேருரைகளை “மலையகம் பல்பக்க பார்வை” என்ற பெயரில் தொகுப்பாக வெளியிட்டமையும் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றாகும். இந்நினைவுப்பேருரைகள் மலையக சமூக அம்சங்கள் குறித்த ஆய்வு தளத்தை அகலப்படுத்தியதோடு ஆழப்படுத்தியும் உள்ளது என்பது ஒரு மிகைக்கூற்றல்ல. இந்நினைவுப்பேருரைகளின் இழையோடும் அடிநாதமாக விளங்குவது மலையக சமூக பிரச்சினைகளாகும். இந்நினைவுப்பேருரைகளை மலையகத்தை சார்ந்த பல்கலைக்கழக பேராசிரியர்கள், விரிவுரையாளர்கள் ஆய்வாளர்கள் நிகழ்த்தியுள்ளமையும் இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.

20 பேருரைகளில் 50 வீதமானவை கல்வியும் சமூகமும் சார்ந்தவையாகவும் 35 வீதமானவை அரசியல் மனித உரிமை சம்பந்தமானதும் 15 வீதமானவை கலை, இலக்கியம் சம்பந்தமானவையாகும். இந்நினைவுப் பேருரையாளர்கள் முதிர்ந்த ஆய்வாளர்களாகவும் இளம் ஆய்வாளர்களாகவும் காணப்பட்டனர். இதன் மூலம் குறிப்பாக பல்கலை கழக இளம் விரிவுரையாளர்கள் தங்களது ஆய்வுகளை சமூகத்திற்கு கொண்டு செல்கின்ற ஒரு ஊடகமாக இந்நினைவுப் பேருரைகள் விளங்கின.

சமூகமும் கல்வியும் குறித்த நினைவுப்பேருரைகளை பேராசிரியர்கள் எம்.சின்னத்தம்பி, வீ.சூரியநாரயணன்(தமிழகம்) மா.கருணாநி, எஸ்.மௌனகுரு, போன்றோரும் திருமதி.லலிதா நடராஜா, திருவாளர்கள் வீ.செல்வராஜா, லெனின் மதிவானம், கலாநிதி கணேசமூர்த்தி மற்றும் திருமதி எஸ்.வசந்தகுமாரி ஆகியோர் நிகழ்த்தியுள்ளனர். சமீபத்தில் மறைந்த இலங்கைப் பல்கலைகழகத்தின் கலைப்பீடத்தில் முதலாவது பேராசிரியர் என்ற பெருமைக்குரிய அமரர் மு.சின்னத்தம்பியின் “பெருந்தோட்டத்துறை தமிழ் இளைஞர்கள் இன்றும் நாளையும்” என்ற விரிவுரை 2000 ஆம் ஆண்டில் நிகழ்த்தப்பட்ட முதலாவது விரிவுரையாகும். இதை தொடர்ந்து 2001ஆம் ஆண்டு பேராசிரியர் சூரிய நாராயணனின் “இளைஞர் மலையகமும் புதியவாய்ப்புகளும் சவால்களும்” என்ற பேருரையும் 2002 ஆம் ஆண்டில் பேராசிரியர் மா.கருணாநிதியின் மலையகக் கல்வி குறித்த உரையும் நிகழ்த்தப்பட்டன. 2003 ஆம் ஆண்டில் திருமதி.லலிதா நடராஜா “பெருந்தோட்டத்துறை பெண்கள் நேற்று இன்று நாளை என்ற தலைப்பிலும் 2004 ஆம் ஆண்டு வி.டி. செல்வராஜாவின் “மலையக மக்களும் புத்தி ஜீவிகளும்” என்ற தலைப்பிலான உரையாகவும் அமைந்துள்ளன. பேராசிரியர். மௌன குரு, லெனின் மதிவானம் ஆகியோரின் நினைவுப்பேருரைகளான “தமிழர் வரலாறும்” மற்றும் “மலேஷிய தமிழரின் வாழ்வியல் பரிமாணங்கள்” என்ற இரண்டு பேருரைகள் மாத்திரமே நேரடியாக மலையகத்தை மையம் கொண்டிராதவையாகும். 2010 ஆம் ஆண்டில் கலாநிதி கணேசமூர்த்தியின் “மலையக மக்களின் சமூக பொருளாதாரம் ஒரு வரலாற்று பார்வை” என்ற நினைவுப்பேருரையும் 2017 ஆம் ஆண்டில் “மலையகத்தின் அண்மைக்கால நிலச்சரிவுகளும் மலையகம் எதிர் நோக்கும் சவால்களும்”என்ற தலைப்பிலான உரை விரிவுரையாளரான திருமதி.வசந்தகுமாரியாலும் நிகழ்த்தப்பட்டன.

அரசியலும் மனித உரிமைகளும் விடயம் குறித்து ஐந்து பேருரைகளும் இடம்பெற்றுள்ளன. “பெருந்தோட்டத்துறை சிறுவர் உரிமை மீறல்கள் தலைப்பிலான பேருரை விரிவுரையாளரான சோபனாதேவி ராஜேந்திரனால் 2007 ஆம் ஆண்டிலும் “சமூக அசைவியக்கத்தில் சட்டங்களின் தாக்கம்” என்ற தலைப்பிலான பேருரை நீதவான் டிரொஸ்கியினாலும் 2009 ஆம் ஆண்டில் ஆற்றப்பட்டது.

“உள்ளூராட்சி அதிகார சபைகளும் மக்களும்”குறித்த உரையானது விரிவுரையாளர் கலாநிதி இரா.ரமேஸினாலும் “மலையக அரசியல் செல்நெறியும் மலையக மக்களும்”என்ற தலைப்பிலான உரையை ஆய்வாளர் விஜயகுமாரினாலும் 2014 ஆம் ஆண்டில் “மலையக மக்களின் வாழ்வியல் மனித உரிமைகள் நோக்கு” என்ற தலைப்பிலான விரிவுரையை திருமதி. யசோதரா கதிர்காமதம்பியும் 2016 ஆம் ஆண்டில் “புதிய அரசியல் அமைப்பு உருவாக்கத்தில் மலையக சமூகத்தின் அடையாள முனைப்புகள்” என்ற விடயம் ஆய்வாளர் கௌதமனாலும் நிகழ்த்தப்பட்டது. 2018 ஆம் ஆண்டில் “மலையக அரசியல் பெண்கள்”பற்றிய உரை விரிவுரையாளரான செல்வி.புளோரிடாவால் நிகழ்த்தப்பட்டது. “கலையும் இலக்கியமும்” என்ற விடயம் குறித்து மூன்று நினைவுப்பேருரைகள் இடம்பெற்றுள்ளன. 2006 ஆம் ஆண்டில் “மலையக இலக்கியங்கள் தரும் வாழ்வியல் அம்சங்கள்”குறித்த உரையானது சமீபத்தில் மறைந்த ஆய்வாளரும் ஆசிரியருமான பெ.வேலுசாமியாலும் 2006 ஆம் ஆண்டில் “மலையகம் எனும் அடையாளம் மலையக இலக்கியத்தின் வகிபங்கு” என்ற உரையானது சாகித்யரத்னா தெளிவத்தை ஜோசப்பினாலும் 2011 ஆம் ஆண்டில் “மலையக தமிழர்களின் புலம் பெயர்வும் இலக்கிய ஆக்கமும்”என்ற தலைப்பிலான உரையை விரிவுரையாளரான எம்.எம். ஜெயசீலனும் நிகழ்த்தினர்.

 அமரர் சிவலிங்கம் மறைந்து 20 ஆண்டுகள் கடந்து விட்டாலும் அவரது கனவுகள், விருப்பங்கள் இன்று பல்வேறு மட்டங்களில் படிப்படியாக நிறைவேறிவருவதுகுறிப்பிடத்தக்கதாக ஒன்றாகும்.மலையக அரசியல் தளத்தில் பிரதேச சபைகளின் எண்ணிக்கை நுவரெலியா மாவட்டத்தில் ஐந்திலிருந்து பன்னிரண்டாகவும் உயர்ந்தமை, நிர்வாகதளத்தின் பிரதேச செயலாளர் பிரிவுகள் பத்தாக அதிகரித்தமை,மலையக பிரதேசத்திற்கான புதிய கிராமங்களின் அபிவிருத்திக்கான அதிகார சபை நிறுவப்பட்டமை,உரிமைசார் விடயங்களைப் பொறுத்தவரை தனிவீடுகளுக்கு சட்டரீதியான உரிமங்கள் வழங்கப்படுகின்றமை இச்சமூகத்தை ஏனைய சமூகங்களோடு சமநிலையில் நிலைநிறுத்த ஏற்பட்ட பாரிய முன்னேற்றங்களாகும்.கல்வித்துறையில் 13 ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்டவர்கள் ஆசிரியர் சேவையில் ஈர்க்கப்பட்டுள்ளமை பல்கலைக்கழகங்களுக்கான நுழைவு 500 இற்கும் மேற்பட்டதாய் அமைந்துள்ளமை குறிப்பிடத்தக்க வளர்ச்சியாகும். ஏனைய சமூகங்களோடு ஒப்பிடுகையில் சமூக அபிவிருத்தி குறிகாட்டிகளில் காணப்படும் இடைவெளிகளை இல்லாதாக்கி சமத்துவமுள்ள ஒரு சமூகமாக வளர்த்தெடுப்பதும் இந்த இரு தசாப்த உரையாடல் தொடர்ந்தும் இடம் பெற வேண்டுமென்பதே அவருக்கு செலுத்துகின்ற அர்த்தமுள்ள அஞ்சலியும் ஞாபகார்த்த குழுவின் அவாவுமாகும்.

இர.சிவலிங்கம் ஞாபகார்த்த குழு

நன்றி - வீரகேசரி
 

இணைந்திருங்கள்


Support : Copyright © 2013. நமது மலையகம் - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates