Headlines News :

காணொளி

ஜனாதிபதி விருது

ஜனாதிபதி விருது
நமது மலையகத்துக்கு

சுவடி

இனவாதத்தின் Peak time | என்.சரவணன்

“எல்லாத்துக்கும் ஒரு எல்லை இருக்கு”

என்று ஒரு பலமொழியை தமிழ் பேச்சுவழக்கில் பல இடங்களில் உபயோகிப்பதைக் கண்டிருப்போம். அது தமிழில் மட்டுமல்ல ஆய்வுத்துறையில் இந்த பழமொழியின் உள்ளடக்கத்தை சகலரும் இதனை மிகவும் நுணுக்கமாகப் பயன்படுத்துவார்கள். குறிப்பாக வர்த்தகம், வியாபாரம், முகாமைத்துவம் சார் கற்கைகளில் இதனை அதிகம் அறிந்துவைத்திருப்பார்கள்.

எதுவுமே நிலையில்லை. சகலதும் ஒரே சீராக இயங்குவதில்லை. மேலும் கீழுமாக “zigzag pattern” இல் ஏறி இறங்கி, இன்னும் ஏறி, இன்னும் இறங்கி என்று ஒரு அலையாகவே அனைத்தின் வளர்ச்சியும் பண்பாக இருக்கும். இவற்றை இன்னும் சொல்லபோனால் “peak” என்கிற உச்சத்தைக் கூட எதுவும் அடையும். ஆனால் அந்த “உச்சமும்” நிலையாக அங்கே தங்கி விடுவதில்லை. அது மீண்டும் இறங்கும். ஏறும் போது எப்படி uptrend / downtrend ஆக அது அலையாக உயர்ந்ததோ, அதுபோல இறங்கும் போது செங்குத்தாகவும் இறங்கக்கூடும் அல்லது மெதுவாக பள்ளத்தை நோக்கியும் இறங்கக் கூடும்.

சரி ஏன் இதை இங்கு குறிப்பிடுகிறோம். 2020 தேர்தலுக்கு பின்பான இலங்கைத் தேசத்தின் மையப் பிரச்சினைகள் என்ன? மைய அரசியலின் போக்கென்ன? அவற்றின் வெற்றியும், உச்சமும், நீட்சியும், வீழ்ச்சியும் பற்றி நாம் அலசும் போதும் இந்த “Peak” சூத்திரம் நமக்குத் தேவைப்படுகிறது.

இலங்கை என்கிற ஒரு தேசத்தை “இலங்கை” என்றோ அல்லது வேறு பெயர்களிலோ அடையாளம் காட்டியவர்கள் இலங்கையர்கள் அல்லர். அந்நியரே. குறிப்பாக மேற்கத்தேயவர்கள். அதுபோல இலங்கையில் உள்ள குழுமங்களை தேசிய இனங்களாக அடையாளம் காட்டியவர்களும் மேற்கத்தேயவர்கள் தான்.

இலங்கை காலனித்துவ செல்வாக்குக்குள் ஆட்படும் போது இலங்கை வெவ்வேறு ஆட்சிப் பரப்புகளைக் கொண்டிருந்தது. தமிழ் பேசும் மக்களைக் கொண்ட ஆட்சிப் பரப்புகளையும், சிங்களம் பேசும் மக்களை பெருவாரியாகக் கொண்ட ஆட்சிப் பிரதேசங்களையும் கொண்டிருந்தது. காலனித்துவம் காலப்போக்கில் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவந்த அனைத்து ஆட்சிப்பரப்புகளையும் ஒன்றிணைத்து “இலங்கை அரசை” நிறுவியது. ஆங்கிலேய காலனித்துவ அரசை எதிர்த்துக் கிளம்பிய “சுதேசியத் தனம்” நாளடைவில் “சிங்கள – பௌத்த தேசியத் தனமாக” பரிமாணமுற்றது. அதன் பரிணாமம் சிங்கள பௌத்த பெருந்தேசியவாதமாகவும், நீட்சியில் பேரினவாதமாகவும் ஈற்றில் பாசிசமாகவும் உருவெடுத்தது.

இந்த தொடர் வடிவ மாற்றத்தை படிப்படியாக எட்டிய சிங்கள பௌத்த குறுந்தேசியத்துக்கு அரசும், அதிகாரமும் கைவரப்பெற்றிருந்தது. அதன் ஒடுக்குமுகளுக்கு தொடர்ச்சியாக ஆளான தமிழ் பேசும் தமிழ், முஸ்லிம், மலையக சமூகங்களின் சாத்வீக வழியிலான போராட்டங்கள் அனைத்தும் தோல்வியுற்ற நிலையில், தமிழ் மக்கள் ஆயுதம் ஏந்தி போராடும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்கள். ஈற்றில் பல நாடுகளின் ஆதரவுடன் இரும்புக்கரம் கொண்டு அது மோசமான அழிவுடன் முடிவுக்கு கொண்டுவரப்பட்டது.

வர்த்தகத்துறையில் “அச்சம் அதிகரிக்கும்போது, அதிகமாக பேராசைப்படுங்கள்” என்கிற ஒரு கூற்று பயன்படுத்தப்படுவதுண்டு. அரசியலில் உச்ச அச்சத்துக்கு (Peak fear) ஆதிக்க சக்திகள் ஆட்படும்போது, அதன் விளைவுகளை அடக்கப்படும் சக்திகளும் எதிர்கொள்கின்ற நிலையை எட்டுகிறது. இன்னும் விளக்கமாகச் சொல்லப்போனால் பாசிசம் பிறருக்கான குழியைத் தோண்டும் அதே வேளை தனக்கான குழியையும் அருகிலேயே வெட்டிவிடுகிறது.

நாட்டின் பிரதான தேசிய இனத்தால் ஏனைய தேசிய இனங்கள் எப்போதும் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகிக் கொண்டிருப்பதும், ஏனைய தேசிய இனங்களை அச்சத்துடனேயே வாழப் பழக்குவதும் ஒரு போக்காக வளர்ந்து நிலைபெற்றிருக்கிறது. தமது பிறப்புரிமையையும், வாழ்வுரிமையையும் வேண்டி போராடும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளன தமிழ், முஸ்லிம், மலையகத் தேசிய இனங்கள்.

உச்சத்துக்கு அடுத்து...?

கடந்த ஓராண்டுக்குள் சிங்கள பௌத்த பேரினவாதத்தின் நிகழ்ச்சிநிரலின் பட்டியல் உள்ள அனைத்தும் ஒவ்வொன்றாக எட்டப்பட்டு வந்திருக்கிறது.

சிங்கள மொழி அரச கரும மொழி, அரச மதமாக பௌத்தம், என்பவற்றை கச்சிதமாக முடித்தன.

வடக்கு கிழக்கு சிங்களக் குடியேற்றம், அதன் மூலம் எல்லைகளை மறுசீரமைத்தல், அதன் வழியாக செயற்கையாக சிங்கள பெரும்பான்மை தொகுதிகளாக ஆக்குதல், அதன் நீட்சியாக தமிழ் பிரதிநிதித்துவத்தை இல்லாது செய்தல் / அதற்குப் பதிலாக சிங்களப் பிரதிநிதிகளை பிரதியீடு செய்தல். சிங்கள அரச அதிகாரமானது தமிழ் பேசும் தமிழ், முஸ்லிம், மலையக மக்களுக்கு அதிகாரத்தையும், அபிவிருத்தியையும், அனுசரனையையும் வழங்குவதில் பாரபட்சம் காட்டி வந்ததன் விளைவாக இன்று சிங்கள சமூகம் வளமான சமூகமாகவும், பிற சமூககங்கள் வளம் குன்றிய சமூகமாகவும் ஆக்கப்பட்டுள்ளது. குறிப்பாக போர் நிகழ்ந்த வடக்கு கிழக்கு பிரதேசங்களும், மலோகப் பிரதேசங்களும் அபிவிருத்தியில் பல மூன்று தசாப்தங்கள் பின்தங்கிப் போயுள்ளன.

வடக்கு கிழக்கு தமிழர் தாயகக் கோட்பாட்டை உடைப்பதற்காக வடக்கு கிழக்கை துண்டாடினர். “புலிகளுக்கு போர் தமிழ் மக்களுக்கு அரசியல் தீர்வு” என்கிற சுலோகத்தை முன்வைத்தார்கள். யுத்தத்தின் மூலம் தமிழ் மக்களின் அபிலாசைகளையும் தோற்கடித்தார்கள். யுத்தத்தை வென்றதும் “அரசியல் தீர்வு வாக்குறுதியை” நயவஞ்சகமாக கைவிட்டனர். இனி அரசியல் தீர்வே தேவை இல்லை என்பதை பகிரங்கமாக வெளிப்படுத்தும் அளவுக்கு துணிவைப் பெற்றுள்ளனர்.

இப்படி சிங்கள பௌத்த பேரினவாத நிகழ்ச்சிநிரலை பூர்த்திசெய்யும் வகையில் அது கேட்டத்தை எல்லாம் சிங்கள அதிகார வர்க்கம் கொடுத்துக்கொண்டே இருந்தது. இந்த “Uptrend” மேலும் சில அம்சங்களை பூர்த்திசெய்தால் தான் பூரணப்படும் என்று வேட்கையுடன் இருந்தது.

அதாவது

  • தமிழ் பேசும் அரசியல் சக்திகளில் தங்கியிராத சிங்கள அரசாங்கத்தை அமைத்தல்.
  • அரசியலமைப்பை மாற்றக்கூடிய அளவுக்கு மூன்றில் பெரும்பான்மையைப் பெறுதல்.
  • சிங்கள பௌத்தர்களின் பெரும்பான்மை கொண்ட சிங்கள பௌத்த அரசாங்கத்தை உருவாக்குதல்
  • தமிழ் மக்களுக்கு இறுதியாக எஞ்சியுள்ள குறைந்த பட்ச அதிகார அலகான மாகாண சபைகளை (13 வது திருத்தச்சட்டத்தை) இல்லாமலாக்குதல் அல்லது மேலும் பலவீனப்படுத்துதல்.
  • பௌத்தமத பீடங்களின் ஆலோசனையுடன் ஆட்சியை முன்னெடுத்தல் (கோத்தபாய ஜனாதிபதியாக தெரிவானதும் முதலில் செய்தது மாதாந்தம் கூடக்கூடிய பௌத்த ஆலோசனைச் சபையை அமைத்தது தான்)

2020 தேர்தலின் மூலம் இவற்றையும் பூர்த்தி செய்தாகிவிட்டது.

இப்போதுள்ள சிக்கல் அடுத்தது என்ன என்பது தான். பேரினவாதத்தை திருப்திபடுத்த இதற்கு மேல் வேறென்ன அபிலாசைகள் உண்டு என்பது தான்.

ஆக இனவாதம் அதன் உச்சவெற்றியை அடைந்திருக்கிறது. இனவாதம் கேட்டதையெல்லாம் அவ்வினவாதத் தரப்பால் ஆட்சியிலேற்றப்பட்ட அரசாங்கம் கொடுத்திருக்கிறது. இனி என்ன? அந்த உச்ச Peak நிலையை எட்டியதன் பின்னர் இதனை எட்டுவதற்காக இதுவரை காலம் விட்டுக்கொடுத்த ஏனைய சமூகப் பிரச்சினைகளின் நிலை என்ன என்பது தான் இன்றைய கேள்வி.

போர் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த போது மக்களின் அன்றாடப் பிரச்சினைகளை பொறுத்துகொள்ளும்படி போரின் பேரால் கேட்கப்பட்டது. போர் முடிந்ததன் பின்னர் தமிழ்த் தேசியவாதத்தின் எச்சசொச்சங்களை முடிவுக்கு கொண்டு வர வேண்டும் என்றும், டயஸ்போராவை தோற்கடிக்கவேண்டும் என்றும் அதற்கும் அதிகாரத்தைத் தரும் படியும் இன்னும் பொறுத்துக்கொள்ளும் கேட்கப்பட்டது.

தேசியத்தின் பேரால், பாதுகாப்பின் பேரால், பயங்கரவாத ஒழிப்பின் பேரால், நாட்டை துண்டாடுவதை தவிர்ப்பது என்கிற பேரால் அனைத்து அராஜகங்களும், அநீதிகளும் நியாயப்படுத்தப்படுகின்றன. அதற்கான அங்கீகாரம் கோரப்படுகின்றன.

“உன்னிடம் உள்ள குச்சியை பெரிதாகக் காட்ட அருகில் ஒரு சிறிய குச்சியை வை” என்பார்கள். அல்லது “உன்னிடம் உள்ள குச்சியை சிறிதாகக் காட்ட அருகிலொரு பெரியதொரு குச்சியை வை” என்பார்கள்.

இதை சுலபமாக அரசியல் தளத்தில் எப்படி விளங்கிக்கொள்ள முடியும் என்றால். பசி, பட்டினி, வேலையில்லாத் திண்டாட்டம், இன்னோரன்ன பிரச்சினைகளால் ஆட்பட்டிருக்கிற மக்களிடம் தேசபக்தி, இனவாதம், மதவாதம் போன்றவற்றின் பக்கம் எண்ணங்களை திசைதிருப்பி அதில் கருத்தூன்ற வைக்கும் அரசியல் கைங்கரியக் கலையை புரிந்துகொண்டால் போதும். “மக்கள் அதை விட்டுவிட்டு இதைப் பார்ப்பார்கள்.”

2020 தேர்தல் இத்தகைய சித்தாந்தத்தின் மீது தான் நடந்து முடிந்தது. பேரினவாதம் வெற்றியீட்டியது இந்த கைங்கரியக் கலையின் வழிமூலம் தான்.

90களின் இறுதியில் ஜே.வி.பியின் பத்திரிகையொன்றில் வெளியான ஒரு கட்டுரையில் ஒரு அட்டவணையை காட்டியிருந்தார்கள். அதில் இலங்கையில் கிரிக்கெட் விளையாட்டுப போட்டிகள் நடந்த அதே நாட்களில் பாமர மக்களின் அன்றாட உணவான பாணின் விலை ஏற்றப்பட்ட்டிருப்பது பட்டியலிடப்பட்டிருந்தது. ஒரு பிரச்சினை தலை தூக்கியதென்றால் அதை சரிசெய்ய இயலாத போது வேறு ஒரு பிரச்சினையை கிளப்பி மக்களின் பார்வையை வேறு பக்கம் ஊன்றச் செய்வது ஆட்சியாளர்களின் நயவஞ்சகத் தந்திரோபாயமாக ஆகியிருப்பதை நாம் அறிவோம்.

போர் வெற்றி போதையிலேயே கடந்த ஒரு தசாப்தமாக சிங்கள பௌத்தர்களை தக்கவைத்திருந்த அரசாங்கம் இனி அம்மக்களின் பட்டினிப் பிரச்சினை, வேலையில்லாத் திண்டாட்டம், கடன் சுமை, வாழ்க்கைச்செலவு அதிகரிப்பு, தொழிலாளர்கள், விவசாயிகளின் பிரச்சினைகள் என்பவற்றுக்கு பதில் தட்டிக் கழிக்க முடியாத ஒரு இடத்தை இப்போது வந்தடைந்திருக்கிறது.

நாட்டின் பொருளாதாரம் வரலாற்றிலேயே மோசமான இடத்தைத் தொட்டிருகிறது. வெளிநாட்டுக் கடன் கடந்த யூன் மாதம் 6521 பில்லியன்களை எட்டியிருப்பதாக மத்திய வங்கி அறிக்கை வெளியிட்டிருந்தது. தவணைக் கடன்களைக் கட்ட முடியாமல் வட்டி செலுத்துவதை காலத்தள்ளுபடியையாவது செய்யும்படி முக்கிய கடன்வழங்கும் நாடுகளிடம் அரசு கெஞ்சும் நிலைக்குத் தள்ளப்படிருக்கிறது.

இந்த 2/3 ஐப் பெற்றுவிடலாம். சிங்கள பௌத்த அரசையும் நிறுவிவிடலாம். ஆனால் அவற்றைக் கொண்டு இலங்கையின் பொருளாதாரத்தையோ, ஜனநாயகத்தையோ, நிமிர்த்திவிட முடியாது. இலங்கையின் இறைமையையும், வளங்களையும் விற்றுத் தான் முயற்சிக்க வேண்டிவரும். பொருளாதார நெருக்கடி நாட்டில் குற்றச்செயல்களை அதிகரிக்க வைக்கும். எரியுர வீட்டில் பிடுங்குறது லாபம் என்பார்கள். கடனாளியாக்கி பின் அரசியல் தலையீடு செய்யும் நவகாலனித்துவ பிடியில் இலங்கை இலகுவாக சிக்கவைக்கப்படுகிறது. அப்போது சிங்கள பௌத்த தேசியவாதத்தையும் சேர்த்துத் தான் அடகுவைக்கவேண்டும்.

ராவய பத்திரிகை ஆசிரியரும் அரசியல் நிபுணருமான விக்ரர் ஐவன் சமீபத்தில் ஒரு கட்டுரையில்


“ஒரு தவணைக் கடனைக் கட்ட முடியாது போனாலும் நாடு கடன் தீர்க்க முடியாத “திவாலான” (bankrupt) நாடாக பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுவிடும். அப்படி ஒரு நிலை நேர்ந்தால் இலங்கை மக்கள் கடும் நெருக்கடிகளை சுமக்க நேரிடும். கிரீஸ் நாட்டுக்கு 2008ஆம் ஆண்டு இப்படி ஒரு நேர்ந்தபோது அதை தூக்கிவிட உலகின் செல்வந்த நாடுகளைக் கொண்ட செல்வந்த அமைப்பான ஐரோப்பிய ஒன்றியம் இருந்தது. ஆனால் இலங்கை போன்ற நாட்டுக்கு அப்படி எந்தவித சக்தியும் கிடையாது.”

என்கிறார்

சில நாடுகள் இக்கடன்களுக்கு கைகொடுக்கும் என்கிற குறைந்தபட்ச நப்பாசை கூட யதார்த்தமற்றது. ஏனென்றால் அப்படியொரு நிலையை எந்தவொரு தனி நாட்டு உதவிகளாலும் சரிசெய்துவிடமுடியாது. மேலும் கடன்வழங்கும் சர்வதேச சட்டங்களின் படி அதற்கு பல தடைகள் உள்ளன. அப்படியும் ஒருவேளை உதவிகள் சாத்தியப்பட்டாலும் இலங்கையின் இறைமையையும், வளங்களையும் விற்றும் விட்டுக்கொடுத்தும் தான் மேற்கொள்ளவேண்டும். அது இலங்கையின் எதிர்காலத்தை மோசமாக பாதிக்கும் ஒன்றாக நிச்சயம் அமையும்.

உள்நாட்டுக்கு வருமானம் ஈட்டித்தந்த பல துறைகள் மோசமாக கீழே விழுந்திருக்கிறது. மத்திய கிழக்கு வேலைவாய்ப்புக்கு செல்வோர் நின்றிருக்கிறது. ஏற்கெனவே அங்கிருப்போர் வேலையின்றி திரும்புகின்றனர். பலர் வரமுடியாமல் அங்கேயே சிக்கியுள்ளனர். தேயிலை ஏற்றுமதியும் மோசமாக வீழ்ச்சியடைந்துந்துள்ளது. விவசாய உற்பத்திகள் வெளிநாட்டு இறக்குமதிகளால் உள்நாட்டில் சந்தைபடுத்தமுடியாமல் விவசாயிகள் விவசாயத்தையே கைவிட்டு வருவதை நாளாந்த செய்திகளின் மூலம் அறிய முடிகிறது. சமீப காலத்தில் புடவைக் கைத்தொழில் துறை பாதிக்கப்பட்டு பல நிறுவனங்கள் மூடப்பட்டுள்ளன.

பிரதான வருமான மூலங்கள் தகர்ந்து வருகின்ற அதே நேரம் அதன் விளைவாக உருவான வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தை சரி செய்ய அரசுக்கு உரிய மாற்று வழிகள் கிடையாது. 

விக்ரர் ஐவன் கூறுவது போல

“முதலில் அமைதியும், ஸ்திரத்தன்மையும் இல்லாத நாட்டின் மீது வெளிநாடுகள் அக்கறை கொள்ளப்போவதில்லை. முதலீடுகளும் செய்யப்போவதில்லை. எனவே முதலில் இலங்கையின் மையப் பிரச்சினையான இனப்பிரச்சினையை நீதியாக தீர்ப்பதற்கு அரசு முன்வரவேண்டும். அதை செய்யாது கொஞ்சமும் நாட்டை முன்னேற்ற முடியாது” என்கிறார்.

இனவாத சித்தாந்தம் தமது பல சிவில் உரிமைகளை சில காலம் விட்டுக்கொடுக்கக் கூடும் எல்லா காலத்திலும் அப்படி இருக்கவே முடியாது. யுத்தத்தின் பேரால், சிங்கள பௌத்த தேசிய உயர்ச்சியின் பேரால் இத்தனை காலம் விட்டுக்கொடுத்த உரிமைகளை இனி வரும் காலங்களில் தொடர்ந்தும் விட்டுக்கொடுக்க யதார்த்தம் இடம் அளிக்கப்போவதில்லை.

ஆகவே தான் அந்த இனவாத peak இனி சரிந்து வீழ்வதற்கான வாய்ப்புகள் இலங்கையில் இருக்கிறது. இந்த அப்படி அதை சரியாய் வைப்பதில் ஏனைய தேசிய இனங்களின் வகிபாகம் என்ன? மீண்டும் இந்த இடைவெளியை சரியான அரைசியல் தந்திரோபாயத்துடன் கையாண்டு நீதியான அரசியல் அபிலாசைகளை வென்றெடுப்பது எப்படி என்கிற திசைவழியில் தான் தமிழ் பேசும் மக்கள் செல்ல வேண்டிய பாதை.

சிங்கள பௌத்த பேரினவாத சித்தாந்தம், அதைக் கொண்டு நடத்தும் அரச அதிகார இயந்திரம். அதை வெகுஜனமயப்படுத்தும் சக்திகளையும் தோற்கடிக்கும் வாய்ப்பை இந்த வழியில் தான் இனி கண்டு பிடிக்கமுடியும்.

-தமிழ் முரசு (அவுஸ்திரேலியா) செப்டம்பர் 2020

இனவாதத்தின் Peak time - என... by SarawananNadarasa

"கள்ளத்தோணி" : வரலாற்றை கற்க முனைபவர்களுக்கு ஓர் சிறந்த உசாத்துணைகளில் ஒன்று - பிரகாஷ் சின்னராஜா

ஓர் எழுத்தாளர் ஓர் விடயத்தை தகுந்த மூல ஆதாரங்களுடன் வெளிப்படுத்தும்பொழுதே அது வலிமையான ஆவணமாக உருமாற்றம் பெறும். சமூக, அரசியல், வரலாற்று விடயங்களை எழுதுபவர்கள் கவனத்திற்கொள்ள வேண்டிய மிகமுக்கியமான விடயமாக இது உள்ளது.

அவ்வகையில் இலங்கையின் சமூக, அரசியல், வரலாற்றுத் தளங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு பேசாப் பொருளை பேசுபொருளாக்கிப் பல விடயங்களை தகுந்த ஆதாரங்களுடன் வெளிக்கொணரும் சரவணன் அவ்வாறான வலுவான நூல்களை எழுதுபவர்களில் குறிப்பிடத்தக்க இடத்தை வகிக்கின்றார் என்றால் மிகையல்ல.

இவரது படைப்புகளில் "கண்டிக் கலவரம் 1915", "தலித்தின் குறிப்புகள்" வரிசையில் இந்த "கள்ளத்தோணி" நான் வாசித்த மூன்றாவது நூலாக இணைகின்றது.

மலையகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட தமிழர்கள் என்று இலங்கைக் கரையை அடைந்தனரோ அன்று தொடக்கம் இன்று வரை அவர்களிற்கு இழைக்கப்பட்டுவரும் சமூக அநீதிகளை இந்நூலில் பிரதானமாக கோடிட்டுக் காட்டியுள்ள நூலாசிரியர் அவற்றிற்கான நீதியையும் வேண்டி வலியுறுத்தி நிற்கின்றார். இதற்குப் பக்கபலமாக இறுதி அத்தியாயங்களில் தான் எதிர்கொள்ளும் இடர்பாடுகளையும் எழுதத் துணிந்தமை "எண்ணித் துணிக கருமம்....." எனும் குறள் வரிகளிற்கேற்ப ஆசிரியர் தனது கருத்தில் கொண்டுள்ள அர்ப்பணிப்பை எடுத்துரைக்கின்றது.

வலிமை மிக்கவன் தனது எதிரி தன்னைப் பற்றி ஏதாவது உரைக்கும்பொழுது தனது எதிரியை பழிவாங்குவதாக எண்ணி அவனது வலிமை குறைந்த அயலவனை பழிவாங்குவது போல் இலங்கையில் மலையகத் தமிழர்களிற்கெதிராக 1939ல் நாவலப்பிட்டியில் ஏற்பட்ட முதலாவது இனக்கலவரத்தையும் அதன்நீட்சியாக தொடர்ந்து வந்த அரசுகள் ஏற்படுத்திய சட்டங்கள், ஒப்பந்தங்கள், நடவடிக்கைகள் வரை பல விடயங்களை சுட்டிக்காட்டி அவற்றால் ஏதுமறியா அப்பாவி மக்கள் வஞ்சிக்கப்பட்ட விதத்தையும் வலியுடன் வெளிக்காட்டியுள்ளார்.


தேசங்கள் என்றும் தமது நலன்களுக்கே முன்னுரிமை வழங்கும் எனும் உண்மையை 'கச்சத்தீவு' இலங்கைக்கு வழங்கப்பட்ட வரலாற்றினூடாக இந்நூல் அழகாக வெளிக்காட்டியுள்ளது, வடக்கு கிழக்கை ஆதாரமாகக் கொண்ட மக்களும் வரலாற்றிலிருந்து எதிர்கால நகர்வு தொடர்பான பாடங்களைக் கற்க வேண்டுமென்பதனை இது வலியுறுத்துகின்றது.

இதற்கப்பால், தலைமுறை தலைமுறையாக உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டு, இழக்கப்பட்டு,வாய்ப்புகளின்றி, தேசங்களாலும் தேசிய இனங்களாலும் பந்தாடப்பட்ட மக்கள் தங்களை ஏன் மலையகத் தமிழர் என ஓர் தனித்தன்மையுள்ள இனமாகக் காட்ட வேண்டிய அவசியமேற்பட்டதையும் அதற்கான காரணங்களையும் வெளிக்கொணரும் இந்நூல் வரலாற்றை கற்கத் தூண்டுபவர்களிற்கும் வரலாற்றினூடே பாடங்களை கற்க வேண்டிய அவசியமுள்ளவர்களிற்கும் ஓர் பிரதான உசாத்துணையாகவே உள்ளது என்றால் மிகையல்ல.

வரலாற்றில் மலையகத்தை தளமாகக் கொண்ட தமிழர்களிற்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகள் மறைக்கப்படக்கூடாதவை மட்டுமல்ல அது மன்னிக்கப்பட முடியாதவையுமாகும்.

குறிப்பு :- அனைவருக்கும் பயனுள்ள இந்நூலை இலங்கையிலுள்ள பல புத்தக நிலையங்களில் வாங்குவதற்குரிய வசதிகள் உள்ளன. அனைத்து விடயங்களையும் ஆதாரபூர்வமாக வெளிப்படுத்தியுள்ள இந்நூலின் ஓர் பிரதியை தனிப்பட்ட வகையில் கொள்வனவு செய்வதன் மூலம் எம்மவரை நாமே ஊக்குவிக்க முதற்காரணியாக அமைவோம்.

அடெலின் மொலமூரே (1890 – 1977): - முதல் பெண் MP உருவான கதை | என்.சரவணன்

முதன் முறையாக இலங்கையின் நாடாளுமன்றத்துக்குத் தெரிவு செய்யப்பட்ட பெண்; லேடி அடெலின் மொலமூரே (Adeline Molamure), இவரது தந்தையான 'ஜோன் ஹென்றி மீதெனிய அதிகாரம் என்பாரின் மரணத்தைத் தொடர்ந்து அவரது தொகுதியான 'ருவன்வெல்ல'வில் 1931 நவம்பரில் நடத்தப்பட்ட இடைத் தேர்தலில் அவரது மகளான மொல மூரே அம்மணி போட்டியிட்டு அரச சபைக்குத் தெரிவு செய்யப்பட்டவர். 

1931 டொனமூர் திட்டத்தின் மூலம் சர்வஜன வாக்குரிமை கிடைப்பதற்கு முன்னரும் பெண்கள் அரசியலில் பிரவேசிப்பதற்கான தடை சட்ட ரீதியில் இருக்கவில்லை. அதேவேளை கல்வியறிவு, வசதியும், செல்வாக்கும் பெற்ற ஆண்களே அப்போது அரசியல் அதிகாரத்தில் இருந்தார்கள். பெண்களை அரசியல் அதிகாரத்துக்குக் கொண்டுவருவதற்கு அந்த ஆணதிகார சக்திகள் நினைத்தும் பார்த்திருக்கவில்லை என்றே கூறவேண்டும்.

இலங்கையில் சாதாரண வெகுஜன மட்டத்தில் அரசியலைப் பற்றி பெண்களோ, பெண்களின் மீதோ அக்கறையற்ற அக்காலத்தில் அவர் தெரிவு செய்யப்பட்டமை பெண்கள் அரசியலில் பங்கு பற்றுவதற்கான துணிவையும், நல்லதொரு முன்னுதாரணத்தையும், சிறந்த தொடக்கத்தையும் கொடுத்தது.
டொனமூர்
டொனமூர் ஆணைக்குழு
பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ ஆட்சி காலத்தில், 1924 ஆம் ஆண்டின் மனிங் அரசியல் சீர்த்திருத்தத்தின் மூலம் அரசாங்க சபையின் உறுப்பினர்களை 49 ஆக உயர்த்தியது, உத்தியோகபற்றுள்ள உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையை 12 ஆக அதிகரித்து உத்தியோகபற்றற்ற உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையை 37 ஆக உயர்த்தியது. உத்தியோகபற்றுள்ள 37 உறுப்பினர்களில், 23 பேரை பிராந்திய ரீதியிலான தேர்தலின் மூலமும் 8 பேரை இனவாரி ரீதியாகவும் 6 பேர் இன ரீதியிலும் தெரிவுசெய்யப்பட்டனர். 

அதன்படி, இலங்கை 23 பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு, சொத்துரிமை மற்றும் ஆங்கிலக் கல்வியின் அடிப்படையில் வாக்களிக்கும் உரிமை வழங்கப்பட்டிருந்தது. அப்போது பெண்களுக்கு வாக்களிக்கும் உரிமை இருக்கவில்லை. சுதேசிகளுக்கான பிரநிதிதித்துவ அதிகரிப்பைக் கொண்ட சீர்திருத்தக் கோரிக்கை நாட்டில் எழுந்தது. இதன் விளைவாக, நவம்பர் 13, 1927 அன்று, டொனமூர் பிரபு தலைமையிலான மூன்று பேர் கொண்ட ஆணைக்குழு; நாட்டிற்கு பொருத்தமான அரசாங்க முறையை பரிந்துரைக்க இலங்கை வந்தது. 

இலங்கையில் 1928 ஜனவரி 18 வரை தங்கியிருந்து 34 தடவைகள் கூடி 141பிரமுகர்களின் அபிப்பிராயங்களைக் கேட்டு கலந்துரையாடி அரசியல் சிபாரிசை முன்வைத்தனர். அந்த டொனமூர் அறிக்கையே டொனமூர் அரசியல் திட்டமென்கிற பேரில் அமுலுக்கு வந்தது. 

டொனமூர் குழுவினர் இலங்கையை 09 மாகாணங்களாகப் பிரித்து 50 தேர்தல் தொகுதிகளை பரிந்துரைத்தனர். அந்த 50 தொகுதிகளுக்குமான உறுப்பினர்கள் சர்வஜன  வாக்குரிமையின் மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டியிருந்தது. பாலினம், சொத்து அல்லது கல்வி ஆகியவற்றைப் பொருட்படுத்தாமல், 21 வயதுக்கு மேற்பட்ட அனைவருக்கும் சர்வஜன வாக்குரிமையை வழங்கிய ஆசியாவின் முதல் நாடாக இலங்கை அமைந்தது. ஆளுநரால் நியமிக்கப்படும் 08 உறுப்பினர்களும், நாட்டின் மூன்று தலைமை அரச அதிகாரிகள் உட்பட 61 உறுப்பினர்களைக் கொண்டதாக அரசாங்க சபை அமைக்கப்பட்டது. சர்வஜன வாக்குரிமையின்படி முதல் பொதுத் தேர்தல் மே 1931 மாதம் நடைபெற்றது. இத் தேர்தலில் மொத்த 15,77,932 வாக்காளர்களில் 5,99,384 பெண்களாக இருந்தார்கள்.  ஒவ்வொரு தொகுதியிலும் உள்ள வேட்பாளர்களுக்கு வெவ்வேறு வர்ணங்கள் வழங்கப்பட்டன. வேட்பாளர்களுக்கு உரிய அந்தந்த நிறங்களில் வாக்குப்பெட்டிகள் வைக்கப்பட்டிருக்கும். வாக்காளர்கள் தாம் விரும்பிய வேட்பாளருக்கு உரிய நிறத்தைக் கொண்ட வாக்குப் பெட்டியில் வாக்கை அளிப்பர். அத தேர்தலில் ருவன்வெல்ல தொகுதியில் ஜே.எச். மீதெனிய அதிகாரம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

மீதெனிய அதிகாரம் தனது வேட்பு மனுக்களை மே 4, 1931 அன்று சமர்ப்பித்து, ருவன்வெல்ல வாக்காளர்களால் போட்டியின்றி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார் என்றாலும், மீதெனியா அதிகாரம் அரசாங்க சபை உறுப்பினராக நான்கு மாதங்களும் ஒரு நாளும் தான் அங்கத்தவராக இருக்க முடிந்தது. அவர் செப்டம்பர் 5, 1931 அன்று திடீரென இறந்தார். இதன் விளைவாக இடைத்தேர்தல் நடத்தி அந்த வெற்றிடத்தை நிரப்ப வேண்டியேற்பட்டது. சர்வஜன வாக்குரிமை கிடைத்தபின் இது தான் முதலாவது இடைத்தேர்தல்.

இறந்த தந்தையின் இடத்துக்கு
மீதெனியா அதிகாரம் இறந்து ஏழு நாட்களுக்குப் பிறகு, அவரது ஈமச்சடங்குகள் முடிந்ததன் பின் அவரது நெருங்கிய நண்பர்கள் மீதெனிய அதிகாரத்தின் மகள் அடெலின் மொலமுரே குமாரி ஹாமியிடம் ஒரு வேண்டுகோள் விடுத்திருந்தனர். அதாவது தகப்பனின் மரணத்தைத் தொடர்ந்து வெற்றிடமாகியுள்ள ருவன்வெல்ல ஆசனத்தை தொடர்ந்தும் மீதெனிய பரம்பரையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்த வேண்டும் என்பதே அது. 

சர்வசன வாக்குரிமை வழங்கப்பட்டிருக்கின்ற போதும் அரசாங்க சபையில் பெண்களின் பிரதிநிதித்துவம் இல்லாத நிலையில் மேற்படி வேண்டுகோளுக்கிணங்க அடெலின் மொலமூரேவுக்கு சாத்தியமானது.

இந்தத் தேர்தலுக்கான வேட்பு மனுவை அடெலின் மொலமூரே 1931 ஒக்டோபர் 5ம் திகதி சமர்ப்பித்தார் எட்லினுக்கு வழங்கப்பட்ட நிறம் வெள்ளை. இலங்கையின் தேர்தல் வரலாற்றில் முதன் முறையாக பெண்ணொருவர் போட்டியிடுகின்றமையால் பெண்கள் வாக்குரிமை சங்கம் எட்லினுக்கு ஆதரவு வழங்கப் போவதாக ஒக்டோபர் 14ம் திகதியன்று தீர்மானம் ஒன்றை நிறைவேற்றியது. அதற்கிணங்க எட்லினின் வெற்றிக்காக பெண்கள் வாக்குரிமைச் சங்கம் பெரும் பிரச்சார வேலைகளை மேற்கொண்டது.

இத்தேர்தலில் அடெலின் 9398 அதிகப்படியான வாக்குகளால் வென்றார். இலங்கை தேசிய காங்கிரஸின் முக்கிய அரசியல் பிரமுகரான ஆ.எஸ்.எஸ்.குணவர்த்தனவை இத்தேர்தலில் 9000க்கும் அதிகமான வாக்கு வித்தியாசத்தில் வென்றார் அடெலின். ஆர்.எஸ்.எஸ். குணவர்த்தனவின் மனைவியான சுமனா பெண்கள் வாக்குரிமைச் சங்கத்தில் மும்முரமாகச் செயற்பட்டவர். பெண்கள் வாக்குரிமைச் சங்கம் இடைத் தேர்தலில் அடெலின் மொலமுரேயை ஆதரிப்பதற்குத் தீர்மானித்த போது, சுமனா குணவர்த்தனா அடெலின் மொலமுரே பெண்கள் வாக்குரிமைச் சங்கத்தின் உறுப்பினர் அல்லவென்றும், அவரது கணவர் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை கொடுக்கப்படுவதற்கு எதிராக இயங்கியவர் என்றும், ஆனால் ஆர்.எஸ்.எஸ்.குணவர்த்தனவோ இதற்கு ஆதரவாக இருந்தவர் என்றும் வாதிட்டார். இப்பிரச்சினையும் பத்திரிகைகளிலும் விவாதிக்கப்பட்டன. 

இச்சந்தர்ப்பத்தில் இப்பிரச்சினையில் சம்பந்தப்பட்ட அம்மணி டேஸி டயஸ் பண்டாரநாயக்கா; கணவனின் கருத்துக்களுக்காக அவரது மனைவி தண்டிக்கப்படக் கூடாதெனத் தெரிவித்தார். இத் தேர்தலில் டேஸி டயஸ் பண்டாரநாயக்கா தேர்தல் பிரச்சாரங்களுக்கு முன்நின்று உழைத்தார். டேஸி டயஸ் பண்டாரநாயக்கா; சொலமன் டயஸ் பண்டாரநாயக்காவின் மனைவியாவார். பிற்காலத்தில் இலங்கையின் பிரதமராகப் பதவி வகித்த S.W.R.D. பண்டாரநாயக்காவின் தாயார், அதுபோல உலகின் முதலாவது பெண் பிரதமர் சிறிமாவின் மாமியாரும், இலங்கையின் பிற்கால முதலாவது பெண் ஜனாதிபதி சந்திரிகாவின் பாட்டியார் தான்  டேஸி பண்டாரநாயக்கா என்பதை இங்கு குறிப்பிட வேண்டும். 

அடெலின் பெண்களின் வாக்குரிமை விஷயத்தில் பெரிதாகச் செயற்படாவிட்டாலும், அவர் தனது தந்தையின் தொகுதியில் போட்டியிட அனுமதி பெற்றார்.

தேர்தல் முடிவுகள் அறிவிக்கப்பட்டதன் பின் திருமதி. அடெலின் மொலமூரேவுக்கு வாழ்த்துத் தெரிவிக்க வந்தவர்கள் மத்தியில் உறையாற்றிய அடெலின் பின்வருமாறு தெரிவித்தார். 
"அரசாங்க சபையில் பெண்ணொருவர் அங்கத்துவம் வகிக்கக் கிடைத்தது பெண் குலத்துக்கே பெருமையளிக்கிறது, நான் பழுத்த மூன்று சிங்கங்களுடன் போட்டியிட வேண்டியிருந்தது. எனவே எனது வெற்றி பெண்குலத்துக்கான பெரு வெற்றியாகக் கருதப்பட வேண்டும்." அடெலின் மொலமூரேவின் சத்தியப் பிரமாணம் 1931 நவம்பர் 29ம் திகதி அரசாங்க சபையில் நடைபெற்ற போது அரசாங்க சபை கலரியில் பெண்கள் நிரம்பிக் காணப்பட்டனர்.
தன்னோடு போட்டியிட்ட 3 ஆண் வேட்பாளர்களை இலகுவாக தோற்கடித்து வெற்றியீட்டிய அடெலின் இந்த வெற்றியைப் பெண்களின் உரிமைக் கொள்கைக்கு கிடைத்த வெற்றியாகப் மட்டும் பார்ப்பது வெறும் மிகைப்படுத்தலே. அவருடைய வெற்றியானது அவருடைய தனிப்பட்ட கவர்ச்சிக்கும் மகளைத் தெரிவு செய்ததன் மூலம் காலஞ்சென்ற மீதெனிய அதிகாரியின் மேல் மக்கள் காட்டிய விசுவாசத்திற்கும் கிடைத்த வெற்றியாகவும் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது."

14.01.1931 இடைத்தேர்தல் முடிவுகள்

மேலும் அந்த ஆசிரிய தலையங்கம், "அடெலின் மொலமுரே பெண்கள் வாக்குரிமைப் போராளி அல்லவென்றும் அவர் பழமை பேண் பிரிவைச் சேர்ந்த மேல்வர்க்கத்துக்குரியவர் என்றும், எவ்வாறாயினும் அவர் சட்டசபைக்குத் தெரிவானது பெண்கள் இயக்கம் இலங்கையில் அடைந்துள்ள முன்னேற்றத்தைக் காட்டுகிறது" என்றும் எழுதியது Independent பத்திரிகை. அவர் அரசியல் அல்லது சமூக செயற்பாடுகளில் வெளிப்படையாக தெரியப்படாதவர் என்றும், பெண்கள் பொது வேலைகளில் தம்மை ஈடுபடுத்துவதை அவரது சமூகப்பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள் குறைவான ஒன்றாகவே பார்த்தனர் என்றும் கூறியதோடு, இன்னொரு சுவாரஸ்யமான எச்சரிக்கையை Independent பத்திரிகை "பழமை பேண்" முற்சாய்வு சம்பந்தமாகவும் பெண்களுக்கு முன்னிருக்கும் பிரச்சினைகள் சம்பந்தமாகவும் எழுதிற்று:
பெண்களுக்கு வாக்குரிமை கொடுக்கப்பட்டதன் பேறாக சட்டசபைக்கு ஒரு பிரதிநிதி வரப் பெற்றுள்ளார். அவர் மிக அண்மைக்காலம் வரை பழமை பேண் முற்சாய்வுகளால் கட்டப்பட்டவராய் இருந்த போதும், அவரது இவ்வருகை பெண்கள் வாக்குரிமையின் தாராளவாதத் தன்மையின் செல்வாக்கைக் காட்டுவதாய் இருக்கிறது. அவர் அரசியலுக்கு எவ்வளவு புதியவர் என்பதைப் பார்ப்பதிலிருந்து, இந்நாட்டுப் பெண்களின் நல்வாழ்வுக்கு உதவும் வகையில் நல்ல முறையில் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட திட்டங்களை அவர் கொண்டிருப்பார் என்று எதிர் பார்க்க முடியாது. ஆனால், டொனமூர் ஆணைக்குழுவினர் ஒரு பெண் சட்டசபையில் பிரதிநிதியாக இருக்க வேண்டும் என ஆவல் காட்டியதற்குரிய காரணம், தனியே ஆண்களால் மட்டுமே பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள சட்டசபையில் பெண்களதும் பிள்ளைகளதும் நலன்கள் சிறந்த முறையில் கவனிக்கப்படாது விடப்படுகின்றன என்பதன் புரிதலே. அப்படியானால் திருமதி மொலமுரே வேலையில் ஈடுபடப் பணிக்கப்படும் பட்சத்தில் அவரது கையில் ஏகப்பட்ட வேலைகள் தயார் நிலையில் இருக்கும்.

டொக்டர் மேரி றட்ணம், ஃபுளொறின்டா விஜயக்கோன், மர்ஜோறி டி மெல், கரோலின் டி சில்வா ஆகிய பிரபலமான பெண்கள், அடெலின் மொலமுரே தேர்தலில் தெரிவானதையிட்டு பெரும் மகிழ்ச்சியை வெளிக்காட்டினர். வெற்றி பெற்ற தொகுதியில் கொண்டாட்டங்கள் இடம்பெற்றன. பல வரவேற்பு நிகழ்ச்சிகள் நடைபெற்றன. அவற்றில் ஒன்றாகப் பிஷப் கல்லூரி மாணவிகளினதும் நிகழ்ச்சி இருந்தது. இந்நிகழ்ச்சியில், 'நான் எல்லோருக்குமாக கதவைத் திறந்து விட்டுள்ளேன். இங்கிருக்கும் மாணவர்கள் என் வழியைப் பின்பற்றுவர் என நான் எதிர் பார்க்கிறேன்" என்று அடெலின் சொன்னார். (Wijesekera 1995:28)
நல்லது நடக்கும் என்ற நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தும் "பெண்களின் பிரஜா உரிமை" என்ற தனது கட்டுரையில் லீலாவதி அசெரப்பா, பெண்களின் பிரதிநிதிகள் பெண்கள் பிரச்சினைகளை முன்னெடுப்பதற்கு உதவுவர் என்று எதிர்பார்ப்பு குரல் கொடுத்தார். (Young Ceylon, May, 1932)

கடந்த சில மாதங்களில் பல பெரு மாற்றங்கள் இத் தீவில் நடந்தேறியுள்ளன. வரலாற்றில் முதல் முதலாக பெண்கள் தம் வாக்களிக்கும் உரிமையைப் பாவித்துள்ளனர். இன்னும் அண்மையில் தான் அவர்கள் தம்மைப் பிரதிநிதித்துவம் செய்ய ஒரு பெண்ணைச் சட்டசபைக்கு அனுப்பியுள்ளனர். இவ்வளவு வேகமாக முன்னேறியுள்ள நாம் எதிர்காலத்தில் பெண்களையும், பிள்ளைகளையும் பாதிக்கும் சகல விஷயங்களையும் புறந்தள்ளி முன்னேற்றமடைவதை எதிர்பார்க்கலாம். நாங்கள் விரும்பும் நடவடிக்கைகள் நடைமுறைப்படுத்தப்படுவதை நாங்கள் எதிர்பார்க்கலாம். காரணம், எங்களுக்காக வேலை செய்யச் சட்டசபையில் எங்கள் பெண்பாலாரே உள்ளனர். நாங்கள் மட்டும் ஒன்றிணைந்து ஒரு கனதியான நடைமுறை ரீதியான வேலையில் ஈடுபடத் தீர்மானிப்போமானால் எமக்காக மாபெரும் எதிர்காலம் காத்திருக்கிறது.

அசெரப்பா, பெண்கள் வாக்குரிமை சம்பந்தமாக வெளிக்காட்டிய பல்வகை நிலைகளைப் பகுப்பாய்வு செய்து, அரசியலில் பங்கு பற்றுவதன் மூலம் தமக்குத் தரப்படும் புதிய பொறுப்புப் பற்றி விழிப்பாய் இருக்குமாறு பெண்களைக் கேட்டுக் கொண்டார்.

பரவலான நோக்கில் பார்க்கையில் இன்று வரை பெண்கள் இரு வர்க்கமாகப் பிரிந்துள்ளனர். அதாவது வாக்குரிமை வேண்டும் என்போரும், வாக்குரிமை வேண்டாமென்போருமான இரு வர்க்கம். மூன்றாவது பிரிவினர் வாக்குரிமையை விரும்பிய போதும் அதைப் பெறுவதற்கு முயலாதவர். ஆனால் இந்த எல்லாப் பிரிவினரும் ஒன்றிணைவதற்கான காலம் இப்போ வந்துள்ளது. "ஓ, நான் இதைப் பற்றிக் கவலைப்படப் போவதில்லை. நான் வாக்களிக்க மாட்டேன்" என்று சொல்வது எங்களுக்கு நாடு தந்துள்ள பொறுப்பை வேண்டுமென்றே உதாசீனம் செய்வதாகும். இப்புதிய பொறுப்பை நிறைவேற்றும் பொருட்டு இது பற்றித் தேவையான விபரங்களோடு தம்மை பரிச்சயப்படுத்திக் கொள்வது ஒவ்வொரு பெண்ணினதும் கடமையாகும்.

வறுமை போன்ற சமூக விஷயங்களில் பிரக்ஞைபூர்வமாக விழிப்பு உடையவராக இருந்த, திருமதி அசெரப்பா, பெண்கள் பிரதிநிதித்துவத்தின் நடைமுறை விளைவு என்ன என்னும் பொருத்தமான கேள்வியையும் கேட்டார்.

யாராவது ஒருவர் இயல்பாகவே கேட்கக் கூடும் இவையெல்லாவற்றினதும் நடைமுறைப் பெறுபேறு என்னவென்று. நாங்கள் சட்டவாக்கத்தால் வறுமையை ஒழித்து விட முடியுமா? இல்லை அப்படி முடியாது, இதற்கான காரணம் பல்வகையானது. ஆனால் இதற்கான பொறுப்பு அரசின் செயற்பாட்டின் மூலம் ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும். பெண் வாக்காளர்கள் இந்த அரசின் செயற்பாட்டைத் தாண்டுவதற்கான செல்வாக்கைச் செலுத்த வேண்டும். சமூக சீர்திருத்தம் சம்பந்தப்படுகின்ற விஷயத்தில் வதிவிடப் பிரச்சினை முதலில் வர வேண்டும். சேரிகள் அகற்றப்பட வேண்டும். சேரிகள் சாபக்கேடானவையாக இருப்பதோடு, நல்ல வாழ்க்கைக்கு வழி விடும் கிராமப்புற நிலவரமும் சாத்தியமற்றுப் போயிற்று.

சபாநாயகராக இருந்த தனது கணவர் முன் சத்தியப்பிரமாணம் எடுத்து, 1931 நவம்பர் 20ஆம் திகதி அடெலின் மொலமுரே தனது சட்டசபை ஆசனத்தைப் பெற்றுக் கொண்டார். பொது மக்களின் பார்வைக்காக ஒதுக்கப்பட்ட இடம் ஆவலோடு இந்நிகழ்ச்சியைப் பார்க்க வந்த ஆண்களாலும், பெண்களாலும் நிரம்பி வழிந்தது. (Wijesekera 1995:29) சட்டசபையில் அவர் விவசாய நிறைவேற்று குழுவில் அதன் அமைச்சரான டி.எஸ்.சேனநாயக்காவோடு இருந்தார். அவர் விவசாயத்தில் குடியேற்றத் திட்டங்கள், குளங்கள் புனரமைத்தல், பிள்ளைப்பேற்று மருத்துவ நிலையங்கள், பெண்கள் சிவில் சேவையில் புகுதல் ஆகியவை உள்ளடங்கிய பல பிரச்சினைகளைக் கவனத்திற்கெடுத்தார். இவ் விஷயத்தில் அவர் ஆற்றிய உரை மிக உணர்வு பூர்வமாகவும் பலரைக் கவர்கின்ற மாதிரி அது அமைந்திருந்தது. (ஹன்சார்ட் 14 பெப், 1934:140)

பெண்களின் சார்பாக நான் எனது எதிர்ப்பை முன் வைக்க வேண்டும். ஆண்களால் தங்கள் நன்மைக்காக ஏற்படுத்தப்பட்ட பழைய சம்பிரதாயங்களாலும் விதிகளாலும் பெண்கள் ஒதுக்கி வைக்கப்படுவார்களானால் அத்தகைய பழைய விதிகளை மாற்றியமைக்க பெருந்தன்மை கொண்டு இச்சட்ட சபை முன்வர வேண்டும். பெண்கள் தாங்கள் ஆண்களோடு சமமாக வைத்துப் பார்க்கப்பட வல்லவர்கள் என்பதை நிரூபித்த இக்காலகட்டத்தில் பெண்கள் வெறும் சலுகைகளை கேட்கவில்லை. எங்களுக்கு தேவையானவை நீதியும், ஆண்கலோடான சம உரிமையுமே! 

இலங்கையின் வரலாற்றில் அரசாங்க சபைக்குத் தெரிவு செய்யப்பட்ட முதல் பெண்மணி எனும் ஸ்தானத்தை அடெலின் பெற்றுக் கொண்டார். மேற்சபைக்குத் தெரிவான முதற் பெண்ணும் இவர் தான். 

ருவன்வெல்ல தொகுதியில் நடந்த இடைத் தேர்தலின் மூலம் அடெலின் தனது தகப்பனின் அரசியல் செல்வாக்கு, தனது உயர்குடிச் செல்வாக்கு பெண்களின் பிரச்சாரம் காரணமாகவே அரசியலில் நுழைய முடிந்தது. 

இது பெண் பிரதிநிதித்துவத்தின் தொடக்கம் மட்டுமல்ல, ஆணுறவு முறைச் செல்வாக்குக்கு ஊடாக பெண்கள் நாடாளுமன்றத்துக்கு செல்லும் கலாசாரத்தின் தொடக்கமாகவும் இது முத்தாய்ப்பாக இருந்தது என்பதையும் இங்கு பதிவு செய்தாக வேண்டும்.

அடெலின்  மொலமூரே தெரிவு செய்யப்பட்டு ஒரு வருடத்துக்குள் தெரிவான நேசம் சரவணமுத்துவும் இதுபோல தகப்பனின் அரசியல் செல்வாக்குக்கு ஊடாக அரசிலில் பிரவேசித்தவர் தான்.

அடெலின் தனது பெற்றோர், சகோதரன் சகோதரியுடன் நடுவில்
பரம்பரைப் பின்னணி
அடெலின் மீதெனிய அதிகாரி மொலமுரே 1890ஆம் அண்டு செப்டம்பர் முதலாம் திகதி ருவன்வெல்ல மீதெனிய பரம்பரையில் பிறந்தவர். அதிகாரி மீதெனிய பழைய நிலமான்ய முறையில் வந்த நிலச்சுவாந்தராக இருந்ததோடு, சட்டசபையில் நியமன அங்கத்தவராக இருந்து வந்தார். 

மீதெனியாவினதும் (பௌத்தர்) எமிலி சேனநாயக்காவினதும் (மிகப்பற்றுடைய அங்கிலிக்கன் கிறிஸ்தவர்) மூத்த பிள்ளையாகிய அடெலின் பிஷப் கல்லூரியில் படித்ததோடு அவரும் அங்கிலிக்கன் கிறிஸ்தவராக இருந்தார். அடெலின் இளைய சகோதரி அலிஸ் (Alice) லேக் ஹவுஸ் பத்திரிகை நிறுவனத்தின் ஆரம்பகர்த்தாவும், பத்திரிகை உலக ஜாம்பவனாகவும் கருத்தடுகிற டி.ஆர்.விஜேயவர்தனவை விவாகம் செய்து கொண்டார். இதன் மூலம் நிலவுடைமை முதலாளித்துவ நலன்களும் பௌத்த கிறிஸ்தவ குடும்பங்களுக்கிடையேயான தொடர்புகளும் நெருக்கமுற்றன என்கிறார் குமாரி ஜெயவர்தன.

அலிஸ், விஜேவர்தன ஆகியோருக்கு பிறந்த நளினி விஜேவர்தன தான்; பிற்காலத்தில் இலங்கையின் பிரதமராக ஆனா ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் தாயார்.

1912இல் பிரபல வழக்கறிஞர் பிரான்சிஸ் மொலமுரே என்பவரை விவாகம் புரிந்தார். கண்டி ராஜ்ஜிய காலத்தில் ஒரு அரச பிரதிநிதியாக இருந்த மீதேனிய மொலமூரே பரம்பரையைச் சேர்ந்தவர் பிரான்சிஸ் மொலமூரே.  பிரிட்டிஷ் அரசால் சேர் பட்டம் பெற்றவர். இவ்விவாகம் அன்றைய தேசாதிபதியாகவிருந்த சேர் ஹென்றி எட்வர்ட் மெகலம் ஆகியோர் உட்பட பல உயர் மேட்டுக்குடி வர்க்கத்தைக் சேர்ந்தவர்கள் கலந்து கொண்ட பெரும் ஆடம்பரத் திருமணமாக நடாத்தப்பட்டது.
பிரான்சிஸ் மொலமுரே ஒரு சட்டத்தரணியாக இருந்ததோடு, நிலமான்ய பூர்வீகமுடைய நிலச்சுவாந்தராக இருந்தார். மடுவன்வெல பரம்பரைச்சொத்து இறுதியில்  பிரான்சிஸ் மொலமுரேவுக்குத் தான் சொந்தமானது. இவர்களுக்கு சொந்தமான மடுவன்வெல “வலவ்வ” வுக்கு சொந்தமான காணிகள் 84,000 ஏக்கர்களைக் கொண்டது. அவர்களின் குடும்ப வைத்தியராக இங்கிலாந்திலிருந்து வைத்தியர் ஒருவரை வரவழைத்து சேவைக்கு வைத்திருந்தார்கள். அந்த வைத்தியரின் பெயர் ஸ்பிரிடல். அவர் ஒரு எழுத்தாளரும் கூட. அவர் இங்கிலாந்தின் பத்திரிகையொன்றுக்கு மடுவன்வெல பரம்பரையினர் பற்றி எழுதிய கட்டுரையைப் பார்த்துவிட்டு இங்கிலாந்து அரசு இலங்கையில் கருப்பு இளவரசர் என்று மடுவன்வெல “திசாவ”வவை அழைத்தார்கள்.

இவர் 1924இல் இருந்து 1931வரை கேகாலை மாவட்டத்தின் சட்டசபை அங்கத்தவராக இருந்ததோடு 1931இல் தெடிகம ஆசனத்திற்குப் போட்டியின்றித் தெரிவானவர், இலங்கை சட்டசபையின் முதல் சபாநாயகர் அவர் தான். இதன் பிரகாரம் சட்டசபையில் ஒரே நேரத்தில் இத்தம்பதியினர் அங்கம் வகித்தனர். பிரான்சிஸ் மொலமுரே அரசாங்க சபை அமர்வு நடந்துகொண்டிருக்கும் போதே 1951, சனவரி 24 அன்று சிம்மாசனத்தில் வைத்தே பக்கவாதம் வந்து சரிந்து விழுந்தார். அடுத்த நாள் ஆஸ்பத்திரியில் மரணமானார். அவர்  அன்றைய காலத்தில் பனாமுற என்கிற பகுதியில் ஒரு யானையை சுட்டுக்கொன்றதன் சாபத்தால் தான் அவர் மரணமானார் என்று பிரபலமாக பேசப்பட்டது.

அடெலின் மொலமுரே இரண்டாவது அரசாங்க சபை தேர்தலில் போட்டியிட்ட போதும் லங்கா சமசமாஜக்கட்சியின் சார்பில் போட்டியிட்ட கலாநிதி என்.எம்.பெரேராவுடன் போட்டியிட்டுத் தோல்வியுற்றார். அத்தேர்தலில் கலாநிதி என்.எம்.பெரேரா 15,275 வாக்குகளையும், திருமதி அடெலின் மொலமுரே 12,300 வாக்குகளையும் பெற்று தோல்வியடைந்தார். இதன்பின்பு அடெலின் எந்தவொரு தேர்தலிலும் போட்டியிடவில்லை. 
வெளிநாட்டுக்கு பெண்கள் பிரதிநிதியாக கலந்துகொள்ளச் சென்றிருந்த அடெலின்
ஆனால் ஐக்கிய தேசியக் கட்சி ஆரம்பிக்கப்பட்டதும் அதில் அங்கத்துவம் பெற்று சோல்பரி யாப்பு திட்டத்தின் கீழ் 1947இல் உருவாக்கப்பட்ட செனற்சபைக்கு நியமின உறுப்பினரானார். செனற் சபைக்கு தெரிவான முதற்பெண்ணும் அடெலின் மொலமுரே ஆவார். 1955இல் செனற்சபையின் உப தலைவராகவும் தெரிவானார். வரலாற்றில் அப்பதவி வகித்த ஒரே பெண்ணும் இவரேயாவார். 

1948 ஆம் ஆண்டு ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் மகளிர் அணி உருவாக்கப்பட்ட போது அதன் முதல் தலைவியாக அடெலின் தெரிவானார். 1950 இல் சர்வதேச பெண்கள் அமைப்பின் இலங்கைக் கிளையின் தலைவியாகத் தெரிவாகி ஆறு வருடங்கள் அந்தப் பதவியில் வகித்தார்.

அரசியலில் இருந்து அவர் ஓய்வு பெற்றதன் பின்னர் எஞ்சிய வாழ்காலத்தில் சமூகப் பணிகளில் தன்னை ஈடுபடுத்தினார். அவர் கிறிஸ்தவ பெண்கள் சங்கம், லங்கா மஹிலா சமித்தி. ஐக்கிய தேசியக் கட்சியில் பெண்கள் பிரிவு போன்ற அமைப்புகளில் இருந்து செயற்பட்டிருந்தார்.

மகளும் அரசியலில்
அடெலின் மொலமூரேவின் ஒரே மகள் சீதா மொலமூரே செனவிரத்னவும் (1914 – 1998) பிற்காலத்தில் அரசியலில் இறங்கினார். தனது பாட்டனார், தந்தை, தாய் அனைவருமே அரசாங்க சபையில் அங்கத்துவம் வகித்து ஆட்சியில் பங்கு கொண்டவர்கள். எனவே 1965 தேர்தலில் சீதா போட்டியிட்ட போதும் தோல்வியைத் தழுவினார். 1967 ஆம் ஆண்டு பெல்மடுவ தொகுதியின் இடைத்தேர்தலிலும் போட்டியிட்டு தோல்வியுற்றார். ஆனால் அதே 1967 ஆம் ஆண்டு அவரை செனற் சபைக்கு நியமன உறுப்பினராக நியமித்தது அப்போதைய டட்லி சேனநாயக்க தலைமையிலான ஐ.தே.க அரசாங்கம். சிறுவர்கள், இளைஞர்கள் துறைக்கான தேசிய சபையின் தலைவராக அவரை நியமித்தது அரசாங்கம். ஆனால் 1970 இல் செனற் சபை அங்கத்துவத்திலிருந்து இராஜினாமா செய்துவிட்டு அதே ஆண்டு நடத்தப்பட்ட பொதுத்தேர்தலில் பலங்கொட தொகுதியில் ஐ.தே.க கட்சியின் சார்பில் போட்டியிட்டு மீண்டும் தோல்வியடைந்தார். அவரோடு போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றவரும் ஒரு பெண். திருமதி மல்லிகா ரத்வத்த அத் தேர்தலில் வெற்றியடைந்தார். இலங்கையின் அரச அதிகாரத்தில் தாயும் மகளும் பங்காற்றிய முதலாவதாக பதிவுபெறுபவர்கள் அடெலினும் சீதாவும் தான்.  1989 ஆண்டு இலங்கை அரசின் உயரிய விருதுகளில் ஒன்றான தேசபந்து விருது சீதாவுக்கு வழங்கப்பட்டது. அவர் 1998 ஆம் ஆண்டு இறந்தார்.  அவரின் மகளின் கணவர் தான் இலங்கை தேயிலைச் சபையின் தலைவராகவும், மெக்வூட் எஸ்டேட்டின் நிர்வாக இயக்குனருமான சேபால இலங்ககூன்.

இத்தகைய பின்புலத்தைக் கொண்ட அடெலின் மொலமூரே 1977 ஆம் ஆண்டு யூலை 27ஆம் திகதி தனது 87ஆவது வயதில் மரணமடைந்தார்.

பரம்பரை – வர்க்கம் – சாதி போன்ற செல்வாக்குடன் தந்தை, கணவர் ஆகியோரின் அரசியல் செல்வாக்கும் தான் அடெலிநின் அன்றைய அரசியல் நுழைவை சாத்தியப்படுத்தியிருந்தது. 1931 இல் நடத்தப்பட்ட முதலாவது பாராளுமன்றத் தேர்தலில் எந்தவொரு பெண்ணும் தெரிவு செய்யப்படாத நிலையில் ஒரு மரணமும், அதன் வழியாக விளைந்த இடைதேர்தலும் தான் அந்த நுழைவை சாத்தியப்படுத்தியிருந்தது. ஆனாலும் அந்த ஆரம்ப சூழலில் பெண்கள் ஆரசியல் அதிகாரத்துக்கு வருவதற்கு பெரும் இடையூறுகள் இருந்த சூழலில் அடெலினின் வருகை பலருக்கும் வியப்பை மட்டும் தரவில்லை. பல பெண்களுக்கு ஒரு முன்னுதாரண வழிகாட்டியாக ஆனார் அடெலின். இலங்கைப் பெண்களின் அரசியல் வரலாற்றில் அடெலின் தொடக்கி வைத்த புள்ளி வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது.

இது வரை தெரிவான பெண்களின் எண்ணிக்கை

* அரசியலில் பெண்களின் நுழைவுக்கு முன்னுதாரணமாக திகழ்ந்த இலங்கை உலகிலேயே பெண்களின் பிரதிநிதித்துவத்தில் மோசமான முதல் பத்து நாடுகளில் ஒன்றாக ஆகியிருக்கிறது. இந்த அட்டவணையில் அதைப் பார்க்கலாம்

நன்றி - தினகரன்

ராஜீவ் 87இல் சிங்களவரால் கொல்லப்பட்டிருந்தால்... - என்.சரவணன்

(இந்தியாவுக்கு இன்றும் சவாலிடும் ராஜீவைத் தாக்கிய விஜேமுனி)
“ராஜீவ் காந்தியை அன்றே கொலை செய்யும் இலக்கில் தான் தாக்கினேன். தப்பிவிட்டார்” இப்படி சமீபத்தில் நேர்காணல் கொடுத்திருப்பவர் ரோஹன விஜித முனி.

யார் இந்த விஜிதமுனி. 1987 ஆம் ஆண்டு இலங்கை இந்திய ஒப்பந்தம் செய்துகொள்வதற்காக ராஜீவ் காந்தி இலங்கை வந்திருந்த போது இராணுவ அணிவகுப்பில் வைத்து தாக்கிய கடற்படையினன் தான் இந்த விஜிதமுனி.

இன்று வரை இலங்கையில் பெரிய ஹீரோவாக சிங்கள மக்கள் மத்தியில் அடையாளப்படுத்தப்படும் பிரமுகர். அதுமட்டுமன்றி இன்றுவரை ராஜீவ் காந்தியைத் தாக்கியதை பெருமையாக ஊடகங்களிடமும், கூட்டங்களிலும் பகிரங்கமாக பேசித் திரிபவர்.

அன்றைய தாக்குதல் வெறும் காயப்படுத்தும் நோக்கில் அல்ல என்றும் கொன்றுபோடுவதற்காகவே தாக்கினேன் ஆனால் தப்பிவிட்டான் என்பதை கடந்த மாதம் கொடுத்த பேட்டியில் நேர்காணலில் கூட உறுதியாக கூறியிருக்கிறார்.

அப்படி சிங்களவராலேயே கொலையாகும் நிலை அன்று ஏற்பட்டிருந்தால் இலங்கையில் தமிழர் பிரச்சினையின் திசைவழியே வேறாக ஆகியிருக்கும் என்பதை சொல்லித்தெரியத் தேவையில்லை. பிற்காலத்தில் ராஜீவ் கொலையானது அதன் பின் தமிழர் விடுதலைப் போராட்டம் சர்வதேச அளவில் தனிமைப்பட பிரதான காரணமாக ஆனதும் அதன் தொடக்கத்தை இந்தியா விடுதலைப் புலிகளைத் தடை செய்ததன் மூலம் ஏற்படுத்தியது என்பதை நாமெல்லோரும் அறிவோம்.

சரி விஜேமுனி இலங்கையின் கள அரசியலில் மீண்டும் பேசுபொருளானது ஏன்?

இலங்கை - இந்திய ஒப்பந்தத்தின் மூலம் கொண்டுவரப்பட்ட மாகாணசபைகள் முறையை முற்றிலும் நீக்கப்போவதாக மகிந்த ராஜபக்ச அணியினர் தேர்தல் நடப்பதற்கு முன்னரும் நடந்தபின்னரும் தொடர்ந்தும் பேசி வருகின்றனர். தமிழர்களுக்கு இருந்த ஆக குறைந்த பட்ச நலன்களை இந்த மாகாணசபைகளுக்கு வழங்கிவந்திருக்கிறது. மாகாண சபையானது ஒரு அரசியல் தீர்வல்ல ஆனால் அது ஒரு அபிவிருத்திகளை மேற்கொள்வதற்கான ஒரு அதிகார அலகு. அதையும் பறித்தெடுப்பது தொடர்பாகவே தற்போது முடிவுக்கு வந்துள்ளது ராஜபக்ச தரப்பு.

நடந்துமுடிந்த 2020 பாராளுமன்றத் தேர்தலில் இலங்கையிலேயே அதிகப்படியான விருப்பு வாக்குகளை பெற்றவர் மகிந்த ராஜபக்ச. மகிந்த பெற்ற வாக்குகள் 5,27,364. இதுவே இலங்கையின் பொதுத்தேர்தல் வரலாற்றில் தனியொருவர் பெற்ற அதிகப்படியான வாக்குகள். அவருக்கு அடுத்தபடியாக இமுறை இலங்கையிலேயே அதிக விருப்புவாக்குகளைப் பெற்றவர் சரத் வீரசேகர. இலங்கையின் முன்னணி இனவாதிகளில் ஒருவராக நாம் குறிப்பிடமுடியும். மாகாணசபை முறையை ஒழித்துக் கொட்டுவேன் என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு தேர்தல் களத்தில் குதித்த சரத் வீரசேகரவை இம்முறை வெற்றிபெறச்செய்வதற்கு அருகிலிருந்து பிரச்சாரம செய்து சகல ஒத்தாசைகளையும் செய்தவர் விஜேமுனி.

சரத் வீரசேகர வெற்றி பெற்றதும் அவருக்கு மாகாணசபைகள் அமைச்சை ராஜபக்ச அரசு இப்போது கொடுத்துவிட்டது. எந்த மாகாண சபைகளை அழிப்பேன் என்று சத்தியம் செய்த அதே சரத் வீரசேகரவிடம் அந்த மாகாணசபைகளை ஒப்படைத்திருப்பதன் இனவாத கைங்கரியத்தை இங்கு கவனிக்கவேண்டும். சரத் வீரசேகர மாகாணசபை அமைச்சரானதும் எந்த அதிகாரங்களையும் இதற்கு வழங்கப்போவதில்லை என்று வெளிப்படையாகவே கூறி வருவதை ஊடகங்கள் அனைத்தும் பதிவு செய்து வருகின்றன. நாளாந்தம் மாகாணசபை முறையை அளித்தே தீருவேன் என்று அதற்கு பொறுப்பான ஒரு அமைச்சரே கூறுகிறார் என்றால் அந்த இனவாத தெனாவெட்டுக்கு உகந்த காலம் இனவாத தரப்புக்கு தற்போது எட்டியிருக்கிறது என்பதைத் தான் நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.

மாகாண சபைகள் விடயத்தில் விஜேமுனி பற்றி சற்று விரிவான பதிவை செய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

“விஜேமுனி என்கிற இந்திய எதிர்ப்புக் குறியீடு”
வருடாந்தம் இலங்கை இந்திய ஒப்பந்தம் செய்துகொள்ளப்பட்ட அந்த நாளின் நினைவாக ஊடகங்கள் வெளியிடும் செய்திகள், கட்டுரைகளின் போது விஜேமுனி பல ஊடகங்களில் முக்கிய இடத்தை பெற்றுவிடுவார். அல்லது இலங்கை இந்தியா பற்றி ஏதும் சர்ச்சைக்குரிய சலசலப்புகள் இலங்கையின் அரசியலில் தோன்றும் போதும், மோடி போன்றவர்கள் இந்தியாவிலிருந்து விஜயம் செய்யும் வேளைகளிலும் ஊடகங்களுக்கு விஜேமுனி தீனியாகிவிடுவார். விஜேமுனி மீண்டும் மீண்டும் ஒரு ஹீரோவாக நிறுவப்பட்டுக்கொண்டிருப்பார்.

இந்தியாவுக்கு அவமானத்தையும் ஆத்திரத்தையும் ஏற்படுத்திய அந்த தீர்க்கப்படாத கலங்கம் ஏற்பட்டு 27 வருடங்களுக்குப் பின்னர் 2015ஆம் ஆண்டு இலங்கைக்கு விஜயம் செய்தார் இந்தியப் பிரதமர் மோடி.

மோடியின் விஜயம் குறித்து விஜிதமுனி ஊடகங்களிடம் இப்படி குறிப்பட்டார்.
“மோடியின் வருகையை விரும்புகிறேன். அவர் ஒரு நல்ல மனிதர். விருச்சிக நட்சத்திரத்தை சேர்ந்தவர் அவர். அப்படியானவர்கள் நேர்பட பேசுபவர்கள். மோடி பதவிக்கு வருவார் என்பதை எனது சோதிட அறிவின் மூலம் எப்போதே கூறிவிட்டேன். ஆனால் எங்களது இறைமையைப் பாதிக்கும் எந்த ஒப்பந்தமும் செய்துகொள்வதை ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டேன். எங்கள் நாடு சுதந்திர நாடு. எமது நாட்டுக்கு நெருக்கடி கொடுக்கும் அதிகாரம் எந்த நாட்டுத் தலைவருக்கும் கிடையாது.” என்றார்.
இந்திய எதிர்ப்புணர்வின் நீட்சி
தமிழ் மக்களின் மீதான இனவாத உணர்வின் ஒரு அங்கமாக இந்திய எதிர்ப்புணர்வு நெடுங்காலமாக நிலவி வருகிறது.

வரலாற்றில் பல தடவைகள் நிகழ்ந்த தென்னிந்திய படையெடுப்புகள், ஆக்கிரமிப்புகள், ஆட்சிகள் அனைத்தும் சிங்களவர்கள் மத்தியில் இன்னமும் ஆழ்ந்த பகையுணர்வை விதைத்துள்ளது. தென்னாசியப் பிராந்தியத்தின் வல்லரசாகவும், தென்னாசியாவின் சண்டியனாகவும் இந்திய வளர்ந்து நிற்பதானது அவர்கள் மத்தியில் சதா பீதியை விதைத்து வந்துள்ளது. இந்திய ஆக்கிரமிப்புகள் பற்றிய கதைகளை பாடப்புத்தகங்களின் மூலம் தலைமுறை தலைமுறையாக கடத்தி வந்திருக்கிறது. பௌத்த அறநெறிப் பாடங்களிலும், இலங்கையின் புனித வரலாற்று நூலான மகாவம்சத்தின் வாயிலாகவும் அந்த ஆக்கிரமிப்புக் கருத்துக்கு வலு சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறது. 

இத்தகைய சூழலில் தமிழகத்தையும் ஈழத்தையும் இணைத்த அகண்ட தமிழ்நாடு கருத்தாக்கம், தமிழ் விடுதலை இயக்கங்களுக்கு இந்தியாவில் அளிக்கப்பட்டு வந்த பயிற்சிகள், இலங்கையின் உள்நாட்டு விவகாரங்களில் அவ்வப்போது இந்தியாவின் தலையீடுகள் என்பன எப்போதும் ஆத்திரத்தையும் அரசியல் கையாலாகாத்தனத்தின் வெறுமையையும் இந்தியாவின் மீதான பகைமையுணர்வை ஆழப்படுத்தி வந்தன. இத்தகைய சூழலில் தான் சோவியத் – அமெரிக்க முகாம்களின் பனிப்போர் முடிவுக்கு வந்து கொண்டிருந்தது. அமெரிக்காவின் தென்னாசியாவில் செல்வாக்கு செலுத்த திருகோணமலையில் நிலைகொள்வதற்கான வாய்ப்புகள் குறித்து இலங்கையுடன் உறவாடி வந்தது. சோவியத் யூனியன் சார்பு நாடாக இருந்த இந்தியாவுக்கு அமெரிக்காவின் இந்த நகர்வு எதிர்கால அச்சத்தை ஏற்படுத்தியது. இலங்கையை தமக்கு கீழ் அடிபணிய வைப்பதற்கு அன்று ஈழப்பிரச்சினையை பயன்படுத்திக்கொண்டது. இதன் விளைவாக 1987 யூன் 4ஆம் திகதி இந்திய விமானைபடையின் விமானங்களின் மூலம் யாழ்ப்பாண நகரங்களில் உணவுப் போட்டலங்களைப் போட்டு தமிழ் மக்களின் மீது கரிசனைகொண்ட ஆபத்பாந்தவனாக காட்டிக்கொண்டது. இலங்கையின் வான் பரப்பில் எல்லை அத்துமீறி மேற்கொள்ளப்பட்ட இந்த நடவடிக்கைக்கு “ஒப்பரேசன் பூமாலை” (Operation Poomalai) என்று இந்தியா பெயரிட்டிருந்தது. இந்த அத்துமீறல் நடவடிக்கையின் மூலம் இந்தியா ஒரு வன்மமான ராஜதந்திர எச்சரிக்கையை இலங்கைக்கு விடுத்திருந்தது.

இதே காலப்பகுதியில் இலங்கையின் தென் பகுதிகளில் ஜே.வி.பியும் வட கிழக்குப் பகுதிகளில் தமிழ் இயக்கங்களும் ஆயுதப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்து வந்த நிலையில் இந்தியாவின் பலத்த எச்சரிக்கை இந்தியாவுடனான பேச்சுவார்த்தைக்குத் தள்ளியது.

நேருக்குப் பின்னர் இலங்கை மீதான இந்தியாவின் தலையீடுகள் இந்திய நலனுக்கு மட்டுமே அதிக முன்னுரிமை கொடுக்கும் வெளிவிவகாரக் கொள்கையாக மாறிய கதையை தனியாக கவனியுங்கள். 

1971 ஜேவிபி கிளர்ச்சியின் போது கிளர்ச்சியாளர்களுக்கு அளிக்கப்பட ஐந்து வகுப்புகளில் ஒன்று “இந்திய விஸ்தரிப்புவாதம்” என்கிற தலைப்பு. இலங்கை வாழ் இந்திய வம்சாவளியினரைக் கூட இந்தியாவின் ஐந்தாம் படையாக சித்திரித்தது ஜேவிபி. இந்தியா மீது அதே வெறுப்புணர்வை தொடர்ந்து வந்த ஜே.வி.பி இயக்கம் இந்தியாவின் மீது மேலும் ஆத்திரமுற்றது. இலங்கை முழுவதும் இந்தியாவுக்கு எதிரான பிரசாரங்களை தீவிரப்படுத்தியது. ஜே.வி.பி தலைமறைவாக ஆயுதக் கிளர்ச்சியை முன்னெடுத்துவந்திருந்த அதேவேளை அன்றைய எதிர்க்கட்சியான் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியையும், இன்னும் பல சிங்களப் பேரினவாத இயக்கங்களையும் சேர்த்து “தாய் நாட்டை மீட்பதற்கான இயக்கம்” என்கிற இயக்கத்தை ஜே.வி.பி கட்டியெழுப்பியது. இந்திய விஸ்தரிப்புவாதத்துக்கு எதிரான நடவடிக்கைகளை முன்னெடுக்க இந்த முன்னணி இயக்கத்தை தனது வெகுஜன அமைப்பாக இயக்கி வந்தது ஜே.வி.பி.

இந்திய விஸ்தரிப்பு வாத பிரச்சாரத்துடன், “நாட்டைப் பிளவுபடுத்த இதோ இந்தியா வருகிறது..., தமிழீழத்தை தமிழ்ப் போராளிகளுக்கு கொடுக்கப்போகிறது இந்தியா..., இந்தியா எமது இறைமையில் அடாவடித்தனமாக தலையிட்டுவிட்டது” என்கின்ற பிரச்சாரங்களால் உந்தப்பட்ட பல இளைஞர்கள் தமிழர் விடுதலைப் போராட்டத்துக்கு எதிராக மட்டுமன்றி, தமிழ் மக்களின் அபிலாசைகளுக்கு எதிராக இருந்தார்கள். சிங்கள இனவாத சக்திகளுக்கு ஜே.வி.பி தலைமை கொடுத்த காலகட்டம் அது.

இப்பேர்பட்ட சூழலில் இந்தியாவுக்கு எதிரான மனநிலைக்கு ஆட்பட்டிருந்தவர் தான் ரோஹன விஜேமுனி. 

ராஜீவை தாக்குவதற்கான தயாரிப்பு
ராஜீவ் – ஜே ஆர் ஆகியோருக்கு இடையில் 1987 யூலை 29ஆம் திகதி ஒப்பந்தம் செய்துகொள்ளப்பட்டது. ஜே.ஆர். அரசாங்கம் இந்த ஒப்பந்தத்தை நாடு முழுவதும் ஊரடங்கு சட்டத்தை அமுல்படுத்தித் தான் மேற்கொண்டிருந்தது. நாடு முழுவதும் மக்கள் வீடுகளில் இருந்து வெளியேற முடியாதபடி தொலைக்காட்சிகளில் தான் இவற்றைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

அடுத்த நாள் 30ஆம் திகதியன்று ராஜீவ் காந்தி இந்தியா திரும்புமுன்னர் கொழும்பு கோட்டையிலுள்ள ஜனாதிபதி மாளிகைக்கு முன்னால் (இராணி மாளிகை) முப்படைகளின் அணிவகுப்பு (The Guard of Honour) மரியாதையில் கலந்துகொள்ளும் சந்தர்ப்பம் ரோஹன விஜேமுனிக்கு கிட்டியது. அணிவகுப்பில் உயரமானவர்கள் இரு வரிசையின் ஆம்பத்திலும், இறுதியிலும் நிறுத்தப்பட்டார்கள். நடுவில் கட்டையானவர்கள் நிறுத்தபட்டார்கள். அதன்படி முதலாவது வரிசையின் இறுதியிலிருந்து நான்காவது நபராக விஜேமுனி நிறுத்தப்பட்டு  ஒத்திகை பார்க்கப்பட்டிருந்தது. விஜேமுனிக்கு தனது இடம் எது ராஜீவை தாக்குவதற்கான சந்தர்ப்பம் எது என்பது தொடர்பில் திட்டமிட்டு அச்சந்தர்ப்பத்துக்காக காத்திருக்க முடிந்தது.

அந்த அணிவகுப்பின் போது படையணிக்கும் ராஜீவுக்கும் இடையில் 2 அடி தூரமே இருந்தது. இலங்கைப் படையைச் சேர்ந்த அட்மிரல் சில்வா அருகில் செல்ல பின்னால் ராஜீவின் மெய்ப்பாதுகாவலர்களுடன் ராஜீவ் காந்தி மெதுவாக இரானுவமரியாதையை ஏற்று பார்வையைட்டுகொண்டே சென்றார். சரியாக விஜேமுனியைத் தாண்டி இரு அடி வைக்கும்போது தூரத்தைக் கணித்து தன் வசம் இருந்த பிடித்திருந்த சீன ரக (Chinese SLR) துப்பாக்கியை மேலே எடுத்து கனமான அதன் பின்பகுதியால் ஓங்கித் தாக்கினார் விஜேமுனி. 

ராஜீவோ தற்செயலாக குனிந்துகொள்ள - ராஜீவின் தோள்பட்டையில் பலத்த அடி விழுந்தது. ராஜீவின் மெய்ப்பாதுகாவலர்களை விட அதிகமாக சுதாரித்துக்கொண்டவர் அட்மிரல் சில்வா. ராஜீவ் காந்தி தாக்கப்படும் காட்சியை அப்படத்தில் உற்று நோக்கினால் பின்னால் வரும் இந்திய மெய்ப்பாதுகாவலர்கள் அதுவரை அந்தளவு சுதாகரிப்பைக் கொண்டிராததையும் காணலாம். ராஜீவ் காந்தி சற்று முன்னே ஓடி தப்பினார்.அவரை பாதுகாப்பு உத்தியோகத்தர்கள் கவனமாக அழைத்துச் சென்றனர். உலகம் முழுவதும் தொலைக்காட்சிகளில் திரும்பத் திரும்ப இந்த சம்பவம் காண்பிக்கப்பட்டது.

இந்தியாவைக் கடும் அதிர்ச்சியில் உறைய வைத்தது மட்டுமன்றி இந்திய மக்களின் கடும் ஆத்திரத்தையும் உண்டுபண்ணியது இந்த நிகழ்வு.
வாக்குமூலம்
தென்னிலங்கையில் சிங்களத் தேசியவாத உணர்வு முனைப்பாக இருக்கின்றன காலி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர். தனது 20 வது வயதில் 1985 இல் படையில் இணைந்துகொண்ட விஜேமுனி வடமராட்சி போரில் கலந்து கொண்ட நபர். குடும்பத்தில் இரு சகோதரர்களும் இராணுவத்தை சேர்ந்தவர்கள். ஒரு சகோதரன் யுத்தத்தில் கையை இழந்தவர். சமீபத்தில் விஜேமுனி லக்பிம (23.07.2006) பத்திரிகைக்கு அளித்த பேட்டியில் இப்படி குறிப்பிடுகிறார்.
 “இந்தியாவின் 26 ஆவது மாநிலமாக சிறிலங்காவை இணைத்துவிட்டார்கள் என்று நினைத்தேன். எமது போரை நிர்மூலமாக்கி எங்களை எளிதில் வெற்றி கொண்டுவிட்டார் ராஜீவ். அவருக்கு வரவேற்பளிக்கப்பட்ட சம்பவத்தை தொலைக்காட்சிகளில் பார்த்து இரத்தம் கொதித்தது. என்னால் அந்த தொலைக்காட்சிப் பதிவுகளை தொடர்ச்சியாகப் பார்க்க சகிக்கமுடியவில்லை.

யூலை 30 அன்று நான் விரைவாக தயாராகி பேரூந்தில் ஏறி அரச தலைவர் மாளிகைக்குச் சென்றேன்.

அணிவகுப்பு மரியாதைக் குழுவில் இணைந்து கொண்டேன்.

நாடே பற்றி எரிந்து கொண்டிருக்கிறது. அப்போது ராஜீவ் மட்டும் அந்த ஒப்பந்தத்தை செய்யாது இருந்திருந்தால் இந்தத் தீவிலிருந்து பயங்கரவாதத்தை அப்போதே நாம் அழித்திருப்போம்.

ராஜீவ் காந்திக்கு வணக்கம் செலுத்தி அந்தப் பாவச் செயலில் என்னையும் இணைத்துக் கொள்ள வேண்டுமா என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

கடற்படை தளபதி ஆனந்த டி சில்வா ராஜீவுக்கு பின்னால் இருந்தார்.

நான் இடதுபுறத்திலிருந்து 4 ஆம் நபராக நின்றிருந்தேன்.
என்னால் நீண்ட நேரம் பொறுமை காத்திருக்க முடியவில்லை.

ராஜீவ் காந்தியை கொன்றுவிட்டால் இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தம் முடிவுக்கு வந்துவிடும்.

நான் முன்நகர்ந்து ராஜீவை கடுமையாகத் தாக்கினேன். அது பலமான தாக்குதல். ஆனால் அத்தாக்குதல் விலகிச் சென்றுவிட்டது.

நான் ராஜீவ் காந்தியின் தலைக்குத்தான் இலக்கு வைத்தேன். ராஜீவை கொல்வதே எனது இலக்கு.

ஆனால் அவர் மற்றொரு பக்கம் திரும்பியதால் மயிரிழையில் உயிர்தப்பிவிட்டார்.

ராஜீவின் பாதுகாவலர்கள் என்னை அங்கேயே தாக்கினர். மைதானத்தில் விழுந்துவிட்டேன். அதன் பின்னர் என்னை கைது செய்து விசாரணை நடத்தினார்கள். தாக்கினார்கள்.

அதேபோல் இந்திய உள்துறை அமைச்சகத்தின் அதிகாரிகள் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டிருந்த என்னை சந்தித்து கேள்வி கேட்டனர். ஆனால் அவர்களுக்கு நான் பதில் அளிக்க முடியாது என்று மறுத்துவிட்டேன். அவர்கள் திரும்பிச் சென்றுவிட்டனர்.

நீதிமன்றில் நிறுத்தப்பட்டேன். 1987 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 20 ஆம் நாள் இராணுவச் சட்டத்தின்படி 6 ஆண்டுகள் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. வெலிக்கடை சிறையில் எனக்கு உற்சாகமான வரவேற்பு கிடைத்தது. அந்த காலப்பகுதியில் இந்திய இராணுவத்தை வெளியேற்றக் கோரி போராட்டம் நடத்தினோம். எம்மீது துப்பாக்கி சூட்டும் நடத்தப்பட்டு காயப்பட்டேன்.”

சிங்கள தேசத்தின் கதாநாயகன்
இன்றும் விஜேமுனி சிங்கள பௌத்தர்களின் கதாநாயகன். ஒரு முன்னுதாரணத்துக்காக ராஜீவை தாக்கிய அந்த துப்பாக்கி எதிர்காலத்தில் அருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப்பட வேண்டும் என்று கூட கோரிக்கைகள் வைக்கப்படுகின்றன. மாகாண சபைக்கு எதிரான முதலாவது கலகம் ரோஹன விஜேமுனியின் துப்பாக்கியிலிருந்து தொடங்குகிறது என்று சிங்கள தரப்பில் கூறப்படுவதுண்டு. ரோஹன விஜேமுனியின் மீதான முதற்கட்ட விசாரணையை ஜே.வி.பி.யின் சதி என்கிற கோணத்திலேயே மேற்கொண்டிருந்தது அரசாங்கம்.

6 ஆண்டுகள் தண்டனை அளிக்கப்பட்டபோதும் இரண்டரை வருடங்களில் அதாவது 04.04.1990 அன்று ஜனாதிபதி பிரேமதாசவினால் “ஜனாதிபதி மன்னிப்பின்”பேரில் விடுவிக்கப்பட்டார் விஜேமுனி. “நான் பதவிக்கு வந்ததும் விஜிதவுக்கு மன்னிப்பு வழங்குவேன் என்று கூறியிருந்தார் ஜனாதிபதி பிரேமதாச. அதன்படி அவர் செய்தார்” என்று ரிவிர (05.12.2011) பத்திரிகைக்கு அளித்த பேட்டியில் விஜேமுனி தெரவித்திருந்தார். 



இந்தியாவுக்கு விஜேமுனியால் மட்டும் அவமானம் ஏற்படவில்லை அதன் பின்னர் பிரேமதாசவாலும் மேற்கொள்ளப்பட்ட மோசமாக அவமானம் வரலாற்றில் பதிவு செய்யப்பட்டது. அந்த வகையில் பிறேமதாசவால் விஜேமுனிக்கு அளிக்கப்பட ஜனாதிபதி மன்னிப்பு இந்தியாவுக்கு மேலும் ஆத்திரத்தையே ஊட்டியிருந்தது.

சிறைமீண்ட விஜேமுனிக்கு சிங்கள பௌத்த இனவாத சக்திகள் பெரும் வரவேற்பு கொடுத்தனர். 1994இல் அப்போதைய பேரினவாத கட்சியான “சிங்களயே மகா சமமத்த பூமி புத்திர பக்ஷய” எனப்படும் சிங்கள மண்ணின் மைந்தர்களின் கட்சியின் சார்பில் பொதுத் தேர்தலில் போட்டியிட்ட விஜேமுனி அதன் பின்னர் சிஹல உறுமய கட்சியில் இணைந்து பொதுத்தேர்தலில் போட்டியிட்டார். அதன் பின்னர் ஐ.தே.க கட்சியில் இணைந்தார். மீண்டும் இனவாத சக்திகளின் பெரும் கூடாரமான ராஜபக்ச அணிக்குத் தாவினார். 2020 தேர்தலில் களுத்துறை மாவட்டத்தில் வேட்பாளராக நிறுத்துவதாக பசில் ராஜபக்ச (மகிந்த ராஜபக்சவின் சகோதரன், ராஜபக்சவினரின் தேர்ந்த திட்டமிடல் நிபுணராக இருப்பவர்) ஒப்புக்கொண்டதாகவும். ஆனால் இறுதியில் தனக்கு தரவில்லை என்றும், தான் களுத்துறை மாவட்டத்தில் இரண்டு லட்சத்துக்கும் மேல் வாக்குகளை எடுப்பேன் என்று இவர்களுக்கு தகவல்கள் கிடைத்ததாலேயே தன்னை போட்டியிடவில்லை என்று ஆத்திரத்துடன் ஒரு Youtube சேனல் ஒன்றுக்கு ஆத்திரத்துடன் பேட்டியளித்திருந்தார்.  அதே நேர்காணலில் தற்போதைய அரசாங்கம் ஒரு வருடத்துக்குள் பிளவுபட்டு பலர் எதிர்க்கட்சியில் வந்து சேருவார்கள் என்று தனது சோதிட ஆரூடத்தையும் கூறத் தவறவில்லை

இன்றுவரை 13வது திருத்தச் சட்டத்திற்கு எதிராக தொடர்ந்தும் குரல் கொடுத்து வருபவர்களில் விஜேமுனி முக்கியமானவர் என்பதால் மாகாணசபை முறையை இல்லாதொழிக்க வேண்டும் என்று அணிதிரளும் இனவாத சக்திகள் விஜேமுனியை தமது மேடைகளில் இணைத்துகொள்கின்றனர். 2013ஆம் ஆண்டு வடக்கு கிழக்கில் மாகாண சபைத் தேர்தலை நடத்தக்கூடாது என்றும் மாகாண சபை முறையை நீக்குமாறு கோரியும் பல சிங்கள பேரினவாத இயக்கங்கள் சேர்ந்து “தேசிய இயக்கங்களின் ஒன்றிணைவு” என்கிற அமைப்பு போராட்டங்களை நடத்தின. அந்த மேடைகளில் விஜேமுனி முக்கிய பேச்சாளர். 

“நான் அன்று ராஜீவைத் தாக்கவில்லை அந்த ஒப்பந்தத்தையே தாக்கினேன்” என்று பிறிதொருமுறை விஜேமுனியால் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது.

சிறையிலிருந்து விஜேமுனி தனது தாய்க்கு எழுதிய ஒரு கடிதத்தில் இப்படி இருக்கிறது..
“இந்த நாசகர ஒப்பந்தத்தில் நானும் ஒரு பங்காளியாக இருக்க விரும்பவில்லை அம்மா. நாளை பிரபாகரன் வடக்கு கிழக்கின் முதலமைச்சரானால்’; எங்கள் பொடியன்களைக் கொன்ற பிரபாகரனுக்கு இது போலவே இராணுவ மரியாதையை அளிக்க நேரிடும் என்று பயந்தேன். இலங்கை இந்தியாவின் 26 வது மாநிலமாக ஆகிவிடும் என்று சிலர் எச்சரித்தார்கள். நான் சிறைச்சாலை சாப்பாட்டை உண்ணுவதற்காக கவலைப்படவில்லை. எனது இலக்கு தவறி விட்டதற்காவே வருந்துகிறேன்.”
(லங்காதீப பத்திரிகையில் ராஜீவ் தாக்கப்பட்ட 25 வருட நினைவு சிறப்பிதழில் வெளியான நேர்காணல் 30.07.2012)

ராஜீவ் காந்தி தாக்கப்பட்டு 25வருட நினைவை சிங்கள ஊடகங்கள் பெரிய அளவில் முக்கியத்துவம் கொடுத்து பல ஆக்கங்களை 2012 இல் வெளியிட்டிருந்தன. அந்த ஆக்கங்களையும் முன்னர் வெளியிடப்பட்ட பல செய்திக்கட்டுரைகளையும் தொகுத்து அதே 2012 ஆண்டு விஜேமுனியால் “தாய்மண்ணே வணக்கம்” என்கிற நூல் வெளியிடப்பட்டது. அந்த நூலில் விஜேமுனியின் மீதான வழக்கு விசாரணை குறித்த வாதங்களும் அதற்கு அளிக்கப்பட்ட பதில்களும் உள்ளன. அவற்றில் சில குறிப்புகள்
  • “ஜோர்ஜ் புஷ்ஷுக்கு சப்பாத்தினால் தாக்கியவர்கள் என்னிடம் இருந்துதான் கற்றுக்கொண்டிருக்க வேண்டும்” (சியத்த – 28.12.2008)
  • “நான் அரசுக்கு துரோகமிழைத்திருக்கலாம். ஆனால் என் இனத்துக்கு துரோகமிழைக்கவில்லை.” (ரன்திவ – 01.04.2012)
விஜேமுனி தற்போது புறக்கோட்டையில் ஒரு கடையை நடத்தி வருகிறார். சிறையில் கற்றுக்கொண்ட சோதிடமே விஜேமுனியின் தற்போதைய தொழில். இலங்கையில் பிரபல சோதிடராக ஆகியிருக்கும் விஜேமுனியின் சோதிட நிகழ்ச்சிகளை பிரபல தொலைக்காட்சிகள் காண்பித்து வருகின்றன. சோதிடத்தின் மூலம் விஜேமுனி கூறும் அரசியல் எதிர்வுகூறலுக்கு ஒரு கிராக்கி ஏற்பட்டுள்ளது. மகிந்தவின் தோல்வி, மைதிரிபாலாவின் வெற்றி குறித்து தொலைக்காட்சியில் வெளியான விரிவான சோதிட விளக்கங்கள் யூடியூப் எங்கிலும் காணக்கிடைக்கின்றன. தனது புறக்கோட்டையில் உள்ள கடையில் நீண்ட காலமாக பாட்டு கசட், சீடிக்களை விற்பனை செய்துவருகிறார் விஜேமுனி. இதில் உள்ள வேடிக்கை என்னவென்றால் கடும் இந்திய எதிர்ப்பாளரான விஜேமுனியின் சீடி கடையில் அதிகம் விற்பனையாவது இந்திய இந்திப் பாடல்களே.

ராஜீவ் காந்திகொலைக்கு தமிழர்களுடன் கணக்கு தீர்த்துக்கொண்ட இந்தியா, ராஜீவ் மீதான தாக்குதல் அவமானத்தை இன்னமும் சுமந்தபடி தான் பேரினவாத முகாமுடன் கைகோர்த்து வருகிறது. அந்த அவமானக் கறையை துடைக்காமல் தான் மோடியும் வந்து போகிறார். ராஜதந்திர உறவுகளும் நீளுகின்றன. 

ராஜீவை தாக்கிய நபர் மிகவும் சுதந்திரமாகவும் இறுமாப்போடும் திரிகிறார். சிங்கள பௌத்தர்களின் வீரனாக கொண்டாடப்படுகிறார். இலங்கை அரசோ குறுகிய காலத்தில் மன்னிப்பு வழங்கி விடுவித்ததுவிட்டதுடன் ஆசியையும் வழங்கியிருக்கிறது. இலங்கையின் இனப்பிரச்சினைத் தீர்வுக்கு மாகாண சபை கூட கொடுக்கக்கூடாது என்பதில் விஜேமுனி உறுதியாக இருப்பதுடன் அதற்காக தன்னை முழு அளவில் ஈடுபடுத்தியும் வருகிறார்.

இணையத்தளமொன்றில் வெளியான விஜேமுனியின் நேர்காணல் ஒன்றுக்கு சிங்கள வாசகர் ஒருவர் இப்படி பின்னூட்டமொன்றை இட்டிருந்தார் 
“நல்லவேளை ராஜீவ் விஜேமுனி கையால் சாகவில்லை. அப்படி செய்திருந்தால் இன்றைய வரலாறு தலைகீழாக மாறியிருக்கும். தமிழ்நாட்டில் வைத்து தமிழரால் கொல்லப்பட்டதால் தான் இந்தியா தமிழருக்கு எதிராகவும் சிங்களவர்களுக்கு ஆதரவாகவும் இருந்து யுத்தம் நமக்கு சாதகமாக முடிக்கப்பட்டிருக்கிறது.”
விடுதலைப் புலிகளால் கொலைசெய்யப்படதாக கூறப்படும் இரு நாட்டுத் தலைவர்களின் பிள்ளைகளும் இப்போது அந்த நாடுகளில் ஒரே காலத்தில் எதிர்க்கட்சித் தலைவர்களாக ஆகியிருக்கிறார்கள். இந்தியாவில் முன்னாள் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியின் மகன் ராகுல் காந்தியும், இலங்கையில் முன்னாள் ஜனாதிபதி பிரேமதாசவின் மகன் சஜித் பிரேமதாசவுமே அவர்கள். இவர்கள் இருவரும் வடக்கு கிழக்கு தமிழர் நலன்களில் எப்படியும் அக்கறையற்றவர்கள். இலங்கை இந்திய ஒப்பந்தம் செய்துகொள்ளப்பட்டபோது அன்றைய பிரதமராக இருந்த பிரேமதாச அன்றைய ஜனாதிபதி ஜே.ஆருடன் இது விடயத்தில் கடும் ஆட்சேபனை செய்தவராகவும், அதிருப்தியுற்றவராகவும் இருந்தார். ஒரு பிரதமராகக் கூட அன்றைய பிரதான அரச நிகழ்வுகளில் பிரேமதாச கலந்துகொள்ளவில்லை.

அவ்வொப்பந்தம் செய்துகொள்ளப்பட்டு இரண்டு வருடங்களில் 1989இல் ஜனாதிபதியாக தெரிவான பிரேமதாச இந்தியாவை அவமானப்படுத்தும் வகையில் இந்திய அமைதிகாக்கும் படையை வெளியேறுமாறு கால அவகாச எச்சரிக்கை விடுத்தார். இந்தியப் படையை “ஆக்கிரமிப்புப் படை” என்று அறிவித்ததுடன், இந்திய அமைதி காக்கும் படையோடு போரிடத் தொடங்கிய விடுதலைப் புலிகளுடன் நேச உறவை ஏற்படுத்திக்கொண்டார். இந்திய இராணுவத்துடன் சண்டை பிடிப்பதற்காக விடுதலைப் புலிகளுக்கு ஆயுதங்களையும், பண உதவிகளையும் வழங்கினார். தனது நிறைவேற்று ஜனாதிபதி அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி இந்தியாவின் தயவில் உருவாக்கப்பட்ட வடக்கு கிழக்கு மாகாண சபையையும் கலைத்தார். ராஜீவ் கொல்லப்பட்டு (21.05.1991) இரண்டு ஆண்டுகளில் பிரேமதாச கொல்லப்பட்டார் (01.05.1993). இந்த இரு வருட இடைக்காலத்தில் ராஜீவ் கொலை தொடர்பில் பிரபாகரனை இந்தியா கேட்டபோது, இது அண்ணன் தம்பிகளுக்கு இடையில் உள்ள பிரச்சினை அப்படியெல்லாம் தர முடியாது என்று கூறிக்கொண்டே விடுதலைப் புலிகளுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்திக்கொண்டிருந்தார். 2020 தேர்தலில் பிரதான எதிர்க்கட்சியான சஜித் பிரேமதாச தரப்புக்கு வடக்கு கிழக்கில் இருந்து ஒரு தமிழர் கூட தெரிவாகவில்லை என்பதையும் இங்கு பதிவு செய்வது பொருத்தமாக இருக்கும்.

இப்பேர்பட்ட நிலையில் இனப்பிரச்சினையை தீர்ப்பதற்கான ஒரு அழுத்தக்குழுவாக இந்த இரு சக்திகளும் இருக்கப் போவதில்லை. இதன் அர்த்தம் தமது தகப்பன்மாரின் கொலைகளுக்கு பழிவாங்குவதாக அர்த்தம் இல்லை. ஆனால் இந்த இரு தரப்புமே ஈழத்தமிழர் விடயத்தில் எந்தவித அக்கறையுமற்றவர்கள். அதற்கு அவர்களின் தந்தையரின் கொலைகளுக்கும் வகிபாகம் உண்டு என்பதை எளிமையாக மறுத்துவிடமுடியாது.
1987 யூலை 29 அன்று ராஜீவ் ஜே.ஆர் ஆகியோருக்கு இடையில் செய்துகொள்ளப்பட்ட “இந்திய – இலங்கை உடன்படிக்கை”யின் விளைவாக இலங்கையின் அரசியலமைப்புக்கு 13வது திருத்தச்சட்டத்தைக்  கொண்டு வந்து அதன் மூலம் மாகாண சபைகள் அமைக்கப்பட்டன. அவ்வாறு இலங்கையின் இனப்பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்காக கொண்டுவரப்பட்ட மாகாணசபை தமிழீழ பிரதேசமாக கொள்ளப்பட்ட வடக்கு கிழக்குக்கு மாத்திரம் அது நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை. அந்த மாகாண சபைகள் இலங்கை முழுவதும் 9 மாகாணங்களுக்கும் சபைகள் உருவாக்கப்பட்டதன் மூலம் அது ஒரு கேலிப்பொருளானது. வடக்கு - கிழக்கு என்பன ஒரே மாகாணமாக கொள்ளப்பட்டபோதும் பின்னர் அதை பிரிக்கவேண்டும் என்று அன்று இனவாத கட்சியாக இருந்த ஜே.வி.பி உயர்நீதிமன்றத்தில் தொடுத்த வழக்கின் மூலம் 2007 ஆம் ஆண்டு அந்த இரு மாகாணங்களையும் தனித்தனியாக பிரித்தார்கள்.

இலங்கை இந்திய ஒப்பந்தம் 1987 இல் செய்துகொள்ளப்பட்டபோதும் மாகாண சபைகள் 1988 இல் தான் உருவாக்கப்பட்டது. ஆனால் இந்தியாவின் பகைவராக ஆகியிருந்த பிரேமதாச இந்தியப்படைகளை 29.07.1989 க்குள் வெளியேறவேண்டும் என்று காலம் கொடுத்தார். ஆனால் இந்தியப் படைகள் பகுதிபகுதியாக வெளியேறி முற்றாக வெளியேறும் போது ஏழு மாதங்கள் கடந்தது. 24.03.1990 அன்று இறுதி இந்தியப் படை வெளியேறியது. இந்தியப் படை வெளியேறுமுன் பிரேமதாசவை பதிலுக்கு பழிவாங்க வடக்கு கிழக்கு மாகாணசபையின் முதலமைச்சராக இருந்த ஈ.பீ.ஆர்.எல்.எப் இயக்கத்தின் தலைவர் வரதராஜப் பெருமாளை மார்ச் 1ஆம் திகதி “தமிழீழ பிரகடனத்தை” செய்யவைத்து இந்தியப் படை தம்முடனேயே வரதராஜப் பெருமாளை அழைத்துச் சென்றது. அத்தோடு பதிலுக்கு பிரேமதாச வடக்கு கிழக்கு மாகாண சபைகளைக் அன்றே கலைத்தார்.

ஆக எந்த வடக்கு – கிழக்குக்காக மாகாணசபைகள் கொண்டுவரப்பட்டதோ அங்கு அந்த மாகாணசபை வெறும் இரு ஆண்டுகளில் கலைக்கப்பட்டது. ஆனால் எங்கு இந்த மாகாணசபைகள் அவசியப்படவில்லையோ அந்த வடக்கு கிழக்கு தவிர்ந்த எஞ்சிய ஏழு மாகாணங்களிலும் மாகாணசபைகள் இயங்கியது. 2007இல் அந்த வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்கள் பிரிக்கப்பட்டதன் பின்னர் தான் 2008 ஆம் ஆண்டு அதாவது 8 வருடங்களின் பின்னர் மீண்டும் மாகாணசபைத் தேர்தல் நடத்தப்பட்டு இயங்கத் தொடங்கியது. அதுவும் கிழக்குக்கு மட்டும் தான். வடக்குக்கான மாகாண சபைத் தேர்தல் 2013 ஆம் ஆண்டு தான் நடத்தப்பட்டது. அதாவது மாகாணசபைகள் கலைக்கப்பட்டு 13 ஆண்டுகளின் பின்னர்.

தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை மாகாணசபைகள் வெறும் கண்துடைப்பு அம்சமாக மட்டுமே இருந்தது. விடுதலைப் புலிகள் பிரேமாதசாவுடனும், சந்திரிகாவுடனும், ரணிலுடனும், மகிந்தவுடனும் பேச்சுவார்த்தை நடத்திய போதெல்லாம் மாகாண சபை முறையை முற்றிலும் நிராகரித்திருந்தார்கள். அதற்கான காரணம் அதில் அதில் இருந்த இந்த கண்துடைப்பு அதிகாரங்கள் தான். இலங்கை அரசு விட்டுக்கொடுப்புக்கு வராது என்கிற முடிவில் தான் ஆயுதப்போராட்ட வழியில் தமிழீழத்தை அடையும் போராட்டம் தொடர்ந்தது. இந்த இடைக்காலத்தில் தமிழீழத்துக்கும் மாகாண சபைக்கும் இடைப்பட்ட ஒரு தீர்வை எட்டும் நோக்கில் தான் பேச்சுவார்த்தைகளும் மேற்படி தலைவர்களுடன் நடந்தன. ஆனால் தமிழர்களின் விடுதலைப் போராட்டம் பெரும் மக்கள் அழிவின் மூலம் நசுக்கப்பட்டது.

"விடுதலைப் புலிகளுக்கு போர், தமிழர்களுக்கு நிரந்த தீர்வு" என்கிற சுலோகத்தைத் தான் போரை நியாயப்படுத்தப் பயன்படுத்தினார்கள். ஆனால் போர் முடிந்ததும் போரே முடிந்தது;  இனி எதையும் தரத் தேவையில்லை என்று பகிரங்கமாகவே கர்ஜித்தார்கள். போர்க் குற்றங்கள் தொடர்பாக சர்வதேச விசாரணைகளில் இருந்தும், நிபந்தனைகளில் இருந்தும் தப்புவதற்காக 13 ப்ளஸ் தருவதாக ராஜபக்ச அரசு ஆரம்பத்தில் கூறி வந்தது. ஆனால் சர்வதேசத்தை இழுத்தடித்து, கலைப்படையைச் செய்து, சர்வதேசத்தின் நிகழ்ச்சிநிரலில் இருந்து மெதுவாக இலங்கை பிரச்சினை அகலத் தொடங்கியதும் 13ஐயும் தரமாட்டோம் என்று நிறைவில் வந்தடைந்து விட்டார்கள்.

மாகாண சபைகளை இல்லாமல் செய்வது தென்னிலங்கை சிங்கள – பௌத்த நிகழ்ச்சி நிரலில் உள்ள அம்சம் தான். அதை செய்வதற்கு மூன்று விடயங்கள் தேவைப்பட்டது.
  1. தமிழர்களில் தங்கியிராத பாராளுமன்ற பெரும்பான்மை பலம்
  2. அரசியலமைப்பைத் திருத்துவதற்கான மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மை
  3. இலக்கை நிறைவேற்றுவதற்கு தடையில்லாத சிங்கள பௌத்த சக்திகளின் பெரும்பான்மை அரசாங்கம்
வரலாற்றில் அது முதற்தடவையாக கைகூடியிருக்கிறது. எனவே இனி தாராளமாக மாகாணசபை முறையை முற்றாக களைவதற்கான இடத்தை எட்டிவிட்டார்கள்.

13வது திருத்தச் சட்டம் சம்பந்தமாக தம்முடம் ஏற்படுத்திக் கொண்ட உடன்பாட்டை பேண வேண்டும் என்று இனி இந்திய அரசியல் அழுத்தத்தைக் கொடுக்கும் என்பதை எதிர்பார்க்க முடியாது. அப்படி செய்தாலும் அது ஒரு கண்துடைப்பு அளவில் மாத்திரம் நின்றுவிடும். தமிழர்களை வேண்டுமென்றால் தமது நலன்களை அடைய பேரம்பேசுவதற்கு பயன்படுத்திவிட்டு தேவையை அடைந்தவுடன் கைவிட்டிவிடும். தமிழர் நிலை அந்த பகடைக்காய் அளவுக்கு மட்டும் தான் பெறுமதி.

கடந்த ஓகஸ்ட் 21 அன்று தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தமிழ் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கும் இலங்கைக்கான இந்தியத் தூதுவர் கோபால் பாக்லேவுக்கும் இடையிலான சந்திப்பொன்று இந்தியத் தூதுவராலயத்தில் இடம்பெற்றபோது 13வது திருத்தச் சட்டத்தை நீக்க இடமளிக்கமாட்டோம் என்று இந்தியத் தூதுவர்கள் கூறியது பற்றிய செய்திகள் வெளியாகியிருந்தன. ஆனால் அதேவேளை அதற்கு பதிலளித்த சரத் வீரசேகர...

நாட்டின் அரசியல் நடவடிக்கைகள் தொடர்பாக அரச தலைவர்களே தீர்மானிக்க வேண்டும் எனவும் தூதரக அதிகாரிகளுக்கு அது தொடர்பாக அழுத்தங்களை கொடுக்க முடியாது என்றும் இலங்கை இறையாண்மையுள்ள நாடு. மக்கள் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மை நாட்டின் அரச தலைவர்களே வழங்கினார்களே வெளியில் உள்ள தரப்பினருக்கு வழங்கவில்லை என்றும் மாகாண சபைகள் அமைச்சர் சரத் வீரசேகர இந்தியாவுக்கு பதிலடி கொடுத்திருப்பதையும் கவனிக்கவேண்டும்

தமிழ்நாடு நிர்ப்பந்திக்கும், மத்திக்கு அழுத்தம் கொடுக்கும் என்கிற கதையெல்லாம் செல்லுபடியற்றவை என்பது ஈழத் தமிழர்களுக்கும் தெரியும். தமிழ் நாட்டு மக்களின் நேர்மையும், அக்கறையுமான நிர்ப்பந்தத்தில் ஈழத்தமிழர்கள் மரியாதை வைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அந்த நிர்ப்பந்தத்தால் மத்தியில் எந்த வித மாற்றமும் ஏற்படப்போவதில்லை என்கிற தெளிவையும் கொண்டிருக்கிறார்கள். 2009 இனப்படுகொலைகளின் போது ஏற்படுத்தாத நிர்ப்பந்ததையா இந்தியா மாகாண சபைகள் விடயத்தில் மேற்கொள்ளப்போகிறது.

கழுதை தேய்ந்து கட்டெறும்பான கதையாக ஈழக் கோரிக்கையிலிருந்து வெற்று சில்லறை நிவாரணங்களைக் கூட போராடிப் பெரும் இடத்துக்கு ஈழத் தமிழர் வாழ்வு வந்தடைந்திருக்கிறது என்பதை தமிழகத் தமிழ் நேசங்களுக்கு சொல்லியாக வேண்டும்.

மொத்தத்தில் இலங்கை இந்திய ஒப்பந்தம் தமிழர்களை திருப்திபடுத்தவில்லை, சிங்களவர்களையும் திருப்திபடுத்தவில்லை. ஆனால் தமிழர்களுக்கு இறுதியில் மிஞ்சியிருக்கும் சொற்ப அபிவிருத்திக்கான அலகு அது தான்.

விஜேமுனி போன்றோர் இலங்கை முழுவதும் உருவாக்கட்டுவிட்டார்கள். இந்தியாவும் செல்லாக்காசாக ஆக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. தமிழ் மக்களின் அரசியல் எதிர்காலம் மட்டும் நாளாந்தம் கேள்விக்குறியாக ஆகிக்கொண்டிருக்கிறது.

17.08.2020 சமுதித்த என்பவருக்கு வழங்கிய youtube நேர்காணல் இது
ராஜீவ் காந்தி மீது நீங்கள் தாக்குதலை நடத்திய போது உங்கள் வயதென்ன?
எனக்கு அப்போது 21 வயது?கடற்படையில் அப்போது தொலைதொடர்பு தொழிநுட்பத்துறையில் தான் பணியாற்றினேன்.
ஒரு வாரத்துக்கு முன்னரே எங்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்டுவிட்டது. ஆனால் ஒப்பந்தம் கைச்சாத்திடப்படும் நாள் வரை இந்த அணிவகுப்பு சந்தர்ப்பம் இராணுவத்துக்கு கிடைக்குமா கடற்படைக்கு கிடைக்குமா என்பதை அறிந்திருக்கவில்லை. ஒப்பந்த நடத்தது யூலை 29. யூலை 30 அன்று தான் இந்த அணிவகுப்பு நிகழ்ந்தது.
எப்போது கடற்படையில் இணைந்தீர்கள்?
1985 ஏப்ரல் மாதம்.
ராஜீவைத் தாக்குவதற்கான எண்ணம் எப்போது உங்களுக்குத் தோன்றியது.
இராணுவ மரியாதைக்கான ஒத்திகை தொடங்கியவுடனேயே அந்த எண்ணம் உதித்துவிட்டது. இராணுவ மரியாதை ஒப்பந்தத்துக்கு முதலும் பின்னரும் நிகழ்வதாக திட்டமிடப்பட்டிருந்தது. ராஜீவைக் கொன்றாவது ஒப்பந்தத்தைத் தடுத்து நிறுத்துவேன் என்று முடிவெடுத்துவிட்டேன். ஆனால் ஒப்பந்தம் செய்ததன் பின்னர் தான் எனக்கு அதில் கலந்துகொள்ளும் சந்தர்ப்பம் ஏற்பட்டது.
ராஜீவை காயப்படுத்த்தினால் போதும் என்று நீங்கள் இருக்கவில்லை? கொள்வது தான் உங்கள் திட்டமாக இருந்திருக்கிறது. சரியா?
கொன்றாவது இதனை நிறுத்தலாம் என்பது தான் எனது முடிவாக இருந்தது. நான் மிகுந்த ஆத்திரம் அடைந்திருந்தேன். வடமாராச்சி நடவடிக்கையின் போது இராணுவத்தை பிடிக்கப்பட்ட புலிகளை காலியில் உள்ள முகாமுக்கு கடற்படைக் கப்பலில் கொண்டு நானும் சேர்ந்து தான் கொண்டு போய் சேர்த்தோம். ஆனால் அப்படிப்பட்டவர்களை விடுதலை செய்யும்படி ஒப்பந்தமாகிவிட்டது. இவையெல்லாம் எனக்குள் கொதிப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது.
இப்படியொரு காரியத்தை செய்யப்போகிறீர்கள் என்பதை உங்களுக்கு நெருக்கமான எவரும் அறிந்திருக்கவில்லையா?
இல்லை. அப்படிப்பட்ட ஒரு இரகசியத்தை ஒருவர் அறிந்திருந்தாலும் அந்த திட்டத்தை நிறைவேற்றியிருக்க முடியாது. எனவே என்னைத் தவிர வேறெவருக்கும் தெரியாது.
உங்களுக்கு அன்றைய தினம் இறுதிநிமிடம் வரை இந்தத் திட்டத்தைக் கைவிடலாம் என்று சற்றும் தோணவில்லையா?
இல்லை நாட்டின் இறைமைக்காகவும், சுயாதீனத்துக்காகவும் எனது உயிரே போனாலும் இதை செய்தே ஆவேன் என்று உறுதியாகவே இருந்தேன்.
தாக்குதலில் ராஜீவ் காயப்பட்டாரா?
அந்த வீடியோ காட்சியில் நீங்களே பார்க்கலாம். நான் தலையில் தாக்குவது பின் மண்டையில் படுகிறது. ஏழடி உயரமுள்ள மனிதர். அவர் குனிந்து விடுகிறார். மூன்றடையாவது குனிந்து தான் அவர் தப்புகிறார். இல்லையென்றால் அன்றே அவர் அதே இடத்தில் செய்திருப்பார். அவரின் பிணத்தைத் தான் அங்கிருந்து தூக்கிச் சென்றிருப்பார்கள்.... ஜே.வி.பி இயக்கம் போல பொதுச் சொத்துக்களுக்கு சேதம் விளைவிக்கும் வேலையை நான் மேற்கொள்ளவில்லை. நேரடியாக சம்பந்தப்பட்டவனுடன் கணக்குத் தீர்க்கத்தான் சென்றேன்.
நன்றி - காக்கைச் சிறகினிலே...

சர்வஜன வாக்குரிமைக்கு எதிராக 1928இல் இந்து சாதனம்


இலங்கையில் சர்வஜன வாக்குரிமை எளிமையாக கிடைத்த ஒன்றல்ல. அதற்கான கோரிக்கையை அன்றைய அரசாங்க சபையில் இருந்த இலங்கை பிரதிநிதிகள் கூட அவ்வளவு பெரிதாக அழுத்தியது இல்லை. அரசாங்க சபைக்கு வெளியில் தான் சர்வஜன வாக்குரிமைக்கான போராட்டமும், கோரிக்கைகளும், அழுத்தங்களும் வலுவாக இருந்தன.

டொனமூர் 1927 ஆம் ஆண்டு இலங்கை வந்து குறுகிய காலத்தில் தனது விசாரணைகளை முடித்துவிட்டு திரும்பிவிட்டார். அந்த விசாரணைக்குழுவின் அறிக்கையின் மீதான விவாதங்கள் கூட 1928 இல் நடத்தப்பட்டுவிட்டபோதும் டொனமூர்  திட்டம் 1931 இல் தான் அமுலுக்கு வந்தது. அப்போது இலங்கையில் ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் சேர்த்தே ஏக காலத்தில் சர்வஜன வாக்குரிமை வழங்கப்பட்டது.

டொனமூர் காலம் வரை இலங்கையில் 4% வீதத்தினருக்கு மாத்திரமே வாக்களிக்கும் உரிமை இருந்தது. “படித்த- வசதி படைத்த – ஆண்களிடமே” அந்த உரிமை இருந்தது.

சர்வஜன வாக்குரிமை பற்றிய யாழ்ப்பாணத் தமிழர் மத்தியில் இருந்த பொதுப்புரிதல் என்ன என்பதை கீழே பகிரப்பட்டுள்ள இந்து சாதனம் பத்திரிகையில் அன்று வெளியான ஆசிரியர் தலையங்கப் பத்தியில் நீங்கள் காணலாம். அதுமட்டுமன்றி பெண்களுக்கு வாக்குரிமை அளிக்கக்கூடாது என்று தொடர்ச்சியாக செய்திகளையும், கட்டுரைகளையும், ஆசிரியர் பத்திகளையும் பெண்களின் வாக்குரிமைக்கு எதிரான வெகுஜன அபிப்பிராயத்தை உருவாக்கிவந்தது.

01.11.1928 அன்று அரச சபையில் நிகழ்ந்த விவாதத்தின் போது பெண்களுக்கும், படிக்காதவர்களும், வசதிபடைக்காதவர்களுக்கும் வாக்குரிமை அளிப்பது முட்டாள்தனம் என்றார் சேர் பொன் இராமநாதன்.  அதுமட்டுமன்றி அவர் டொனமூர் கமிஷன் முன் தமிழர் மகா சபை சார்பில் சாட்சியளிக்கையில் இலங்கைக்கு தன்னாட்சி அளிப்பதை தான் எதிர்ப்பதாகக் கூறினார். இலங்கை சுயாட்சியை அனுபவிக்குமளவுக்கு முதிர்ச்சிபெறவில்லை என்றார்.

சர்வஜன வாக்குரிமைக்கு எதிரான உணர்வுநிலை அன்றைய யாழ் – சைவ – வேளாள – ஆணாதிக்க அதிகார வர்க்கத்தினரின் வெகுஜன அபிப்பிராயமாக இருந்திருக்கிறது. அந்த தரப்பின் ஊதுகுழலாக இருந்த இந்து சாதனம் பத்திரிகை அன்றைய அந்த மனநிலையை நாடிபிடித்தறிய முக்கிய சாதனமாக நமக்கு ஆதாரமாக இருக்கிறது. சேர் பொன் இராமநாதனை எப்போதும் ஆதரித்து அனுசரித்து வந்த முக்கிய பத்திரிகையும் கூட. அதில் வெளிவந்துள்ள அக்கால பல்வேறு செய்திகள் கட்டுரைகளிலிருந்து நாம் அதனை அறிந்துகொள்ள முடியும்.

இராமநாதன் ஏன் சர்வஜன வாக்குரிமையை எதிர்த்தார் என்பதை நாமறிவோம். அதேவேளை இனவாத தரப்பில் வேறு ஒரு அர்த்தத்தை தொடர்ந்தும் பதிவு செய்து வந்திருப்பதை பல்வேறு நூல்களிலும் காண முடிகிறது. சிங்களத்தில் பல அரசியல் நூல்களை எழுதிய W.A.அபேசிங்க தனது “டொனமூர் அறியலமைப்பு” என்கிற நூலில் இப்படி குறிப்பிடுகிறார்.

“படித்தவர்களுக்கு வாக்குரிமையை மட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்று பொன்னம்பலம் கருதியதற்குப் பின்னால் தமிழர்களுக்கு சாதகமான அரசியல் நலனே இருந்திருக்கிறது. ஏனென்றால் தெட்டத்தெளிவாக அன்றைய நிலையில் கல்வியில் சிங்களவர்களை விட முன்னேறிய நிலையிலேயே தமிழர்கள் இருந்தார்கள்.”

அன்றைய இலங்கையில் கல்வி கற்றோர் சிங்களவர்களை விட தமிழர்களே அதிகமாக இருந்தார்கள். எனவே சிங்களவர்களை அரசியல் அதிகாரத்துக்கு வார விடாமல் தடுக்க எடுத்த முயற்சியைத் தான் இராமநாதன் செய்தார் என்கிற குற்றச்சாட்டை சிங்களத் தர்ப்பு இன்றும் பிரச்சாரம் செய்து வருகிறது.

சேர் பொன் இராமநாதனை போற்றும் சிங்களவர்கள் 1920 வரை அவரின் தேசிய வகிபாகத்தை வைத்து கொண்டாடுபவர்கள். அதேவேளை சேர் பொன் இராமநாதனை தூற்றும் சிங்களவர்களவர்கள் 1920க்குப் பின் அவரின் வகிபாகக்தை வைத்து நிறுவ முயல்கிறார்கள்.

சரி; 22.11.1928 அன்று வெளியான “இந்து சாதனம்” பத்திரிகையின் ஆசிரியர் தலையங்கத்தில் எழுதப்பட்ட இக்கட்டுரையின் உள்ளடக்கத்தை சற்று கூர்ந்து கவனிப்போம்.
பிரதிநிதிகளை தெரிவு செய்தல்
இலங்கை சட்ட நிரூபண சபை பட்டின பரிபாலன சங்கம் நகர சங்கம் சுகாதார சங்கம் கிராம சங்கம் என்னுமிவைகளுக்கு பிரதிநிதிகளை தெரிவு செய்து அனுப்பும் சிலாக்கியம் இலங்கை வாசிகளுக்கு உதவப்பட்டு பல வருடங்கள் செல்லவில்லை எனலாம். இந்த சுதந்திரம் சீர்திருந்திய அரசாங்கத்தினரால் பிரசைகளும் பரிபாலன விஷயத்திற் பங்குபற்ற வேண்டும் என்னும் நன்நோக்கத்தோடு சீர்திருத்தமான நாட்டில் வசிக்கும் ஏழைகளுக்கு உதவப்பட்டுள்ளது இதனை பெற்ற பிரசைகள் தாங்கள் இந்தச் சிலாக்கியத்திற்கு அருகதை என்பதை பிரதிநிதிகளை தெரிவு செய்யும் விஷயத்தில் அரசினருக்கும் மற்றுமுள்ளோருக்கும் காட்டி விடுதல் வேண்டும். ஆனால் யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ளவர்கள் இங்ஙனம் செய்தலை விடுத்து தாங்கள் இதற்கு அருகரல்லர் என்பதை காட்டத் தலைப்படுகின்றனர் போல தெரிகின்றது. பிரதிநிதிகளை தெரிவு செய்யும் காலத்தில் அதற்கு தகவல்களை ஊரவர்கள் சந்தித்து

“நீர் இந்த முறை என்ன சங்கத்தில் எங்கள் பிரதிநிதியாக வரல் வேண்டும்”

என்று கேட்க அவர் அதற்கு உடன்பாடாராயின் அவர் யாதும் பிரயத்தனம் இன்றி வாளாவிருப்ப உரவர்கள் முயற்சி செய்து அவரை தெரிந்து கொள்வதே முறையானது ஆகும் எங்கள் ஊருக்கும் பிரதிநிதியாக தெரியப்படுத்தவும் பிரதிநிதியைத் தெரிவு செய்பவர்களுக்கும் மகத்துவம் ஆகும். சுருக்கமாகச் சொல்லுகில் பிரதிநிதி தெரிவு மார்ச்சால சம்மந்தம் போல் இருக்கவேண்டும். மார்ச்சாலம் பூனையாகும் பூனை தன் குட்டிகளை இருந்த இடத்தை விட்டு பிரிந்து ஓரிடத்திற்கு அகற்ற வேண்டின் குட்டிகள் யாதும் பிரயத்தனமின்றியிருப்ப, தாய் பூனை தானே அழைத்துக் கொண்டு போய் சேர்க்கும். அப்படியே பிரதிநிதிகளால் வர விரும்புவோர் பூனை குட்டிகள் போல் யாவும் பிரயத்தனமின்றி இருப்ப ஊரவர்கள் தாய் பூனை போல் முயற்சி செய்து பிரதிநிதிகளை சங்கத்தின் அங்கத்தவராக வைத்தல் வேண்டும்.

ஆனால் இங்குள்ளோர் இந்த மேலான முறையை அனுசரித்தலை விடுத்து மர்க்கட சம்பந்தத்தை தெரிதல் விஷயத்தில் அனுசரிக்க தலைப்பட்டு கொண்டனர். மார்க்கடமென்பது குரங்கு. குரங்கு எங்கேனும் போகும்பொழுது ஒரு போதும் தன் குட்டிகளை தான் தூக்கிப் போகும் வழக்கமில்லையாம் தாய் குரங்கு இடம்பெயற போகின்றது என்பதை கண்ட மாத்திரத்தில் குட்டி தானாகவே தாய் குரங்கை இறுகக் கட்டிப் பிடித்துக் கொள்ளும். இவ்வாறு இங்குள்ளோர் யாதாயினும் ஒரு சபைக்கேனும் சங்கத்திற்கேனும் பிரதிநிதிகளை தெரிவு செய்வதற்காக காலம் சமீபித்து விட்டது என கண்ட மாத்திரத்தே “என்னை உங்கள் பிரதிநிதியாக தெரிந்து விடுங்கள்” என்று தனித்தனியாக முற்பட்டு ஊரவர்களை நெருக்க கலைபட்டு வருகிறார்கள். ஒருவர் பிரதிநிதியாக வர விரும்பி தாமே சென்று தம்மை பிரதிநிதியாக தெரிவு செய்யும்படி ஊரவரை இரத்தல் ஒரு ஆடவன் ஒரு கன்னிகையிடம் போய் “அய்யோ நீ என்னை கல்யாணம் முடி” என்று இரந்து நிற்றல் போல் அவமரியாதை ஆகும். சென்ற சனிக்கிழமை நடந்த பட்டின பரிபாலன சங்கம் அங்கத்தவர்களை தெரிவு செய்யும் விஷயத்தில் அங்கத்தினர் ஆய்வதற்கு முற்பட்டு நின்று வரும் வட்டார வாசிகளும் பலரும் செய்த முயற்சிகளும் நடந்து கொண்ட விதமும் அவமதித்தற்கேதுவானவையாகும். அங்கத்தவர்களை தெரிவு செய்வதற்காக காலம் வர வட்டார வாசிகள் யாரை தெரிவு செய்யலாம் என்று யோசித்து அதற்குதானும் நேரம் விடாமல் “என்னைத் தெரி, அய்யோ என்னைத்தெரி” என்று பலர் எவரும் கேளாதிருப்ப தாமாகவே மழைக்காலத்தில் புறப்படும் புற்றீசல் போலப் புறப்பட்டு வருகின்றனர் முந்தி இரண்டு மூன்று முறை தொடர்பாக அங்கத்துவம் வைத்திருந்த பழைய அங்கத்தவர்கள் செத்தாலும் நாம் இந்த பதவியை விட மாட்டோம் என்றவராய் பதவியை விட பிரியம் இல்லாமல் இருக்கின்றார்கள். நாம் செய்யக்கூடிய நன்மைகளை எல்லாம் பட்டணத்திற்கு செய்துவிட்டோம் இப்படியே மற்றவர்களும் செய்ய இடம் கொடுக்க வேண்டியதல்லவா முறை என்று நினைப்பார் எவரையும் காணோம்.

இனி புதிய அங்கத்தவராக வரப் புறப்பட்டு நிற்பவர்களெனிலோ, எப்படியாயினும் தாம் வெற்றி அடைய வேண்டும் என்று நினைக்கின்றார்களேயன்றி அங்கத்தவர்களால் வருவதற்கு தாம் கைக்கொள்ளும் செய்கைகள் சரியோ பிழையோ என்பதை சிறிதும் சிந்திக்கிறார்கள் இல்லை. உணவளித்து பொருளுதவியும் ஒட்டியும் வெட்டியும் பற்காட்டி இரந்தும் ஆல் மாற்றியும் தீநெறிகளாற்பெற்ற வெற்றியும் ஒரு வெற்றியா கரும்பு கட்டோடு இருந்தால் எறும்பு தானே வரும் என்பர். இருக்கும் தகைமையோடிருந்தால் பதவியும் பெரும் புகழும் பொருளும் மதிப்பும் தாமே தேடி வரமாட்டாவா? பலரையும் இரந்து, மனசாட்சிக்கு விரோதமான உபாயங்களைக் கையாண்டு உயர்பதவி பெற்று மகிழ்ச்சி அடைதல், பல வீடுதோறும் இரந்தும் உணவை உண்டு யாசகன் பசி நீங்கி மகிழ்ச்சியோடு இருத்தலை யொக்கும். இப்படியான செயலுக்கு முந்தி உடன் பட்டவர்கள் பதவி பெற்றபின் நீதி செய்வார் என்றும் நன்மை செய்வார் என்றும் நம்பியிருப்பது கிள்ளை இலவுகாத்த போலாகும்.

பொருளை மாத்திரமன்று புகழ் புண்ணியம் அதிகாரம் என்னும் இவைகளையும் நீதிநெறியினாலேயே ஈட்டிக்கொள்ள வேண்டும் என்பதை தேசாபிமானிகள் இனியேனும் மனதில் கொள்வாராக.
இக்கட்டுரைக்காக "இந்துசாதனம்" பத்திரிகையை www.noolaham.net இணையத்தளத்திலிருந்து பெற்றுக்கொண்டோம் என்பதை நன்றியுடன் பதிவு செய்கிறோம்.

 

இணைந்திருங்கள்


Followers

Support : Copyright © 2013. நமது மலையகம் - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates