Headlines News :

காணொளி

சுவடி

பல்கலைக்கழக அனுமதியில் மலையக மாணவர்களின் வரலாற்று சாதனை - எம்.வாமதேவன்


ஒரு சமூகத்தின் நிலைமாற்றத்தில் அல்லது மேல்நோக்கிய சமூக நகர்வில் கல்வி கற்றோர்களின் குறிப்பாக பட்டதாரிகளின் எண்ணிக்கை மிக முக்கியமாக கருதப்படுகின்றது. தொழிலாளர்களை பெரும்பான்மையாக கொண்ட மலையக சமூகத்தில் பட்டதாரிகளின் எண்ணிக்கை புறக்கணிக்கத்தக்கதாகவே இருந்தமை வியப்புக்குரிய வொன்றல்ல. எனினும் பட்டதாரிகளின் எண்ணிக்கையிலான அதிகரிப்பு இச் சமூகம் நிலைமாற்றம் பெறுவதை எடுத்துக்காட்டுகின்ற முக்கிய குறியீடுகளில் ஒன்றாகும். அந்தவகையில் மலையக மாணவர்களின் பல்கலைக்கழக அனுமதியானது முக்கியமாக கவனிக்க வேண்டிய ஒரு அம்சமாகும்.

மலையக மாணவர்களின் பல்கலைக்கழக அனுமதியை பொறுத்தவரையில் 2017ஆம் ஆண்டு ஒரு வரலாற்று முக்கியத்துவம் உள்ள ஒரு ஆண்டாகும். இந்த ஆண்டில் மலையக பல்கலைக்கழக மாணவர்களின் அனுமதி 500ஐ தாண்டியதாகவும் அது ஒரு சடுதியான வளர்ச்சியையும் சுட்டி காட்டுகின்றது. இது வரைக்குமான அனுமதியானது மொத்த அனுமதியில் 1சதவீதத்திற்கும் குறைவாக இருந்ததோடு 2017ஆம் ஆண்டில் இது 1.7வீதமாக அதிகரித்துள்ளது. இலங்கையில் அரச பல்கலைக் கழக அனுமதியில் தொடர்ச்சியாக ஒரு வளர்ச்சி காணப்பட்டு 2017ஆம் ஆண்டு அது 29000மாக அதிகரித்துள்ளது. ஒரு சதவீதத்திற்கு குறைவு என்கின்ற போதும் மலையக மாணவர்களின் அனுமதி கடந்த காலங்களில் 100 –150 ஆகவே அமைந்திருந்தது. மொத்தம் 29000 என்ற நிலையில் 500 ஆனது 1.7வீதமாக அமைந்துள்ளது என்பது முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்றாகும். இத்தகைய வளர்ச்சிப்போக்கின் தன்மை எவ்வாறு அமைந்துள்ளது என்பதை சுட்டிக் காட்டுவதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

வரலாற்று பின்னணி

ஒரு வரலாற்று நோக்கில், 1965ஆம் ஆண்டு மலையக மாணவர்களின் பல்கலைக்கழக அனுமதியை பொறுத்தவரை ஒரு திருப்புமுனை என்று சொல்லலாம். இதற்கு முன்னைய ஆண்டுகளின் பல்கலைக்கழக அனுமதி விரல் விட்டு எண்ணக் கூடியதாகவும் மலையக மாவட்டங்களுக்கு அப்பால் குறிப்பாக வட கிழக்கு மாகாணங்களில் இருந்தே அனு மதிகள் இடம்பெற்றன. அந்த வகையில் 1965இல் முதன்முறையாக மலையகத்திலிருந்து நேரடியாக பல்கலைக் கழகத்திற்கு தெரிவானோர் தொகை 8பேராக இருந்தமை, எண்ணிக்கை குறைவாக இருந்தாலும் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றாகும். இதில் முதன்முறையாக ஹட்டன் ஹைலன்ஸ் கல்லூரியில் இருந்து மூவரும், மாத்தளை சென்.தோமஸ் கல்லூரி, கண்டி சென்.சில்வெஸ்டர், கம்பளை ஸாஹிரா கல்லூரி, கண்டி உயர் நிலை கல்லூரி, பதுளை சென். பீட்ஸ் ஆகிய கல்லூரிகளில் தலா ஒவ்வொருவரும் உள்ளடங்குவர். இத்தோடு கொழும்பு விவேகானந்தா கல்லூரியிலிருந்து இந்திய வம்சாவளியினர் இருவர் பல்கலைக் கழக அனுமதி பெற்றிருந்தனர். இதற்கு முன்னர் மாத்தளை சென் தோமஸ் கல்லூரி, கம்பளை ஸாஹிரா கல்லூரி, கண்டி சில்வெஸ்டர் கல்லூரிகளில் இருந்து ஓரிருவர் அனுமதி பெற்றிருந்தாலும் தொகை அடிப்படையில் கிட்டத்தட்ட 8பேர் இருந்தமையும் இந்த பல்கலைக்கழக அனுமதியில் ஹட்டன் ஹைலன்ஸ் கல்லூரி முதன்முறையாக இடம்பெற்றமையும் திருப்புமுனையை நியாயப்படுத்துவதாகவும் அமைந்துள்ளது.

1965ஆம் ஆண்டில் பல்கலைக்கழக மொத்த அனுமதியானது அதற்கு முன்னைய ஆண்டுகளை விட 1000– 1500 மட்டத்திலிருந்து 4000 அல்லது 5000க்கு உயர்ந்தது. இந்த ஆண்டில் மலையக பாடசாலைகளிலிருந்து அனுமதிக்கப்பட்ட அனைவரும் கலைத்துறைச் சார்ந்தவர்களாவர். இதைவிட வேறு சிலர் வடக்கிலிருந்து விவசாயம் மற்றும் மருத்துவம் போன்ற பீடங்களில் அனுமதி பெற்றிருந்தனர். 1965ஆம் ஆண்டில் இலங்கை பல்கலைக் கழகமும் வித்தியோதயா மற்றும் வித்தியாலங்கார போன்ற பிரிவெனாக்களும் பல்கலைக் கழக பட்டங்களை வழங்கி வந்தன. இலங்கை பல்கலைக் கழகமானது பேராதனை, கொழும்பு என இரண்டு வளாகங்களாக காணப்பட்டது. 1965இல் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட அதிகளவான கலைப்பீட மாணவர்கள் கொழும்பு வளாகத்தில் அனுமதிக்கப்பட்டு அடுத்த ஆண்டில் பேராதனை பல்கலைக்கழகத்திற்கு மாற்றப்பட்டனர். 1965–2017ஆம் ஆண்டு வரையான சுமார் 52வருட காலப்பகுதிகளில் பல்கலைக் கழகங்களின் எண்ணிக்கை 17ஆக உயர்ந்ததோடு மாணவர்களின் அனுமதியும் 5000 என்ற மட்டத்திலிருந்து 29000 வரை உயர்ந்துள்ளது. இந்த அனுமதியில் மலையக மாணவர்களின் பல்கலைக்கழக நுழைவானது ஒரு சதவீதத்திற்கும் குறைவாக இருந்தமையே அதிக அளவில் சுட்டிகாட்டப்பட்ட ஒன்றாகும். 1965ஆம் ஆண்டுகளில் பல்கலைக்கழக புதுமுக வகுப்புக்கள் பெரும்பாலும் மலையக பகுதிகளில் தோட்டப் புற நகரங்களில் அமைந்துள்ள மிஷனரி பாடசாலைகளிலேயே காணப்பட்டன.


1960களை தொடர்ந்து பெரும்பாலான பாடசாலைகள் அரசாங்கத்தால் சுவீகரிக்கப்பட்டன. ஹட்டன் ஹைலன்ஸ் மற்றும் பொஸ்கோ கல்லூரிகள் மாத்தளை சென்தோமஸ் போன்ற பாடசாலைகள் இவற்றுள் உள்ளடங்கும். எனவே 1960களை தொடர்ந்து பல பாடசாலைகளில் க.பொ.த (உ/த) வகுப்புக்கள் ஆரம்பித்தமையை காணக்கூடியதாக உள்ளது. இதன் விளைவாக நாவலப்பிட்டி கதிரேசன் கல்லூரியில் இருந்து 1966இல் இரண்டு பேர் நேரடியாக முதன்முறையாக தெரிவுசெய்யப்பட்டனர்.

1970ஐ தொடர்ந்த ஆண்டுகளில் 800க்கும் மேற்பட்ட தோட்டப்புற பாடசாலைகள் அரசமயப்படுத்தப்பட்டன. பின்னர் 1990களில் பல பாடசாலைகள் ஜிடிஇஸட் சீடா போன்ற நிறுவனங்களினாலும் தரம் உயர்த்தப்பட்டு உயர்தர வகுப்புக்களை கொண்ட பாடசாலைகளின் எண்ணிக்கையில் ஒரு கூரிய வளர்ச்சியினை காணமுடிகின்றது. இதே காலப்பகுதியில் சாதாரணத் தரத்திலிருந்து உயர்தரத்திற்கு சித்தி எய்தியவர்களின் எண்ணிக்கையும் உயரத்தொடங்கியது.

உயர்தர பாடசாலைகளினுடைய எண்ணிக்கை உயர்வடைந்த அதேவேளை உயர்தர வகுப்பில் கல்வி கற்கும் மாணவர்களின் தொகையிலும் ஒரு பாரிய வளர்ச்சியை காணமுடிகிறது.


தற்போதைய நிலை

இத்தகைய பகைப்புலத்தில் 2017ஆம் ஆண்டில் கிடைத்த தகவலின் படி ஏறக்குறைய தோட்டப்புறங்களில் அமைந்துள்ள 144 பாடசாலைகளில் உயர்தர வகுப்புக்கள் (12ஆம் ஆண்டு 13ஆம் ஆண்டு) காணப்படுகின்றன இவை 23 1ஏபி பாடசாலைகளையும் 121 1சீ பாடசாலைகளையும் உள்ளடக்கியுள்ளது. இங்கு பத்தாயிரத்திற்கும் மேற்பட்டவர்கள் கல்வி கற்கின்றார்கள். இந்த 144 பாடசாலைகளிலிருந்து பல்கலைக்கழக அனுமதி குறித்த விபரங்கள் கோரப்பட்டபோது 100 பாடசாலைகளிலிருந்து உயர்தரப் பரீட்சைக்கு தோன்றியவர்கள் பல்கலைக்கழகத்துக்கு தகுதிப் பெற்றவர்கள். இறுதியாக பல்கலைக்கழக அனுமதி பெற்றவர்கள் போன்ற விபரங்கள் பெறப்பட்டன. இதன்படி 3450 பேர் பரீட்சைக்கு தோற்றியுள்ளதுடன் 2473பேர் பல்கலைக்கழக அனுமதிக்கு தகுதி பெற்று அவர்களுள் 506 பேர் தெரிவு செய்யப்பட்டுள்ளனர். அனுமதி பெற்றவர்களின் எண்ணிக்கை அடிப்படையிலான பாடசாலைகளின் விபரங்கள் அட்டவணை 1இல் மற்றும் 2இல் எடுத்துக்காட்டப்பட்டுள்ளன.

அட்டவணை 1இல் காட்டப்பட்டுள்ளவாறு 10க்கு மேற்பட்ட மாணவர்கள் 13 பாடசாலைகளிலிருந்து தெரிவு செய்யப்பட்டுள்ளனர். இவற்றுள் 4 1சீ பாடசாலைகளும் ஏனையவை 1ஏபி பாடசாலைகளும் என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். 500க்கு அதிகமாக அனுமதிப்பெற்றுள்ள மாணவர்களின் 216 மாணவர்கள் ஹட்டன் நகரிலும் அதற்கு அண்மித்த நகரிலும் இருந்து தெரிவு செய்யப்பட்டுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றாகும். 10க்கு மேற்பட்ட மாணவர்களை அனுப்புகின்ற பாடசாலைகள் நுவரெலியா மாவட்டத்திலேயே அமைந்துள்ளன. 73 பாடசாலைகளில் இருந்து 10க்கும் குறைவானோர் தெரிவு செய்யப்பட்டுள்ளதோடு அவர்களின் எண்ணிக்கையானது 176 ஆக அமைந்துள்ளது. இதைவிட அட்டவணை 02இல் காட்டப்பட்டுள்ளவாறு ஏனைய பாடசாலைகள் 04ல் 52பேரும் நுவரெலியா மாவட்டத்தில் இருந்தே தெரிவு செய்யப்பட்டுள்ளனர். எனவே மொத்தமாக 268 பேர் நுவரெலியா மாவட்டத்தில் தெரிவு செய்யப்பட்டுள்ளனர். இது மொத்தத்தில் 53வீதமாகும். ஏனைய பாடசாலைகள் கண்டி மாவட்டத்தில் ஒன்றும் மாத்தளை மாவட்டத்தில் ஒன்றும் பதுளை மாவட்டத்தில் இரண்டுமாக அமைந்துள்ளன. பாடங்களை பொறுத்தவரையில் 50க்கு மேற்பட்டவர்கள் கலைத்துறைக்கே தெரிவு செய்யப்பட்டுள்ளனர். 13வீதமானவர்கள் முறையே வர்த்தகம் மற்றும் விஞ்ஞான துறையிலும் 10வீதமானவர் கணிதத் துறையிலும் 08வீதமானவர்கள் ஏனைய துறைகளிலும் அனுமதிக்கப்பட்டனர். இந்த அனுமதியில் ஏறக்குறைய 70வீதமானவர் பெண்களும் 30வீதமானவர்கள் ஆண்களுமாக காணப்படுகின்றமையும் கவனிக்கத்தக்க ஒன்றாகும். 14 பாடசாலைகளில் இருந்து ஒருவரேனும் தெரிவுசெய்யப்படாமையும் குறிப்பிடப்பட வேண்டியவொன்றாகும்.


முடிவுரை

இந்த எண்ணிக்கை வளர்ச்சியானது 1965இல் 8ஆக இருந்து 2015இல் 506ஆக வளர்ந்துள்ள நிலையில் கலைத்துறை பாடங்களின் அனுமதி 100வீதத்திலிருந்து 50வீதமாக குறைந்துள்ளது. ஹைலன்ஸ் கல்லூரி 03இல் இருந்து 76ஆக உயர்ந்துள்ளமை குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றாகும். அத்தோடு இங்கு கலைத்துறையை விட ஏனைய துறைகளில் அனுமதி பெற்றுள்ளமை ஒரு வளர்ச்சியை காட்டி நிற்கின்றது. ஏனைய துறைகளில் அதிகரிப்பு காணப்பட வேண்டுமெனின் 1ஏபீ பாடசாலைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கப்பட வேண்டும். ஆரம்பத்தில் இருந்ததை போலவே அனுமதியானது பல்வேறு மாவட்டங்களில் அமைந்திருந்தாலும் அதிகமான செறிவு நுவரெலியா மாவட்டத்திலேயே அமைந்துள்ளது. நுவரெலியா மாவட்டத்திற்கு ஒரு பல்கலைக்கழகம் தேவை என்பதற்கு இந்த தரவானது வலு சேர்க்கின்ற ஒன்றாக அமைகின்றது. ஏனைய மாவட்டங்களின் எண்ணிக்கை .குறிப்பாக இரத்தினபுரி கேகாலைஇ மாத்தறை மாவட்டங்களில் 10 வீதத்துக்குக் குறைவானவர்களே தெரிவு செய்யப்பட்ட நிலையில் அங்கு எண்ணிக்கையை அதிகரிக்க வேண்டியமை சுட்டிக்காட்டப்பட வேண்டியவொன்றாகும்.

நன்றி - வீரகேசரி

தேர்தல் முடிவுகள் மலையக அபிவிருத்திக்கு சாதகமாகுமா? - அருள் கார்க்கி


உள்ளூர் அதிகார சபைகளுக்கான தேர்தலை சந்தித்த மலையகம் பாரிய மாற்றங்களுக்கு இம்முறை முகங்கொடுத்துள்ளது. புதிய முறையில் இடம்பெற்ற இத்தேர்தல் கட்சிகளின் பலப்பரீட்சையாக அமைந்தது. அந்த வகையில் கிராம அதிகாரி பிரிவுகள் வாயிலாக தமது பிரதிநிதிகளை உள்ளூராட்சி மன்றங்களுக்குத் தெரிவு செய்வதற்கான வாய்ப்பு மக்களுக்கு கிடைத்தது. எனவே மலையகப் பகுதிகளில் இம்முறை வாக்களிப்புக்கு மக்களின் பங்குபற்றல் கணிசமாக அதிகரித்துக் காணப்பட்டது.

இம்முறை வாக்களிப்பு நடைமுறை சரளமானதாகக் காணப்பட்டதன் காரணமாக மக்கள் இலகுவாக வாக்களிக்கக் கூடியதாக இருந்தது. விருப்பு வாக்கு முறைமை இன்மையால் மக்கள் இலகுவாக கட்சிகளுக்கு வாக்களித்து தமது உரிமையை நிறைவேற்றினார்கள். வேட்பாளர்களும் மக்களுக்கு பரீட்சயமான நபர்களாதலால் தேர்தல் களம் சுவாரஸ்யம் மிகுந்ததாகவும் இருந்தது.

மலையகத் தேர்தல் களம் வழமையைப்போல இம்முறையும் பல்வேறு விதமாக குளறுபடிகள் கொண்டதாகவும் ஜனநாயகப் பண்புகள் மீறப்பட்டதாகவும் அமைந்தது. என்னதான் தேர்தல்கள் ஆணைக்குழு சட்டங்கள் இயற்றினாலும் பாதுகாப்புப் பிரிவினர் கடமையைச் செய்தாலும் தோட்டங்களில் மதுபான விநியோகத்தை தடுத்து நிறுத்துவதில் தோல்வியே எஞ்சியது. அதுமட்டுமன்றி வேட்பாளர்களில் அநேகர் தேர்தல் இடம்பெறும் தினத்தன்றும் பிரசார நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டனர். அதனையும் கட்டுப்படுத்த முடியாத நடைமுறைச் சிக்கல் உணரப்பட்டது.

எவ்வாறாயினும் மக்களின் விருப்பு வெறுப்புக்களை கணிக்க முடியாத அளவிற்கு மாற்றங்களும் திருப்புமுனைகளும் இடம்பெற்றன. மேலும் அனைவரும் எதிர்பார்த்த அளவிற்கு ஆளுங்கட்சிகள் வெற்றி பெறாமை முக்கிய திருப்பு முனையாகும். தமிழர்களின் வாக்குகள் தமிழ் வேட்பாளர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டிருப்பினும் கூட பெரும்பான்மை இனத்தவர்கள் முன்னாள் ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக் ஷ தலைமையிலான பொதுஜன பெரமுன கட்சிக்கே அதிக வாக்குகளை அள்ளி வழங்கியுள்ளமை கவனிக்கத்தக்கது.

தேர்தல் கணிப்புக்களை மீறி பெரும்பாலான உள்ளூராட்சி சபைகளை மஹிந்த அணி வென்றுள்ளமை நாம் அறிந்ததே. இங்கு கவனிக்கப்பட வேண்டிய விடயம் என்னவெனில் மலையக மக்கள் பெரும்பான்மையாக இருக்கக்கூடிய சபைகளும் இதில் உள்ளடக்கம். குறிப்பாக நுவரெலியா மாவட்டத்தில் ஹங்குராங்கெத்த பிரதேச சபையையும், தலவாக்கலை– லிந்துல நகர சபையையும் பொதுஜன பெரமுன கைப்பற்றியுள்ள அதேவேளை பதுளை மாவட்டத்தில் சொரனாதோட்ட பிரதேச சபை, கந்தகெட்டிய பிரதேச சபை, ஊவா பரணகம பிரதேச சபை, பண்டாரவளை பிரதேச சபை, ஹல்து முல்லை பிரதேச சபை, ஹாலி– எல பிரதேச சபை மற்றும் வெலிமடை பிரதேச சபை ஆகியன மஹிந்த அணிக்கு ஆட்சியமைக்கும் அதிகாரத்தை வழங்கியுள்ளன.

அதேபோல் இரத்தினபுரி, கண்டி, கேகாலை போன்ற தமிழர் கணிசமான அளவு குடியிருப்பைக் கொண்ட பகுதிகளிலும் பொதுஜன பெரமுன ஆதிக்கம் செலுத்தியுள்ளமை குறிப்பிட்டுக் கூறக்கூடியது. எவ்வாறாயினும் மலையகம் தமிழர்களின் உட்கட்டமைப்பு அபிவிருத்தி குறித்து தீர்க்கமான முடிவெடுக்க வேண்டிய சூழலிது.

நுவரெலியா மாவட்டத்தை பொறுத்தவரையில் பெரும்பாலான சபைகளில் தமிழர்களின் ஆதிக்கம் காணப்படும். எனினும் பதுளை மாவட்டத்தில் ஆட்சி அமைப்பதில் சிக்கல் தன்மை நிலவுகின்றது. தனித்து ஆட்சி அமைக்கும் அதிகாரம் இன்மை மற்றும் சுயேச்சை குழுக்களின் வகிபாகம் என்பன இதில் தாக்கத்தைச் செலுத்தலாம். ஐக்கிய தேசியக் கட்சி மற்றும் சுதந்திரக் கட்சிகளை நம்பி தேர்தலில் குதித்து வெற்றிபெற்ற பிரதிநிதிகளின் கட்சி தாவல்கள் அதிகமாக இடம்பெற வாய்ப்புண்டு . ஆட்சியமைக்கும் கட்சிக்கு அல்லது சுயேச்சை குழுவுக்கு அதிகமான ஆதரவை தேட முற்படலாம்

மறுபுறம் இம்முறை அதிகமான சுயேச்சைக் குழுக்களும் கணிசமான ஆசனங்களைப் பெற்றுள்ள காரணத்தினால் குறிப்பிட்ட உள்ளூராட்சி சபைகளில் ஆட்சி அமைப்பதில் இவர்கள் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக இருப்பர் என்பதும் உண்மை.

எனினும் சுயேச்சை உறுப்பினர்களை விலைபேசி வாங்கவும் கட்சிகளுடன் இணைத்துக் கொள்ளவும் அதிகமான வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன.

 அதுவும் சில சுயேச்சை வெற்றியாளர்கள் முன்னர் உள்ளூராட்சி சபைகளில் அங்கம் வகித்தவர்கள் என்பதும் கவனிக்கத்தக்கது. பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் இருந்தும், பல்வேறு அபிவிருத்தி வேலைத்திட்டங்களை முன்னெடுத்தும் இம்முறை வாக்கு வங்கி சரிவை சந்தித்துள்ளமை குறிப்பிட்டுக் கூறக்கூடிய ஒன்றாகும்.

அந்த வகையில் நுவரெலியா மற்றும் பதுளை மாவட்டங்களில் ஐக்கிய தேசியக் கட்சி பின்னடைவைச் சந்தித்துள்ளது. சுதந்திரக் கட்சியில் போட்டியிட்ட தமிழ் வேட்பாளர்களும் குறிப்பிடத்தக்க அளவு வெற்றி பெறவில்லை.

அதேபோல் பொதுஜன பெரமுன கட்சியில் அனேகமானவர்கள் தமிழர்கள் அல்லாததும் மலையக மக்களுக்கு பாதகமான விடயமொன்றேயாகும்.இதேவேளை நுவரெலியா மாவட்டத்தைப் பொறுத்த வரையில் இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸின் வெற்றி குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

மற்றும் பொதுஜன பெரமுன ஆகியன இணைந்து ஆட்சியமைக்கும் முடிவுக்கு வந்துள்ளன.

ஏனைய பிரதேசங்களில் எவ்வாறான நிலைமை ஏற்படப் போகின்றது என்பது வெற்றியீட்டிய வேட்பாளர்களின் கைகளில் தான் தங்கியுள்ளது. தமக்கு வாக்களித்த மக்களுக்கு சேவை புரிவதற்கான முடிவை எடுப்பார்களா அல்லது சுய லாபத்துக்காக விலைபோவார்களா என்பதை மக்கள் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

உள்ளூராட்சி மன்றங்கள் தான் மக்களின் அடிப்படை தேவைகளை நிறைவேற்றும் அரச இயந்திரத்தின் அத்திவாரங்கள். கல்வி, சுகாதாரம், உட்கட்டமைப்பு, நலன்புரி, பொழுதுபோக்கு என்று அனைத்துவிதமான அடிப்படைத் தேவைகளையும் உள்ளூராட்சி சபைகள் நிறைவேற்ற முயற்சி செய்ய வேண்டும். ஒதுக்கப்படும் நிதியில் காத்திரமான, நிலையான அபிவிருத்திகளை முன்னெடுக்க வேண்டும். மக்களின் முதல் தேவை எதுவோ அதனை இனங்கண்டு அதனை நிவர்த்திச் செய்வதற்கான வழிமுறைகளைப் பின்பற்ற வேண்டும். வாக்களித்த மக்களின் எதிர்பார்ப்பு இவைகள் தான்.

இவ்வளவு காலமும் பிரதேச சபைகளுக்கு ஒதுக்கப்படும் நிதி கிராமபுறங்களை சென்றடைகின்றது என்ற குற்றச்சாட்டு இருந்தது. இனி அதனை மாற்றியமைக்க முடியும். கிராமபுறங்களுக்கு நிகராக தோட்டப்புறங்களை அபிவிருத்திச் செய்ய முடியும். குறிப்பாக கல்விக்கும் சுகாதாரத்திற்கும் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பது கட்டாயம். அபிவிருத்திகளுக்கு அப்பாற்பட்டு சமூகத்தின் பெறுமதியை அதிகரிக்க முன்னெடுக்க வேண்டிய முயற்சிகள் தான் இவை. கிராமப்புற சிங்கள சமூகம் இலவசமாக பெற்றுக்கொள்ளும் அல்லது அனுபவிக்கும் வரப்பிரசாதங்களை மலையக சமூகம் பணம் செலுத்தி பெற்றுகொள்ளும் நிலைமை இன்றும் காணப்படுகின்றது. உள்ளூராட்சி மன்றங்கள் மூலம் நாம் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டிய தேவைகள் என்ன என்பதைக் கூட மலையக மக்கள் இதுவரையில் முழுமையாக அறிந்துக் கொள்ளவில்லை. அதற்கான வாய்ப்பும் கிட்டவில்லை. இது அதற்கான சந்தர்ப்பம்.

இதுவரையில் உள்ளூராட்சி மன்ற பிரதிநிதிகள் சுயலாப அரசியலுக்கும், விலைபோகும் அரசியலுக்கும் என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளனர். எனினும் இம்முறை தெரிவு செய்யப்பட்டிருக்கும் உறுப்பினர்களில் பெருமளவானோர் இளைஞர்கள். எனவே இச்சமூகத்தின் அபிவிருத்தி மற்றும் சமூகப்பெறுமதி என்பவற்றை கையில் ஏந்தி நிற்பதன் உண்மையை பிரதிநிதிகள் உணர வேண்டும். சேர்ந்த இடம் எதுவாக இருப்பினும் செய்யும் கருமம் சமூகநோக்கு உடையதாய் அமையட்டும்

நன்றி - வீரகேசரி

"என்.சரவணனின் இரு நூல்களும் தமிழ் சூழலில் முக்கியமானவை" - பேராசிரியர் சபா ஜெயராசா


ஊடகவியலாளரும் ஆய்வாளருமான என். சரவணன் எழுதிய 'அறிந்தவர்களும் அறியாதவைகளும்',  '1915 கண்டி கலவரம்' ஆகிய நூல்களின் விமர்சனக் கூட்டம் கடந்த 31.01.18 அன்று வெள்ளவத்தை தர்ம ராம வீதியில் அமைந்துள்ள 'பெண்கள் கல்வி ஆய்வு நிலையத்'தில் பேராசிரியர் சபா ஜெயராசா தலைமையில் நடைபெற்றது.

'அறிந்தவர்களும் அறியாதவைகளும்' ஏற்கனவே வீரகேசரி சங்கமம் பகுதியில் தொடர்ச்சியாக வெளி வந்த கட்டுரைகளாகும். 'கண்டி கலவரம் 'தினக்குரலில் வெளிவந்த ஆய்வுத் தொடராகும். இவ்விரு தொடர் களும் வாசகர்களின் கவனத்தைப் பெற்றதாகும்.

நேற்றைய வரலாறை இன்றைய சமூகத்துக்காக என். சரவணன் தந்திருப்பது மிகப்பொருத்தமான தாகும். இந்நிகழ்வு முற்றிலும் விமர்சனப் போக்குடன் இடம்பெற்ற நிகழ்வாகவே அமைந்தது. ஏனைய இலக்கிய நிகழ்வுகளைப் போன்ற சடங்குகள் அற்ற கனதியான கலந்துரையாடல்கள் கொண்டதாகவே அமைந் ததை அவதானிக்க முடிந்தது. காலை 10.30 மணிக்கு ஆரம்பமான இந்நிகழ்வு பிற்பகல் 1.30 வரை தொடர்ந்தது.

இந்நிகழ்வுக்கு தலைமை வகித்த பேராசிரியர் சபா ஜெயராசா பேசுகையில்;

"நூல்கள் தமிழிலே நாளாந்தம் வந்துகொண்டிருக்கின்றன. ஆனால், இந்நூல்களிலே தரத்தைப் பாது காப்பது மிகமுக்கியமானது. என். சரவணன் அவரது அனுபவத்தைக் கொண்டு இந்த இரு நூல்களையும் தந்துள்ளார். தர ஆழமுள்ள, தரச்சிறப்புள்ள நூல்களாக இவை அமைந்துள்ளன.

இன்று இதழியல் தனித்து செய்தியுடன் தங்கியிருக்க முடியாத நிலையில் உள்ளது. செய்திகள் வந்து கொண்டிருக்கின்றதொரு சூழலில் பத்திரிகைகளில் தரமான கட்டுரைகள் அமைவதும் அவசியமாகிறது. கட்டுரையிலே கனதியான இலக்கியத் தரத்தை ஏற்படுத்தியவர் சுவாமி விபுலானந்தர். இன்று பல்கலைக் கழகங்களிலே நிகழ்கின்ற ஆய்வுகள் எல்லாம் பட்டங்களுக்கான ஆய்வுகளாக மாறி வருகிறது. அந்த வகையில் சரவணன் எழுதிய இரண்டு நூல்களும் மிக முக்கியமானதாக இருக்கின்றன.

பொதுவாக பல்கலைக்கழகங்களிலே சிறுகதைகள், நாவல்கள் பற்றி ஆய்வு செய்கின்றனர். ஆனால், கட்டுரை இலக்கியம் ஆராயப்படவில்லை என்பதாகவும் பேராசிரியர் சபா ஜெயராசா கூறினார். மேலும் அவர் கூறியதாவது; இந்நூல் மூலமாக தமிழ் ஆய்வாளர் களுக்குத் தெரியாத பல விடயங்களை சரவணன் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். சிங்களமொழி அறிவும் சரவணனுக்கு ஒரு வாய்ப்பாக அமைந்துள்ளது என்றும் கூறினார்.

திறனாய்வாளர் தெ. மதுசூதனன் '1915 கண்டிக் கலவரம்' நூல் பற்றிய நோக்குதலை முன்வைத்தார்.

"குறுகிய காலத்துக்குள்ளே பத்திரிகைத் துறையில் நுழைந்து பல விடயங்களை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார். ஏற்கனவே அவர் 'அரசியலில் பெண்கள்' என்ற நூலை வெளியிட்டிருக்கிறார். இன்று பல்கலைக்கழக மரபுகளுக்கு அப்பால் அரசியல் வரலாறு பற்றி எழுது கின்ற பாரம்பரியம் தமிழிலேயே ஆங்காங்கு முளைவிட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கின்றது. ஓரளவு இந்த நூலோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கின்றபோது பல்கலைக்கழக மரபுக்கு அப்பால் நின்று கா,சி.குலசிங்கம் எழுதிய நூல்தான் எனக்கு ஞாபகத்துக்கு வருகிறது. காசிகுலம் தோற்றிய மரபை இவரது கட்டுரைகளும் அடையாளம் காட்டுகி றது. '1915 கண்டிக் கலவரம்' ஒரு கனதியான நூலாக அமைந்திருக்கிறது. 1915 என்று தலைப்பிட்டிருந்தாலும்கூட அதன் முன், பின் இலங்கையில் நடைபெற்ற சூழலை பறைசாற்றுகிறது.

60 தலைப்புகளில் இக்கட்டுரைகள் எழுதப்பட் டுள்ளன. இவை தினக்குரலில் தொடர்ச்சியாக எழு தப்பட்டவையாகும். 1915ஆம் ஆண்டில் கண்டியில் இடம்பெற்ற கலவரத்தை புரிந்து கொள்வதற்கான வரலாற்றுக்கூடாக இதன் பின்புலத்தை காட்டுவ தாக அமைந்துள்ளது. கொட்டாஞ்சேனையில் நடை பெற்ற கலவரத்தையும் இங்கு இணைப்பாகத் தரப்பட் டுள்ளது.

இலங்கை வலாற்றைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஒரு எச்சரிக்கையாகக் கூட இந்நூல் எழுதப்பட் டுள்ளது. தொடர்ந்தும் இந்நூலின் குறைபாடாக பத்திரிகையில் கூறியதைக் கூறல் என்பன நூலாக்கப்படும் போது தவிர்க்கப்பட வேண்டும் எனவும் சில எழுத்துப்பிழைகள் நூலில் இருப்பதாகவும் மதுசூதனன் சுட்டிக்காட்டினார்.

'அறிந்தவர்களும் அறியாதவையும்' எனும் நூல் பற்றிய விமர்சனத்தை முன்னாள் இந்து கலாசார அமைச்சர் பி.பி. தேவராஜ் இங்கு குறிப்பிட்ட போது.

"சரவணன் எழுதியுள்ள இரு நூல்களும் சிறப்பாக அமைந்துள்ளன. அதிலும் 'அறிந்தவர்களும் அறியாத வைகளும்' என்ற தலைப்புக்கொண்ட நூலை மிகத்தா மதமாகவே வாசிக்கக்கிடைத்தது. எழுதுகின்றபோது சொல்கின்ற பாங்கு முக்கியமானது. பத்திரிகைத் துறையாளர்கள் விடயங்களைத் தேடிக்கண்டுபிடிப்பது மட்டுமின்றி அதை மக்களிடம் எவ்வாறு சொல்வது என்பதை அறியத் தருகிறார்கள்.

25 கட்டுரைகள் இந்நூலில் அடங்கியுள்ளன என்று குறிப்பிட்ட அவர் அதிலிருந்து சில கட்டுரைகளை மாத்திரம் தெரிவு செய்து அது பற்றிய கருத்துக்களை முன்வைத்தார். இந்நூலில் உள்ள சில பிரபலங்கள் வாழ்ந்த அந்த சமகாலத்தில் வாழ்ந்தவர் என்ற வகையில் அனுபவ ரீதியிலான ஆளுமைமிக்க விடயங்களையும் இங்கு பகிர்ந்துக்கொண்டார். நூலாசிரியரின் ஆசிரியர் ஜீ போல் அன்டனி கருத்து தெரிவிக்கையில்;

1990ஆம் ஆண்டளவில் நான் அதிபராகப் பதவியேற்ற கொழும்பு புனித அந்தோனியார் ஆண்கள் மகா வித்தியாலயத்தில் என்.சரவணன் கல்வி கற்றுக் கொண்டிருந்தார். ஆனாலும் நான் அதிபராகப் பதவியேற்ற காலத்தில் ஒரு வருடத்திலே அவர் கல்விப் பொது தராதர சாதாரண தரத்தில் படித்துவிட்டுச் சென்றுவிட்டார்.

துருதுருத்த மாணவனாக அன்று வகுப்பறையில் பார்த்தேன். குழப்படிமிக்க அந்தப் பாடசாலையில் அமைதியான மாணவனாக சரவணன் இருந்தார். அவர் பாடசாலையை விட்டு விலகியபின் தொடர்பு கிடைக்கவில்லை. 27 ஆண்டுகளுக்குப் பின் இன்று நான் அவரை நேரில் காண்கிறேன். அதற்கு முன் எமது தொடர்புகள் முகநூல் வழியாகவே இருந் தது என்று கூறியதுடன் அவரது ஆளுமைபற்றியும் சுட்டிக்காட்டினார்.

அவர் எழுதிய 'அறிந்தவர்களும் அறியாதவையும்' எனும் இந்நூலில் மவுண்ட் லவனியா ஹோட்டல், களுத்துறை- ரிச்மன்ட் கோட்டை பற்றிய காதல்கதைகள் பற்றி விழித்துக் கூறியதுடன், அதைத் திரைப் படமாக ஆக்குமளவுக்கு அதன் காதல் கருவைக் கண்டேன்!" ஐந்து பெண் ஆளுமைகளைப் பற்றி சர வணன் எழுதியுள்ள கட்டுரைகளைப் பற்றியும் இங்கு போல் அன்டனி தொட்டுக் காட்டினார்.

தினக்குரல் வார வெளியீடு ஆசிரியர் பாரதி ராஜநாயகம் குறிப்பிடும்போது;

"இலங்கையில் இனவாதம் நிறுவனமயமாக்கப் பட்டே வந்துள்ளது. இலங்கை பல மக்களின் நாடு என் பதை சிங்கள மக்கள் இன்னும் உணரவில்லை. ஐக்கிய நாடுகள் சபைகூட இலங்கை பற்றிய கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தியுள்ள நிலையிலும் அதைக்கூட உணராத இன சக்திகளாக இங்கே சிங்கள மக்கள் உள்ளனர்.

கண்டி மாநகரில் இடம்பெற்ற கலவரங்கள் தொடர்பான தகவல்கள் புகைப்படங்கள் சிங்கள் இதழ்களில் வெளிவந்தபோதும் தமிழில் வெளிவரவில்லை. புலம் பெயர்ந்து வாழ்ந்து வந்த நிலையிலும் தனது நேரத்தை இந்நூல்களுக்காக செலவிட்டுள்ளார் என் சரவணன்" என்று குறிப்பிட்டார்.

செல்வி ஜீவா சதாசிவம் தனதுரையில், சரவணனை சில மாதங்களாகத்தான் எனக்குத்தெரியும். தினக்குரலில் அவரது கட்டுரைகள் தொடர்ச்சியாக வெளிவந்த வேளையில்தான் அவரைப்பற்றிய தொடர்பை பெற்றுக்கொண்டு சங்கமத்திற்கும் கட்டு ரைகள் எழுதுமாறு கேட்டுக்கொண்டேன்.

அதற்கிணங்க 'அறிந்தவர்களும் அறியாதவைகளும்' எனும் தலைப்பில் 25 வாரங்கள் இந்தத் தொடரை எழுதினார். அவ்வாறு சங்கமம் பகுதியில் எழுதப்பட்ட கட்டுரைகள் நூலாக வருவது மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் இத்தருணத்தில் நூலாசிரியர் ஊடகத்துறைக்குள் நுழைந்து 25 வருடங்கள் ஆகிவிட்டன என்றும் இதன்போது தெரிவித்தார்.

நூலாசிரியர் சரவணன் தனது ஏற்புரையில்;

1915 கலவரத்துக்கான முழுக் காரணம் முஸ்லி ம்களே என்கிற பரப்புரை பல்லாண்டு காலமாக சிங்கள மக்கள் மத்தியில் தீவிரமாக மேற்கொள்ளப்பட்டு வந்திருக்கிறது. அந்த புனைவை உடைப்பது இந்த நூலின் முக்கிய இலக்கு. அதே வேளை சிங்கள பெளத்த பேரினவாதம் என்கிறோம் அதன் சித்தாந்த வலிமை பற்றி பேசியிருக்கிறோம். அது நிறுவனமயப்பட்டிருக்கிறது என்கிறோம். ஆனால், அதை சித்தாந்த ரீதியில் நிறுவும் பணி தமிழ் சூழலில் போதாமையுடன் தான் இருக்கிறது. அதை நிறுவுகின்ற பணியை கடந்த 25 வருடகாலமாக செய்து வருகிறேன். அதன் ஒரு முக்கிய அங்கம் தான் இந்த நூல்.

கண்டி கலவரம் பற்றிய நூலின் முதல் 18 அத்தியாயங்களில் சிங்கள பௌத்த பேரினவாதம் 19ஆம் நூற்றாண்டில் எப்படி தோன்றி, வளர்ந்து, வியாபித்து தன்னளவில் நிருவனப்படுத்திக் கொண்டு ஏனைய சிங்கள பௌத்தர்கள் அல்லாதவர்களுக்கு எதிராக நிலை நிறுத்திக் கொண்டது என்பதை நிறுவியிருக்கிறேன் என்றார். கூடவே இந்த நூல் வெளிவருவதற்குக் பிரதான காரணி வீரகேசரி சங்கமம் ஆசிரியர் ஜீவா சதாசிவம் என்பதை அங்கு குறிப்பிட்டார்.

கனதியான விடயங்களை உள்வாங்கக்கூடிய நிகழ் வாக மிக எளிமையாக அன்றைய தினம் நடை பெற்றது. இங்கு ஒரு சிலர் இந்நூல் தொடர்பான கருத் துக்களை முன்வைத்துப் பேசினர். தேசிய ரீதியாக அங் கீகரிக்கப்படும் ஒரு ஆவணமாக இந்நூல்கள் திகழும் என்பதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.

நன்றி - வீரகேசரி 03-02-2018

சரவணனின் இரு நூல்கள் கொழும்பில் அறிமுகம்


ஆய்வாளரும் ஊடகவியலாளருமான என்.சரவணன் எழுதிய "அறிந்தவர்களும் அறியாதவைகளும்" '1915: கண்டி கலவரம்" ஆகிய நூல்களின் விமர்சனக் கூட்டம் அண்மையில் வெள்ளவத்தை "பெண்கள் கல்வி ஆய்வு நிலையத்தில் பேராசிரியர் சபா ஜெயராசா தலைமையில் நடைபெற்றது.

வீரகேசரி "சங்கமம்" பகுதியில் தொடர்ச்சியாக வெளிவந்த கட்டுரைகளின் தொகுப்பாக வெளிவந்துள்ள 'அறிந்தவர்களும் அறியாதவைகளும்", தினக்குரலில் தொடர்ச்சியாக வெளிவந்த ஆய்வுத் தொடர் 'கண்டி கலவரம்" எனும் தொகுப்பாக வெளிவந்துள்ளது.

இந்த இரு நூல்களின் விமர்சனக் கூட்டமாக இடம்பெற்ற இந்நிகழ்வு பேராசிரியர் சபா ஜெயராசாவின் தலைமையுரையுடன் ஆரம்பமானது. அவரது தலைமையுரையில்...

இன்று இதழியல் தனித்து செய்தியுடன் தங்கியிருக்க முடியாத நிலையில் உள்ளது, செய்திகள் வந்து கொண்டிருக்கின்றதொரு சூழலில் பத்திரிகைகளில் தரமான கட்டுரைகள் அமைதும் அவசியமாகிறது. கட்டுரையிலே கனதியான இலக்கியத் தரத்தை ஏற்படுத்தியவர் சுவாமி விபுலானந்தர். இன்று பல்கலைக்கழகங்களிலே நிகழ்கின்ற ஆய்வுகள் எல்லாம் பட்டங்களுக்கான ஆய்வுகளாக மாறி வருகிறது. அந்த வகையில் சரவணன் எழுதிய இரண்டு நூல்களும் மிகமுக்கியமானதாக இருக்கின்றன.

பொதுவாக பல்கலைக்கழகங்களிலே சிறுகதைகள், நாவல்கள் பற்றி ஆய்வு செய்கின்றனர். ஆனால், கட்டுரை இலக்கியம் ஆராயப்படவில்லை என்பதாகவும் பேராசிரியர் சபா ஜெயராசா கூறினார். மேலும் அவர் கூறியதாவது: என். சரவணன் அவரது அனுபவத்தைக் கொண்டு இந்த இரு நூல்களையும் தந்துள்ளார். தர ஆழமுள்ள, தரக்சிறப்புள்ள நூல்களாக இவை அமைந்துள்ளன என்றார்.

இந்நிகழ்வில், திறனாய்வாளர் தெ. மதுசூதனன் '1015 கண்டிக் கலவரம்" நூல் பற்றிய நோக்குதலை முன்வைத்தார்.

தனக்கும் தனது நண்பர் சரவணனுக்கும் இடையில் உள்ள நட்பு தொடர்பான விடயங்களுடன் ஆரம்பித்த அவர் பின்னர் நூலுக்குள் பிரவேசித்தார். குறுகிய காலத்துக்குள்ளே பத்திரிகைத்துறையில் நுழைந்து பல விடயங்களை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார். அரசியலில் பெண்கள்' என்ற நூலை வெளியிட்டிருக்கிறார். இன்று பல்கலைக்கழக மரபுகளுக்கு அப்பால் அரசியல் வரலாறு பற்றி எழுதுகின்ற பாரம்பரியம் தமிழிலேயே ஆங்காங்கு முளைவிட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கின்றது.

இந்நூலில் 60 தலைப்புகளில் இக்கட்டுரைகள் எழு தப்பட்டுள்ளன. இவை தினக்குரலில் தொடர்ச்சியாக எழுதப்பட்டவையாகும். 1915ஆம் ஆண்டில் கண்டியில் இடம்பெற்ற கலவரத்தை புரிந்து கொள்வதற்கான வரலாற்றுக்கூடாக இதன் பின்புலத்தை காட்டியதாக அமைந்துள்ளது. கொட்டாஞ்சேனையில் நடைபெற்ற கவரத்தையும் இங்கு இணைப்பாகத் தரப்பட்டுள்ளது போன்ற பலதரப்பட்ட விடயங்களை இதன்போது குறிப்பிட்டார்.

'அறிந்தவர்களும் அறியாதவையும்" எனும் நூல் பற்றிய விமர்சனத்தை முன்னாள் இந்து கலாசார அமைச்சர் பி.பி. தேவராஜ் இங்கு குறிப்பிட்ட போது.

சரவணன் எழுதியுள்ள இரு நூல்களும் சிறப்பாக அமைந்துள்ளன. எழுதுகின்றபோது சொல்கின்ற பாங்கு முக்கியமானது. பத்திரிகைத் துறையாளர்கள் விடயங்களைத் தேடிக்கண்டுபிடிப்பது மட்டுமின்றி அதை மக்களிடம் எவ்வாறுகொண்டு சொல்வது என்பதை அறியத் தருகிறார்கள்.

25 கட்டுரைகள் இந்நூலில் அடங்கியுள்ளன என்று குறிப்பிட்ட அவர் அதிலிருந்து சில கட்டுரைகளை மாத்திரம் தெரிவு செய்து அது பற்றிய கருத்துக்களை முன்வைத்தார்.

நூலாசிரியரின் பாடசாலை கால ஆசிரியர் ஜீ போல் அன்டனி கருத்துத் தெரிவிக்கையில்: 

குழப்படிமிக்க அந்தப் பாடசாலையில் அமைதியான மாணவனாக சரவணன் இருந்தார். அவர் பாடசாலையைவிட்டு விலகியபின் தொடர்பு கிடைக்கவில்லை. 27 ஆண்டுகளுக்குப் பின் இன்று நான் அவரை நேரில் காண்கிறேன். அதற்கு முன் எமது தொடர்புகள் முகநூல் வழியாகவே இருந்தது என்று கூறியதுடன் அவரது ஆளுமைபற்றியும் சுட்டிக்காட்டினார். தனது சிறந்த ஆளுமையை அவர் இரண்டு நூல்களிலும் வெளிப்படுத்தியுள்ளார். இவரது எழுத்துக்கள் மேலும் வெளிவர வேண்டும் என்பதுடன் அவருக்கு ஆசியையும் வழங்குகின்றேன் எனக் குறிப்பிட்டார்.

தினக்குரல் வார வெளியீடு ஆசிரியர் பாரதி ராஜநாயகம் குறிப்பிடும்போது: - கண்டி மாநகரில் இடபெற்ற கலவரங்கள் தொடர்பான தகவல்கள் புகைப்படங்கள் சிங்கள இதழ்களில் வெளிவந்தபோதும் தமிழில் வெளிவரவில்லை. புலம்பெயர்ந்து வாழ்ந்து வந்த நிலையிலும் தனது நேரத்தை இந்நூல்களுக்காக செலவிட்டுள்ளார் என் சரவணன் என்று குறிப்பிட்டார்.

செல்வி ஜீவா சதாசிவம் தனதுரையில்.

சரவணனை சில மாதங்களாகத்தான் எனக்குத் தெரியும். தினக்குரலில் அவரது கட்டுரைகள் தொடர்ச்சியாக வெளிவந்த வேளையில்தான் அவரைப்பற்றிய தொடர்பை பெற்றுக்கொண்டு சங்கமத்திற்கும் கட்டுரைகள் எழுதுமாறு கேட்டுக்கொண்டேன்.

அதற்கிணங்க 'அறிந்தவர்களும் அறியாதவைகளும்" எனும் தலைப்பில் 25 வாரங்கள் இந்தத் தொடரை எழுதினார். அவ்வாறு சங்கமம் பகுதியில் எழுதப்பட்ட கட்டுரைகள் நூலாக வருவது மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் இத்தருணத்தில் நூலாசிரியர் ஊடகத்துறைக்குள் நுழைந்து 25 வருடங்கள் ஆகிவிட்டன என்றும் இதன்போது தெரிவித்தார். நூலாசிரியர் சரவணன் தனது ஏற்புரையில்:

1915 கலவரத்துக்கான முழுக் காரணம் முஸ்லிம்களே என்கிற பரப்புரை பல்லாண்டு காலமாக சிங்கள மக்கள் மத்தியில் தீவிரமாக மேற்கொள்ளப்பட்டு வந்திருக்கிறது. அந்த புனைவை உடைப்பது இந்த நூலின் முக்கிய இலக்கு. அதேவேளை சிங்கள பெளத்த பேரினவாதம் என்கிறோம் அதன் சித்தாந்த வலிமை பற்றி பேசியிருக்கிறோம், அது நிறுவனமயப்பட்டிருக்கிறது என்கிறோம், ஆனால், அதை சித்தாந்த ரீதியில் நிறுவும் பணி தமிழ் சூழலில் போதாமையுடன் தான் இருக்கிறது. அதை நிறுவுகின்ற பணியை கடந்த 25 வருடகாலமாக செய்து வருகிறேன். அதன் ஒரு முக்கிய அங்கம் தான் இந்த நூல்.

கண்டி கலவரம் பற்றிய நூலின் முதல் 18 அத்தியாயங்களில் சிங்கள பெளத்த பேரினவாதம் 18ஆம் நூற்றாண்டில் எப்படி தோன்றி, வளர்ந்து, வியாபித்து தன்னளவில் நிறுவனப்படுத்திக் கொண்டு ஏனைய சிங்கள பெளத்தர்கள் அல்லாதவர்களுக்கு எதிராக நிலை நிறுத்திக் கொண்டது என்பதை நிறுவியிருக்கிறேன் என்றார். கூடவே இந்த நூல் வெளிவருவதற்குப் பிரதான காரணி வீரகேசரி சங்கமம் ஆசிரியர் ஜீவா சதாசிவம் என்பதை அங்கு குறிப்பிட்டார்.

கனதியான விடயங்களை உள்வாங்கக்கூடிய நிகழ்வாக மிக எளிமையாக அன்றைய தினம் நடைபெற்றது. இங்கு ஒரு சிலர் இந்நூல் தொடர்பான கருத் துக்களை முன்வைத்துப் பேசினர்.


நன்றி  தினக்குரல் - 18.02.2018

மீண்டும் தோல்வியுற்ற பெண் பிரதிநிதித்துவம்! என்.சரவணன்



புதிய தேர்தல் சட்டம் பெண்களுக்கு 25% வீத பிரதிநிதித்துவத்தை உறுதிசெய்வதில் தோல்வி கண்டிருகிறது. இதனை தேர்தல் ஆணையாளரின் அறிக்கையும், 25% பிரதிநிதித்துவத்திற்காக இதுவரை போராடி வந்தவரும், கொழும்பு மாநகரசபையின் முதலாவது பெண் மேயராக தெரிவு செய்யப்பட்டிருப்பவருமான ரோசி சேனநாயக்கவின் அறிக்கையும் கூட உறுதி செய்திருக்கிறது.

நாட்டின் சனத்தொகையில் 52% சதவீதம் பெண்களாக இருந்தும் கூட தற்போதைய பாராளுமன்றத்தில் 5.8% வீதத்தினர் மட்டும் தான் பெண்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள். அதாவது 94.2% ஆண்களிடம் கைகளிலேயே அரசியல் அதிகாரம் குவிந்திருக்கிறது. இந்த நிலைமையை மாற்றுவதற்காகாக கிட்டத்தட்ட 20 ஆண்டுகாலமாக போராடி பெற்ற சட்டம் தான் 25% வீத பெண்களின் பிரதிநிதித்துவத்தை உறுதிபடுத்தும் புதிய தேர்தல் திருத்தச் சட்டம். சனத்தொகையில் அதிகமாக இருந்தும் குறைந்தபட்சம் சரிபாதி பிரதிநிதித்துவத்தைக் கூட பெண்கள் கோரவில்லை. பல சிவில் அமைப்புகள், பெண்கள், அமைப்புகள், ஜனநாயக சக்திகள் இணைந்து மேற்கொண்ட நெடுங்கால போராட்டத்தின் விளைவாக பெற்ற 25% பிரதிநிதித்துவ ஏற்பாடு இப்போது காணலாக ஆகியிருக்கிறது.

சட்டத்தில் ஓட்டை
புதிய சட்டத்திற்கு அமைய அரசியற்கட்சி ஒன்றிலிருந்து தெரிவு செய்யப்பட்ட உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை “தொங்குநிலைக்கு” காரணமாகித் தெரிவு செய்யப்பட வேண்டிய உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்குமாயின் அதில் பெண் உறுப்பினர்கள் எவரும் உள்ளடங்கவில்லையெனின் ஒதுக்கீட்டை நிறைவேற்றும் பொறுப்போ கட்டாயமோ அரசியற் கட்சிக்கு இல்லை.

அதேபோன்று அரசியற்கட்சி ஒன்று அல்லது சுயாதீனக்குழுவொன்று உள்ளூராட்சி சபையில் 20வீதத்திற்கும் குறைவான வாக்குகளைப் பெற்றிருப்பின் மூன்று உறுப்பினர்களை விடக் குறைவானவர்களுக்குத் தகுதிபெற்றிருப்பின் பெண்களுக்கான 25வீத ஒதுக்கீட்டை நிறைவேற்றுவதில் இருந்து அவர்களும் விலக்குப்பெறுவர்.

2017ஆம் ஆண்டு 6ஆம் இலக்க உள்ளூர் அதிகாரசபைகள் தேர்தல்கள் (திருத்தம்) சட்டத்தின் பிரிவு 25இன் படி ஏதேனும் ஒரு அரசியற்கட்சி அல்லது சுயாதீன குழுவில் இருந்து அனைத்து சபைகளுக்கும் தெரிவு செய்யப்பட்ட பெண் உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை, 25வீத ஒதுக்கீட்டை விட குறைவாக இருப்பின், உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையின் குறைநிரப்பை “முதலாவது வேட்புமனுப் பத்திரம் அல்லது மேலதிக வேட்புமனுப் பத்திரத்தில் உள்ள பெண் வேட்பாளர்களில் இருந்து திருப்பி வழங்கப்படல் வேண்டும்…

தற்போது பெண்களின் பிரதிநிதித்துவத்தை குறைப்பதற்கு ஏதுவான நியாயங்களை கட்சித்தலைவர்கள் தேர்தல் ஆணையாளரிடம் வேண்டுகோளாக முன்வைத்து குறைக்கும் வேலைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருவது அப்பட்டமாகத் தெரிகிறது. இதுவோர் அப்பட்டமான ஜனநாயக மீறல் மட்டுமன்றி சட்டமீறலும் கூட. புதிய தேர்தல் சட்டத் திருத்தத்தின் படி (பிரிவு 27 ஊ (1)) ஒவ்வொருஉள்ளூர் அதிகார சபைகளிலும் 25வீதம் பெண்கள் உள்ளடங்கியிருக்க வேண்டும் எனக் குறிப்பிட்டிருப்பதை இங்கு சுட்டிக் காட்ட வேண்டும்.

சவால்களுக்கு மத்தியில்
பல்வேறு சமூக கலாசார தடைகளையும் மீறி இம்முறை வரலாற்றில் முதற்தடவையாக அதிகபட்ச பெண் வேட்பாளர்கள் போட்டியிட்டிருக்கிறார்கள்.

அவர்களை போட்டியிடவிடாமல் தடுப்பதற்கு பல்வேறு சக்திகள் இயங்கின. குறிப்பாக மத நிறுவனங்கள் கூட கடுமையாக எதிர்த்தன. அவர்கள் அரசியலுக்கு பழக்கப்படவில்லை என்றார்கள். எங்கள் “பெண்களை அவர் பாட்டில் இருக்க விடுங்கள்”, “பொது மகளிர் ஆக்கிவிடாதீர்கள்...” என்று 90 வருடங்களுக்கு முன்னர் இதே கருத்துக்களை 1920களில் சர்வஜன வாக்குரிமைக்கான கோரிக்கைக்காகப் போராடியவேளை அன்றைய ஆணாதிக்கக் கும்பல் கூறியது. வாக்குரிமையைப் போராடி வெல்லவும் செய்தனர் நமது பெண்கள். ஆனால் இன்று; இலங்கையின் பெண்கள் இன்று மிகப் பெரும் ஆளுமை மிகுந்தவர்கள் என்பதை சகல துறைகளிலும் நிரூபித்து வந்திருக்கிறார்கள்.

பெண்கள் அரசியலில் ஈடுபட ஆண்களை விட அதிகமான சிக்கல்களை எதிர்கொள்ளவேண்டிய நிலை தொடர்ச்சியாக நிலவுகிறது. இரட்டைச்சுமை பழு, அவமானங்கள் என்பவற்றைக் கடந்து துணிந்து களத்தில் இறங்கினால் ஆண்களைப் போல பணச் செல்வாக்கில்லை, சண்டியர்கள் இல்லை, பயணங்கள், பிரச்சாரங்கள் என்பவற்றை செய்வதில் ஆண்களுக்கு இல்லாத கஷ்டங்கள். பெண்கள் மத்தியில் கூட பெண் வேட்பாளரை ஆதரிக்க வேண்டியது ஏன் என்கிற புரிதலின்மையால் பெண்களின் ஆதரவும் நினைத்த அளவு கிடைப்பதில்லை. இத்தனை சவால்களையும் மீறி நம் நாட்டுப் பெண்கள் களத்தில் போராடியிருக்கிறார்கள்.

ஏன் எமக்குப்ப யமா?
வேட்பாளர் பட்டியலில் 25% வீத பெண்களை சேர்க்குமளவுக்கு தம்மிடம் சக்திமிக்க பெண்கள் இல்லை என்று பல அரசியல் கட்சிகள் வாதிட்டன. பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க அதற்கு பதிலளிக்கும் போது “இனி எந்த ஒரு கட்சியும் தம்மிடம் அந்தளவு அரசியல் ரீதியில் வளர்ந்த பெண்கள் இல்லையென்று மறுத்துவிட முடியாது. இப்போது ஒரு சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது அதன்படி அவர்கள் குறைந்தபட்சம் 25%வீத பெண்களை இணைத்துத் தான் ஆகவேண்டும். கண்டுபிடியுங்கள்” என்று ஊடகங்களுக்குக் கூறினார்.

குறைந்தபட்சமாக 25% பெண்களை வேட்பாளர் பட்டியலில் இணைத்தே ஆகவேண்டும் என்கிற யோசனையை பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க கடந்த 2016 பெப்ரவரி மாதம் 09ஆம் திகதி பலத்த சலசலப்புகளின் மத்தியில் பாராளுமன்றத்தில் முன்வைத்திருந்தார்.

அதுபோல 25% அம்சம் உள்ளடங்கிய சட்ட மூல யோசனையை பாராளுமன்றத்தில் கொண்டுவந்தபோது ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கட்சியச் சேர்ந்த எதிர்க்கட்சியினர் பாராளுமன்றத்தில் எதிர்த்து குரல் எழுப்பினர். இதை எதிர்கொள்ளும் விதமாக ஆளுங்கட்சியைச் சேர்ந்த பெண் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் பலர் கடந்த செப்டம்பர் 20 அன்று “எய் பயத?” (ஏன் பயமா?) என்கிற தலைப்பில் பதாகைகளை சுமந்துகொண்டு வந்து பாராளுமன்றத்தில் உயர்த்திப் பிடித்தபடி அமைதியாக போராடினர்.

“பெண்களுக்கு இடமளியுங்கள்”, “பெண்களுக்கு இடமில்லையா”, “ஏன் எங்களுக்கு பயமா?” என்பது போன்ற கோஷங்களை அடங்கிய போஸ்டர்களை அவர்கள் பார்வைக்கு வைத்திருந்தனர். பெண்கள் விவகார அமைச்சர் சந்திராணி பண்டார, பிரதி அமைச்சர் விஜகலா மகேஸ்வரன், எண்ணெய்வள பிரதி அமைச்சர் அனோமா கமகே, நகர திட்டமிடம் பிரதி அமைச்சர் சுதர்ஷினி பெர்னாண்டோ புள்ளே, சுற்றுச்சூழல் அபிவிருத்தி பிரதி அமைச்சர் சுமேதா ஜயசேன ஆகியோர் இந்த எதிர்ப்பில் கலந்துகொண்டனர்.

சுதர்ஷினி பெர்னாண்டோ புள்ளே இந்த வாசகங்கள் அடங்கிய போஸ்டர்களை பாராளுமன்றத்தில் ஏனைய ஆண்களுக்கும் விநியோகித்தார். அன்றைய தினம் இத்தனை சிக்கல் மத்தியில் அது நிறைவேற்றப்பட்டது. ஆனால் எதிர்ப்பு வாக்குகள் இன்றி 9.10.2017 அன்று பாராளுமன்றத்தில் புதிய உள்ளூராட்சி சட்டத் திருத்தம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

ஆசியா, அவுஸ்திரேலியா கண்டங்களை எடுத்துக் கொண்டால் சர்வஜன வாக்குரிமையை பயன்படுத்திய முதல் பெண்கள் இலங்கைப் பெண்களாவர்.

அரசியல் ரீதியில் வளர்ச்சியுற்ற பெண்களைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்க முடியாமல் இருக்கிறது என்று காரணம் கற்ப்பித்தார்கள். தேர்தல் காலத்தில் ஆண்களுக்கு நிகராக வன்முறைகளை சமாளிக்க மாட்டார்கள் என்றார்கள். ஆணாதிக்க சூழலை எதிர்கொண்டு தாக்குபிடித்து தலைமை தாங்க மாட்டார்கள் என்றார்கள். ஆண்களைப் போல பகலிலும், இரவிலுமாக பணிபுரியும் இயல்பு அவர்களுக்கு இல்லை என்று காரணங்களை அடுக்கிக் கொண்டு போனார்கள். ஆனால் உலகில் இந்த நிலைமைகளை எதிர்கொண்டு தான் பெண்கள் தமது பிரதிநிதித்துவத்தையும், தலைமையையும் உறுதி செய்திருக்கிறார்கள் என்பதை அவர்கள் மறந்து போனார்கள்.

இறுதியாக நடந்த 2015 பொதுத்தேர்தலில்  6151 வேட்பாளர்களில் 556 பெண்கள் மாத்திரமே போட்டியிட்டிருந்தனர். அது மொத்த வேட்பாளர்களில் 9 வீதமாகும். 2012 இல் மாகாணசபைகளில் பிரதிநிதித்துவம் வகித்த பெண்களின் வீதம் 4% மட்டுமே.

இறுதியாக இருந்த உள்ளூராட்சி மன்றங்களில் 1.9% பிரதிநிதித்துவமே காணப்பட்டது. அந்த நிலையை மாற்றும் முனைப்புடன் புதிய சட்டத்தையும், ஜனநாயக அமைப்பு முறையையும் நம்பி களத்தில் இறங்கிய அவர்களுக்கு இப்போது ஏமாற்றத்தை கொடுத்திருக்கிறது புதிய நிலைமை.


ஆணாதிக்க பாராளுமன்றத்தின் அசட்டை
கடந்த 15ஆம் திகதியன்று தேர்தல் ஆணையாளர் மகிந்த தேஷப்பிரிய கூட்டிய ஊடக மாநாட்டில் குறிப்பிடும் போது;
“உதாரணத்திற்கு அம்பலாங்கொட பிரதேசசபை 20 ஆசனங்களைக் கொண்டது. 5 பெண்கள் தெரிவாக வேண்டும். ஸ்ரீ லங்கா பொதுஜன பெரமுன நகரசபைக் கைப்பற்றியது. அவர்கள் மொத்தம் 10 ஆசனங்களைப் பெற்றார்கள். ஐ.தே.க. – 7, ஐ.ம.சு.முன்னணி 3, ஜே.வி.பி – 1.
இதில் பொ.ஜ.பெ இரண்டு பெண்களை நியமித்ததாக வேண்டும். ஆனால் ஒருவர் தான் தொகுதியில் வென்றிருப்பதாகவும் மேலதிக பட்டியலில் இருந்து இன்னொரு பெண்ணைத் தெரிவு செய்ய முடியாது இருக்கின்றனர். அதற்குப் பதிலாக ஏனைய கட்சியில் இருந்தேனும் 25% கோட்டாவை நிரப்பியாகவேண்டும். ஐ.தே.க அல்லது ஐ.ம.சு.முன்னணி முன்வந்தால் தான் உண்டு.”

இது போன்ற நடைமுறைச் சிக்கல்களை சட்ட உருவாக்கத்தின் போது நுணுக்கமாக கவனிக்கத் தவறியிருக்கிறார்கள் சட்டவுருவாக்கத்தில் ஈடுபட்ட கட்சிகளும், பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களும். இது பெண்களின் பிரதிநிதித்துவத்தில் இருக்கும் அசட்டை என்பதைத் தவிர வேறென்ன கூற முடியும்.

இனி அடுத்ததாத செப்டம்பரில் மாகாண சபைகள் தேர்தலுக்காக இந் நாடு காத்திருக்கிறது. அதற்கு முன்னராவது இந்த சிக்கல்கள் தீர்க்கப்பட்டு பெண்களுக்கு நீதி கிடைக்குமா என்பது தான் இன்று எஞ்சியிருக்கும் கேள்வி.

நன்றி - தினகரன் 18.02.2018

“பிரதான மூவினங்களும் மும்மதங்களின் ஆதிக்கத்தில்தான் இயங்குகின்றன” - ஆய்வாளர், ஊடகவியலாளர் என்.சரவணன்


ஆய்வாளர் ஊடகவியலாளர் என்.சரவணன்
அரசியல், சமூகம், மதம், இனம், பெண்ணியம் உள்ளிட்ட பல்வேறு துறைகள் பற்றி ஆழ்ந்த சிந்தனையும் கூரிய பார்வையும் கொண்ட பேனாக்காரன் சரவணன்! இனம், மதம், மொழி என்கிற பேதங்களைக் கடந்த மனிதர். 1980–90 காலப்பகுதியில் இலங்கையில் வெளிவந்த மாற்றுப் பத்திரிகையான சரிநிகர்-இல்சமூக அவலங்களையும் அதற்குக் காரணமான தரப்பினரையும் துணிச்சலுடன் பதிவுசெய்த பத்திரிகையாளன். தமிழ் ஆங்கிலம் ஆகியவற்றுடன் சிங்கள மொழியிலும் அதிக பரிச்சயம் கொண்டவர். இந்த மொழியறிவின் துணைகொண்டு, இலங்கையில் இதுவரை வெளிவந்துள்ள பெருமளவிலான தமிழ் சிங்கள வரலாற்று நூல்களை ஆய்வு செய்துள்ளார். அதன் அடுத்தபடியாக ஏராளமான வரலாற்று நூல்களின் மூலங்களை பகுப்பாய்வும் செய்துள்ளார், இந்த நுட்பமான திறமைகளின் பிரதிபலிப்பாய், கண்டிக் கலவரம், அறிந்தவர்களும் அறியாதவைகளும் என இரண்டு நூல்களை எழுதியுள்ளார். வரலாறுகளின் நிஜமான பக்கங்களை ஆதிக்க சக்திகளும் மதவாதிகளும் திட்டமிட்டு மறைத்தும் தொடர்ந்து மறுதலித்தும் வருகிறார்கள் என்பதை தெளிவாகப் படம் பிடித்துக் காட்டியுள்ளன இந்த நூல்கள், குருட்டுத்தனமான மதவாதமும் அத்துமீறலான அரசியல் அதிகாரமும் மக்களின் வாழ்வியலை – அவர்களின் ஒற்றுமையை உருக்குலைத்துவிட்ட உண்மையை "1915 : கண்டி கலவரம்" நூலின் பல பக்கங்களில் கோடிட்டுக் காட்டியிருக்கிறார் என்.சரவணன். கட்டுமரத்திற்காக அவரைச் சந்தித்தேன்.
-லதா துரைராஜா

கட்டுமரன்: காலனித்துவ ஆட்சிக்குப் பின்னர், இலங்கையின் அரசியல் அதிகாரத்தில் மதம் எத்தகைய பங்கினை வகித்தது?
காலனித்துவ ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் இலங்கைக்குள் புகுந்தவேளை, இலங்கை என்பது ஒரு நாடக இருக்கவில்லை. 1815 இல் கண்டி ஒப்பந்தத்தின் மூலம், கண்டி ராஜதானி எழுதிக்கொடுக்கப்பட்டபோது இலங்கைத்; தீவு முழுவதும் ஆங்கிலேயர்களின் ஆட்சியின் கீழ் போனது. அந்த ஒப்பந்தத்தின் ஐந்தாவது பிரிவினூடாக பௌத்த மதத்தைப் பேணிப் பாதுகாப்பதாக ஆங்கிலேயர்களிடம் கையெழுத்தில் உறுதி வாங்கிக்கொண்டனர் கண்டி பிரதானிகள். அன்று தொடக்கம் இதனை சிங்கள-பௌத்த நாடாகவும் பௌத்த மதத்தைப் பேணிக் காப்பது அரசின் கடமையென்றும் ஆக்கிக்கொண்டனர் சிங்கள ஆட்சியாளர்கள்.

ஆனால், சோல்பரி அரசிலமைப்பிலோ, பௌத்த மதத்தைப் பேணிக் காப்பது அரசின் கடமையாக அறிவிக்கப்பட்டிருக்கவில்லை. எனினும், ஆங்கிலேயர்களின் முன்னைய ஒப்புதல் காரணமாக அது பெரிதுபடுத்தப்படவில்லை. ஆனால் 1956 அரசியல் மாற்றமானது, பௌத்தத்துக்கு அரசு முன்னுரிமை கொடுக்கப்படவேண்டும் என்கிற கோசத்தை எழுப்பியது, பண்டாரநாயக்கா ஆட்சியின் அந்தக் கனவை, அவரது துணைவி சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்க 1972 -இல் நனவாக்கினார். ஆப்போது ஆட்சிப் பீடத்தில் இருந்த சிறிமாவோ, பௌத்த மதத்திற்கு முதல் முறையாக அரசியலமைப்பு அந்தஸ்தினை வழங்கினார். 1978-ஆம் ஆண்டு இரண்டாவது குடியரசு அரசிலமைப்பில் அந்த விதியை மாற்ற முடியவில்லை. ஏன், அதன்பின் வந்த எந்த ஆட்சியாலும் கூட அதனை மாற்றமுடியவில்லை.

மத சமத்துவம் மீறப்படும் வேளைகளில் சிறுபான்மை இனங்கள் அதற்கு எதிர்வினையாற்றும்போதெல்லாம் அரசியலமைப்பில் அன்று நுழைத்துக்கொண்ட “பௌத்த மத” பற்றிய சரத்தை வைத்துக் கொண்டு தான் அந்த அபிலாஷைகளை முறியடிக்கின்றன என்பதையும் இங்கு கவனிக்க வேண்டும்.
கட்டுமரன்: மாற்ற முடியவில்லையா அல்லது எந்தவொரு ஆட்சியாளரும் இந்த மாற்றத்தை விரும்பவில்லையா?
இரண்டும் தான். மாற்ற முடியாத அளவுக்கு நிலைமையை சிக்கலாக்கியுள்ளார்கள் கடந்தகால ஆட்சியாளர்கள். இன்று அவர்களே விரும்பினாலும் கூட – அவர்களால் நிறுவப்பட்ட – நிறுவனமயப்பட்ட இந்த அமைப்பு முறை, அவர்களை மாற்ற விடப்போவதில்லை. ஏனென்றால் இன்று தனி நபர்கள் எவராலும் ஆட்சி அமைப்பு முறையை தீர்மானிக்க முடிவதில்லை. மாறாக இந்த தனி நபர்களின் கூட்டு முயற்சியால் கட்டமைக்கப்பட்டு நிறுவப்பட்ட சித்தாந்தமும், அதிகார அமைப்புமே தனி நபர்களின் அரசியல் திசைவழியை அல்லது அரசியல் பாதையைத் தீர்மானிக்கின்றன.

உதாரணத்திற்கு விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரன் இன்று உயிருடன் இருந்து,அவரிடம் இந்தத் தீவின் ஒட்டுமொத்த அதிகாரமும் வழங்கப்பட்டால் கூட அவரால் அவர்சார்ந்த இன மக்களுக்கு நீதி பெற்றுக் கொடுக்க முடியாது. மாறாக அவர் ஒரு சிங்கள –பௌத்த அதிகார கட்டமைப்பின் இயக்குனராக மட்டும் தான் இருந்திருக்க முடியும். நாட்டின் தலைவர்கள் வருவார்கள், போவார்கள், மாறுவார்கள்; ஆனால் அதிகாரத்துவ சித்தாந்தமும் அதைத் தாங்கிப் பிடித்து வழிநடத்தும் கட்டமைப்பும் ஸ்தூலமானதே!

என். சரவணன் எழுதிய கண்டிக்கலவரம்அறிந்தவர்களும் அறியாதவைகளும் நூல்கள்
கட்டுமரன்: தேசிய ஒருமைப்பாட்டில், மதத்தின் பங்கு எந்தளவில் இருக்க வேண்டும் என்று கருதுகிறீர்கள்?
அரசும் மதமும் ஒன்றிணையும்போது அது எத்தகைய விபரீதங்களை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றது என்பதற்கு வரலாறு நெடுகிலும் ஏராளமான உதாரணங்களைக் கூறமுடியும். அதிலும் பல்லின, பன்மத சமூகங்கள் வாழும் தேசங்களில் இது குறித்து சொல்லத் தேவையில்லை. இலங்கையைப் பொறுத்தளவில், மேலதிகமாக இன, மத முரண்பாடுகளால் சுயசிதைவைச் சந்தித்து, ஒட்டுமொத்த உலகுக்குமே மோசமான முன்னுதாரணமாக விளங்கிய நாடு. ஆக, அரசானது தனது மக்களை சமத்துவமாக நடத்தும் கட்டமைப்பைக் கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், அது ஈடேறவில்லை. ஒன்றை புனிதப்படுத்தும்போது, மறைமுகமாக புனிதம் அல்லாதவையும் உண்டு என்று பிரகடனப்படுத்தப்பட்டு விடுகிறது. ஆக, எந்த மதமும் இன்னொன்றை மதமாக அங்கீகரித்தது கிடையாது. சமமாக மதித்ததும் கிடையாது. மதங்களுக்கான பொதுப் பண்பு அது!

இலங்கையில் மேலாதிக்கம் செலுத்திவரும் பௌத்தம் இத்தனைக்கும் ஒரு மதம் அல்ல. புத்தர் பௌத்தத்தை வாழ்க்கைக்கான மார்க்கமாகத்தான் போதித்திருக்கிறார். ஆனால் நடைமுறையில் இன்று பௌத்தர்கள் அல்லாதவர்கள் மீது வெறுப்புணர்ச்சியை வளர்த்தெடுத்து வன்முறை வடிவம் எடுக்குமளவுக்கு கொண்டுவந்து விட்டிருக்கிறது. தேசிய ஒருமைப்பாட்டில் அல்லது மக்களை ஒற்றுமைப்படுத்துவதில் மதங்கள் தோல்வி கண்டுள்ளன. அதற்கு அரசு அனுசரணையாக இருந்துவருகிறது.
கட்டுமரன்: அப்படியென்றால், இலங்கையில் தலைவிரித்தாடும் மதசமத்துவமின்மை ஒழிந்துபோக வாய்ப்பே இல்லையா?
எதுவும் சாத்தியமற்றது என்றில்லை. சாத்தியமாவது எளிதான காரியமும் அல்ல. காலம், சக்தி, உழைப்பு, பொருள், அர்ப்பணிப்பு, என அனைத்தையுமு; பெரும் பிரக்ஞையுடன் விலை கொடுக்க தயாராக வேண்டும். முதலில் அந்தத் தயாரிப்புக்கு மக்களைத் தயார்படுத்துவதே மிகப் பெரும் சவாலான விடயம். அப்படியொரு மாற்றத்துக்கான தேவையை அடையாளம் கண்டே தசாப்தங்கள் கடந்துவிட்டன. ஆனால் இதுவரை சாத்தியப்படவில்லை. மத சமத்துவத்தின்மீது சிறிதளவேனும் நம்பிக்கை கொள்ள இன்று எதுவும் மிச்சமில்லையே!
கட்டுமரன்: இலங்கையின் சமூக மற்றும் கலாசார இயங்கியலில் மதத்தின் வகிபாகம் எத்தகையதாக உள்ளது?
இலங்கையில் வாழும் பிரதான மூவினங்களும் மும்மதங்களின் ஆதிக்கத்தில்தான் இயங்குகின்றன. நவீன உலகில் இனக் குழுமங்களின் அடையாள உருவாக்கம் என்பது ஆதிக்க குழுமத்தின் அதிகாரத்துவ அநீதியின் விளைவாக தம்மைத் தற்காத்துக்கொள்ள உருவாகும் இன்னொரு குழுமமாகவே பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. அதாவது அதுவரை பொது தேசியத்தின் அங்கமாகக் கருதிவந்த ஒரு சமூகம் தம் மீதான பாரபட்சத்தையும் அநீதியையும் உணருகிறபோதுதான், தமக்கான தனி அடையாளத்தை கோருகிறது. கலாசாரத்தைக் கட்டிக் காக்கவும் தலைப்படுகிறது. இலங்கையில் இனத் தேசியவாதம் மதத்தையும் இணைத்துக்கொண்டு சமாந்திரமாக வளர்ந்து ஏகபோக நிலையை எட்டிவிட்டிருக்கிறது. இன்று சிங்கள – பௌத்த தேசியவாதம், இனவாதமாகவும் பேரினவாதமாகவும் நீட்சியுற்று இறுதியில் பாசிச வடிவத்தை எட்டிப் பிடித்திருக்கிறது.
கட்டுமரன்: இதுபற்றி மேலும் விளக்குங்கள்?
சிங்கள பௌத்த பேரினவாதம் நிறுவனமயப்பட்டு வியாபித்து கோலோச்சி வருகிறது. அதற்கென்று இன்று ஓர் அரச வடிவம் இருக்கிறது. கல்விக் கட்டமைப்பு, சிவில் சமூகம், சிவில் அமைப்புகள், நீதிமன்றம், பாதுகாப்பு இயந்திரம் என எதையும் விட்டுவைக்கவில்லை. இவை அனைத்தினதும் அனுசரணையுடன் புடம்போட்டு வளர்த்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு சித்தாந்தம் இருக்கிறது. நாளாந்தம் அதனைப் புதுப்பித்துக்கொண்டே வந்திருக்கிறது. சிங்கள பௌத்தர்கள் அல்லாதோரின் பலத்தையும் கேள்வி கேட்கும் ஆற்றலையும் நசுக்கி அந்த இடத்தில் தனது இடத்தை பிரதியீடு செய்து வந்திருக்கிறது. இந்தப் பின்னணியில் இருந்துதான் அதன் வகிபாகத்தையும் திசைவழியையும் கண்டுணரலாம். நலிவடையச் செய்யப்பட்டவர்களுக்கான தற்காப்பையும், விடுதலையையும் கண்டடைய இந்த புரிதல் அவசியம்.


கட்டுமரன்: அண்மையில் நீங்கள் எழுதி வெளியிட்ட ‘கண்டிக் கலவரம்’, ‘அறிந்தவர்களும் அறியாதவைகளும்’ ஆகிய நூல்களில்  ‘பௌத்த பேரினவாதம்’ என்ற சொல்லாடலைப் பல இடங்களில் பயன்படுத்தியுள்ளீர்கள். இதுபற்றி சற்று விளக்க முடியுமா?
சிங்கள பௌத்த பேரினவாதம் என்கிறோம். அது நிறுவனமயப்பட்டிருக்கிறது என்கிறோம். ஆதற்கென்று ஒரு பலமான சித்தாந்தம் இருக்கிறது என்கிறோம்., ஆனால் இவற்றுக்கான தெளிவான விளக்கம் தமிழ் சூழலில் போதுமான அளவு நிறுவப்படவில்லை என்பதை நான் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே உணர்ந்துகொண்டேன். சிங்கள பௌத்தத்தை அதன் களத்தில் இருந்து அவதானித்து, அதன் மொழி பயன்பாட்டு சூழலை நுகர்ந்து, அதனை பின்தொடர்ந்து அவதானித்து வருவதை இன்றைய தமிழ் எழுத்தாளர்களோ ஆய்வாளர்களோ செய்வதில்லை. அது ஒரு பற்றாக்குறை மாத்திரமல்ல. அப்படிச் செய்யாவிட்டால் நாம் எப்படி ஒரு முடிவுக்கு வருவது? எப்படி ஒரு திறனாய்வைச் செய்வது? மதிப்பீடுகளை எவ்வாறு முன்வைப்பது? நமக்கான மூலோபாயம் – தந்திரோபாயங்களை எப்படி வகுப்பது?

இந்த பகுப்பாய்வுக்கான இடைவெளியை நிரப்பும் பணியைத்தான் நான் செய்துவருகிறேன். பெரியார் கூறுவார், “எனக்கு அந்தப் பணியைச் செய்ய என்ன யோக்கியதை இருக்கிறதோ இல்லையோ, ஆனால் அந்தப் பணியைச் செய்ய எவரும் முன்வராததால் நான் என் தலையில் அப்பணியை மேற்போட்டுக்கொண்டு செய்துவருகிறேன்” என்று.

எனது பணி அடுத்துவரும் ஆய்வாளர்களுக்கும் கொள்கை வகுப்பாளர்களுக்கும் அவசியமான தகவல், தரவுகள், கருத்துகளை முன்வைக்கிறது. தகவல்களும், தரவுகளும் திறனாய்வுக்கு அவசியம்.. கருத்துருவாக்கத்திற்கு மிகவும் அவசியம். இனத்துவ – மதத்துவ சிக்கல்களை ஆராய்வதற்கு தமிழில் இருந்து மாத்திரம் மூலங்களைப் பெற முடியாது. ஆங்கிலத்தில் இருந்து பெறுவதுகூட போதுமானதாக இருக்காது. அடிப்படை மூலங்களை சிங்கள மொழியில் இருந்து பெறுவது மிகவும் அவசியமானது.
கட்டுமரன்: உங்களுடைய இவ்விரு படைப்புகளும் பௌத்த-பேரினவாதம் மத்தியில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் என்றா நம்புகிறீர்கள்?
அப்படி ஒரு மாற்றத்தை நிச்சயம் ஏற்படுத்தப் போவதில்லை. ஆனால் தற்காப்பு நிலைக்கு தள்ளப்பட்டிருக்கிற சிறுபான்மை சமூகத்தினர் நிலைமையை தெளிவாக விளங்குவதற்கு பெரிதும் பயன்படும். அதற்கான விழிப்புணர்ச்சியைத் தரும். சிறுபான்மை சமூகத்தினருக்கு எதிரான வரலாற்று மூலத்தை விளங்கப்படுத்தும், ஆதிக்க சக்தியினரின் சித்தாந்த திசைவழியை அறியச் செய்யும். அதன் நீட்சி, தொடர்ச்சி, வியாபகம், என்பவற்றை தரவுகளுடன் நிறுவும். இந்தப் பின்புல விபரங்கள், விளக்கங்கள் இன்றி சிறுபான்மை இனங்கள் தமது அரசியல் எதிர்காலத்தை வகுக்க முடியாது என்பதே எனது நம்பிக்கை.
கட்டுமரன்: நீங்கள் இவ்வளவு உண்மைகளை ஆணித்தரமாகப் பதிவுசெய்த பிறகும் எனக்கொரு அவா - இன்றைய இலங்கையில் மதங்களினூடாக இன இணக்கப்பாடு ஏற்படுவதற்கு வாய்ப்புண்டா? இதற்கு என்ன செய்யவேண்டும்? எதைச் செய்யாமல் இருக்கவேண்டும்?
இனங்களுக்கிடையில் இணக்கப்பாட்டினை ஏற்படுத்துவதற்கு மதங்கள் போதுமானவையல்ல. பகைமை உணர்வில் இருந்தும் வெறுப்புணர்ச்சியில் இருந்தும் அதிகார உணர்வில் இருந்தும் தள்ளியிருந்தாலே இணக்கப்பாடு ஏற்பட்டுவிடும். இனப் பெருமிதம் போலவே மதப் பெருமிதம், சாதியப் பெருமிதம், ஆணாதிக்கப் பெருமிதம், வர்க்கப் பெருமிதம் எல்லாம் அதனதன் வடிவத்தில் இன்னொன்றை கீழ் தள்ளித்தான் இயங்குகிறது. இதில் மதத்தின் வகிபாகம் கணிசமானது. கற்பனாபூர்வமான மதக் கருத்துக்கள் யதார்த்த நிலையை சவாலுக்கு இழுத்துக்கொண்டேயிருக்கின்றன. இது ஒரு வம்பு மிக்க செயல்தானே!

மேலும் கூறினால், இலங்கையில் இனங்களுக்கிடையில் இணக்கப்பாட்டை ஏற்படுத்துவதில் மதங்கள் படுதோல்வி கண்டிருக்கின்றன என்பது வரலாறு. அதுமட்டுமின்றி, மதங்களே இணக்கப்பாட்டுக்கு பெரும் குந்தகத்தை ஏற்படுத்தியிருப்பதும் வரலாறுதான். அப்படியிருக்கையில் இதனைச் சரிசெய்ய மதங்களால் எதுவும் செய்ய முடியாது. தள்ளி நின்றாலே போதுமானது!

நன்றி - கட்டுமரன்

மலையகமும் மைத்திரியும் - ஜீவா சதாசிவம்


நீண்டகாலமாக இழுபறிநிலையில் இருந்த உள்ளூராட்சி தேர்தல் தற்போது நடைபெற்று முடிந்துள்ளது. இத்தேர்தல் முடிவுகளின் பின்னர்  நிர்வாகம் உட்பட பலதரப்பட்ட அதிகாரங்களில் மாற்றங்கள் வரும் என்று பலராலும் பேசப்பட்டுக்கொண்டிருப்பதை முடிவுகள் வெளியான தருணத்திலிருந்து  கேட்கக் கூடியதாக இருக்கின்றது. 

ஆம்! நடைபெற்று முடிந்த உள்ளூராட்சி தேர்தலில் மஹிந்த ராஜபக்ஷ தலைமையிலான ஸ்ரீலங்கா பொதுஜன பெரமுன (SLPP) பெருவாரியாக வெற்றிபெற்றுள்ளது. ஐக்கிய தேசியக் கட்சி இரண்டாம் இடத்தையும் ஜனாதிபதி தலைமையிலான ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர கூட்டமைப்பு, ஸ்ரீலங்கா சுதந்திர கட்சி ஆகியவற்றை இணைத்து ப்பார்க்கும்போது மூன்றாமிடத்தையும் மக்கள் விடுதலை முன்னணி நான்காம் இடத்தையும் பிடித்துள்ளன. 

ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன ,ஐக்கிய தேசியக் கட்சியையும் மஹிந்த ராஜபக் ஷவின் ஸ்ரீலங்கா பொதுஜன பெரமுனவையும் பகிரங்கமாக விமர்சித்தே தனது தேர்தல் பிரசாரத்தை மேற்கொண்டு வந்தார். எனவே அவருக்கு அளிக்கப்பட்ட வாக்குகள் அனைத்துமே மஹிந்தவுக்கும் ஐ.தே.க.வுக்கும் எதிரானது என்றே கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

நுவரெலியா மாவட்டத்தில் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியே மாவட்ட ரீதியாக அதிகளவு வாக்குகளைப் பெற்றுக்கொண்டுள்ள அதேநேரம் ஐந்து சபைகளையும் வெற்றிகொண்டு முன்னிலையிலுள்ளது. அதற்கு அடுத்து இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் நான்கு சபைகளையும்  ஸ்ரீலங்கா பொதுஜன பெரமுன (SPPP) மூன்று சபைகளையும் கைப்பற்றிக்கொண்டுள்ளன.

எனினும் புதிய கலப்பு தேர்தல்முறையின் அடிப்படையில் இரு கட்சிகள் கூட்டு சேர்ந்து ஆட்சியமைக்கலாம் என்பதன் அடிப்படையில் தேர்தல் முடிவுகள் அறிவித்து முடிவதற்கு முன்னதாகவே மஹிந்த அணியுடன் இணைந்து பதினொரு சபைகளில் ஆட்சியமைக்கப் போவதாக  இ. தொ.கா. பொதுச்செயலாளரும் நுவரெலியா மாவட்ட பாராளுமன்ற உறுப்பினருமான ஆறுமுகம் தொண்டமான் அறிவித்திருப்பது பலருக்கும் ஆச்சரியத்தை அளித்ததோ , இல்லையோ ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவுக்கு அதிர்ச்சியைக் கொடுத்திருக்கும்.

ஏனெனில் நுவரெலியா மாவட்டத்தில் உண்மையில் இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் தனித்து போட்டியிட்டது அம்பகமுவை பிரதேச சபை, தலவாக்கலை - லிந்துலை நகர சபை, நுவரெலியா மாநகர சபை, நுவரெலியா பிரதேச சபை ஆகியவற்றில் மாத்திரமே. ஏனைய ஒன்பது சபைகளிலும் ஒன்றில் சேவலில் வெற்றிலையும் அல்லது வெற்றிலையில் சேவலும் என இணைந்தே போட்டியிட்டிருந்தன.  

கொட்டகலை, நோர்வூட், அக்கரப்பத்தன, மஸ்கெலியா ஆகிய பிரதேச சபைகளில் ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர சுட்டமைப்பு அல்லது ஸ்ரீலங்கா சுதந்திர கட்சி  இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸின் சேவல் சின்னத்திலேயே போட்டியிட்டது. மறுபுறம் ஹங்குராங்கத்தை, கொத்மலை, வலப்பனை ஆகிய பிரதேச சபைகளில் ஜனாதிபதி தலைமையிலான வெற்றிலை சின்னத்திலேயே இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் தனது வேட்பாளர்களை களமிறக்கியிருந்தது.

எனினும் வெற்றிலை சின்னத்தின் தலைவரான ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன தனது கட்சி முக்கியஸ்தர்களையும்  அமைச்சர்களையும் அழைத்து வெற்றிலை,  கைச்சின்னத்தில் போட்டியிட்ட தமது அணி தேர்தல் முடிவுகளின் பின்னர் எத்தகைய முடிவுகளை எடுக்கவுள்ளது என்பதை கூடி ஆராய்ந்தது. தேர்தல் முடிவுகள் வெளிவந்து கொண்டிருந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை கூடி மதியம் வரை தொடர்ந்து அந்தக் கூட்டம் கொழும்பில் நடைபெற்றது.

அந்த கூட்டத்தில் கலந்துகொண்ட ஸ்ரீ  லங்கா சுதந்திர கட்சியின் முக்கிய உறுப்பினர்கள், அமைச்சர்கள் ஊடகங்களுக்கு கருத்து தெரிவிக்கும்போது இன்னும் ஓரிரு தினங்களில் ஜனாதிபதி தனது தீர்மானத்தை அறிவிப்பார். அந்த அறிவிப்பு முக்கிய மாற்றங்களைக் கொண்டு வருவதாக இருக்கும் என சொன்னார்களே தவிர அது என்னவென்று சொல்லவில்லை. 

ஊடகவியலாளர்கள் துருவித்துருவி கேட்டபோதும் சிரேஷ்ட அமைச்சர்கள் உறுதியான பதிலளிக்காமல் சிரித்துச் சமாளித்தனர். ஆனாலும், ஜனாதிபதி தலைமையிலான  வெற்றிலைச்சின்னத்துடன் இணைந்து போட்டியிட்ட இ.தொ.கா. ஜனாதிபதியின் அறிவிப்புக்கு காத்திராமலே தான் மஹிந்த அணியுடன்  இணைந்து ஆட்சியமைப்பதாக அறிவித்தமையானது ஜனாதிபதி வட்டாரத்தை தர்மசங்கடத்தில் ஆழ்த்தியுள்ளது. 


அதுவும் மஹிந்த அணியின் முக்கிய உறுப்பினரான நுவரெலியா மாவட்ட பாராளுமன்ற உறுப்பினர் சி.பி.ரத்நாயக்கவுடன் இணைந்து வாகனபவனி வந்து ஊடகங்களுக்கு அறிவித்தமையானது அவர்கள் கூட்டிணைந்துவிட்டார்கள் என்பதை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. தனது கட்சியிலிருந்து மஹிந்த அணிக்கு செயற்பட்டார்கள் என்ற காரணத்தால் சில  பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களை ஸ்ரீலங்கா சுதந்திர கட்சி அமைப்பாளர் பதவிகளிலிருந்து ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன விலக்கியிருந்தார். அவர்களுள் சி.பி.ரத்நாயக்கவும் ஒருவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

தனித்து போட்டியிட்ட  சபைகளில் மொட்டுடன் இணைந்து இ.தொ.கா. ஆட்சி அமைப்பது அவர்களது தீர்மானம். ஆனால் ஏனைய இடங்களில் இணைந்து போட்டியிட்டு இத்தகைய தீர்மானத்தை எடுத்திருப்பது கேள்விக்குறியாக்கியுள்ளது. 

நுவரெலியா மாவட்டத்தில் ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர கூட்டமைப்புக்கு வாக்களித்த அத்தனை பேரும் இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் ஆதரவாளர்கள் என்று சொல்லிவிட முடியாது. ஒருவேளை அங்கு கிடைத்த தமிழ் மக்களின் வாக்குகள் இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸுக்குரியது எனக் கொண்டாலும் ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர கூட்டமைப்புக்கு கணிசமான சிங்கள மக்களின் வாக்குகளும் கிடைத்திருக்கின்றன. அவை ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன மஹிந்தவுக்கு எதிராக முன்வைக்கப்பட்ட கருத்துக்களை ஏற்றுக்கொண்ட மக்களின் வாக்குகளாகும்.  அதேபோல மஹிந்த ராஜபக் ஷவின் அணியினருக்கு எதிராக பல்வேறு சவால்களை எதிர்கொண்டே மைத்திரியின் ஆதரவாளர்கள் வெற்றிலைச் சின்னத்துக்கு வாக்களித்திருப்பார்கள். 

எனவே அவர்கள் பற்றி எவ்விதமான அக்கறையும் கொள்ளாமல் ஜனாதிபதியுடனும் ஆலோசிக்காமல் இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் மஹிந்த அணியுடன் இணைந்து விடுத்திருக்கும் அறிவித்தலானது தேசிய அரசியலில் ஓரு சலசலப்பை உருவாக்கியுள்ளது. ஒருவேளை இந்த அறிவிப்பை ஜனாதிபதி மைத்திரிபால கண்டுகொள்ளாமல் விடுவாராக இருந்தால் இன்னும் இரண்டொரு நாட்களில் அவர் நாட்டு மக்களுக்கு விடுக்கப்போகும் செய்தியும் இதுதான் என்ற முடிவுக்கு வந்துவிடலாம்.

ஆனால், பொலன்னறுவையில் இடம்பெற்ற இறுதி பிரசார கூட்டத்தில் அவர் உரையாற்றியபோது தெரிவித்த கருத்துக்களே நாளை மறுதினங்களில் ஜனாதிபதியிடம் இருந்து வரக்கூடும். இனிமேல்தான் அவர் பொது ஜனாதிபதியாக வலம் வர எதிர்பார்க்கிறார் என்றே எதிர்வு கூறவேண்டியுள்ளது இந்த நிலையில் மைத்திரிபால சிறிசேன அன்று தான் ஜனாதிபதியாக தெரிவு செய்யப்படுவதற்கு காரணமான ஐக்கிய தேசியக் கட்சியையும் குறிப்பாக தமிழ்பேசும் மக்களையும் எந்தளவு தூரம் அறத்துடன் அணுகியிருக்கிறார் என்கின்ற கேள்வி சிறுபான்மை சமூகத்திடமும் ஐக்கிய தேசிய கட்சி ஆதரவாளர்களிடத்திலும் எழுந்துள்ளது.

 நாடு முழுவதிலும் மஹிந்த ராஜபக் ஷ அணியினருக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள வாக்குகள் பேரினவாத வாக்குகள் என்பது தெளிவாக புலனாகிறது. நுவரெலியா மாவட்ட முடிவுகளை பார்க்கும் போது கூட இதனை தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். சிங்கள மக்கள் அதிகமாக வாழும் ஹங்குராங்கத்தை பிரதேச சபையில் 24 வட்டாரங்களில் ஐக்கிய தேசிய கட்சி மூன்று ஆசனங்களையும் (இதில் தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணியின் வாக்குகளே அதிகம்) வெற்றிலைக்கு ஒரு ஆசனமும் (இதில் இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் வாக்குகளே அதிகம்)  கிடைத்துள்ள அதேவேளை ஏனைய இருபது வட்டாரங்களையும் நேரடியாக மஹிந்தவின் 'தாமரை மொட்டு' வென்றெடுத்தது.

அதேபோல வலப்பனை பிரதேச சபையின் 28 வட்டாரங்களில்  ஏழு ஆசனங்களை ஐக்கிய தேசிய கட்சி வெற்றிபெற (இதில் ஐந்து வட்டாரங்களில் தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி நேரடியாகவும் ஏனையவற்றில் பங்களிப்பையும் செய்துள்ளன.) நான்கு வட்டாரங்களில் ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர முன்னணியும் வெற்றிபெற (இதில் இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸின் பங்களிப்பு இருந்துள்ளது) ஏனைய பதினேழு வட்டாரங்களில் மஹிந்த அணியினரே வெற்றிபெற்றுள்ளனர். 

இந்த நிலைமைதான் முழு இலங்கை மட்டத்திலும் இடம்பெற்றுள்ளது. மறுபுறம் ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர கூட்டமைப்பு – இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் கூட்டணிக்கு ஜனாதிபதியின் முழுமையான ஆதரவு இருந்தது. தான் ஜனாதிபதி தேர்தலில் போட்டியிட்டபோது தனக்கு  எதிரான முழு பிரசாரங்களை மேற்கொண்ட இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் ஆறுமுகம் தொண்டமானையும் தேசிய பட்டியல் பாராளுமன்ற உறுப்பினரான எஸ்.பி.திசாநாயக்கவையும் துணைக்கு அழைத்துக்கொண்டே இம்முறை நுவரெலியா மாவட்டத்தில் களமிறங்கினார் மைத்திரிபால சிறிசேன. 

இங்கே ஞாபகப்படுத்த வேண்டிய விடயம் அன்று இவர் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிட்டபோது ஆதரவளித்த தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணியும் ஐக்கிய தேசிய கட்சி ஆதரவாளர்களும் மைத்திரி நுவரெலியா  மாவட்டத்திற்கு பிரசாரத்துக்கு வராதபோதே வாக்களித்து வெற்றிபெறச் செய்திருந்தனர் என்பதுதான். ஆனால், அதனையெல்லாம் மறந்துவிட்ட ஜனாதிபதி இன்று தனது கட்சியை காப்பாற்றவென ஆறுமுகனுடனும் , எஸ்.பி.யுடனும் கைகோர்த்து ஐக்கிய தேசிய கட்சிக்கும் தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணிக்கும் எதிராக இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் மேடையில் ஏறி தனது கட்சியையும் மறந்து சேவலுக்கு ஆதரவாக தலவாக்கலையில் பேசியிருந்தார்.

இத்தனைக்கும் நுவரெலியா – அம்பகமுவ பிரதேச சபையில் இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் தனியாகவும் வெற்றிலை தனியாகவும் போட்டியிட்டிருந்தன.  இன்று வெற்றிலை அங்கு காணாமலாக்கப்பட்டுள்ளது. இ.தொ.கா. மூன்று உறுப்பினர்களைக்கொண்டுள்ளது. அங்கு இ.தொ.கா. மஹிந்தவுடன் இணையவுள்ளது. எனவே தனது கட்சியை பணயம் வைத்து இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸுக்கு ஆதரவளித்த ஜனாதிபதிக்கு இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் கொடுத்திருக்கும் கைமாறு அதிர்ச்சிமிக்கதே.

இது மாத்திரமல்ல, தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி ஐக்கிய தேசிய கட்சியுடன் இணைந்து போட்டியிட்டு  நுவரெலியா மாவட்டத்தை வெற்றிகொண்டது மட்டுமல்லாமல், மயிரிழையில் தமது வெற்றியை நழுவவிட்டமைக்கும் ஜனாதிபதி இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸுடன் இணைந்து செயற்பட்டமையும் அவர்களது மேடையில் ஏறியமையுமே பிரதான காரணம்.  இதனை தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி தமது தவறுக்கான காரணமாக கொள்ள முடியாது என்பது வேறு விடயம். 

புதிய சபைகளை உருவாக்கிக் கொண்டதாக  அவர்கள் உரத்துக் கூறியளவிற்கு அதனை வெற்றிகொள்வதில்  தவறியுள்ளார்கள் என்பதை உணரவேண்டும். அரசாங்கத்திடம் பிரதேச சபை வெல்வது என்பதும் மக்களிடம்  வெல்வது  என்பதும் வேறு என தமிழ் முற்போக்குக் கூட்டணிக்கு இப்போது நன்றாகவே புரிந்திருக்கும்.  

பொதுத் தேர்தலில் தமக்கு கிடைத்த ஆணையின் அடிப்படையில்  அவர்கள் பணிபுரிந்திருந்தாலும் மக்கள் மத்தியில் வாக்கு கேட்பதில் அவர்கள் காட்டியிருந்த அசமந்த போக்கும் ஐக்கிய தேசிய கட்சிக்கு ஆதரவாக எடுத்திருந்த நிலைப்பாடும் கூட நுவரெலியாவில் தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி பின்னடைவுக்கு காரணமெனலாம். குறிப்பாக கண்டி, இரத்தினபுரி, கொழும்பு மாவட்டங்களில் அவர்கள் தனித்து போட்டியிட்டு கணிசமான முன்னேற்றத்தைக் காட்டியுள்ளனர். தாம் ஐக்கிய தேசிய கட்சியுடன் இணைந்து போட்டியிட்டதால் பிணைமுறி விவகாரமும் ஊழியர் சேலாப நிதி விடயமும் தமக்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளதாக அமைச்சர் திகாம்பரம் கூறியிருப்பது உண்மைதான். எனினும் கண்கெட்ட பிறகு சூரிய  நமஸ்காரம் என்ற கதைதான் இது.

எது எவ்வாறாயினும் மைத்திரிபால சிறிசேனவுக்கு அன்று வாக்களித்த மலையக மக்களுக்கு கடந்த இரு ஆண்டுகளாக அவரிடமிருந்து கிடைத்திருக்கக் கூடிய பிரதியுபகாரம் என்பது ஒன்று மில்லை. மாறாக அவருக்கு எதிராக செயற்பட்ட வர்களுக்கு அண்மையில் பதவிகளையும் வழங்கியிருந்தமையும் இங்கு சுட்டிக் காட்டத்தக்கது. 

எது எவ்வாறாயினும் எதிர்காலத்தில் தாம் எவ்வாறு, யாருடன் செயற்பட போகிறது என  இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் எடுத்திருக்கும் நிலைப்பாடும் ஜனாதிபதி  மைத்திரிபால சிறிசேன தனது கட்சி எவ்வாறு செயற்படப்போகின்றது என எடுக்கப்போகும் தீர்மானமும் ஒன்றாக அமையாது என்றே அரசியல் வட்டாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.  

மைத்திரியும் மலையக மக்களில் தமக்கு விசுவாசமாக இருப்பவர்கள் யார் என்பதை அறிந்துகொண்டு பிரதியுபகாரம் செய்ய இதுவே தருணம். தனது நன்றியுணர்வை வெளிப்படுத்த கிடைத்துள்ள சந்தர்ப்பத்தை ஜனாதிபதி மைத்திரிபால  சிறிசேன   நிறைவேற்றுவாரா? பொறுத்திருந்து பார்க்கலாம். 

நன்றி வீரகேசரி - 13/02/2018

தமிழர் வரலாறு ஆதாரபூர்வமாக வெளிப்படுத்தப்பட வேண்டும் - த.மனோகரன்


போலி வரலாற்றில் மிதக்கும் தமிழர் அரசியல் என்ற தலைப்பில் எச்.எல்.டி.மஹிந்தபால என்பவரால் எழுதப்பட்ட கட்டுரையின் தமிழாக்கம் வீரகேசரியில் வெளிவந்துள்ளது. அக்கட்டுரை நமது சிந்தனையைத் தூண்டுவதாயுள்ளது. அத்துடன் கல்வித்துறையில், வரலாற்று ஆய்வுத்துறையில் இதுவரை நாம் விட்ட அல்லது கண்டுகொள்ளாத பலவற்றைச் சுட்டிக்காட்டுவதாயுமுள்ளது. முதலிலே பல்கலைக்கழகங்கள் கற்பிப்பதுடன் ஆய்வுகள் செய்து உண்மையை வெளிக்கொண்டுவந்து அடுத்த தலைமுறைக்கு ஆறிவூட்டவேண்டும் என்ற கருத்துடைய கூற்றைக்கவனிப்போம். ஆனால் பெரும்பாலான பல்கலைக்கழக சமூகத்தினர் அரசியல் கருத்துகளைக்கூறுவதுடன் வரலாற்று உண்மைகளை ஆராய்வதில்லை. அதுமட்டுமல்ல பக்கச்சார்பான கருத்துகளை வெளிப்படுத்தி நாட்டில் பிரச்சினைகளையும் ஏற்படுத்துகின்றனர். இந்நாட்டின் சீரழிவுக்கு அதுவே காரணமுமாகின்றது.

தமிழர்களுக்கெதிரான கருத்தை, எதிர் ப்பை முன்னிலைப்படுத்துவது சிங்கள வரலாறாகக் கொள்ளப்படுவது போன்று சிங்களவருக்கெதிரான கூற்றுகள் தமிழர் வரலாறாகவும் கொள்ளப்படுகின்றது. இது ஆரோக்கியமான ஒன்றல்ல. திருவாளர் மஹிந்தபால அவர்கள் தனது கட்டுரையில் குறிப்பிட்டுள்ள பின்வரும் பந்தி கவனத்திற்குரியதாகின்றது. அப்பந்தியில் யாழ்ப்பாணத்தின் வரலாற்றை விரிவானதும், அதிகாரபூர்வமானதுமான எவரும் ஒருபோதும் முன்வைத்ததில்லை. ஆனால் அதேவேளை அவர்களால் கண்டுபிடிக்கக் கூடிய அழுக்குகளுக்கான சிங்கள பௌத்தர்களின் வரலாற்றைத் துருவுவதில் மனச்சாட்சியின் உறுத்தலுக்கு உள்ளாவதில்லை. புராண, வரலாற்று காலக்குறிப்புகளில் இலங்கையில் இந்து சமயத்தின் இருப்பு வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

இவ்வாறுள்ள நிலையில்,1505 இல் போர்த்துக்கேயர் இலங்கைக்குள் புகுந்தபோது இத்தீவில் மூன்று பிரதான இராச்சியங்கள், தனி அரசுகள் இருந்தன என்பது வரலாற்றுக்கூற்று. வடக்கே யாழ்ப்பாண அரசு என்ற தமிழரசு, மத்திய மலைநாட்டில் கண்டி அரசு, மேற்குப்பகுதியில் கோட்டை அரசு என்பன அவை. நாம் பண்டைய வரலாற்றை நோக்கும்முன் போர்த்துக்கேயர் மற்றும் ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்கு இடைப்பட்ட நிலைமைகளை அறிந்துகொள்வோம்.

சிங்கள அரசு என்று கொள்ளப்படும் கோட்டை அரசு அதன் அரசனான தர்மபாலனால்1580 ஆகஸ்ட் மாதம் 12 ஆம் திகதி போர்த்துக்கேய அரசுக்கு எழுத்துமூலம் கையளிக்கப்பட்டது. அடிமையாக்கப்பட்டது. போர்த்துக்கேயருக்கு அடுத்து ஒல்லாந்தர் இலங்கைக்குள் புகுந்தனர். அதன்பின் 1782 இல் ஆங்கிலேயர் புகுந்தனர். அதற்கிடைப்பட்ட காலத்தில் 1630 அளவில் போர்த்துக்கேயர் பலத்த போராட்டத்தின் பின்னர் யாழ்ப்பாணத் தமிழரசை கைப்பற்றினர்.

1792 இல் நாட்டுக்குள் புகுந்த ஆங்கிலேயர் 1815 இல் கண்டிய சிங்களப் பிரதானிகளின் உதவியுடன் கண்டி அரசைக் கைப்பற்றினர். அதாவது கண்டி அரசுகாட்டிக்கொடுக்கப்பட்டது. இலங்கையின் மூன்று பிரதான அரசுகளும் அந்நியர் வசமாகின. இவற்றில் சிங்கள அரசு எனப்பட்ட இரண்டும் அந்நியருக்குக்காட்டிக்கொடுக்கப்பட்டும், கையளிக்கப்பட்டும் தமது சுதந்திரத்தை தாமே அந்நியருக்கு அடகு வைத்தன. இது வரலாற்றுப்பதிவு. ஆனால், யாழ்ப்பாணத் தமிழரசு அந்நியருக்குப் பணியாது இறுதிவரை போரிட்டது என்பது வரலாறு. அதேபோல் வன்னியிலிருந்த தமிழ்ச்சிற்றரசும் அந்நியருக்கு அடங்காது இறுதிவரை போரிட்டு ஆங்கிலேயரின் ஆட்சிக்குட்பட்டது.

அண்மைய ஐந்து நூற்றாண்டுகளுக்குள் இடம்பெற்ற இலங்கைத்தீவின் வரலாற்றைக்கூட உரியபடி சரியான முறையில் வெளிப்படுத்த எவரும் முன்வரவில்லை. பாடசாலை மாணவ, மாணவியருக்கான கல்விப் பொதுத்தராதரப்பத்திர சாதாரண தர வகுப்புவரை வரலாறு ஒரு கட்டாயபாடமாகவும் அதேபோல் குறித்த தரப்பொதுப்பரீட்சைக்கும் உரிய கட்டாய பாடங்கள் ஆறில் ஒன்றாகவும் உள்ளது. ஆனால், அண்மைய அதாவது ஐந்து நூற்றாண்டுகளுக்குட்பட்ட வரலாறு கூட முழுமையாகக் கற்பிக்கப்படுவதில்லை. பாடத்திட்டங்களும் பாடநூல்களும் கல்வி அமைச்சால் தயாரிக்கப்பட்டாலும் அது குறைபாடுடையதாகவேயுள்ளது. யாழ்ப்பாண மற்றும் வன்னித்தமிழ் அரசுகள் பற்றி விபரம் அற்ற வரலாற்றுப்பாடமே இன்று பாடசாலையில் கற்பிக்கப்படும் வரலாறாகவுள்ளது.

இது தொடர்பாக அதாவது பாடப்புத்தகங்களில் தமிழர் வரலாறு மறைக்கப்படுவதாக புறக்கணிக்கப்படுவதாகப் பலமுறை பத்திரிகையூடாகச் சுட்டிகாட்டினேன். வீரகேசரியும் அவற்றைப் பிரசுரித்திருந்தது. இக்குறைபாடு தொடர்பாக யாழ்.மாவட்டப் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் டக்ளஸ் தேவானந்தா பாராளுமன்றத்தில் கேள்வி எழுப்பியதன் பலனாகக் கல்வி அமைச்சில் இடம்பெற்ற கலந்துரையாடலில் அமைச்சின் உயர் அதிகாரிகள், தேசிய கல்வி நிறுவன வரலாற்றுப்பாட அதிகாரிகள், கல்வி வெளியீட்டுத் திணைக்கள அதிகாரிகள், பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் உட்பட நாமும் கலந்துகொண்டோம்.

அக்கூட்ட கலந்துரையாடல்களில் தமிழர் தரப்பு இதுவரை வரலாற்றுப்பாடத்திலுள்ள குறைகளைச் சுட்டிக்காட்ட முன்வரவில்லையென்று குறைகூறப்பட்டது. தமிழர் வரலாறு இடம்பெறாமைக்கு தமிழர் தரப்பே காரணம் என்று கூறப்பட்டது. தமிழ் வரலாற்றுத்துறைசார்ந்தோர் அக்கறை காட்டுவதில்லையென்றும் சுட்டிக்காட்டப்பட்டது. அதில் உண்மையில்லாமலுமில்லை. வரலாற்றுப்பாடத்தில் தமிழர் வரலாறு இடம்பெறவேண்டும் என்று அழுத்திக்கூறி அதனை இடம்பெறச்செய்ய வேண்டும் என்ற ஆர்வமோ, துணிவோ அற்றவர்களா நமது தமிழ் வரலாற்றுத்துறையினர் என்று வேதனைப்படவேண்டியுள்ளது.

தமிழர் தரப்பு தமிழர் வரலாற்றை எடுத்துக்கூறத்தயங்கினாலும், திறந்த மனதுடன், நேர்மையாகத் தமிழர் வரலாற்றை வரலாற்றுப்பாடநூலில் இடம்பெற சிங்கள வரலாற்றாசிரியர்களுக்கும் உரிமை உண்டு. அது கல்வி நாகரிகம். தமிழர் வரலாற்றில் இருதரப்பினரும் தவறுவிட்டுள்ளனர்.

இலங்கை வரலாற்றில் ஐரோப்பியர் ஆட்சிக்கால நிகழ்வுகளை உரியபடி வெளிப்படுத்த பாடநூல் தயாரிக்கும் சிங்கள வரலாற்று ஆசிரியர்கள் தயங்குவதற்கு பின்வாங்குவதற்கு மூன்று காரணங்களை முன்வைக்க முடிகின்றது. இதை கல்வியமைச்சில் இடம்பெற்ற கலந்துரையாடலின் போதும் எடுத்துரைத்தேன்.

முதலாவது பண்டைய இலங்கையின் எல்லை அநுராதபுரத்திற்கு அப்பால் இருக்கவில்லை என்ற வரலாற்று நம்பிக்கையானதாயிருக்கலாம். நாட்டுக்கு உரித்தற்ற வெளிநாட்டின் வரலாற்றை நமது நாட்டின் வரலாற்றில் எவ்வாறு இணைப்பது என்ற சரியான நோக்காக இருக்கமுடியும்.

இரண்டாவதாக இனவாத சிந்தனை; அதாவது தமிழர்களும் இந்நாட்டை ஆட்சி செய்துள்ளார்கள். பண்டைய இருப்பைக்கொண்டவர்கள், ஒரு நிலப்பரப்பில் இருப்பைக்கொண்டவர்கள். பழைமையான வரலாற்றை, பண்பாட்டைக்கொண்டவர்கள் என்ற உண்மையை வெளியிடக்காட்டும் தயக்கம் உண்மையை வெளிப்படுத்தவுள்ள வெறுப்பு.

மூன்றாவது தாழ்வுச்சிக்கல். சிங்கள அரசு எனப்படும் கோட்டை அரசு அதன் அரசனால் சுயவிருப்பின் பேரில் போர்த்துக்கேயரிடம் கையளிக்கப்பட்டு தானே அந்நியருக்குத்தன்னை அடிமைப்படுத்திக்கொண்டது. கண்டி இராச்சியம் அங்கிருந்த சிங்களப்பிரதானிகளால் ஆங்கிலேயருக்குக் காட்டிக்கொடுக்கப்பட்டது. ஒப்பந்தம் மூலம் சரணடைந்தது. இருந்த ஆட்சியைப் பறித்து ஆங்கிலேயரின் காலடியில் வைத்த வரலாறு கொண்டது.

ஆனால், யாழ்ப்பாணத் தமிழ் அரசு அந்நியரான போர்த்துக்கேயரை எதிர்த்து இறுதிவரை போர் செய்தது. இறுதியில் தோல்வியடைந்தாலும் பணியவில்லை. சரணடையவில்லை. அதேபோல் வன்னியின் தமிழ்ச்சிற்றரசும் ஆங்கிலேயருக்கு அடிமைப்படாமல் இறுதிவரை வீரப்போர் செய்தது என்பது வரலாறு. இவ்வாறு தமிழர்கள் அந்நியருக்கு எதிராக இறுதிவரைபோரிட்ட வரலாறு கற்பிக்கப்படுமானால் அது இரு இனங்களின் நாட்டுப்பற்றின் ஏற்றத்தாழ்வுகளை வரலாற்றில் பதித்துவிடும் என்ற தாழ்வுச்சிக்கலால்தான் தமிழர் வரலாறு தவிர்க்கப்படுகின்றதா என்று கேள்வியெழுப்பினேன்.

விடப்பட்ட தவறுகள் திருத்தப்படும். தமிழர் வரலாறு வரலாற்றுப் பேராசிரியர்கள், கல்விமான்களின் உதவியுடன் இடம்பெறச்செய்யப்படும் என்று உறுதியளிக்கப்பட்டு மாதங்கள் பல கடந்துவிட்டன. எதுவும் நடக்கவில்லை. இக்கூட்டங்களுக்கு கல்வி இராஜாங்க அமைச்சர் வே. இராதாகிருஷ்ணன் தலைமை தாங்கினாரென்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. இக்கலந்துரையாடலில் பங்குபற்றிய யாழ்ப்பாண பல்கலைக்கழக வரலாற்றுத்துறை பேராசிரியர்கள், விரிவுரையாளர்கள் ஆர்வம் செலுத்தவேண்டும். கவனம் செலுத்தவேண்டும்.

போர்த்துக்கேயரின் வருகைக்கு முற்பட்ட அதாவது 1505 க்கு முற்பட்டகால இலங்கைத்தீவின் வரலாற்றில் தமிழர் இருப்பு தொடர்பான வரலாற்றுப்பதிவுகள் இடம்பெறவில்லை. அதுவும் வரலாற்றுப்பாடக்குறைபாடாகும். கி.மு. 543 ஆம் ஆண்டில் இலங்கைத்தீவில் விஜயன் ஒதுங்கினான். அவனுடன் எழுநூறு தோழர்களும் வந்தனர். அவர்களில் ஒருவனாகவிருந்த உபதிஸ்ஸன் என்ற பிராமணன் இலங்கையின் நாலாபக்கங்களிலுமிருந்த ஐந்து சிவாலயங்களைச் சென்று வழிபட்டதாக மகாவம்சம் போன்ற நூல்களில் கூறப்பட்டுள்ளன. அதை சேர்.போல்.ஈ.பீரிஸ் என்ற வரலாற்றாசிரியரும் உறுதிப்படுத்தியுள்ளார்.

குறித்த ஐந்து சிவாலயங்களும் விஜயன் வருகைக்கும் முற்பட்டது. அதாவது 2561 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது. விஜயன் வருகைக்கு 236 ஆண்டுகளுக்குப் பின்பே அதாவது 2325 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தேவநம்பியதீசன் காலத்தில் மஹிந்ததேரரினால் பௌத்தசமயம் முதன்முதல் இலங்கையில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. பௌத்த சமயம் இலங்கையில் அறிமுகப்படுத்தப்படும் முன்பே இலங்கையில் இந்து சமயம் சிறப்புற்றிருந்தது என்பதற்கு உபதிஸ்ஸனின் யாத்திரையே சான்று பகர்கின்றது.

குறித்த உபதிஸ்ஸன் என்ற பிராமணன் வடக்கே யாழ்ப்பாணத்திலிருக்கும் நகுலேஸ்வரம், கிழக்கே திருகோணமலையிலுள்ள கோணேஸ்வரம், மேற்கே மன்னாரிலுள்ள கேதீஸ்வரம் மற்றும் சிலாபத்திலுள்ள முன்னேஸ்வரம் என்பவற்றுடன் இன்று விஷ்ணு கோயிலாக மாற்றமடைந்துள்ள தெவிநுவரவில் உள்ள தொண்டீஸ்வரத்தையும் சென்று வழிபட்டுள்ளதாகக் கூறப்படுகின்றது. இது இலங்கைத்தீவில் இந்துத்தமிழர்களின் பண்டைய அதாவது விஜயன் இலங்கைத்தீவில் அடியெடுத்துவைத்த போதிருந்த நிலைமையை தெளிவாக வெளிப்படுத்துகின்றதல்லவா?

குறித்த ஐந்து சிவாலயங்களையும் தமிழர்களின் வரலாற்றை உறுதிப்படுத்தும் சான்றுகளாகக் கொள்வதில் ஏன் தயங்க வேண்டும்? ஏழாம் நூற்றாண்டில் திருக்கோணேஷ்வரம் மீதும் திருக்கேதீஸ்வரம்மீதும் பாடப்பட்ட தேவாரத்திருப்பதிகங்கள் பதிநான்கு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் இலங்கையின் இந்துத்தமிழர்களின் வரலாற்று இருப்பை வெளிப்படுத்துகின்றது.

அனுராதபுரத்தைத் தலைநகராகக் கொண்டு கி.மு. 205 கி.மு.161 வரை ஆட்சி செய்த எல்லாளன் தமிழன் என்று ஏற்றுகொள்ளும்போது அவனின் வரலாற்றை தமிழர் வரலாற்றிலிருந்து ஒதுக்கமுடியுமா? எல்லாளனுக்கு முற்பட்ட பந்துகாபயன், மூத்தசிவன், தேவநம்பியதீசன், உத்திகன், மகாசிவன் போன்றவர்கள் தமிழர்கள் இல்லையா? அண்மையில் பேராசிரியர் புஞ்சிபண்டா ஏக்கநாயக்க என்பவர் சிங்கள மொழி உருவாகி ஆயிரத்து முந்நூறு ஆண்டுகளே ஆகின்றன என்று கூறியிருந்தார். அவ்வாறாயின் சிங்களமொழி உருவாவதற்கு முற்பட்ட காலத்தின் இலங்கையரின் மொழி எது என்ற கேள்வி யெழுகின்றது. இதை விதண்டாவாதம் என்று எவரும் கூறமுடியாது. உண்மையை ஆராய வேண்டும்.

ஏழு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் தம்பதெனிய இராச்சியத்தை கி.பி.1236 முதல் கி.பி.1273 வரை ஆட்சி செய்த நான்காம் பராக்கிரமபாகுவின் அரசசபையில் தேநுவரப்பெருமாள் என்ற தமிழ்ப்பண்டிதரால் “சரசோதிமாலை” என்ற வெண்பா வடிவிலான தமிழ்நூல் அரசன் முன்னிலையில் அரங்கேற்றப்பட்டுள்ளது. இதன்மூலம் இன்றைய குருநாகல் மாவட்டத்தில் தமிழ்மொழியும், தமிழர்களும் பெற்றிருந்த சிறப்பு வெளிப்படுவதுடன் அரசனும், அரசசபையிலிருந்தோரும் தமிழ்ப்புலமை பெற்றவர்களாக இருந்துள்ளனர் என்பது வெளிப்படுகின்றது.

கொழும்பு மாவட்டத்தின் தென்பகுதி யில் இரத்மலானை என்ற இடத்தில் திருநந்தீஸ்வரம் என்ற சிவாலயம் உள்ளது. அதன் வரலாறு மேற்கிலங்கையில் தமிழரின் இந்துக்களின் பண்டைய இருப்பை, சிறப்பை பெருமையை, வளத்தைக் கட்டியம்கூறி நிற்கின்றது. கி.பி.1518 இல் போர்த்துக்கேயரால் சிதைக்கப்பட்ட இவ்வாலயம் பற்றி தனது சிங்கள மொழியிலான காவியமான “சலலிஹினி சந்தேசய” என்ற நூலில் தொட்டகமுவே ராகுல தேரர் என்ற பிக்கு இவ்வாலயத்தில் ஈஸ்வரனுக்குச் செய்யப்படும் பூசைகள் பற்றிக்குறிப்பிட்டுள்ளதுடன் மக்கள் விரும்பும் இனிய தமிழ் மொழியில் தோத்திரம் பாடுவார்கள் என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளார். குறித்த காவியநூல் கி.பி.1454 இல் ஆக்கப்பட்டது.

தோண்டத்தோண்டப் புதையல் கிடைப்பதுபோல் இலங்கையின் தமிழர் வரலாற்றை ஆழமாக ஆராயும் போது பல விடயங்கள் வெளிவரும். தமிழர்களின் பண்டைய வரலாறும் உறுதிப்படுத்தப்படும்.

ஆனால், அதற்கான முயற்சியில் வரலாற்றை கற்று பல்கலைக்கழகங்களில் துறைசார் அறிஞர்களாகவுள்ளோர் துணிந்து ஈடுபடாமலிருப்பது வேதனையானது. மஹிந்தபால கூறுவதுபோல் பெரிய வரலாற்று இடைவெளியொன்றை எதிர்நோக்கியுள்ள தமிழ் வரலாற்றியலாளர்கள் தங்களது அகம்பாவமான அரசியலையும், சுயநிர்ணய உரிமைக் கோரிக்கையையும் செல்லுபடியானதாக்குவதற்கு தமிழ் வரலாறு ஒன்று இல்லையென்பது குறித்து மனம் நொந்து கொண்டார்கள் என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

தமிழருக்கென்று இந்தநாட்டில் தெளிவான இரண்டாயிரத்து ஐநூறு ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட வரலாறு உள்ளபோது தமிழர் தரப்பினர் மனம் நோவது ஏன்? சிந்திக்கவேண்டும். நம்மை, நமது வரலாற்று இருப்பை, வளத்தை, பெருமையை நாம் வரலாற்று ரீதியாக அறியத்தடையேன்? தயக்கமேன்?

நன்றி - வீரகேசரி

“மலையகமக்கள் கவிமணி” சி.வி.வேலுப்பிள்ளை (1914 -1984) நினைவுகள் - லெ.முருகபூபதி


ஆரம்பத்தில்   ஆங்கிலத்தில் எழுதி,  காலப்போக்கில்  தமிழில் எழுதத்தொடங்கிய ஆளுமை

“பிள்ளைகளுக்கு கதை கேட்பதில் எத்தனை இன்பம். கதை சொல்லுவதில் பாட்டிக்குத் தனி இன்பம். பாட்டி தான் கண்டதையும் கேட்டதையும் தன்னைப்பற்றியும் தன் குடும்பம் தன் பந்துக்கள், தன் கிராமம், தன் ஊர், தன் இன்ப துன்பம் இவைகளைப்பற்றியும் கதை கதையாகச்சொல்லுவாள். பேரன் பாட்டியை கதைசொல்லும்படி கேட்டபோது, அவள் நான் பிறந்த கதைசொல்லுவேனா? நான் பட்ட கதைசொல்லுவேனா? என்ற கேள்வியைச்சொல்லி கதையை ஆரம்பித்தாளாம்.

பலவருடங்களுக்குப்பின் மலைநாட்டில் பிறக்கும் ஒரு பேரன் தன் பாட்டியிடம் கதைசொல்லும்படி கேட்டால், அநேகமாய் பழைய பாட்டி சொன்ன பதிலையே சொல்லுவாள். அது நாம் பிறந்த கதையாகவும் பட்ட கதையாகவும்தான் இருக்கமுடியும். இந்தக்கதை நாடற்றவர், வீடற்றவர் கதை.” இவ்வாறு தொடங்குகிறது அமரர் சி. வி. வேலுப்பிள்ளையின் நாடற்றவர் கதை.

இதன் முதல் பதிப்பு 1987 இல் தமிழகத்தில்தான் வெளிவருகிறது. அவருடைய வாரிசுகளில் ஒருவரான இர. சிவலிங்கம் அதனை தமிழகத்தில் வெளியிடுகிறார்.

உலகின் பலபாகங்களில் இன்றும் நாடற்றவர்கள், வீடற்றவர்கள் பரதேசிகளாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அதனால்தான் இயக்குநர் பாலாவும் பரதேசி என்ற பெயரிலே அவர்களின் கதையை படமாக்கினார்.

பேரக்குழந்தைகளுக்கு கதை சொல்லக்கூடிய பாட்டிமாரின் நேரத்தை தற்காலத்தில் மெகா சீரியல்கள, தொலைக்காட்சிகள் ஊடாக ஆக்கிரமித்துள்ளன. அதனால் கதைசொல்வதற்கு பாட்டிகளும் இல்லை. கேட்பதற்கு பேரர்களும் இல்லை. பாட்டிகள் வேறு உலகத்திலும் பேரர்கள் வேறு உலகத்திலும் இருக்கும் இக்காலத்தில் இலங்கையில் வெள்ளையர்களினால் இழுத்துவரப்பட்டு மலையக காடுகளை பசுமையாக்கிய கறிவேப்பிலைகளாக தூக்கியெறியப்பட்டு ஒப்பாரிக்கோச்சிகளில் ஏற்றப்பட்டவர்களின் கதையை சி.வி. வேலுப்பிள்ளையின் நூலிலிருந்து தெரிந்துகொள்கின்றோம்.

கறிவேப்பிலைகள், ஒப்பாரிக்கோச்சி என்ற தலைப்புகளிலும் இலங்கை மலையக எழுத்தாளர்கள் கதைகள் எழுதியிருக்கிறார்கள்.

சி.வி. என்று இலக்கியஉலகில் அறியப்பட்ட வேலுப்பிள்ளை அவர்கள் மலையகத்தில் தலவாக்கொல்லையில் மடக்கொம்பரை என்ற கிராமத்தில்  1914 ஆம் ஆண்டு செப்டெம்பர் மாதம் 14 ஆம் திகதி பிறந்தவர். அவருடைய நூற்றாண்டு கொண்டாடப்பட்டு, மூன்று வருடங்கள் கடந்த நிலையில் அவர் பற்றி எழுதுகின்றேன்.

இவரை கொழும்பில் ஒரே ஒரு தடவைதான் சந்தித்துபேசியிருந்தாலும் அன்றைய தினத்தை என்னால் மறக்கமுடியாது.  1982 ஆம் ஆண்டு நடுப்பகுதியில் வெள்ளவத்தையில் இலக்கிய ஆர்வலர் நண்பர் ரங்கநாதன் அவர்களின் இல்லத்தில் ஒரு இனிய மாலைப்பொழுதில் நடந்த சந்திப்பில்தான் அவரை முதல் முதலில் கண்டேன்.

அவ்வேளையில்  எமது இலங்கை முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் பாரதி நூற்றாண்டு கொண்டாட்டங்களை நாடளாவிய ரீதியில் தொடக்கிவைத்திருந்தது. தமிழகத்திலிருந்து எழுத்தாளரும் அவ்வேளையில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தமிழ் மாநில செயலாளரும் கட்சியின் ஏடு ஜனசக்தியின் ஆசிரியருமான தோழர் த. பாண்டியனை அழைத்திருந்தது.

அவர் தமிழகம் திரும்புவதற்கு முதல் நாள் ரங்கநாதன் இல்லத்தில் நடந்த சந்திப்பு தேநீர் விருந்துபசாரத்திற்கு சி. வி. வேலுப்பிள்ளையும் வருகை தந்திருந்தார். பேராசிரியர் கைலாசபதி, சோமகாந்தன், மாணிக்கவாசகர், பிரேம்ஜி ஞானசுந்தரன், அந்தனி ஜீவா, தெளிவத்தை ஜோசப், மேமன்கவி, நீர்வை பொன்னையன் உட்பட பலர் வருகை தந்திருந்தனர்.

சி.வி.வேலுப்பிள்ளையின் உறவினரான ஸி. எஸ். காந்தி என்ற பத்திரிகையாளர் வீரகேசரியில் உதவி ஆசிரியராக இருந்தார். அங்கு நானும் பணியாற்றியதனால் அடிக்கடி சி.வி. அவர்கள் பற்றி கலந்துரையாடுவோம். சி.வி. எழுதிய தொடர்கதைகளை வீரகேசரியிலும் தினகரனிலும் ஏற்கனவே படித்திருக்கின்றேன். அப்பொழுது நான் பாடசாலை மாணவன்.

பின்னாளில் நானும் சி.வி. போன்று எழுத்தாளனாவேன் என்று கனவும் காணாத பருவத்தில் அவருடைய கதைகளைப்படித்து மலையக  மக்களின் ஆத்மாவைத் தெரிந்துகொண்டேன்.

1982 இல் அவரைச்சந்தித்தவேளையில் தமிழகத்தின் மூத்த எழுத்தாளரும் பாரதி இயல் ஆய்வாளருமான தொ.மு. சி. ரகுநாதனின் பேரன் முறையானவன் என்று என்னை அறிமுகப்படுத்தியதனால் தனது நெஞ்சத்திற்கு நெருக்கமானவன் என்ற ரீதியில் என்னை அணைத்துக்கொண்டார்.

அதன் பின்னர் 1983 இல் இலங்கையில் நடந்த பாரதி நூற்றாண்டு  நிகழ்ச்சிகளுக்காக தமிழகத்திலிருந்து ரகுநாதனையும் பேராசிரியர் எஸ். ராமகிருஷ்ணனையும் படைப்பாளி ராஜம் கிருஷ்ணனையும் எமது முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் அழைத்திருந்தது. அச்சமயம் மீண்டும் ரகுநாதனுடன் சி.வி. அவர்களுக்கு நெருக்கம் வந்தது.





சி.வி.யின் இனிப்படமாட்டேன் நாவலின் மூலப்பிரதியை ரகுநாதன் தமிழகத்தில் வெளியிடுவதற்காக எடுத்துச்சென்று சென்னையில் பதிப்பித்தார். குறிப்பிட்ட நூல்  1984 இல் அச்சகத்தில் தயாராகும்போது நான் ரகுநாதன் அவர்களுடன் சென்னையில் நின்றேன்.

ரகுநாதனும் அந்த நாவலை சிலாகித்து பேசியிருக்கிறார்.

சி.வி.  1984 இல்  மறைந்த வேளையில் அந்தத் துயரமான செய்தி பரவலாக அறியப்படவில்லை என்பது வருத்தமானது.

நாட்டில் நிலவிய அசாதாரண சூழ்நிலையும் அதற்கு முக்கிய காரணம்.

சி.வி. அவர்கள் கொழும்பில் நாலந்தா கல்லூரியில் கற்றவர். 1934 ஆம் ஆண்டு ரவீந்திரநாத தாகூர் இலங்கைவந்தசமயத்தில் அவரை நேரில் சந்தித்து, தான் எழுதிவைத்திருந்த விஸ்மாஜினி என்னும் இசைநாடக நூலை அவரிடம் வழங்கி ஆசிபெற்றிருக்கிறார்.

இலங்கை வானொலி  Voice of lanka  நிகழ்ச்சியில்  இவரது Tea Pluckers என்ற கவிதை அறிமுகமானதையடுத்து வானொலி நேயர்கள் மத்தியிலும் அறிமுகமானவர். ஆங்கிலப்புலமை மிக்க சி.வி, ஆங்கிலத்தில் பல படைப்புகளை தந்திருப்பவர். இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸின் உத்தியோகபூர்வ ஏடான Congress News  என்னும் ஏட்டிலும் ஆசிரியராக இருந்தார்.

கதை என்னும் இலக்கிய இதழ், மாவலி என்ற மாத இதழ் ஆகியனவற்றினதும் ஆசிரியராக இயங்கினார் என்பதை அறிகின்றோம். கைலாசபதி தினகரன் பத்திரிகையில் ஆசிரியராக பணியாற்றிய காலத்தில், கொழும்பில் வசித்த சில எழுத்தாளர்களுக்கு முக்கிய பொறுப்புகளை வழங்கியிருந்தார்.  பிறநாட்டு இலக்கியவாதிகளை அறிமுகப்படுத்தி அவர்தம் படைப்புகளையும் தினகரனில் வெளியிடச்செய்வதற்கு அவர் சிலருடன் தொடர்புகளை பேணிவந்தார்.

அக்காலப்பகுதியில் இலக்கிய ஆர்வலரும் சிறந்த மொழிபெயர்ப்பாளருமான பொன். கிருஷ்ணசாமி  அவர்களைக்கொண்டு சி.வி.யின் ஆங்கிலப்படைப்புகளை தினகரனில் மொழிபெயர்த்து வெளியிடுவதற்கு ஆவனசெய்தார். சி.வி.யின்  மனைவி இலங்கையில் பெரும்பான்மை இனத்தைச்சேர்ந்தவர் என்பதும், அவரும் கவிதைகள் எழுதுவார் என்பதும் நம்மால் அறியக்கூடிய தகவல்கள்.

1947 இலிருந்த சோல்பரி அரசியலமைப்பின் பிரகாரம் நடந்த சட்டசபைத்தேர்தலில் மலையகத்திலிருந்து தெரிவான ஏழு பிரதிநிதிகளுள் சி.வி.யும் ஒருவர். தலவாக்கலை தொகுதியிலிருந்து தெரிவாகியிருக்கும் சி.வி. பின்னர் அன்றைய ஐக்கிய தேசியக்கட்சி பதிவியிலிருந்த காலத்தில் நிறைவேற்றப்பட்ட குடியுரிமைச்சட்டத்தால் அந்த வாய்ப்பையும் இழக்கநேர்ந்தது.

அந்தச்சட்டம்தான் மலையக தமிழ் தோட்டத்தொழிலாளர்களை நாடற்றவர்களாக்கியது. அதன்பின்னர் சி.வி.யின் தொழிற்சங்க நடவடிக்கைகள் தீவிரமடைந்தன. இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் சௌமியமூர்த்தி தொண்டமான் தலைமையில் வலதுசாரிப்போக்குள்ள தொழிற்சங்கமாக இயங்கியதனால் சி.வி. வெள்ளையன் முதலானவர்களிடமிருந்து முற்போக்கான தொழிற்சங்கமாக தொழிலாளர் தேசிய சங்கம் உருவானது.  மீண்டும் புதிய அரசியலமைப்பின் பிரகாரம் 1977 இல் நடந்த நாடாளுமன்றத்தேர்தலில் நுவரெலியா தொகுதியில் போட்டியிட்டு தோல்வி கண்ட சி.வி. அரசியல், தொழிற்சங்கம், இதழியல், படைப்பிலக்கியம், மற்றும் சமூகப்பணிகளில் தமது ஆளுமையை வெளிப்படுத்தி வாழ்ந்தவர்.



அவருடைய In Ceylon’s Tea Garden நூலை கவிஞர் சக்தி பாலையா இலங்கை தேயிலைத்தோட்டத்திலே என்ற பெயரில் மொழிபெயர்த்துள்ளார். வாழ்வற்ற வாழ்வு, எல்லைப்புறம், நாடற்றவர் கதை ஆகியனவற்றை பொன். கிருஷ்ணசாமி மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்.

சி.வி. அவர்களின் நூற்றாண்டு காலத்தில்  இலங்கையில் அவரது நினைவாக முத்திரையும் வெளியிடப்பட்டது. சி.வி.  ஆரம்பத்தில் தொடர்ச்சியாக ஆங்கிலத்தில் எழுதியிருந்தாலும் மலையக மக்களைப்பற்றித்தான் எழுதிவந்தவர்.

பின்னாளில் அவர் தமிழிலேயே சில நவீனங்களை படைத்தார். அவ்வாறு வெளியானவைதான் பார்வதி, இனிப்படமாட்டேன் முதலானவை. சி.வி. தமது இலக்கியப்பிரவேசகாலத்தில் முதலில் ஆங்கிலத்தில் எழுதியதன் மூலம் மலையக மக்களின் வாழ்வை பரவலாக அறியச்செய்தவர்.

” ஆங்கிலத்தின் எழுதியதன் மூலம் துயரம் தோய்ந்த இம்மக்களின் வாழ்வை, தமிழின் எல்லைகளுக்கப்பாலும்  கொண்டுசென்ற பெருமைக்குரியவர் சி.வி. என்பது ஒருபுறமிருக்க, ஆங்கிலத்தில் எழுதிய ஒரே காரணத்தால் மலையகம் அல்லாத மற்றைய இலக்கியகாரர்கள் மத்தியில் ஒரு பரவலான அறிமுகத்தையும் எழுத்தாள அந்தஸ்தையும் சி.வி. பெற்றிருந்தார். ஆனால், மலையகத்தமிழ் எழுத்து, இலக்கியத்தைப்பொறுத்தவரை ஓர் அந்நியராகவே இருந்திருக்கின்றார். அறுபதுக்குப்பின் சிலிர்த்துக்கொண்டெழுந்த மலையக இலக்கியம் கண்டு பூரித்துப்போன சி.வி. புதியவர்களுடன் தன்னைப்பரிச்சியம் செய்துகொண்டார். புதுமை இலக்கியம் என்று அதற்குப்பெயரிட்டுப்போற்றினார். தன்னுடைய எழுத்துக்கள் தமிழில் வரவேண்டிய அவசியத்தை உணர்ந்தார்.”  என்று மலையகத்தின் மூத்த எழுத்தாளர் தெளிவத்தை ஜோசப் தமது மலையகச்சிறுகதை வரலாறு என்னும் நூலில் பதிவுசெய்துள்ளார்.

இந்தியாவில் தோன்றிய ரவீந்திரநாத்தாகூர் ஆங்கிலத்தில் எழுதியமையால் உலகெங்கும் அறியப்பட்டார். கொண்டாடப்பட்டார். அவருக்கு ஈடாக மட்டுமன்றி அவரையும் விட  மேன்மையாக மக்களைப்பற்றி எழுதியவரும் தீர்க்கதரிசியுமான மகாகவி பாரதி தமிழில் அதிகம் எழுதியதனால், அவர் பற்றிய புகழ்  குறிப்பிட்ட  தமிழ் எல்லைக்குள் நின்றது. அவரது நூற்றாண்டுக்குப்பின்னர் அந்த எல்லைகளையும் கடந்து பேசப்பட்டார்.



இலங்கையில் ஆங்கிலத்திலேயே எழுதிவந்திருக்கும் எங்கள் சி.வி. அதனால் தமிழ் வாசகர்களிடம் செல்லமுடியாது என்று கருதியதனாலோ என்னவோ தமது  ஆங்கில மூலப் படைப்புகளை தமிழில் வெளிவரச்செய்தார். அவருக்கு இதுவிடயத்தில் பெரிதும் உதவியவர்களாக சக்தி பாலைய்யாவும் பொ. கிருஷ்ணசாமியும் போற்றப்படுகின்றனர்.

காலப்போக்கில் தாம் ஆங்கிலத்தில் எழுதியவற்றை தாமே தமிழில் மொழிபெயர்க்கத் தொடங்கிய சி.வி. அவர்கள் பின்னர் தமிழிலேயே எழுதத்தொடங்கிவிட்டார்.

சி. வி.யின் எழுத்துலகம் இவ்வாறுதான் பரிமாணம் பெற்றிருக்கிறது. பரிமளித்திருக்கிறது.

சி.வி பற்றி திருச்செந்தூரன், இர. சிவலிங்கம், மு.நித்தியானந்தன்,  சாரல்நாடன், லெனின் மதிவானம், கார்மேகம், மல்லியப்பு சந்தி திலகர், தெளிவத்தை ஜோசப், அந்தனிஜீவா, தங்கத்தேவன் உட்பட பலர் ஏற்கனவே தனித்தனி ஆய்வுக்கட்டுரைகளும் சில நூல்களும் எழுதியிருக்கின்றனர்.

மலையக கலை இலக்கியப்பேரவையின் ஸ்தாபகர் அந்தனிஜீவா, கவிஞராகவும் அறியப்பட்ட சி.வி. அவர்களுக்கு  ‘ மக்கள் கவிமணி’ என்ற பட்டத்தையும் வழங்கியிருக்கிறார்.

மலையக நாட்டார் பாடல்களை தேடிச்சேகரித்து தொகுத்திருக்கும் பாரிய பணியையும் சி.வி. செய்திருக்கிறார். (அமரர்) துரைவிஸ்வநாதனின் துரைவி பதிப்பகத்தின் வெளியீடாக வந்திருக்கும் மலையகச்சிறுகதைகளின் இரண்டாம் பாகத்தின் பெயர் உழைக்கப்பிறந்தவர்கள். இதனைத்தொகுத்திருக்கும் தெளிவத்தை ஜோசப், சி.வி. அவர்களின் கதையையே இத்தொகுப்பில் முதலாவதாக இடம்பெறச்செய்து பாராட்டி கௌரவித்திருக்கிறார்.

ஆனால், அந்த அரிய தொகுப்பினை பார்க்காமலேயே சி,வி. 19-11-1984 இல் மறைந்துவிட்டார். அவர் மறைந்தவேளையில்  அரசியல் காரணங்களுக்காக ஊரடங்குச்சட்டம் பிறப்பிக்கப்பட்டிருந்தது. அதனால் அவரையும் அவரது படைப்புகளையும் நேசித்த பலருக்கும் அவரது மரணச்செய்தி தாமதமாகவே கிடைத்தது.

சி.வி.யின் கல்லறை தலவாக்கொல்லை மடக்கும்பரவில் தரிசனத்திற்குரியதாகியிருக்கிறது. அவர் கல்லறையில் உறங்கினாலும் அவர் பற்றிய நினைவுகள் எங்கள் நெஞ்சறைகளில் உயிர்வாழ்ந்துகொண்டிருக்கின்றன.

நன்றி "நடு" இணைய சஞ்சிகை
 

இணைந்திருங்கள்


Support : Copyright © 2013. நமது மலையகம் - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates