Headlines News :

காணொளி

சுவடி

சரவணின் இரு நூல்கள் கொழும்பில் அறிமுகம்


ஆய்வாளரும் ஊடகவியலாளருமான என்.சரவணன் எழுதிய "அறிந்தவர்களும் அறியாதவைகளும்" '1915: கண்டி கலவரம்" ஆகிய நூல்களின் விமர்சனக் கூட்டம் அண்மையில் வெள்ளவத்தை "பெண்கள் கல்வி ஆய்வு நிலையத்தில் பேராசிரியர் சபா ஜெயராசா தலைமையில் நடைபெற்றது.

வீரகேசரி "சங்கமம்" பகுதியில் தொடர்ச்சியாக வெளிவந்த கட்டுரைகளின் தொகுப்பாக வெளிவந்துள்ள 'அறிந்தவர்களும் அறியாதவைகளும்", தினக்குரலில் தொடர்ச்சியாக வெளிவந்த ஆய்வுத் தொடர் 'கண்டி கலவரம்" எனும் தொகுப்பாக வெளிவந்துள்ளது.

இந்த இரு நூல்களின் விமர்சனக் கூட்டமாக இடம்பெற்ற இந்நிகழ்வு பேராசிரியர் சபா ஜெயராசாவின் தலைமையுரையுடன் ஆரம்பமானது. அவரது தலைமையுரையில்...

இன்று இதழியல் தனித்து செய்தியுடன் தங்கியிருக்க முடியாத நிலையில் உள்ளது, செய்திகள் வந்து கொண்டிருக்கின்றதொரு சூழலில் பத்திரிகைகளில் தரமான கட்டுரைகள் அமைதும் அவசியமாகிறது. கட்டுரையிலே கனதியான இலக்கியத் தரத்தை ஏற்படுத்தியவர் சுவாமி விபுலானந்தர். இன்று பல்கலைக்கழகங்களிலே நிகழ்கின்ற ஆய்வுகள் எல்லாம் பட்டங்களுக்கான ஆய்வுகளாக மாறி வருகிறது. அந்த வகையில் சரவணன் எழுதிய இரண்டு நூல்களும் மிகமுக்கியமானதாக இருக்கின்றன.

பொதுவாக பல்கலைக்கழகங்களிலே சிறுகதைகள், நாவல்கள் பற்றி ஆய்வு செய்கின்றனர். ஆனால், கட்டுரை இலக்கியம் ஆராயப்படவில்லை என்பதாகவும் பேராசிரியர் சபா ஜெயராசா கூறினார். மேலும் அவர் கூறியதாவது: என். சரவணன் அவரது அனுபவத்தைக் கொண்டு இந்த இரு நூல்களையும் தந்துள்ளார். தர ஆழமுள்ள, தரக்சிறப்புள்ள நூல்களாக இவை அமைந்துள்ளன என்றார்.

இந்நிகழ்வில், திறனாய்வாளர் தெ. மதுசூதனன் '1015 கண்டிக் கலவரம்" நூல் பற்றிய நோக்குதலை முன்வைத்தார்.

தனக்கும் தனது நண்பர் சரவணனுக்கும் இடையில் உள்ள நட்பு தொடர்பான விடயங்களுடன் ஆரம்பித்த அவர் பின்னர் நூலுக்குள் பிரவேசித்தார். குறுகிய காலத்துக்குள்ளே பத்திரிகைத்துறையில் நுழைந்து பல விடயங்களை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார். அரசியலில் பெண்கள்' என்ற நூலை வெளியிட்டிருக்கிறார். இன்று பல்கலைக்கழக மரபுகளுக்கு அப்பால் அரசியல் வரலாறு பற்றி எழுதுகின்ற பாரம்பரியம் தமிழிலேயே ஆங்காங்கு முளைவிட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கின்றது.

இந்நூலில் 60 தலைப்புகளில் இக்கட்டுரைகள் எழு தப்பட்டுள்ளன. இவை தினக்குரலில் தொடர்ச்சியாக எழுதப்பட்டவையாகும். 1915ஆம் ஆண்டில் கண்டியில் இடம்பெற்ற கலவரத்தை புரிந்து கொள்வதற்கான வரலாற்றுக்கூடாக இதன் பின்புலத்தை காட்டியதாக அமைந்துள்ளது. கொட்டாஞ்சேனையில் நடைபெற்ற கவரத்தையும் இங்கு இணைப்பாகத் தரப்பட்டுள்ளது போன்ற பலதரப்பட்ட விடயங்களை இதன்போது குறிப்பிட்டார்.

'அறிந்தவர்களும் அறியாதவையும்" எனும் நூல் பற்றிய விமர்சனத்தை முன்னாள் இந்து கலாசார அமைச்சர் பி.பி. தேவராஜ் இங்கு குறிப்பிட்ட போது.

சரவணன் எழுதியுள்ள இரு நூல்களும் சிறப்பாக அமைந்துள்ளன. எழுதுகின்றபோது சொல்கின்ற பாங்கு முக்கியமானது. பத்திரிகைத் துறையாளர்கள் விடயங்களைத் தேடிக்கண்டுபிடிப்பது மட்டுமின்றி அதை மக்களிடம் எவ்வாறுகொண்டு சொல்வது என்பதை அறியத் தருகிறார்கள்.

25 கட்டுரைகள் இந்நூலில் அடங்கியுள்ளன என்று குறிப்பிட்ட அவர் அதிலிருந்து சில கட்டுரைகளை மாத்திரம் தெரிவு செய்து அது பற்றிய கருத்துக்களை முன்வைத்தார்.

நூலாசிரியரின் பாடசாலை கால ஆசிரியர் ஜீ போல் அன்டனி கருத்துத் தெரிவிக்கையில்: 

குழப்படிமிக்க அந்தப் பாடசாலையில் அமைதியான மாணவனாக சரவணன் இருந்தார். அவர் பாடசாலையைவிட்டு விலகியபின் தொடர்பு கிடைக்கவில்லை. 27 ஆண்டுகளுக்குப் பின் இன்று நான் அவரை நேரில் காண்கிறேன். அதற்கு முன் எமது தொடர்புகள் முகநூல் வழியாகவே இருந்தது என்று கூறியதுடன் அவரது ஆளுமைபற்றியும் சுட்டிக்காட்டினார். தனது சிறந்த ஆளுமையை அவர் இரண்டு நூல்களிலும் வெளிப்படுத்தியுள்ளார். இவரது எழுத்துக்கள் மேலும் வெளிவர வேண்டும் என்பதுடன் அவருக்கு ஆசியையும் வழங்குகின்றேன் எனக் குறிப்பிட்டார்.

தினக்குரல் வார வெளியீடு ஆசிரியர் பாரதி ராஜநாயகம் குறிப்பிடும்போது: - கண்டி மாநகரில் இடபெற்ற கலவரங்கள் தொடர்பான தகவல்கள் புகைப்படங்கள் சிங்கள இதழ்களில் வெளிவந்தபோதும் தமிழில் வெளிவரவில்லை. புலம்பெயர்ந்து வாழ்ந்து வந்த நிலையிலும் தனது நேரத்தை இந்நூல்களுக்காக செலவிட்டுள்ளார் என் சரவணன் என்று குறிப்பிட்டார்.

செல்வி ஜீவா சதாசிவம் தனதுரையில்.

சரவணனை சில மாதங்களாகத்தான் எனக்குத் தெரியும். தினக்குரலில் அவரது கட்டுரைகள் தொடர்ச்சியாக வெளிவந்த வேளையில்தான் அவரைப்பற்றிய தொடர்பை பெற்றுக்கொண்டு சங்கமத்திற்கும் கட்டுரைகள் எழுதுமாறு கேட்டுக்கொண்டேன்.

அதற்கிணங்க 'அறிந்தவர்களும் அறியாதவைகளும்" எனும் தலைப்பில் 25 வாரங்கள் இந்தத் தொடரை எழுதினார். அவ்வாறு சங்கமம் பகுதியில் எழுதப்பட்ட கட்டுரைகள் நூலாக வருவது மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் இத்தருணத்தில் நூலாசிரியர் ஊடகத்துறைக்குள் நுழைந்து 25 வருடங்கள் ஆகிவிட்டன என்றும் இதன்போது தெரிவித்தார். நூலாசிரியர் சரவணன் தனது ஏற்புரையில்:

1915 கலவரத்துக்கான முழுக் காரணம் முஸ்லிம்களே என்கிற பரப்புரை பல்லாண்டு காலமாக சிங்கள மக்கள் மத்தியில் தீவிரமாக மேற்கொள்ளப்பட்டு வந்திருக்கிறது. அந்த புனைவை உடைப்பது இந்த நூலின் முக்கிய இலக்கு. அதேவேளை சிங்கள பெளத்த பேரினவாதம் என்கிறோம் அதன் சித்தாந்த வலிமை பற்றி பேசியிருக்கிறோம், அது நிறுவனமயப்பட்டிருக்கிறது என்கிறோம், ஆனால், அதை சித்தாந்த ரீதியில் நிறுவும் பணி தமிழ் சூழலில் போதாமையுடன் தான் இருக்கிறது. அதை நிறுவுகின்ற பணியை கடந்த 25 வருடகாலமாக செய்து வருகிறேன். அதன் ஒரு முக்கிய அங்கம் தான் இந்த நூல்.

கண்டி கலவரம் பற்றிய நூலின் முதல் 18 அத்தியாயங்களில் சிங்கள பெளத்த பேரினவாதம் 18ஆம் நூற்றாண்டில் எப்படி தோன்றி, வளர்ந்து, வியாபித்து தன்னளவில் நிறுவனப்படுத்திக் கொண்டு ஏனைய சிங்கள பெளத்தர்கள் அல்லாதவர்களுக்கு எதிராக நிலை நிறுத்திக் கொண்டது என்பதை நிறுவியிருக்கிறேன் என்றார். கூடவே இந்த நூல் வெளிவருவதற்குப் பிரதான காரணி வீரகேசரி சங்கமம் ஆசிரியர் ஜீவா சதாசிவம் என்பதை அங்கு குறிப்பிட்டார்.

கனதியான விடயங்களை உள்வாங்கக்கூடிய நிகழ்வாக மிக எளிமையாக அன்றைய தினம் நடைபெற்றது. இங்கு ஒரு சிலர் இந்நூல் தொடர்பான கருத் துக்களை முன்வைத்துப் பேசினர்.


நன்றி  தினக்குரல் - 18.02.2018

மீண்டும் தோல்வியுற்ற பெண் பிரதிநிதித்துவம்! என்.சரவணன்



புதிய தேர்தல் சட்டம் பெண்களுக்கு 25% வீத பிரதிநிதித்துவத்தை உறுதிசெய்வதில் தோல்வி கண்டிருகிறது. இதனை தேர்தல் ஆணையாளரின் அறிக்கையும், 25% பிரதிநிதித்துவத்திற்காக இதுவரை போராடி வந்தவரும், கொழும்பு மாநகரசபையின் முதலாவது பெண் மேயராக தெரிவு செய்யப்பட்டிருப்பவருமான ரோசி சேனநாயக்கவின் அறிக்கையும் கூட உறுதி செய்திருக்கிறது.

நாட்டின் சனத்தொகையில் 52% சதவீதம் பெண்களாக இருந்தும் கூட தற்போதைய பாராளுமன்றத்தில் 5.8% வீதத்தினர் மட்டும் தான் பெண்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள். அதாவது 94.2% ஆண்களிடம் கைகளிலேயே அரசியல் அதிகாரம் குவிந்திருக்கிறது. இந்த நிலைமையை மாற்றுவதற்காகாக கிட்டத்தட்ட 20 ஆண்டுகாலமாக போராடி பெற்ற சட்டம் தான் 25% வீத பெண்களின் பிரதிநிதித்துவத்தை உறுதிபடுத்தும் புதிய தேர்தல் திருத்தச் சட்டம். சனத்தொகையில் அதிகமாக இருந்தும் குறைந்தபட்சம் சரிபாதி பிரதிநிதித்துவத்தைக் கூட பெண்கள் கோரவில்லை. பல சிவில் அமைப்புகள், பெண்கள், அமைப்புகள், ஜனநாயக சக்திகள் இணைந்து மேற்கொண்ட நெடுங்கால போராட்டத்தின் விளைவாக பெற்ற 25% பிரதிநிதித்துவ ஏற்பாடு இப்போது காணலாக ஆகியிருக்கிறது.

சட்டத்தில் ஓட்டை
புதிய சட்டத்திற்கு அமைய அரசியற்கட்சி ஒன்றிலிருந்து தெரிவு செய்யப்பட்ட உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை “தொங்குநிலைக்கு” காரணமாகித் தெரிவு செய்யப்பட வேண்டிய உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்குமாயின் அதில் பெண் உறுப்பினர்கள் எவரும் உள்ளடங்கவில்லையெனின் ஒதுக்கீட்டை நிறைவேற்றும் பொறுப்போ கட்டாயமோ அரசியற் கட்சிக்கு இல்லை.

அதேபோன்று அரசியற்கட்சி ஒன்று அல்லது சுயாதீனக்குழுவொன்று உள்ளூராட்சி சபையில் 20வீதத்திற்கும் குறைவான வாக்குகளைப் பெற்றிருப்பின் மூன்று உறுப்பினர்களை விடக் குறைவானவர்களுக்குத் தகுதிபெற்றிருப்பின் பெண்களுக்கான 25வீத ஒதுக்கீட்டை நிறைவேற்றுவதில் இருந்து அவர்களும் விலக்குப்பெறுவர்.

2017ஆம் ஆண்டு 6ஆம் இலக்க உள்ளூர் அதிகாரசபைகள் தேர்தல்கள் (திருத்தம்) சட்டத்தின் பிரிவு 25இன் படி ஏதேனும் ஒரு அரசியற்கட்சி அல்லது சுயாதீன குழுவில் இருந்து அனைத்து சபைகளுக்கும் தெரிவு செய்யப்பட்ட பெண் உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை, 25வீத ஒதுக்கீட்டை விட குறைவாக இருப்பின், உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையின் குறைநிரப்பை “முதலாவது வேட்புமனுப் பத்திரம் அல்லது மேலதிக வேட்புமனுப் பத்திரத்தில் உள்ள பெண் வேட்பாளர்களில் இருந்து திருப்பி வழங்கப்படல் வேண்டும்…

தற்போது பெண்களின் பிரதிநிதித்துவத்தை குறைப்பதற்கு ஏதுவான நியாயங்களை கட்சித்தலைவர்கள் தேர்தல் ஆணையாளரிடம் வேண்டுகோளாக முன்வைத்து குறைக்கும் வேலைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருவது அப்பட்டமாகத் தெரிகிறது. இதுவோர் அப்பட்டமான ஜனநாயக மீறல் மட்டுமன்றி சட்டமீறலும் கூட. புதிய தேர்தல் சட்டத் திருத்தத்தின் படி (பிரிவு 27 ஊ (1)) ஒவ்வொருஉள்ளூர் அதிகார சபைகளிலும் 25வீதம் பெண்கள் உள்ளடங்கியிருக்க வேண்டும் எனக் குறிப்பிட்டிருப்பதை இங்கு சுட்டிக் காட்ட வேண்டும்.

சவால்களுக்கு மத்தியில்
பல்வேறு சமூக கலாசார தடைகளையும் மீறி இம்முறை வரலாற்றில் முதற்தடவையாக அதிகபட்ச பெண் வேட்பாளர்கள் போட்டியிட்டிருக்கிறார்கள்.

அவர்களை போட்டியிடவிடாமல் தடுப்பதற்கு பல்வேறு சக்திகள் இயங்கின. குறிப்பாக மத நிறுவனங்கள் கூட கடுமையாக எதிர்த்தன. அவர்கள் அரசியலுக்கு பழக்கப்படவில்லை என்றார்கள். எங்கள் “பெண்களை அவர் பாட்டில் இருக்க விடுங்கள்”, “பொது மகளிர் ஆக்கிவிடாதீர்கள்...” என்று 90 வருடங்களுக்கு முன்னர் இதே கருத்துக்களை 1920களில் சர்வஜன வாக்குரிமைக்கான கோரிக்கைக்காகப் போராடியவேளை அன்றைய ஆணாதிக்கக் கும்பல் கூறியது. வாக்குரிமையைப் போராடி வெல்லவும் செய்தனர் நமது பெண்கள். ஆனால் இன்று; இலங்கையின் பெண்கள் இன்று மிகப் பெரும் ஆளுமை மிகுந்தவர்கள் என்பதை சகல துறைகளிலும் நிரூபித்து வந்திருக்கிறார்கள்.

பெண்கள் அரசியலில் ஈடுபட ஆண்களை விட அதிகமான சிக்கல்களை எதிர்கொள்ளவேண்டிய நிலை தொடர்ச்சியாக நிலவுகிறது. இரட்டைச்சுமை பழு, அவமானங்கள் என்பவற்றைக் கடந்து துணிந்து களத்தில் இறங்கினால் ஆண்களைப் போல பணச் செல்வாக்கில்லை, சண்டியர்கள் இல்லை, பயணங்கள், பிரச்சாரங்கள் என்பவற்றை செய்வதில் ஆண்களுக்கு இல்லாத கஷ்டங்கள். பெண்கள் மத்தியில் கூட பெண் வேட்பாளரை ஆதரிக்க வேண்டியது ஏன் என்கிற புரிதலின்மையால் பெண்களின் ஆதரவும் நினைத்த அளவு கிடைப்பதில்லை. இத்தனை சவால்களையும் மீறி நம் நாட்டுப் பெண்கள் களத்தில் போராடியிருக்கிறார்கள்.

ஏன் எமக்குப்ப யமா?
வேட்பாளர் பட்டியலில் 25% வீத பெண்களை சேர்க்குமளவுக்கு தம்மிடம் சக்திமிக்க பெண்கள் இல்லை என்று பல அரசியல் கட்சிகள் வாதிட்டன. பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க அதற்கு பதிலளிக்கும் போது “இனி எந்த ஒரு கட்சியும் தம்மிடம் அந்தளவு அரசியல் ரீதியில் வளர்ந்த பெண்கள் இல்லையென்று மறுத்துவிட முடியாது. இப்போது ஒரு சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது அதன்படி அவர்கள் குறைந்தபட்சம் 25%வீத பெண்களை இணைத்துத் தான் ஆகவேண்டும். கண்டுபிடியுங்கள்” என்று ஊடகங்களுக்குக் கூறினார்.

குறைந்தபட்சமாக 25% பெண்களை வேட்பாளர் பட்டியலில் இணைத்தே ஆகவேண்டும் என்கிற யோசனையை பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க கடந்த 2016 பெப்ரவரி மாதம் 09ஆம் திகதி பலத்த சலசலப்புகளின் மத்தியில் பாராளுமன்றத்தில் முன்வைத்திருந்தார்.

அதுபோல 25% அம்சம் உள்ளடங்கிய சட்ட மூல யோசனையை பாராளுமன்றத்தில் கொண்டுவந்தபோது ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கட்சியச் சேர்ந்த எதிர்க்கட்சியினர் பாராளுமன்றத்தில் எதிர்த்து குரல் எழுப்பினர். இதை எதிர்கொள்ளும் விதமாக ஆளுங்கட்சியைச் சேர்ந்த பெண் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் பலர் கடந்த செப்டம்பர் 20 அன்று “எய் பயத?” (ஏன் பயமா?) என்கிற தலைப்பில் பதாகைகளை சுமந்துகொண்டு வந்து பாராளுமன்றத்தில் உயர்த்திப் பிடித்தபடி அமைதியாக போராடினர்.

“பெண்களுக்கு இடமளியுங்கள்”, “பெண்களுக்கு இடமில்லையா”, “ஏன் எங்களுக்கு பயமா?” என்பது போன்ற கோஷங்களை அடங்கிய போஸ்டர்களை அவர்கள் பார்வைக்கு வைத்திருந்தனர். பெண்கள் விவகார அமைச்சர் சந்திராணி பண்டார, பிரதி அமைச்சர் விஜகலா மகேஸ்வரன், எண்ணெய்வள பிரதி அமைச்சர் அனோமா கமகே, நகர திட்டமிடம் பிரதி அமைச்சர் சுதர்ஷினி பெர்னாண்டோ புள்ளே, சுற்றுச்சூழல் அபிவிருத்தி பிரதி அமைச்சர் சுமேதா ஜயசேன ஆகியோர் இந்த எதிர்ப்பில் கலந்துகொண்டனர்.

சுதர்ஷினி பெர்னாண்டோ புள்ளே இந்த வாசகங்கள் அடங்கிய போஸ்டர்களை பாராளுமன்றத்தில் ஏனைய ஆண்களுக்கும் விநியோகித்தார். அன்றைய தினம் இத்தனை சிக்கல் மத்தியில் அது நிறைவேற்றப்பட்டது. ஆனால் எதிர்ப்பு வாக்குகள் இன்றி 9.10.2017 அன்று பாராளுமன்றத்தில் புதிய உள்ளூராட்சி சட்டத் திருத்தம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

ஆசியா, அவுஸ்திரேலியா கண்டங்களை எடுத்துக் கொண்டால் சர்வஜன வாக்குரிமையை பயன்படுத்திய முதல் பெண்கள் இலங்கைப் பெண்களாவர்.

அரசியல் ரீதியில் வளர்ச்சியுற்ற பெண்களைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்க முடியாமல் இருக்கிறது என்று காரணம் கற்ப்பித்தார்கள். தேர்தல் காலத்தில் ஆண்களுக்கு நிகராக வன்முறைகளை சமாளிக்க மாட்டார்கள் என்றார்கள். ஆணாதிக்க சூழலை எதிர்கொண்டு தாக்குபிடித்து தலைமை தாங்க மாட்டார்கள் என்றார்கள். ஆண்களைப் போல பகலிலும், இரவிலுமாக பணிபுரியும் இயல்பு அவர்களுக்கு இல்லை என்று காரணங்களை அடுக்கிக் கொண்டு போனார்கள். ஆனால் உலகில் இந்த நிலைமைகளை எதிர்கொண்டு தான் பெண்கள் தமது பிரதிநிதித்துவத்தையும், தலைமையையும் உறுதி செய்திருக்கிறார்கள் என்பதை அவர்கள் மறந்து போனார்கள்.

இறுதியாக நடந்த 2015 பொதுத்தேர்தலில்  6151 வேட்பாளர்களில் 556 பெண்கள் மாத்திரமே போட்டியிட்டிருந்தனர். அது மொத்த வேட்பாளர்களில் 9 வீதமாகும். 2012 இல் மாகாணசபைகளில் பிரதிநிதித்துவம் வகித்த பெண்களின் வீதம் 4% மட்டுமே.

இறுதியாக இருந்த உள்ளூராட்சி மன்றங்களில் 1.9% பிரதிநிதித்துவமே காணப்பட்டது. அந்த நிலையை மாற்றும் முனைப்புடன் புதிய சட்டத்தையும், ஜனநாயக அமைப்பு முறையையும் நம்பி களத்தில் இறங்கிய அவர்களுக்கு இப்போது ஏமாற்றத்தை கொடுத்திருக்கிறது புதிய நிலைமை.


ஆணாதிக்க பாராளுமன்றத்தின் அசட்டை
கடந்த 15ஆம் திகதியன்று தேர்தல் ஆணையாளர் மகிந்த தேஷப்பிரிய கூட்டிய ஊடக மாநாட்டில் குறிப்பிடும் போது;
“உதாரணத்திற்கு அம்பலாங்கொட பிரதேசசபை 20 ஆசனங்களைக் கொண்டது. 5 பெண்கள் தெரிவாக வேண்டும். ஸ்ரீ லங்கா பொதுஜன பெரமுன நகரசபைக் கைப்பற்றியது. அவர்கள் மொத்தம் 10 ஆசனங்களைப் பெற்றார்கள். ஐ.தே.க. – 7, ஐ.ம.சு.முன்னணி 3, ஜே.வி.பி – 1.
இதில் பொ.ஜ.பெ இரண்டு பெண்களை நியமித்ததாக வேண்டும். ஆனால் ஒருவர் தான் தொகுதியில் வென்றிருப்பதாகவும் மேலதிக பட்டியலில் இருந்து இன்னொரு பெண்ணைத் தெரிவு செய்ய முடியாது இருக்கின்றனர். அதற்குப் பதிலாக ஏனைய கட்சியில் இருந்தேனும் 25% கோட்டாவை நிரப்பியாகவேண்டும். ஐ.தே.க அல்லது ஐ.ம.சு.முன்னணி முன்வந்தால் தான் உண்டு.”

இது போன்ற நடைமுறைச் சிக்கல்களை சட்ட உருவாக்கத்தின் போது நுணுக்கமாக கவனிக்கத் தவறியிருக்கிறார்கள் சட்டவுருவாக்கத்தில் ஈடுபட்ட கட்சிகளும், பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களும். இது பெண்களின் பிரதிநிதித்துவத்தில் இருக்கும் அசட்டை என்பதைத் தவிர வேறென்ன கூற முடியும்.

இனி அடுத்ததாத செப்டம்பரில் மாகாண சபைகள் தேர்தலுக்காக இந் நாடு காத்திருக்கிறது. அதற்கு முன்னராவது இந்த சிக்கல்கள் தீர்க்கப்பட்டு பெண்களுக்கு நீதி கிடைக்குமா என்பது தான் இன்று எஞ்சியிருக்கும் கேள்வி.

நன்றி - தினகரன் 18.02.2018

“பிரதான மூவினங்களும் மும்மதங்களின் ஆதிக்கத்தில்தான் இயங்குகின்றன” - ஆய்வாளர், ஊடகவியலாளர் என்.சரவணன்


ஆய்வாளர் ஊடகவியலாளர் என்.சரவணன்
அரசியல், சமூகம், மதம், இனம், பெண்ணியம் உள்ளிட்ட பல்வேறு துறைகள் பற்றி ஆழ்ந்த சிந்தனையும் கூரிய பார்வையும் கொண்ட பேனாக்காரன் சரவணன்! இனம், மதம், மொழி என்கிற பேதங்களைக் கடந்த மனிதர். 1980–90 காலப்பகுதியில் இலங்கையில் வெளிவந்த மாற்றுப் பத்திரிகையான சரிநிகர்-இல்சமூக அவலங்களையும் அதற்குக் காரணமான தரப்பினரையும் துணிச்சலுடன் பதிவுசெய்த பத்திரிகையாளன். தமிழ் ஆங்கிலம் ஆகியவற்றுடன் சிங்கள மொழியிலும் அதிக பரிச்சயம் கொண்டவர். இந்த மொழியறிவின் துணைகொண்டு, இலங்கையில் இதுவரை வெளிவந்துள்ள பெருமளவிலான தமிழ் சிங்கள வரலாற்று நூல்களை ஆய்வு செய்துள்ளார். அதன் அடுத்தபடியாக ஏராளமான வரலாற்று நூல்களின் மூலங்களை பகுப்பாய்வும் செய்துள்ளார், இந்த நுட்பமான திறமைகளின் பிரதிபலிப்பாய், கண்டிக் கலவரம், அறிந்தவர்களும் அறியாதவைகளும் என இரண்டு நூல்களை எழுதியுள்ளார். வரலாறுகளின் நிஜமான பக்கங்களை ஆதிக்க சக்திகளும் மதவாதிகளும் திட்டமிட்டு மறைத்தும் தொடர்ந்து மறுதலித்தும் வருகிறார்கள் என்பதை தெளிவாகப் படம் பிடித்துக் காட்டியுள்ளன இந்த நூல்கள், குருட்டுத்தனமான மதவாதமும் அத்துமீறலான அரசியல் அதிகாரமும் மக்களின் வாழ்வியலை – அவர்களின் ஒற்றுமையை உருக்குலைத்துவிட்ட உண்மையை "1915 : கண்டி கலவரம்" நூலின் பல பக்கங்களில் கோடிட்டுக் காட்டியிருக்கிறார் என்.சரவணன். கட்டுமரத்திற்காக அவரைச் சந்தித்தேன்.
-லதா துரைராஜா

கட்டுமரன்: காலனித்துவ ஆட்சிக்குப் பின்னர், இலங்கையின் அரசியல் அதிகாரத்தில் மதம் எத்தகைய பங்கினை வகித்தது?
காலனித்துவ ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் இலங்கைக்குள் புகுந்தவேளை, இலங்கை என்பது ஒரு நாடக இருக்கவில்லை. 1815 இல் கண்டி ஒப்பந்தத்தின் மூலம், கண்டி ராஜதானி எழுதிக்கொடுக்கப்பட்டபோது இலங்கைத்; தீவு முழுவதும் ஆங்கிலேயர்களின் ஆட்சியின் கீழ் போனது. அந்த ஒப்பந்தத்தின் ஐந்தாவது பிரிவினூடாக பௌத்த மதத்தைப் பேணிப் பாதுகாப்பதாக ஆங்கிலேயர்களிடம் கையெழுத்தில் உறுதி வாங்கிக்கொண்டனர் கண்டி பிரதானிகள். அன்று தொடக்கம் இதனை சிங்கள-பௌத்த நாடாகவும் பௌத்த மதத்தைப் பேணிக் காப்பது அரசின் கடமையென்றும் ஆக்கிக்கொண்டனர் சிங்கள ஆட்சியாளர்கள்.

ஆனால், சோல்பரி அரசிலமைப்பிலோ, பௌத்த மதத்தைப் பேணிக் காப்பது அரசின் கடமையாக அறிவிக்கப்பட்டிருக்கவில்லை. எனினும், ஆங்கிலேயர்களின் முன்னைய ஒப்புதல் காரணமாக அது பெரிதுபடுத்தப்படவில்லை. ஆனால் 1956 அரசியல் மாற்றமானது, பௌத்தத்துக்கு அரசு முன்னுரிமை கொடுக்கப்படவேண்டும் என்கிற கோசத்தை எழுப்பியது, பண்டாரநாயக்கா ஆட்சியின் அந்தக் கனவை, அவரது துணைவி சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்க 1972 -இல் நனவாக்கினார். ஆப்போது ஆட்சிப் பீடத்தில் இருந்த சிறிமாவோ, பௌத்த மதத்திற்கு முதல் முறையாக அரசியலமைப்பு அந்தஸ்தினை வழங்கினார். 1978-ஆம் ஆண்டு இரண்டாவது குடியரசு அரசிலமைப்பில் அந்த விதியை மாற்ற முடியவில்லை. ஏன், அதன்பின் வந்த எந்த ஆட்சியாலும் கூட அதனை மாற்றமுடியவில்லை.

மத சமத்துவம் மீறப்படும் வேளைகளில் சிறுபான்மை இனங்கள் அதற்கு எதிர்வினையாற்றும்போதெல்லாம் அரசியலமைப்பில் அன்று நுழைத்துக்கொண்ட “பௌத்த மத” பற்றிய சரத்தை வைத்துக் கொண்டு தான் அந்த அபிலாஷைகளை முறியடிக்கின்றன என்பதையும் இங்கு கவனிக்க வேண்டும்.
கட்டுமரன்: மாற்ற முடியவில்லையா அல்லது எந்தவொரு ஆட்சியாளரும் இந்த மாற்றத்தை விரும்பவில்லையா?
இரண்டும் தான். மாற்ற முடியாத அளவுக்கு நிலைமையை சிக்கலாக்கியுள்ளார்கள் கடந்தகால ஆட்சியாளர்கள். இன்று அவர்களே விரும்பினாலும் கூட – அவர்களால் நிறுவப்பட்ட – நிறுவனமயப்பட்ட இந்த அமைப்பு முறை, அவர்களை மாற்ற விடப்போவதில்லை. ஏனென்றால் இன்று தனி நபர்கள் எவராலும் ஆட்சி அமைப்பு முறையை தீர்மானிக்க முடிவதில்லை. மாறாக இந்த தனி நபர்களின் கூட்டு முயற்சியால் கட்டமைக்கப்பட்டு நிறுவப்பட்ட சித்தாந்தமும், அதிகார அமைப்புமே தனி நபர்களின் அரசியல் திசைவழியை அல்லது அரசியல் பாதையைத் தீர்மானிக்கின்றன.

உதாரணத்திற்கு விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரன் இன்று உயிருடன் இருந்து,அவரிடம் இந்தத் தீவின் ஒட்டுமொத்த அதிகாரமும் வழங்கப்பட்டால் கூட அவரால் அவர்சார்ந்த இன மக்களுக்கு நீதி பெற்றுக் கொடுக்க முடியாது. மாறாக அவர் ஒரு சிங்கள –பௌத்த அதிகார கட்டமைப்பின் இயக்குனராக மட்டும் தான் இருந்திருக்க முடியும். நாட்டின் தலைவர்கள் வருவார்கள், போவார்கள், மாறுவார்கள்; ஆனால் அதிகாரத்துவ சித்தாந்தமும் அதைத் தாங்கிப் பிடித்து வழிநடத்தும் கட்டமைப்பும் ஸ்தூலமானதே!

என். சரவணன் எழுதிய கண்டிக்கலவரம்அறிந்தவர்களும் அறியாதவைகளும் நூல்கள்
கட்டுமரன்: தேசிய ஒருமைப்பாட்டில், மதத்தின் பங்கு எந்தளவில் இருக்க வேண்டும் என்று கருதுகிறீர்கள்?
அரசும் மதமும் ஒன்றிணையும்போது அது எத்தகைய விபரீதங்களை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றது என்பதற்கு வரலாறு நெடுகிலும் ஏராளமான உதாரணங்களைக் கூறமுடியும். அதிலும் பல்லின, பன்மத சமூகங்கள் வாழும் தேசங்களில் இது குறித்து சொல்லத் தேவையில்லை. இலங்கையைப் பொறுத்தளவில், மேலதிகமாக இன, மத முரண்பாடுகளால் சுயசிதைவைச் சந்தித்து, ஒட்டுமொத்த உலகுக்குமே மோசமான முன்னுதாரணமாக விளங்கிய நாடு. ஆக, அரசானது தனது மக்களை சமத்துவமாக நடத்தும் கட்டமைப்பைக் கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், அது ஈடேறவில்லை. ஒன்றை புனிதப்படுத்தும்போது, மறைமுகமாக புனிதம் அல்லாதவையும் உண்டு என்று பிரகடனப்படுத்தப்பட்டு விடுகிறது. ஆக, எந்த மதமும் இன்னொன்றை மதமாக அங்கீகரித்தது கிடையாது. சமமாக மதித்ததும் கிடையாது. மதங்களுக்கான பொதுப் பண்பு அது!

இலங்கையில் மேலாதிக்கம் செலுத்திவரும் பௌத்தம் இத்தனைக்கும் ஒரு மதம் அல்ல. புத்தர் பௌத்தத்தை வாழ்க்கைக்கான மார்க்கமாகத்தான் போதித்திருக்கிறார். ஆனால் நடைமுறையில் இன்று பௌத்தர்கள் அல்லாதவர்கள் மீது வெறுப்புணர்ச்சியை வளர்த்தெடுத்து வன்முறை வடிவம் எடுக்குமளவுக்கு கொண்டுவந்து விட்டிருக்கிறது. தேசிய ஒருமைப்பாட்டில் அல்லது மக்களை ஒற்றுமைப்படுத்துவதில் மதங்கள் தோல்வி கண்டுள்ளன. அதற்கு அரசு அனுசரணையாக இருந்துவருகிறது.
கட்டுமரன்: அப்படியென்றால், இலங்கையில் தலைவிரித்தாடும் மதசமத்துவமின்மை ஒழிந்துபோக வாய்ப்பே இல்லையா?
எதுவும் சாத்தியமற்றது என்றில்லை. சாத்தியமாவது எளிதான காரியமும் அல்ல. காலம், சக்தி, உழைப்பு, பொருள், அர்ப்பணிப்பு, என அனைத்தையுமு; பெரும் பிரக்ஞையுடன் விலை கொடுக்க தயாராக வேண்டும். முதலில் அந்தத் தயாரிப்புக்கு மக்களைத் தயார்படுத்துவதே மிகப் பெரும் சவாலான விடயம். அப்படியொரு மாற்றத்துக்கான தேவையை அடையாளம் கண்டே தசாப்தங்கள் கடந்துவிட்டன. ஆனால் இதுவரை சாத்தியப்படவில்லை. மத சமத்துவத்தின்மீது சிறிதளவேனும் நம்பிக்கை கொள்ள இன்று எதுவும் மிச்சமில்லையே!
கட்டுமரன்: இலங்கையின் சமூக மற்றும் கலாசார இயங்கியலில் மதத்தின் வகிபாகம் எத்தகையதாக உள்ளது?
இலங்கையில் வாழும் பிரதான மூவினங்களும் மும்மதங்களின் ஆதிக்கத்தில்தான் இயங்குகின்றன. நவீன உலகில் இனக் குழுமங்களின் அடையாள உருவாக்கம் என்பது ஆதிக்க குழுமத்தின் அதிகாரத்துவ அநீதியின் விளைவாக தம்மைத் தற்காத்துக்கொள்ள உருவாகும் இன்னொரு குழுமமாகவே பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. அதாவது அதுவரை பொது தேசியத்தின் அங்கமாகக் கருதிவந்த ஒரு சமூகம் தம் மீதான பாரபட்சத்தையும் அநீதியையும் உணருகிறபோதுதான், தமக்கான தனி அடையாளத்தை கோருகிறது. கலாசாரத்தைக் கட்டிக் காக்கவும் தலைப்படுகிறது. இலங்கையில் இனத் தேசியவாதம் மதத்தையும் இணைத்துக்கொண்டு சமாந்திரமாக வளர்ந்து ஏகபோக நிலையை எட்டிவிட்டிருக்கிறது. இன்று சிங்கள – பௌத்த தேசியவாதம், இனவாதமாகவும் பேரினவாதமாகவும் நீட்சியுற்று இறுதியில் பாசிச வடிவத்தை எட்டிப் பிடித்திருக்கிறது.
கட்டுமரன்: இதுபற்றி மேலும் விளக்குங்கள்?
சிங்கள பௌத்த பேரினவாதம் நிறுவனமயப்பட்டு வியாபித்து கோலோச்சி வருகிறது. அதற்கென்று இன்று ஓர் அரச வடிவம் இருக்கிறது. கல்விக் கட்டமைப்பு, சிவில் சமூகம், சிவில் அமைப்புகள், நீதிமன்றம், பாதுகாப்பு இயந்திரம் என எதையும் விட்டுவைக்கவில்லை. இவை அனைத்தினதும் அனுசரணையுடன் புடம்போட்டு வளர்த்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு சித்தாந்தம் இருக்கிறது. நாளாந்தம் அதனைப் புதுப்பித்துக்கொண்டே வந்திருக்கிறது. சிங்கள பௌத்தர்கள் அல்லாதோரின் பலத்தையும் கேள்வி கேட்கும் ஆற்றலையும் நசுக்கி அந்த இடத்தில் தனது இடத்தை பிரதியீடு செய்து வந்திருக்கிறது. இந்தப் பின்னணியில் இருந்துதான் அதன் வகிபாகத்தையும் திசைவழியையும் கண்டுணரலாம். நலிவடையச் செய்யப்பட்டவர்களுக்கான தற்காப்பையும், விடுதலையையும் கண்டடைய இந்த புரிதல் அவசியம்.


கட்டுமரன்: அண்மையில் நீங்கள் எழுதி வெளியிட்ட ‘கண்டிக் கலவரம்’, ‘அறிந்தவர்களும் அறியாதவைகளும்’ ஆகிய நூல்களில்  ‘பௌத்த பேரினவாதம்’ என்ற சொல்லாடலைப் பல இடங்களில் பயன்படுத்தியுள்ளீர்கள். இதுபற்றி சற்று விளக்க முடியுமா?
சிங்கள பௌத்த பேரினவாதம் என்கிறோம். அது நிறுவனமயப்பட்டிருக்கிறது என்கிறோம். ஆதற்கென்று ஒரு பலமான சித்தாந்தம் இருக்கிறது என்கிறோம்., ஆனால் இவற்றுக்கான தெளிவான விளக்கம் தமிழ் சூழலில் போதுமான அளவு நிறுவப்படவில்லை என்பதை நான் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே உணர்ந்துகொண்டேன். சிங்கள பௌத்தத்தை அதன் களத்தில் இருந்து அவதானித்து, அதன் மொழி பயன்பாட்டு சூழலை நுகர்ந்து, அதனை பின்தொடர்ந்து அவதானித்து வருவதை இன்றைய தமிழ் எழுத்தாளர்களோ ஆய்வாளர்களோ செய்வதில்லை. அது ஒரு பற்றாக்குறை மாத்திரமல்ல. அப்படிச் செய்யாவிட்டால் நாம் எப்படி ஒரு முடிவுக்கு வருவது? எப்படி ஒரு திறனாய்வைச் செய்வது? மதிப்பீடுகளை எவ்வாறு முன்வைப்பது? நமக்கான மூலோபாயம் – தந்திரோபாயங்களை எப்படி வகுப்பது?

இந்த பகுப்பாய்வுக்கான இடைவெளியை நிரப்பும் பணியைத்தான் நான் செய்துவருகிறேன். பெரியார் கூறுவார், “எனக்கு அந்தப் பணியைச் செய்ய என்ன யோக்கியதை இருக்கிறதோ இல்லையோ, ஆனால் அந்தப் பணியைச் செய்ய எவரும் முன்வராததால் நான் என் தலையில் அப்பணியை மேற்போட்டுக்கொண்டு செய்துவருகிறேன்” என்று.

எனது பணி அடுத்துவரும் ஆய்வாளர்களுக்கும் கொள்கை வகுப்பாளர்களுக்கும் அவசியமான தகவல், தரவுகள், கருத்துகளை முன்வைக்கிறது. தகவல்களும், தரவுகளும் திறனாய்வுக்கு அவசியம்.. கருத்துருவாக்கத்திற்கு மிகவும் அவசியம். இனத்துவ – மதத்துவ சிக்கல்களை ஆராய்வதற்கு தமிழில் இருந்து மாத்திரம் மூலங்களைப் பெற முடியாது. ஆங்கிலத்தில் இருந்து பெறுவதுகூட போதுமானதாக இருக்காது. அடிப்படை மூலங்களை சிங்கள மொழியில் இருந்து பெறுவது மிகவும் அவசியமானது.
கட்டுமரன்: உங்களுடைய இவ்விரு படைப்புகளும் பௌத்த-பேரினவாதம் மத்தியில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் என்றா நம்புகிறீர்கள்?
அப்படி ஒரு மாற்றத்தை நிச்சயம் ஏற்படுத்தப் போவதில்லை. ஆனால் தற்காப்பு நிலைக்கு தள்ளப்பட்டிருக்கிற சிறுபான்மை சமூகத்தினர் நிலைமையை தெளிவாக விளங்குவதற்கு பெரிதும் பயன்படும். அதற்கான விழிப்புணர்ச்சியைத் தரும். சிறுபான்மை சமூகத்தினருக்கு எதிரான வரலாற்று மூலத்தை விளங்கப்படுத்தும், ஆதிக்க சக்தியினரின் சித்தாந்த திசைவழியை அறியச் செய்யும். அதன் நீட்சி, தொடர்ச்சி, வியாபகம், என்பவற்றை தரவுகளுடன் நிறுவும். இந்தப் பின்புல விபரங்கள், விளக்கங்கள் இன்றி சிறுபான்மை இனங்கள் தமது அரசியல் எதிர்காலத்தை வகுக்க முடியாது என்பதே எனது நம்பிக்கை.
கட்டுமரன்: நீங்கள் இவ்வளவு உண்மைகளை ஆணித்தரமாகப் பதிவுசெய்த பிறகும் எனக்கொரு அவா - இன்றைய இலங்கையில் மதங்களினூடாக இன இணக்கப்பாடு ஏற்படுவதற்கு வாய்ப்புண்டா? இதற்கு என்ன செய்யவேண்டும்? எதைச் செய்யாமல் இருக்கவேண்டும்?
இனங்களுக்கிடையில் இணக்கப்பாட்டினை ஏற்படுத்துவதற்கு மதங்கள் போதுமானவையல்ல. பகைமை உணர்வில் இருந்தும் வெறுப்புணர்ச்சியில் இருந்தும் அதிகார உணர்வில் இருந்தும் தள்ளியிருந்தாலே இணக்கப்பாடு ஏற்பட்டுவிடும். இனப் பெருமிதம் போலவே மதப் பெருமிதம், சாதியப் பெருமிதம், ஆணாதிக்கப் பெருமிதம், வர்க்கப் பெருமிதம் எல்லாம் அதனதன் வடிவத்தில் இன்னொன்றை கீழ் தள்ளித்தான் இயங்குகிறது. இதில் மதத்தின் வகிபாகம் கணிசமானது. கற்பனாபூர்வமான மதக் கருத்துக்கள் யதார்த்த நிலையை சவாலுக்கு இழுத்துக்கொண்டேயிருக்கின்றன. இது ஒரு வம்பு மிக்க செயல்தானே!

மேலும் கூறினால், இலங்கையில் இனங்களுக்கிடையில் இணக்கப்பாட்டை ஏற்படுத்துவதில் மதங்கள் படுதோல்வி கண்டிருக்கின்றன என்பது வரலாறு. அதுமட்டுமின்றி, மதங்களே இணக்கப்பாட்டுக்கு பெரும் குந்தகத்தை ஏற்படுத்தியிருப்பதும் வரலாறுதான். அப்படியிருக்கையில் இதனைச் சரிசெய்ய மதங்களால் எதுவும் செய்ய முடியாது. தள்ளி நின்றாலே போதுமானது!

நன்றி - கட்டுமரன்

மலையகமும் மைத்திரியும் - ஜீவா சதாசிவம்


நீண்டகாலமாக இழுபறிநிலையில் இருந்த உள்ளூராட்சி தேர்தல் தற்போது நடைபெற்று முடிந்துள்ளது. இத்தேர்தல் முடிவுகளின் பின்னர்  நிர்வாகம் உட்பட பலதரப்பட்ட அதிகாரங்களில் மாற்றங்கள் வரும் என்று பலராலும் பேசப்பட்டுக்கொண்டிருப்பதை முடிவுகள் வெளியான தருணத்திலிருந்து  கேட்கக் கூடியதாக இருக்கின்றது. 

ஆம்! நடைபெற்று முடிந்த உள்ளூராட்சி தேர்தலில் மஹிந்த ராஜபக்ஷ தலைமையிலான ஸ்ரீலங்கா பொதுஜன பெரமுன (SLPP) பெருவாரியாக வெற்றிபெற்றுள்ளது. ஐக்கிய தேசியக் கட்சி இரண்டாம் இடத்தையும் ஜனாதிபதி தலைமையிலான ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர கூட்டமைப்பு, ஸ்ரீலங்கா சுதந்திர கட்சி ஆகியவற்றை இணைத்து ப்பார்க்கும்போது மூன்றாமிடத்தையும் மக்கள் விடுதலை முன்னணி நான்காம் இடத்தையும் பிடித்துள்ளன. 

ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன ,ஐக்கிய தேசியக் கட்சியையும் மஹிந்த ராஜபக் ஷவின் ஸ்ரீலங்கா பொதுஜன பெரமுனவையும் பகிரங்கமாக விமர்சித்தே தனது தேர்தல் பிரசாரத்தை மேற்கொண்டு வந்தார். எனவே அவருக்கு அளிக்கப்பட்ட வாக்குகள் அனைத்துமே மஹிந்தவுக்கும் ஐ.தே.க.வுக்கும் எதிரானது என்றே கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

நுவரெலியா மாவட்டத்தில் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியே மாவட்ட ரீதியாக அதிகளவு வாக்குகளைப் பெற்றுக்கொண்டுள்ள அதேநேரம் ஐந்து சபைகளையும் வெற்றிகொண்டு முன்னிலையிலுள்ளது. அதற்கு அடுத்து இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் நான்கு சபைகளையும்  ஸ்ரீலங்கா பொதுஜன பெரமுன (SPPP) மூன்று சபைகளையும் கைப்பற்றிக்கொண்டுள்ளன.

எனினும் புதிய கலப்பு தேர்தல்முறையின் அடிப்படையில் இரு கட்சிகள் கூட்டு சேர்ந்து ஆட்சியமைக்கலாம் என்பதன் அடிப்படையில் தேர்தல் முடிவுகள் அறிவித்து முடிவதற்கு முன்னதாகவே மஹிந்த அணியுடன் இணைந்து பதினொரு சபைகளில் ஆட்சியமைக்கப் போவதாக  இ. தொ.கா. பொதுச்செயலாளரும் நுவரெலியா மாவட்ட பாராளுமன்ற உறுப்பினருமான ஆறுமுகம் தொண்டமான் அறிவித்திருப்பது பலருக்கும் ஆச்சரியத்தை அளித்ததோ , இல்லையோ ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவுக்கு அதிர்ச்சியைக் கொடுத்திருக்கும்.

ஏனெனில் நுவரெலியா மாவட்டத்தில் உண்மையில் இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் தனித்து போட்டியிட்டது அம்பகமுவை பிரதேச சபை, தலவாக்கலை - லிந்துலை நகர சபை, நுவரெலியா மாநகர சபை, நுவரெலியா பிரதேச சபை ஆகியவற்றில் மாத்திரமே. ஏனைய ஒன்பது சபைகளிலும் ஒன்றில் சேவலில் வெற்றிலையும் அல்லது வெற்றிலையில் சேவலும் என இணைந்தே போட்டியிட்டிருந்தன.  

கொட்டகலை, நோர்வூட், அக்கரப்பத்தன, மஸ்கெலியா ஆகிய பிரதேச சபைகளில் ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர சுட்டமைப்பு அல்லது ஸ்ரீலங்கா சுதந்திர கட்சி  இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸின் சேவல் சின்னத்திலேயே போட்டியிட்டது. மறுபுறம் ஹங்குராங்கத்தை, கொத்மலை, வலப்பனை ஆகிய பிரதேச சபைகளில் ஜனாதிபதி தலைமையிலான வெற்றிலை சின்னத்திலேயே இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் தனது வேட்பாளர்களை களமிறக்கியிருந்தது.

எனினும் வெற்றிலை சின்னத்தின் தலைவரான ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன தனது கட்சி முக்கியஸ்தர்களையும்  அமைச்சர்களையும் அழைத்து வெற்றிலை,  கைச்சின்னத்தில் போட்டியிட்ட தமது அணி தேர்தல் முடிவுகளின் பின்னர் எத்தகைய முடிவுகளை எடுக்கவுள்ளது என்பதை கூடி ஆராய்ந்தது. தேர்தல் முடிவுகள் வெளிவந்து கொண்டிருந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை கூடி மதியம் வரை தொடர்ந்து அந்தக் கூட்டம் கொழும்பில் நடைபெற்றது.

அந்த கூட்டத்தில் கலந்துகொண்ட ஸ்ரீ  லங்கா சுதந்திர கட்சியின் முக்கிய உறுப்பினர்கள், அமைச்சர்கள் ஊடகங்களுக்கு கருத்து தெரிவிக்கும்போது இன்னும் ஓரிரு தினங்களில் ஜனாதிபதி தனது தீர்மானத்தை அறிவிப்பார். அந்த அறிவிப்பு முக்கிய மாற்றங்களைக் கொண்டு வருவதாக இருக்கும் என சொன்னார்களே தவிர அது என்னவென்று சொல்லவில்லை. 

ஊடகவியலாளர்கள் துருவித்துருவி கேட்டபோதும் சிரேஷ்ட அமைச்சர்கள் உறுதியான பதிலளிக்காமல் சிரித்துச் சமாளித்தனர். ஆனாலும், ஜனாதிபதி தலைமையிலான  வெற்றிலைச்சின்னத்துடன் இணைந்து போட்டியிட்ட இ.தொ.கா. ஜனாதிபதியின் அறிவிப்புக்கு காத்திராமலே தான் மஹிந்த அணியுடன்  இணைந்து ஆட்சியமைப்பதாக அறிவித்தமையானது ஜனாதிபதி வட்டாரத்தை தர்மசங்கடத்தில் ஆழ்த்தியுள்ளது. 


அதுவும் மஹிந்த அணியின் முக்கிய உறுப்பினரான நுவரெலியா மாவட்ட பாராளுமன்ற உறுப்பினர் சி.பி.ரத்நாயக்கவுடன் இணைந்து வாகனபவனி வந்து ஊடகங்களுக்கு அறிவித்தமையானது அவர்கள் கூட்டிணைந்துவிட்டார்கள் என்பதை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. தனது கட்சியிலிருந்து மஹிந்த அணிக்கு செயற்பட்டார்கள் என்ற காரணத்தால் சில  பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களை ஸ்ரீலங்கா சுதந்திர கட்சி அமைப்பாளர் பதவிகளிலிருந்து ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன விலக்கியிருந்தார். அவர்களுள் சி.பி.ரத்நாயக்கவும் ஒருவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

தனித்து போட்டியிட்ட  சபைகளில் மொட்டுடன் இணைந்து இ.தொ.கா. ஆட்சி அமைப்பது அவர்களது தீர்மானம். ஆனால் ஏனைய இடங்களில் இணைந்து போட்டியிட்டு இத்தகைய தீர்மானத்தை எடுத்திருப்பது கேள்விக்குறியாக்கியுள்ளது. 

நுவரெலியா மாவட்டத்தில் ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர கூட்டமைப்புக்கு வாக்களித்த அத்தனை பேரும் இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் ஆதரவாளர்கள் என்று சொல்லிவிட முடியாது. ஒருவேளை அங்கு கிடைத்த தமிழ் மக்களின் வாக்குகள் இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸுக்குரியது எனக் கொண்டாலும் ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர கூட்டமைப்புக்கு கணிசமான சிங்கள மக்களின் வாக்குகளும் கிடைத்திருக்கின்றன. அவை ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன மஹிந்தவுக்கு எதிராக முன்வைக்கப்பட்ட கருத்துக்களை ஏற்றுக்கொண்ட மக்களின் வாக்குகளாகும்.  அதேபோல மஹிந்த ராஜபக் ஷவின் அணியினருக்கு எதிராக பல்வேறு சவால்களை எதிர்கொண்டே மைத்திரியின் ஆதரவாளர்கள் வெற்றிலைச் சின்னத்துக்கு வாக்களித்திருப்பார்கள். 

எனவே அவர்கள் பற்றி எவ்விதமான அக்கறையும் கொள்ளாமல் ஜனாதிபதியுடனும் ஆலோசிக்காமல் இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் மஹிந்த அணியுடன் இணைந்து விடுத்திருக்கும் அறிவித்தலானது தேசிய அரசியலில் ஓரு சலசலப்பை உருவாக்கியுள்ளது. ஒருவேளை இந்த அறிவிப்பை ஜனாதிபதி மைத்திரிபால கண்டுகொள்ளாமல் விடுவாராக இருந்தால் இன்னும் இரண்டொரு நாட்களில் அவர் நாட்டு மக்களுக்கு விடுக்கப்போகும் செய்தியும் இதுதான் என்ற முடிவுக்கு வந்துவிடலாம்.

ஆனால், பொலன்னறுவையில் இடம்பெற்ற இறுதி பிரசார கூட்டத்தில் அவர் உரையாற்றியபோது தெரிவித்த கருத்துக்களே நாளை மறுதினங்களில் ஜனாதிபதியிடம் இருந்து வரக்கூடும். இனிமேல்தான் அவர் பொது ஜனாதிபதியாக வலம் வர எதிர்பார்க்கிறார் என்றே எதிர்வு கூறவேண்டியுள்ளது இந்த நிலையில் மைத்திரிபால சிறிசேன அன்று தான் ஜனாதிபதியாக தெரிவு செய்யப்படுவதற்கு காரணமான ஐக்கிய தேசியக் கட்சியையும் குறிப்பாக தமிழ்பேசும் மக்களையும் எந்தளவு தூரம் அறத்துடன் அணுகியிருக்கிறார் என்கின்ற கேள்வி சிறுபான்மை சமூகத்திடமும் ஐக்கிய தேசிய கட்சி ஆதரவாளர்களிடத்திலும் எழுந்துள்ளது.

 நாடு முழுவதிலும் மஹிந்த ராஜபக் ஷ அணியினருக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள வாக்குகள் பேரினவாத வாக்குகள் என்பது தெளிவாக புலனாகிறது. நுவரெலியா மாவட்ட முடிவுகளை பார்க்கும் போது கூட இதனை தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். சிங்கள மக்கள் அதிகமாக வாழும் ஹங்குராங்கத்தை பிரதேச சபையில் 24 வட்டாரங்களில் ஐக்கிய தேசிய கட்சி மூன்று ஆசனங்களையும் (இதில் தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணியின் வாக்குகளே அதிகம்) வெற்றிலைக்கு ஒரு ஆசனமும் (இதில் இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் வாக்குகளே அதிகம்)  கிடைத்துள்ள அதேவேளை ஏனைய இருபது வட்டாரங்களையும் நேரடியாக மஹிந்தவின் 'தாமரை மொட்டு' வென்றெடுத்தது.

அதேபோல வலப்பனை பிரதேச சபையின் 28 வட்டாரங்களில்  ஏழு ஆசனங்களை ஐக்கிய தேசிய கட்சி வெற்றிபெற (இதில் ஐந்து வட்டாரங்களில் தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி நேரடியாகவும் ஏனையவற்றில் பங்களிப்பையும் செய்துள்ளன.) நான்கு வட்டாரங்களில் ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர முன்னணியும் வெற்றிபெற (இதில் இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸின் பங்களிப்பு இருந்துள்ளது) ஏனைய பதினேழு வட்டாரங்களில் மஹிந்த அணியினரே வெற்றிபெற்றுள்ளனர். 

இந்த நிலைமைதான் முழு இலங்கை மட்டத்திலும் இடம்பெற்றுள்ளது. மறுபுறம் ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர கூட்டமைப்பு – இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் கூட்டணிக்கு ஜனாதிபதியின் முழுமையான ஆதரவு இருந்தது. தான் ஜனாதிபதி தேர்தலில் போட்டியிட்டபோது தனக்கு  எதிரான முழு பிரசாரங்களை மேற்கொண்ட இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் ஆறுமுகம் தொண்டமானையும் தேசிய பட்டியல் பாராளுமன்ற உறுப்பினரான எஸ்.பி.திசாநாயக்கவையும் துணைக்கு அழைத்துக்கொண்டே இம்முறை நுவரெலியா மாவட்டத்தில் களமிறங்கினார் மைத்திரிபால சிறிசேன. 

இங்கே ஞாபகப்படுத்த வேண்டிய விடயம் அன்று இவர் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிட்டபோது ஆதரவளித்த தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணியும் ஐக்கிய தேசிய கட்சி ஆதரவாளர்களும் மைத்திரி நுவரெலியா  மாவட்டத்திற்கு பிரசாரத்துக்கு வராதபோதே வாக்களித்து வெற்றிபெறச் செய்திருந்தனர் என்பதுதான். ஆனால், அதனையெல்லாம் மறந்துவிட்ட ஜனாதிபதி இன்று தனது கட்சியை காப்பாற்றவென ஆறுமுகனுடனும் , எஸ்.பி.யுடனும் கைகோர்த்து ஐக்கிய தேசிய கட்சிக்கும் தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணிக்கும் எதிராக இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் மேடையில் ஏறி தனது கட்சியையும் மறந்து சேவலுக்கு ஆதரவாக தலவாக்கலையில் பேசியிருந்தார்.

இத்தனைக்கும் நுவரெலியா – அம்பகமுவ பிரதேச சபையில் இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் தனியாகவும் வெற்றிலை தனியாகவும் போட்டியிட்டிருந்தன.  இன்று வெற்றிலை அங்கு காணாமலாக்கப்பட்டுள்ளது. இ.தொ.கா. மூன்று உறுப்பினர்களைக்கொண்டுள்ளது. அங்கு இ.தொ.கா. மஹிந்தவுடன் இணையவுள்ளது. எனவே தனது கட்சியை பணயம் வைத்து இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸுக்கு ஆதரவளித்த ஜனாதிபதிக்கு இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் கொடுத்திருக்கும் கைமாறு அதிர்ச்சிமிக்கதே.

இது மாத்திரமல்ல, தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி ஐக்கிய தேசிய கட்சியுடன் இணைந்து போட்டியிட்டு  நுவரெலியா மாவட்டத்தை வெற்றிகொண்டது மட்டுமல்லாமல், மயிரிழையில் தமது வெற்றியை நழுவவிட்டமைக்கும் ஜனாதிபதி இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸுடன் இணைந்து செயற்பட்டமையும் அவர்களது மேடையில் ஏறியமையுமே பிரதான காரணம்.  இதனை தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி தமது தவறுக்கான காரணமாக கொள்ள முடியாது என்பது வேறு விடயம். 

புதிய சபைகளை உருவாக்கிக் கொண்டதாக  அவர்கள் உரத்துக் கூறியளவிற்கு அதனை வெற்றிகொள்வதில்  தவறியுள்ளார்கள் என்பதை உணரவேண்டும். அரசாங்கத்திடம் பிரதேச சபை வெல்வது என்பதும் மக்களிடம்  வெல்வது  என்பதும் வேறு என தமிழ் முற்போக்குக் கூட்டணிக்கு இப்போது நன்றாகவே புரிந்திருக்கும்.  

பொதுத் தேர்தலில் தமக்கு கிடைத்த ஆணையின் அடிப்படையில்  அவர்கள் பணிபுரிந்திருந்தாலும் மக்கள் மத்தியில் வாக்கு கேட்பதில் அவர்கள் காட்டியிருந்த அசமந்த போக்கும் ஐக்கிய தேசிய கட்சிக்கு ஆதரவாக எடுத்திருந்த நிலைப்பாடும் கூட நுவரெலியாவில் தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி பின்னடைவுக்கு காரணமெனலாம். குறிப்பாக கண்டி, இரத்தினபுரி, கொழும்பு மாவட்டங்களில் அவர்கள் தனித்து போட்டியிட்டு கணிசமான முன்னேற்றத்தைக் காட்டியுள்ளனர். தாம் ஐக்கிய தேசிய கட்சியுடன் இணைந்து போட்டியிட்டதால் பிணைமுறி விவகாரமும் ஊழியர் சேலாப நிதி விடயமும் தமக்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளதாக அமைச்சர் திகாம்பரம் கூறியிருப்பது உண்மைதான். எனினும் கண்கெட்ட பிறகு சூரிய  நமஸ்காரம் என்ற கதைதான் இது.

எது எவ்வாறாயினும் மைத்திரிபால சிறிசேனவுக்கு அன்று வாக்களித்த மலையக மக்களுக்கு கடந்த இரு ஆண்டுகளாக அவரிடமிருந்து கிடைத்திருக்கக் கூடிய பிரதியுபகாரம் என்பது ஒன்று மில்லை. மாறாக அவருக்கு எதிராக செயற்பட்ட வர்களுக்கு அண்மையில் பதவிகளையும் வழங்கியிருந்தமையும் இங்கு சுட்டிக் காட்டத்தக்கது. 

எது எவ்வாறாயினும் எதிர்காலத்தில் தாம் எவ்வாறு, யாருடன் செயற்பட போகிறது என  இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் எடுத்திருக்கும் நிலைப்பாடும் ஜனாதிபதி  மைத்திரிபால சிறிசேன தனது கட்சி எவ்வாறு செயற்படப்போகின்றது என எடுக்கப்போகும் தீர்மானமும் ஒன்றாக அமையாது என்றே அரசியல் வட்டாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.  

மைத்திரியும் மலையக மக்களில் தமக்கு விசுவாசமாக இருப்பவர்கள் யார் என்பதை அறிந்துகொண்டு பிரதியுபகாரம் செய்ய இதுவே தருணம். தனது நன்றியுணர்வை வெளிப்படுத்த கிடைத்துள்ள சந்தர்ப்பத்தை ஜனாதிபதி மைத்திரிபால  சிறிசேன   நிறைவேற்றுவாரா? பொறுத்திருந்து பார்க்கலாம். 

நன்றி வீரகேசரி - 13/02/2018

தமிழர் வரலாறு ஆதாரபூர்வமாக வெளிப்படுத்தப்பட வேண்டும் - த.மனோகரன்


போலி வரலாற்றில் மிதக்கும் தமிழர் அரசியல் என்ற தலைப்பில் எச்.எல்.டி.மஹிந்தபால என்பவரால் எழுதப்பட்ட கட்டுரையின் தமிழாக்கம் வீரகேசரியில் வெளிவந்துள்ளது. அக்கட்டுரை நமது சிந்தனையைத் தூண்டுவதாயுள்ளது. அத்துடன் கல்வித்துறையில், வரலாற்று ஆய்வுத்துறையில் இதுவரை நாம் விட்ட அல்லது கண்டுகொள்ளாத பலவற்றைச் சுட்டிக்காட்டுவதாயுமுள்ளது. முதலிலே பல்கலைக்கழகங்கள் கற்பிப்பதுடன் ஆய்வுகள் செய்து உண்மையை வெளிக்கொண்டுவந்து அடுத்த தலைமுறைக்கு ஆறிவூட்டவேண்டும் என்ற கருத்துடைய கூற்றைக்கவனிப்போம். ஆனால் பெரும்பாலான பல்கலைக்கழக சமூகத்தினர் அரசியல் கருத்துகளைக்கூறுவதுடன் வரலாற்று உண்மைகளை ஆராய்வதில்லை. அதுமட்டுமல்ல பக்கச்சார்பான கருத்துகளை வெளிப்படுத்தி நாட்டில் பிரச்சினைகளையும் ஏற்படுத்துகின்றனர். இந்நாட்டின் சீரழிவுக்கு அதுவே காரணமுமாகின்றது.

தமிழர்களுக்கெதிரான கருத்தை, எதிர் ப்பை முன்னிலைப்படுத்துவது சிங்கள வரலாறாகக் கொள்ளப்படுவது போன்று சிங்களவருக்கெதிரான கூற்றுகள் தமிழர் வரலாறாகவும் கொள்ளப்படுகின்றது. இது ஆரோக்கியமான ஒன்றல்ல. திருவாளர் மஹிந்தபால அவர்கள் தனது கட்டுரையில் குறிப்பிட்டுள்ள பின்வரும் பந்தி கவனத்திற்குரியதாகின்றது. அப்பந்தியில் யாழ்ப்பாணத்தின் வரலாற்றை விரிவானதும், அதிகாரபூர்வமானதுமான எவரும் ஒருபோதும் முன்வைத்ததில்லை. ஆனால் அதேவேளை அவர்களால் கண்டுபிடிக்கக் கூடிய அழுக்குகளுக்கான சிங்கள பௌத்தர்களின் வரலாற்றைத் துருவுவதில் மனச்சாட்சியின் உறுத்தலுக்கு உள்ளாவதில்லை. புராண, வரலாற்று காலக்குறிப்புகளில் இலங்கையில் இந்து சமயத்தின் இருப்பு வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

இவ்வாறுள்ள நிலையில்,1505 இல் போர்த்துக்கேயர் இலங்கைக்குள் புகுந்தபோது இத்தீவில் மூன்று பிரதான இராச்சியங்கள், தனி அரசுகள் இருந்தன என்பது வரலாற்றுக்கூற்று. வடக்கே யாழ்ப்பாண அரசு என்ற தமிழரசு, மத்திய மலைநாட்டில் கண்டி அரசு, மேற்குப்பகுதியில் கோட்டை அரசு என்பன அவை. நாம் பண்டைய வரலாற்றை நோக்கும்முன் போர்த்துக்கேயர் மற்றும் ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்கு இடைப்பட்ட நிலைமைகளை அறிந்துகொள்வோம்.

சிங்கள அரசு என்று கொள்ளப்படும் கோட்டை அரசு அதன் அரசனான தர்மபாலனால்1580 ஆகஸ்ட் மாதம் 12 ஆம் திகதி போர்த்துக்கேய அரசுக்கு எழுத்துமூலம் கையளிக்கப்பட்டது. அடிமையாக்கப்பட்டது. போர்த்துக்கேயருக்கு அடுத்து ஒல்லாந்தர் இலங்கைக்குள் புகுந்தனர். அதன்பின் 1782 இல் ஆங்கிலேயர் புகுந்தனர். அதற்கிடைப்பட்ட காலத்தில் 1630 அளவில் போர்த்துக்கேயர் பலத்த போராட்டத்தின் பின்னர் யாழ்ப்பாணத் தமிழரசை கைப்பற்றினர்.

1792 இல் நாட்டுக்குள் புகுந்த ஆங்கிலேயர் 1815 இல் கண்டிய சிங்களப் பிரதானிகளின் உதவியுடன் கண்டி அரசைக் கைப்பற்றினர். அதாவது கண்டி அரசுகாட்டிக்கொடுக்கப்பட்டது. இலங்கையின் மூன்று பிரதான அரசுகளும் அந்நியர் வசமாகின. இவற்றில் சிங்கள அரசு எனப்பட்ட இரண்டும் அந்நியருக்குக்காட்டிக்கொடுக்கப்பட்டும், கையளிக்கப்பட்டும் தமது சுதந்திரத்தை தாமே அந்நியருக்கு அடகு வைத்தன. இது வரலாற்றுப்பதிவு. ஆனால், யாழ்ப்பாணத் தமிழரசு அந்நியருக்குப் பணியாது இறுதிவரை போரிட்டது என்பது வரலாறு. அதேபோல் வன்னியிலிருந்த தமிழ்ச்சிற்றரசும் அந்நியருக்கு அடங்காது இறுதிவரை போரிட்டு ஆங்கிலேயரின் ஆட்சிக்குட்பட்டது.

அண்மைய ஐந்து நூற்றாண்டுகளுக்குள் இடம்பெற்ற இலங்கைத்தீவின் வரலாற்றைக்கூட உரியபடி சரியான முறையில் வெளிப்படுத்த எவரும் முன்வரவில்லை. பாடசாலை மாணவ, மாணவியருக்கான கல்விப் பொதுத்தராதரப்பத்திர சாதாரண தர வகுப்புவரை வரலாறு ஒரு கட்டாயபாடமாகவும் அதேபோல் குறித்த தரப்பொதுப்பரீட்சைக்கும் உரிய கட்டாய பாடங்கள் ஆறில் ஒன்றாகவும் உள்ளது. ஆனால், அண்மைய அதாவது ஐந்து நூற்றாண்டுகளுக்குட்பட்ட வரலாறு கூட முழுமையாகக் கற்பிக்கப்படுவதில்லை. பாடத்திட்டங்களும் பாடநூல்களும் கல்வி அமைச்சால் தயாரிக்கப்பட்டாலும் அது குறைபாடுடையதாகவேயுள்ளது. யாழ்ப்பாண மற்றும் வன்னித்தமிழ் அரசுகள் பற்றி விபரம் அற்ற வரலாற்றுப்பாடமே இன்று பாடசாலையில் கற்பிக்கப்படும் வரலாறாகவுள்ளது.

இது தொடர்பாக அதாவது பாடப்புத்தகங்களில் தமிழர் வரலாறு மறைக்கப்படுவதாக புறக்கணிக்கப்படுவதாகப் பலமுறை பத்திரிகையூடாகச் சுட்டிகாட்டினேன். வீரகேசரியும் அவற்றைப் பிரசுரித்திருந்தது. இக்குறைபாடு தொடர்பாக யாழ்.மாவட்டப் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் டக்ளஸ் தேவானந்தா பாராளுமன்றத்தில் கேள்வி எழுப்பியதன் பலனாகக் கல்வி அமைச்சில் இடம்பெற்ற கலந்துரையாடலில் அமைச்சின் உயர் அதிகாரிகள், தேசிய கல்வி நிறுவன வரலாற்றுப்பாட அதிகாரிகள், கல்வி வெளியீட்டுத் திணைக்கள அதிகாரிகள், பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் உட்பட நாமும் கலந்துகொண்டோம்.

அக்கூட்ட கலந்துரையாடல்களில் தமிழர் தரப்பு இதுவரை வரலாற்றுப்பாடத்திலுள்ள குறைகளைச் சுட்டிக்காட்ட முன்வரவில்லையென்று குறைகூறப்பட்டது. தமிழர் வரலாறு இடம்பெறாமைக்கு தமிழர் தரப்பே காரணம் என்று கூறப்பட்டது. தமிழ் வரலாற்றுத்துறைசார்ந்தோர் அக்கறை காட்டுவதில்லையென்றும் சுட்டிக்காட்டப்பட்டது. அதில் உண்மையில்லாமலுமில்லை. வரலாற்றுப்பாடத்தில் தமிழர் வரலாறு இடம்பெறவேண்டும் என்று அழுத்திக்கூறி அதனை இடம்பெறச்செய்ய வேண்டும் என்ற ஆர்வமோ, துணிவோ அற்றவர்களா நமது தமிழ் வரலாற்றுத்துறையினர் என்று வேதனைப்படவேண்டியுள்ளது.

தமிழர் தரப்பு தமிழர் வரலாற்றை எடுத்துக்கூறத்தயங்கினாலும், திறந்த மனதுடன், நேர்மையாகத் தமிழர் வரலாற்றை வரலாற்றுப்பாடநூலில் இடம்பெற சிங்கள வரலாற்றாசிரியர்களுக்கும் உரிமை உண்டு. அது கல்வி நாகரிகம். தமிழர் வரலாற்றில் இருதரப்பினரும் தவறுவிட்டுள்ளனர்.

இலங்கை வரலாற்றில் ஐரோப்பியர் ஆட்சிக்கால நிகழ்வுகளை உரியபடி வெளிப்படுத்த பாடநூல் தயாரிக்கும் சிங்கள வரலாற்று ஆசிரியர்கள் தயங்குவதற்கு பின்வாங்குவதற்கு மூன்று காரணங்களை முன்வைக்க முடிகின்றது. இதை கல்வியமைச்சில் இடம்பெற்ற கலந்துரையாடலின் போதும் எடுத்துரைத்தேன்.

முதலாவது பண்டைய இலங்கையின் எல்லை அநுராதபுரத்திற்கு அப்பால் இருக்கவில்லை என்ற வரலாற்று நம்பிக்கையானதாயிருக்கலாம். நாட்டுக்கு உரித்தற்ற வெளிநாட்டின் வரலாற்றை நமது நாட்டின் வரலாற்றில் எவ்வாறு இணைப்பது என்ற சரியான நோக்காக இருக்கமுடியும்.

இரண்டாவதாக இனவாத சிந்தனை; அதாவது தமிழர்களும் இந்நாட்டை ஆட்சி செய்துள்ளார்கள். பண்டைய இருப்பைக்கொண்டவர்கள், ஒரு நிலப்பரப்பில் இருப்பைக்கொண்டவர்கள். பழைமையான வரலாற்றை, பண்பாட்டைக்கொண்டவர்கள் என்ற உண்மையை வெளியிடக்காட்டும் தயக்கம் உண்மையை வெளிப்படுத்தவுள்ள வெறுப்பு.

மூன்றாவது தாழ்வுச்சிக்கல். சிங்கள அரசு எனப்படும் கோட்டை அரசு அதன் அரசனால் சுயவிருப்பின் பேரில் போர்த்துக்கேயரிடம் கையளிக்கப்பட்டு தானே அந்நியருக்குத்தன்னை அடிமைப்படுத்திக்கொண்டது. கண்டி இராச்சியம் அங்கிருந்த சிங்களப்பிரதானிகளால் ஆங்கிலேயருக்குக் காட்டிக்கொடுக்கப்பட்டது. ஒப்பந்தம் மூலம் சரணடைந்தது. இருந்த ஆட்சியைப் பறித்து ஆங்கிலேயரின் காலடியில் வைத்த வரலாறு கொண்டது.

ஆனால், யாழ்ப்பாணத் தமிழ் அரசு அந்நியரான போர்த்துக்கேயரை எதிர்த்து இறுதிவரை போர் செய்தது. இறுதியில் தோல்வியடைந்தாலும் பணியவில்லை. சரணடையவில்லை. அதேபோல் வன்னியின் தமிழ்ச்சிற்றரசும் ஆங்கிலேயருக்கு அடிமைப்படாமல் இறுதிவரை வீரப்போர் செய்தது என்பது வரலாறு. இவ்வாறு தமிழர்கள் அந்நியருக்கு எதிராக இறுதிவரைபோரிட்ட வரலாறு கற்பிக்கப்படுமானால் அது இரு இனங்களின் நாட்டுப்பற்றின் ஏற்றத்தாழ்வுகளை வரலாற்றில் பதித்துவிடும் என்ற தாழ்வுச்சிக்கலால்தான் தமிழர் வரலாறு தவிர்க்கப்படுகின்றதா என்று கேள்வியெழுப்பினேன்.

விடப்பட்ட தவறுகள் திருத்தப்படும். தமிழர் வரலாறு வரலாற்றுப் பேராசிரியர்கள், கல்விமான்களின் உதவியுடன் இடம்பெறச்செய்யப்படும் என்று உறுதியளிக்கப்பட்டு மாதங்கள் பல கடந்துவிட்டன. எதுவும் நடக்கவில்லை. இக்கூட்டங்களுக்கு கல்வி இராஜாங்க அமைச்சர் வே. இராதாகிருஷ்ணன் தலைமை தாங்கினாரென்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. இக்கலந்துரையாடலில் பங்குபற்றிய யாழ்ப்பாண பல்கலைக்கழக வரலாற்றுத்துறை பேராசிரியர்கள், விரிவுரையாளர்கள் ஆர்வம் செலுத்தவேண்டும். கவனம் செலுத்தவேண்டும்.

போர்த்துக்கேயரின் வருகைக்கு முற்பட்ட அதாவது 1505 க்கு முற்பட்டகால இலங்கைத்தீவின் வரலாற்றில் தமிழர் இருப்பு தொடர்பான வரலாற்றுப்பதிவுகள் இடம்பெறவில்லை. அதுவும் வரலாற்றுப்பாடக்குறைபாடாகும். கி.மு. 543 ஆம் ஆண்டில் இலங்கைத்தீவில் விஜயன் ஒதுங்கினான். அவனுடன் எழுநூறு தோழர்களும் வந்தனர். அவர்களில் ஒருவனாகவிருந்த உபதிஸ்ஸன் என்ற பிராமணன் இலங்கையின் நாலாபக்கங்களிலுமிருந்த ஐந்து சிவாலயங்களைச் சென்று வழிபட்டதாக மகாவம்சம் போன்ற நூல்களில் கூறப்பட்டுள்ளன. அதை சேர்.போல்.ஈ.பீரிஸ் என்ற வரலாற்றாசிரியரும் உறுதிப்படுத்தியுள்ளார்.

குறித்த ஐந்து சிவாலயங்களும் விஜயன் வருகைக்கும் முற்பட்டது. அதாவது 2561 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது. விஜயன் வருகைக்கு 236 ஆண்டுகளுக்குப் பின்பே அதாவது 2325 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தேவநம்பியதீசன் காலத்தில் மஹிந்ததேரரினால் பௌத்தசமயம் முதன்முதல் இலங்கையில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. பௌத்த சமயம் இலங்கையில் அறிமுகப்படுத்தப்படும் முன்பே இலங்கையில் இந்து சமயம் சிறப்புற்றிருந்தது என்பதற்கு உபதிஸ்ஸனின் யாத்திரையே சான்று பகர்கின்றது.

குறித்த உபதிஸ்ஸன் என்ற பிராமணன் வடக்கே யாழ்ப்பாணத்திலிருக்கும் நகுலேஸ்வரம், கிழக்கே திருகோணமலையிலுள்ள கோணேஸ்வரம், மேற்கே மன்னாரிலுள்ள கேதீஸ்வரம் மற்றும் சிலாபத்திலுள்ள முன்னேஸ்வரம் என்பவற்றுடன் இன்று விஷ்ணு கோயிலாக மாற்றமடைந்துள்ள தெவிநுவரவில் உள்ள தொண்டீஸ்வரத்தையும் சென்று வழிபட்டுள்ளதாகக் கூறப்படுகின்றது. இது இலங்கைத்தீவில் இந்துத்தமிழர்களின் பண்டைய அதாவது விஜயன் இலங்கைத்தீவில் அடியெடுத்துவைத்த போதிருந்த நிலைமையை தெளிவாக வெளிப்படுத்துகின்றதல்லவா?

குறித்த ஐந்து சிவாலயங்களையும் தமிழர்களின் வரலாற்றை உறுதிப்படுத்தும் சான்றுகளாகக் கொள்வதில் ஏன் தயங்க வேண்டும்? ஏழாம் நூற்றாண்டில் திருக்கோணேஷ்வரம் மீதும் திருக்கேதீஸ்வரம்மீதும் பாடப்பட்ட தேவாரத்திருப்பதிகங்கள் பதிநான்கு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் இலங்கையின் இந்துத்தமிழர்களின் வரலாற்று இருப்பை வெளிப்படுத்துகின்றது.

அனுராதபுரத்தைத் தலைநகராகக் கொண்டு கி.மு. 205 கி.மு.161 வரை ஆட்சி செய்த எல்லாளன் தமிழன் என்று ஏற்றுகொள்ளும்போது அவனின் வரலாற்றை தமிழர் வரலாற்றிலிருந்து ஒதுக்கமுடியுமா? எல்லாளனுக்கு முற்பட்ட பந்துகாபயன், மூத்தசிவன், தேவநம்பியதீசன், உத்திகன், மகாசிவன் போன்றவர்கள் தமிழர்கள் இல்லையா? அண்மையில் பேராசிரியர் புஞ்சிபண்டா ஏக்கநாயக்க என்பவர் சிங்கள மொழி உருவாகி ஆயிரத்து முந்நூறு ஆண்டுகளே ஆகின்றன என்று கூறியிருந்தார். அவ்வாறாயின் சிங்களமொழி உருவாவதற்கு முற்பட்ட காலத்தின் இலங்கையரின் மொழி எது என்ற கேள்வி யெழுகின்றது. இதை விதண்டாவாதம் என்று எவரும் கூறமுடியாது. உண்மையை ஆராய வேண்டும்.

ஏழு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் தம்பதெனிய இராச்சியத்தை கி.பி.1236 முதல் கி.பி.1273 வரை ஆட்சி செய்த நான்காம் பராக்கிரமபாகுவின் அரசசபையில் தேநுவரப்பெருமாள் என்ற தமிழ்ப்பண்டிதரால் “சரசோதிமாலை” என்ற வெண்பா வடிவிலான தமிழ்நூல் அரசன் முன்னிலையில் அரங்கேற்றப்பட்டுள்ளது. இதன்மூலம் இன்றைய குருநாகல் மாவட்டத்தில் தமிழ்மொழியும், தமிழர்களும் பெற்றிருந்த சிறப்பு வெளிப்படுவதுடன் அரசனும், அரசசபையிலிருந்தோரும் தமிழ்ப்புலமை பெற்றவர்களாக இருந்துள்ளனர் என்பது வெளிப்படுகின்றது.

கொழும்பு மாவட்டத்தின் தென்பகுதி யில் இரத்மலானை என்ற இடத்தில் திருநந்தீஸ்வரம் என்ற சிவாலயம் உள்ளது. அதன் வரலாறு மேற்கிலங்கையில் தமிழரின் இந்துக்களின் பண்டைய இருப்பை, சிறப்பை பெருமையை, வளத்தைக் கட்டியம்கூறி நிற்கின்றது. கி.பி.1518 இல் போர்த்துக்கேயரால் சிதைக்கப்பட்ட இவ்வாலயம் பற்றி தனது சிங்கள மொழியிலான காவியமான “சலலிஹினி சந்தேசய” என்ற நூலில் தொட்டகமுவே ராகுல தேரர் என்ற பிக்கு இவ்வாலயத்தில் ஈஸ்வரனுக்குச் செய்யப்படும் பூசைகள் பற்றிக்குறிப்பிட்டுள்ளதுடன் மக்கள் விரும்பும் இனிய தமிழ் மொழியில் தோத்திரம் பாடுவார்கள் என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளார். குறித்த காவியநூல் கி.பி.1454 இல் ஆக்கப்பட்டது.

தோண்டத்தோண்டப் புதையல் கிடைப்பதுபோல் இலங்கையின் தமிழர் வரலாற்றை ஆழமாக ஆராயும் போது பல விடயங்கள் வெளிவரும். தமிழர்களின் பண்டைய வரலாறும் உறுதிப்படுத்தப்படும்.

ஆனால், அதற்கான முயற்சியில் வரலாற்றை கற்று பல்கலைக்கழகங்களில் துறைசார் அறிஞர்களாகவுள்ளோர் துணிந்து ஈடுபடாமலிருப்பது வேதனையானது. மஹிந்தபால கூறுவதுபோல் பெரிய வரலாற்று இடைவெளியொன்றை எதிர்நோக்கியுள்ள தமிழ் வரலாற்றியலாளர்கள் தங்களது அகம்பாவமான அரசியலையும், சுயநிர்ணய உரிமைக் கோரிக்கையையும் செல்லுபடியானதாக்குவதற்கு தமிழ் வரலாறு ஒன்று இல்லையென்பது குறித்து மனம் நொந்து கொண்டார்கள் என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

தமிழருக்கென்று இந்தநாட்டில் தெளிவான இரண்டாயிரத்து ஐநூறு ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட வரலாறு உள்ளபோது தமிழர் தரப்பினர் மனம் நோவது ஏன்? சிந்திக்கவேண்டும். நம்மை, நமது வரலாற்று இருப்பை, வளத்தை, பெருமையை நாம் வரலாற்று ரீதியாக அறியத்தடையேன்? தயக்கமேன்?

நன்றி - வீரகேசரி

“மலையகமக்கள் கவிமணி” சி.வி.வேலுப்பிள்ளை (1914 -1984) நினைவுகள் - லெ.முருகபூபதி


ஆரம்பத்தில்   ஆங்கிலத்தில் எழுதி,  காலப்போக்கில்  தமிழில் எழுதத்தொடங்கிய ஆளுமை

“பிள்ளைகளுக்கு கதை கேட்பதில் எத்தனை இன்பம். கதை சொல்லுவதில் பாட்டிக்குத் தனி இன்பம். பாட்டி தான் கண்டதையும் கேட்டதையும் தன்னைப்பற்றியும் தன் குடும்பம் தன் பந்துக்கள், தன் கிராமம், தன் ஊர், தன் இன்ப துன்பம் இவைகளைப்பற்றியும் கதை கதையாகச்சொல்லுவாள். பேரன் பாட்டியை கதைசொல்லும்படி கேட்டபோது, அவள் நான் பிறந்த கதைசொல்லுவேனா? நான் பட்ட கதைசொல்லுவேனா? என்ற கேள்வியைச்சொல்லி கதையை ஆரம்பித்தாளாம்.

பலவருடங்களுக்குப்பின் மலைநாட்டில் பிறக்கும் ஒரு பேரன் தன் பாட்டியிடம் கதைசொல்லும்படி கேட்டால், அநேகமாய் பழைய பாட்டி சொன்ன பதிலையே சொல்லுவாள். அது நாம் பிறந்த கதையாகவும் பட்ட கதையாகவும்தான் இருக்கமுடியும். இந்தக்கதை நாடற்றவர், வீடற்றவர் கதை.” இவ்வாறு தொடங்குகிறது அமரர் சி. வி. வேலுப்பிள்ளையின் நாடற்றவர் கதை.

இதன் முதல் பதிப்பு 1987 இல் தமிழகத்தில்தான் வெளிவருகிறது. அவருடைய வாரிசுகளில் ஒருவரான இர. சிவலிங்கம் அதனை தமிழகத்தில் வெளியிடுகிறார்.

உலகின் பலபாகங்களில் இன்றும் நாடற்றவர்கள், வீடற்றவர்கள் பரதேசிகளாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அதனால்தான் இயக்குநர் பாலாவும் பரதேசி என்ற பெயரிலே அவர்களின் கதையை படமாக்கினார்.

பேரக்குழந்தைகளுக்கு கதை சொல்லக்கூடிய பாட்டிமாரின் நேரத்தை தற்காலத்தில் மெகா சீரியல்கள, தொலைக்காட்சிகள் ஊடாக ஆக்கிரமித்துள்ளன. அதனால் கதைசொல்வதற்கு பாட்டிகளும் இல்லை. கேட்பதற்கு பேரர்களும் இல்லை. பாட்டிகள் வேறு உலகத்திலும் பேரர்கள் வேறு உலகத்திலும் இருக்கும் இக்காலத்தில் இலங்கையில் வெள்ளையர்களினால் இழுத்துவரப்பட்டு மலையக காடுகளை பசுமையாக்கிய கறிவேப்பிலைகளாக தூக்கியெறியப்பட்டு ஒப்பாரிக்கோச்சிகளில் ஏற்றப்பட்டவர்களின் கதையை சி.வி. வேலுப்பிள்ளையின் நூலிலிருந்து தெரிந்துகொள்கின்றோம்.

கறிவேப்பிலைகள், ஒப்பாரிக்கோச்சி என்ற தலைப்புகளிலும் இலங்கை மலையக எழுத்தாளர்கள் கதைகள் எழுதியிருக்கிறார்கள்.

சி.வி. என்று இலக்கியஉலகில் அறியப்பட்ட வேலுப்பிள்ளை அவர்கள் மலையகத்தில் தலவாக்கொல்லையில் மடக்கொம்பரை என்ற கிராமத்தில்  1914 ஆம் ஆண்டு செப்டெம்பர் மாதம் 14 ஆம் திகதி பிறந்தவர். அவருடைய நூற்றாண்டு கொண்டாடப்பட்டு, மூன்று வருடங்கள் கடந்த நிலையில் அவர் பற்றி எழுதுகின்றேன்.

இவரை கொழும்பில் ஒரே ஒரு தடவைதான் சந்தித்துபேசியிருந்தாலும் அன்றைய தினத்தை என்னால் மறக்கமுடியாது.  1982 ஆம் ஆண்டு நடுப்பகுதியில் வெள்ளவத்தையில் இலக்கிய ஆர்வலர் நண்பர் ரங்கநாதன் அவர்களின் இல்லத்தில் ஒரு இனிய மாலைப்பொழுதில் நடந்த சந்திப்பில்தான் அவரை முதல் முதலில் கண்டேன்.

அவ்வேளையில்  எமது இலங்கை முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் பாரதி நூற்றாண்டு கொண்டாட்டங்களை நாடளாவிய ரீதியில் தொடக்கிவைத்திருந்தது. தமிழகத்திலிருந்து எழுத்தாளரும் அவ்வேளையில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தமிழ் மாநில செயலாளரும் கட்சியின் ஏடு ஜனசக்தியின் ஆசிரியருமான தோழர் த. பாண்டியனை அழைத்திருந்தது.

அவர் தமிழகம் திரும்புவதற்கு முதல் நாள் ரங்கநாதன் இல்லத்தில் நடந்த சந்திப்பு தேநீர் விருந்துபசாரத்திற்கு சி. வி. வேலுப்பிள்ளையும் வருகை தந்திருந்தார். பேராசிரியர் கைலாசபதி, சோமகாந்தன், மாணிக்கவாசகர், பிரேம்ஜி ஞானசுந்தரன், அந்தனி ஜீவா, தெளிவத்தை ஜோசப், மேமன்கவி, நீர்வை பொன்னையன் உட்பட பலர் வருகை தந்திருந்தனர்.

சி.வி.வேலுப்பிள்ளையின் உறவினரான ஸி. எஸ். காந்தி என்ற பத்திரிகையாளர் வீரகேசரியில் உதவி ஆசிரியராக இருந்தார். அங்கு நானும் பணியாற்றியதனால் அடிக்கடி சி.வி. அவர்கள் பற்றி கலந்துரையாடுவோம். சி.வி. எழுதிய தொடர்கதைகளை வீரகேசரியிலும் தினகரனிலும் ஏற்கனவே படித்திருக்கின்றேன். அப்பொழுது நான் பாடசாலை மாணவன்.

பின்னாளில் நானும் சி.வி. போன்று எழுத்தாளனாவேன் என்று கனவும் காணாத பருவத்தில் அவருடைய கதைகளைப்படித்து மலையக  மக்களின் ஆத்மாவைத் தெரிந்துகொண்டேன்.

1982 இல் அவரைச்சந்தித்தவேளையில் தமிழகத்தின் மூத்த எழுத்தாளரும் பாரதி இயல் ஆய்வாளருமான தொ.மு. சி. ரகுநாதனின் பேரன் முறையானவன் என்று என்னை அறிமுகப்படுத்தியதனால் தனது நெஞ்சத்திற்கு நெருக்கமானவன் என்ற ரீதியில் என்னை அணைத்துக்கொண்டார்.

அதன் பின்னர் 1983 இல் இலங்கையில் நடந்த பாரதி நூற்றாண்டு  நிகழ்ச்சிகளுக்காக தமிழகத்திலிருந்து ரகுநாதனையும் பேராசிரியர் எஸ். ராமகிருஷ்ணனையும் படைப்பாளி ராஜம் கிருஷ்ணனையும் எமது முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் அழைத்திருந்தது. அச்சமயம் மீண்டும் ரகுநாதனுடன் சி.வி. அவர்களுக்கு நெருக்கம் வந்தது.





சி.வி.யின் இனிப்படமாட்டேன் நாவலின் மூலப்பிரதியை ரகுநாதன் தமிழகத்தில் வெளியிடுவதற்காக எடுத்துச்சென்று சென்னையில் பதிப்பித்தார். குறிப்பிட்ட நூல்  1984 இல் அச்சகத்தில் தயாராகும்போது நான் ரகுநாதன் அவர்களுடன் சென்னையில் நின்றேன்.

ரகுநாதனும் அந்த நாவலை சிலாகித்து பேசியிருக்கிறார்.

சி.வி.  1984 இல்  மறைந்த வேளையில் அந்தத் துயரமான செய்தி பரவலாக அறியப்படவில்லை என்பது வருத்தமானது.

நாட்டில் நிலவிய அசாதாரண சூழ்நிலையும் அதற்கு முக்கிய காரணம்.

சி.வி. அவர்கள் கொழும்பில் நாலந்தா கல்லூரியில் கற்றவர். 1934 ஆம் ஆண்டு ரவீந்திரநாத தாகூர் இலங்கைவந்தசமயத்தில் அவரை நேரில் சந்தித்து, தான் எழுதிவைத்திருந்த விஸ்மாஜினி என்னும் இசைநாடக நூலை அவரிடம் வழங்கி ஆசிபெற்றிருக்கிறார்.

இலங்கை வானொலி  Voice of lanka  நிகழ்ச்சியில்  இவரது Tea Pluckers என்ற கவிதை அறிமுகமானதையடுத்து வானொலி நேயர்கள் மத்தியிலும் அறிமுகமானவர். ஆங்கிலப்புலமை மிக்க சி.வி, ஆங்கிலத்தில் பல படைப்புகளை தந்திருப்பவர். இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸின் உத்தியோகபூர்வ ஏடான Congress News  என்னும் ஏட்டிலும் ஆசிரியராக இருந்தார்.

கதை என்னும் இலக்கிய இதழ், மாவலி என்ற மாத இதழ் ஆகியனவற்றினதும் ஆசிரியராக இயங்கினார் என்பதை அறிகின்றோம். கைலாசபதி தினகரன் பத்திரிகையில் ஆசிரியராக பணியாற்றிய காலத்தில், கொழும்பில் வசித்த சில எழுத்தாளர்களுக்கு முக்கிய பொறுப்புகளை வழங்கியிருந்தார்.  பிறநாட்டு இலக்கியவாதிகளை அறிமுகப்படுத்தி அவர்தம் படைப்புகளையும் தினகரனில் வெளியிடச்செய்வதற்கு அவர் சிலருடன் தொடர்புகளை பேணிவந்தார்.

அக்காலப்பகுதியில் இலக்கிய ஆர்வலரும் சிறந்த மொழிபெயர்ப்பாளருமான பொன். கிருஷ்ணசாமி  அவர்களைக்கொண்டு சி.வி.யின் ஆங்கிலப்படைப்புகளை தினகரனில் மொழிபெயர்த்து வெளியிடுவதற்கு ஆவனசெய்தார். சி.வி.யின்  மனைவி இலங்கையில் பெரும்பான்மை இனத்தைச்சேர்ந்தவர் என்பதும், அவரும் கவிதைகள் எழுதுவார் என்பதும் நம்மால் அறியக்கூடிய தகவல்கள்.

1947 இலிருந்த சோல்பரி அரசியலமைப்பின் பிரகாரம் நடந்த சட்டசபைத்தேர்தலில் மலையகத்திலிருந்து தெரிவான ஏழு பிரதிநிதிகளுள் சி.வி.யும் ஒருவர். தலவாக்கலை தொகுதியிலிருந்து தெரிவாகியிருக்கும் சி.வி. பின்னர் அன்றைய ஐக்கிய தேசியக்கட்சி பதிவியிலிருந்த காலத்தில் நிறைவேற்றப்பட்ட குடியுரிமைச்சட்டத்தால் அந்த வாய்ப்பையும் இழக்கநேர்ந்தது.

அந்தச்சட்டம்தான் மலையக தமிழ் தோட்டத்தொழிலாளர்களை நாடற்றவர்களாக்கியது. அதன்பின்னர் சி.வி.யின் தொழிற்சங்க நடவடிக்கைகள் தீவிரமடைந்தன. இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் சௌமியமூர்த்தி தொண்டமான் தலைமையில் வலதுசாரிப்போக்குள்ள தொழிற்சங்கமாக இயங்கியதனால் சி.வி. வெள்ளையன் முதலானவர்களிடமிருந்து முற்போக்கான தொழிற்சங்கமாக தொழிலாளர் தேசிய சங்கம் உருவானது.  மீண்டும் புதிய அரசியலமைப்பின் பிரகாரம் 1977 இல் நடந்த நாடாளுமன்றத்தேர்தலில் நுவரெலியா தொகுதியில் போட்டியிட்டு தோல்வி கண்ட சி.வி. அரசியல், தொழிற்சங்கம், இதழியல், படைப்பிலக்கியம், மற்றும் சமூகப்பணிகளில் தமது ஆளுமையை வெளிப்படுத்தி வாழ்ந்தவர்.



அவருடைய In Ceylon’s Tea Garden நூலை கவிஞர் சக்தி பாலையா இலங்கை தேயிலைத்தோட்டத்திலே என்ற பெயரில் மொழிபெயர்த்துள்ளார். வாழ்வற்ற வாழ்வு, எல்லைப்புறம், நாடற்றவர் கதை ஆகியனவற்றை பொன். கிருஷ்ணசாமி மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்.

சி.வி. அவர்களின் நூற்றாண்டு காலத்தில்  இலங்கையில் அவரது நினைவாக முத்திரையும் வெளியிடப்பட்டது. சி.வி.  ஆரம்பத்தில் தொடர்ச்சியாக ஆங்கிலத்தில் எழுதியிருந்தாலும் மலையக மக்களைப்பற்றித்தான் எழுதிவந்தவர்.

பின்னாளில் அவர் தமிழிலேயே சில நவீனங்களை படைத்தார். அவ்வாறு வெளியானவைதான் பார்வதி, இனிப்படமாட்டேன் முதலானவை. சி.வி. தமது இலக்கியப்பிரவேசகாலத்தில் முதலில் ஆங்கிலத்தில் எழுதியதன் மூலம் மலையக மக்களின் வாழ்வை பரவலாக அறியச்செய்தவர்.

” ஆங்கிலத்தின் எழுதியதன் மூலம் துயரம் தோய்ந்த இம்மக்களின் வாழ்வை, தமிழின் எல்லைகளுக்கப்பாலும்  கொண்டுசென்ற பெருமைக்குரியவர் சி.வி. என்பது ஒருபுறமிருக்க, ஆங்கிலத்தில் எழுதிய ஒரே காரணத்தால் மலையகம் அல்லாத மற்றைய இலக்கியகாரர்கள் மத்தியில் ஒரு பரவலான அறிமுகத்தையும் எழுத்தாள அந்தஸ்தையும் சி.வி. பெற்றிருந்தார். ஆனால், மலையகத்தமிழ் எழுத்து, இலக்கியத்தைப்பொறுத்தவரை ஓர் அந்நியராகவே இருந்திருக்கின்றார். அறுபதுக்குப்பின் சிலிர்த்துக்கொண்டெழுந்த மலையக இலக்கியம் கண்டு பூரித்துப்போன சி.வி. புதியவர்களுடன் தன்னைப்பரிச்சியம் செய்துகொண்டார். புதுமை இலக்கியம் என்று அதற்குப்பெயரிட்டுப்போற்றினார். தன்னுடைய எழுத்துக்கள் தமிழில் வரவேண்டிய அவசியத்தை உணர்ந்தார்.”  என்று மலையகத்தின் மூத்த எழுத்தாளர் தெளிவத்தை ஜோசப் தமது மலையகச்சிறுகதை வரலாறு என்னும் நூலில் பதிவுசெய்துள்ளார்.

இந்தியாவில் தோன்றிய ரவீந்திரநாத்தாகூர் ஆங்கிலத்தில் எழுதியமையால் உலகெங்கும் அறியப்பட்டார். கொண்டாடப்பட்டார். அவருக்கு ஈடாக மட்டுமன்றி அவரையும் விட  மேன்மையாக மக்களைப்பற்றி எழுதியவரும் தீர்க்கதரிசியுமான மகாகவி பாரதி தமிழில் அதிகம் எழுதியதனால், அவர் பற்றிய புகழ்  குறிப்பிட்ட  தமிழ் எல்லைக்குள் நின்றது. அவரது நூற்றாண்டுக்குப்பின்னர் அந்த எல்லைகளையும் கடந்து பேசப்பட்டார்.



இலங்கையில் ஆங்கிலத்திலேயே எழுதிவந்திருக்கும் எங்கள் சி.வி. அதனால் தமிழ் வாசகர்களிடம் செல்லமுடியாது என்று கருதியதனாலோ என்னவோ தமது  ஆங்கில மூலப் படைப்புகளை தமிழில் வெளிவரச்செய்தார். அவருக்கு இதுவிடயத்தில் பெரிதும் உதவியவர்களாக சக்தி பாலைய்யாவும் பொ. கிருஷ்ணசாமியும் போற்றப்படுகின்றனர்.

காலப்போக்கில் தாம் ஆங்கிலத்தில் எழுதியவற்றை தாமே தமிழில் மொழிபெயர்க்கத் தொடங்கிய சி.வி. அவர்கள் பின்னர் தமிழிலேயே எழுதத்தொடங்கிவிட்டார்.

சி. வி.யின் எழுத்துலகம் இவ்வாறுதான் பரிமாணம் பெற்றிருக்கிறது. பரிமளித்திருக்கிறது.

சி.வி பற்றி திருச்செந்தூரன், இர. சிவலிங்கம், மு.நித்தியானந்தன்,  சாரல்நாடன், லெனின் மதிவானம், கார்மேகம், மல்லியப்பு சந்தி திலகர், தெளிவத்தை ஜோசப், அந்தனிஜீவா, தங்கத்தேவன் உட்பட பலர் ஏற்கனவே தனித்தனி ஆய்வுக்கட்டுரைகளும் சில நூல்களும் எழுதியிருக்கின்றனர்.

மலையக கலை இலக்கியப்பேரவையின் ஸ்தாபகர் அந்தனிஜீவா, கவிஞராகவும் அறியப்பட்ட சி.வி. அவர்களுக்கு  ‘ மக்கள் கவிமணி’ என்ற பட்டத்தையும் வழங்கியிருக்கிறார்.

மலையக நாட்டார் பாடல்களை தேடிச்சேகரித்து தொகுத்திருக்கும் பாரிய பணியையும் சி.வி. செய்திருக்கிறார். (அமரர்) துரைவிஸ்வநாதனின் துரைவி பதிப்பகத்தின் வெளியீடாக வந்திருக்கும் மலையகச்சிறுகதைகளின் இரண்டாம் பாகத்தின் பெயர் உழைக்கப்பிறந்தவர்கள். இதனைத்தொகுத்திருக்கும் தெளிவத்தை ஜோசப், சி.வி. அவர்களின் கதையையே இத்தொகுப்பில் முதலாவதாக இடம்பெறச்செய்து பாராட்டி கௌரவித்திருக்கிறார்.

ஆனால், அந்த அரிய தொகுப்பினை பார்க்காமலேயே சி,வி. 19-11-1984 இல் மறைந்துவிட்டார். அவர் மறைந்தவேளையில்  அரசியல் காரணங்களுக்காக ஊரடங்குச்சட்டம் பிறப்பிக்கப்பட்டிருந்தது. அதனால் அவரையும் அவரது படைப்புகளையும் நேசித்த பலருக்கும் அவரது மரணச்செய்தி தாமதமாகவே கிடைத்தது.

சி.வி.யின் கல்லறை தலவாக்கொல்லை மடக்கும்பரவில் தரிசனத்திற்குரியதாகியிருக்கிறது. அவர் கல்லறையில் உறங்கினாலும் அவர் பற்றிய நினைவுகள் எங்கள் நெஞ்சறைகளில் உயிர்வாழ்ந்துகொண்டிருக்கின்றன.

நன்றி "நடு" இணைய சஞ்சிகை

மலையகத் தமிழரின் : இந்திய அடையாளம் - மல்லியப்புசந்தி திலகர்


இலங்கை வாழ் மலையகத் தமிழ் மக்களை 'இந்திய வம்சாவளி தமிழர்'  என அழைத்துக்கொள்வது கூட ஒரு கற்பிதம்தான். ஏனெனில்  இலங்கையின் சட்டத்தின் பார்வையில் அதாவது சனத்தொகைக் கணிப்பீடுகளின்போது இவர்கள் 'இந்தியத் தமிழர்' (இந்தியானு தெமல) என்றே பதிவு செய்யப்படுகின்றனர், அழைக்கப்படுகின்றனர். பிரித்தானியர் ஆட்சிக்காலத்தில் இந்தியாவில் இருந்து பல்வேறு நாடுகளுக்கு இந்தியர்கள் அவர்களின் உழைப்பைப் பெறும் நோக்கத்தோடு அழைத்துச்செல்ல ப்பட்டபோது தமிழர்களும் அடங்கினர்.

அவர்கள் மலேசியா (சிங்கப்பூர் சேர்ந்த), கயானா உள்ளிட்ட மேற்கிந்தியத் தீவுகள், தென் ஆபிரிக்கா, பர்மா, பிஜித்தீவுகள், மடகஸ்கர், மொறீஷியஸ், பர்மா, கம்போடியா  போன்ற பல நாடுகளுக்கு சென்று நிலைகொண்ட பின்னர் அந்தந்த நாட்டின் பெயரையே அடைமொழியாகக் கொண்டு தமிழர்களாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றனர். 

உதாரணமாக 'மலேசிய தமிழர்கள்' (மலாய தமிழர்கள்), 'பர்மா தமிழர்கள்' போன்றவர்களைச் சுட்டிக்காட்டலாம்.  இருப்பினும்  இலங்கையில் குடியம ர்த்தப்பட்ட இந்தியத் தமிழர்கள் தொடர்ந்தும் இந்தியத் தமிழர்கள் என்றே பதிவு செய்யப்பட்டும் அழைக்கப்பட்டும் வருகின்றனர். காரணம், இலங்கையில் ஏற்கனவே 'இலங்கைத் தமிழர்கள்' என்னும் தனியான அடையாளத்துடன் தமிழர்கள் வாழ்ந்துவருவதாகும். இந்தியாவில் இருந்து புலம்பெயர்ந்து சென்ற தமிழர்களுள் ஏனைய நாட்டிற்கு சென்றவர்களில் இருந்து இந்திய அடையாளத்தை தமது இனத்தின் அடைமொழியாக சுமக்கும் தேவை மலையக தமிழர்கள்  மீது இயல்பாகவே சுமத்தப்பட்டுள்ளது. 

 எனினும் இலங்கை வாழ் இந்திய தமிழர்களான தமிழர்கள் தம்மை 'மலையகத் தமிழர்' எனும் தனித்துவமான அடையாளத்துடன் தம்மை பண்பாட்டு ரீதியாக நிறுவிக்கொண்டுள்ளனர். 'மலையகத் தமிழர்' என்னும் இன அடையாளம் இலங்கையில் இன்னும் சட்டரீதியாக அங்கீகரிக்கப்படவில்லை. ஆயினும் 'மலையகத் தமிழர்' என்னும் பதம் சர்வதேச ரீதியாக இலங்கையில் வாழும் ஒரு இன அடையாளத்துக்கு உரியது எனும் நிலையை அடைந்துள்ளது என்பதனை மறுப்பதற்கில்லை.

 மலையகத் தமிழரிடையேயும் தாங்கள் இந்திய தமிழரா? இந்திய வம்சாவளி தமிழரா?  மலையகத் தமிழரா? என்னும் அடையாளம் தொடர்பான வாத விவாதங்கள் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தாலும் 'மலையகத் தமிழர்' எனும் அடையாளம் குறித்த பிரக்ஞையும் வேட்கையும் அதனை சட்டரீதியாக உறுதிப்படுத்தப்படல் வேண்டும் என்னும் எதிர்பார்ப்பும் உயர்வாகவே உள்ளது. 

கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட இலங்கைக்கான புதிய அரசியலமைப்பாக்க செயற்பாட்டு வழிமுறைகளின் ஒரு அம்சமான மக்கள் கருத்தறியும் குழுவிடம் தம்மை 'மலையகத் தமிழர்' என்னும் கோரிக்கையே  பரவலாகவும் அழுத்தமாகவும் அவர்களால் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளமை ஆய்வின் மூலம்  கண்டறியப்பட்டுள்ளது. (பி.கௌதமன் - பதுளை, இர.சிவலிங்கம் நினைவுப்பேருரை 2016). எனவே மலையகத் தமிழர் எனும் சொற்பதம் அங்கீகரிக்கப்பட்டதாக மாற்றப்படும் வரை  இலங்கைத் தமிழர்களிடம் இருந்து மலையகத் தமிழர்களை வேறுபடுத்தி அறிவதற்கு இந்திய வம்சாவளி எனும் சொற்பதங்கள் அவசியப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றன. 

இந்திய நிலையில், இந்தியாவில் இருந்து புலம்பெயர்ந்த இந்தியர்களை அவர்கள் இனத்துவ அடையாளங்களுக்கு அப்பால் இந்தியர்கள் எனும் 'தேசிய' அடையாளத்துடன் நோக்கி வருகின்றனர். அந்த வகையில் இந்திய அரசாங்கத்தால் அவர்கள் தொடர்பான ஒரு அமைச்சும் கூட இயங்கியது. தற்போது வெளிவிவகார அமைச்சே மேற்படி இந்திய வம்சாவளியினரான மக்கள் தொடர்பான விடயங்களையும் கையாண்டு வருகின்றது. 

பாரத தேசத்தின் தந்தை என போற்றப்படும் மகாத்மா காந்தி இந்த 'இந்திய வம்சாவளி' எண்ணக்கருவினதும்  தந்தையாக பார்க்கப்படுகின்றார். இந்திய சுதந்திர தாகத்துடன் அவர் தென்னாபிரிக்காவில் இருந்து இந்தியா திரும்பிய ஜனவரி 9 ஆம் திகதியை இந்திய அரசாங்கம் 'இந்தியவம்சாவளியினர்' தினமாக அங்கீகரித்து அனுஷ்டித்து வருகிறது. 'புரவாசி பாரதீய திவாஸ்' (PBD) எனும் ஹிந்திச் சொற்களிலான இயக்கம்  அதன் அர்த்தத்தையும் விளக்குவதாக உள்ளது. 

ஒவ்வொரு ஆண்டும் இந்திய தூதரகங்கள் உள்ளநாடுகளில் இந்த தினம் கொண்டாடப்படுவதோடு அந்தந்த நாடுகளின் பிரதிநிதிகளைக்கொண்டதான ஒரு மாநாடும் அன்றைய தினம் நடாத்தப்படுவதுண்டு. பெரும்பாலும் அது இந்தியாவில் நடைபெற்றாலும் இந்தியாவுக்கு வெளியேயும் நடத்தப்பட்டுள்ளது.

 இந்த 2018 ஆம் ஆண்டு இன்னுமொரு கட்டத்தை அடைந்ததாக இந்திய வம்சாவளியினரான பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களின் சர்வதேச மாநாடு ஒன்றை முதன் முறையாக டெல்லியில் நடத்தியுள்ளார்கள். சுமார் 24 நாடுகளில் இருந்து 150 க்கு மேற்பட்ட மக்கள் பிரதிதிநிகளான பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள், மேயர்கள் இந்தியாவுக்கு வெளியே உள்ள நாடுகளில் இருந்து கலந்துகொண்டுள்ளனர். இதில் அமைச்சர்கள், உயர்மட்ட தலைவர்கள் அடங்கவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அதேபோல சட்டசபைகள், மாகாணசபைகள் போன்ற கீழ் மட்ட  சபைகளும் அடங்கவில்லை. அவர்களும் சேருமிடத்து இந்த எண்ணிக்கை 300 ஐ தாண்டுவதற்கான வாய்ப்பு உள்ளது. 

வெளிநாட்டில் வாழும் இந்தியர்களை அல்லது இந்திய வம்சாவளியினரை இந்திய அரசாங்கம் மூன்றாக வகைப்படுத்தியுள்ளது. ஒன்று, வதிவற்ற இந்தியர்கள் ( Non Resident Indians – -NRI) இரண்டு வெளிநாட்டில் வாழும் இந்தியர்கள் (Overseas Citizen of India- –OCI) மூன்றாவது (People of Indian Origin –- PIO)  முதலாம் பகுதியினரான வதிவற்ற இந்தியர்கள் (NRI) முழுக்க முழுக்க இந்திய குடிமக்கள். தொழில் நிமித்தமாகவோ அல்லது கல்வித்தேவைகளுக்காகவோ தற்காலிகமாக வெளிநாடுகளில் தங்கியிருப்போர். இவர்கள் இந்திய வாக்குரிமையுடைய இந்திய பிரஜைகள். இவர்கள் தற்காலிகமாக இந்தியாவுக்கு வெளியே தங்கியிருக்கின்றார்கள் எனும் பொருள்படவே அவர்கள் வகைப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றார்கள். 

இரண்டாவது பகுதியினரான வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்கள் (OCI) இவர்கள் இந்தியர்கள் தான். ஆயினும் இந்திய பிரஜைகளாக அல்லாதவர்கள். வெளிநாட்டு பிரஜைகளான இவர்கள் (OCI) எனப்படும் விசா அனுமதியைப் பெற்றுக்கொள்வதன் ஊடாக இரட்டை பிரஜாவுரிமைக்கு நிகரான ஓர் அந்தஸ்தினை இந்தியாவில் அனுபவிக்க முடியும். இது இரட்டைக் குடியுரிமையும் இல்லை. வாக்களிக்க முடியாது, விவசாய காணிகளை இவர்கள் கொள்வனவு செய்ய முடியாது. தவிர ஏனைய உரிமைகளை இவர்கள் இந்தியாவில் அனுபவிக்க முடியும். 

இந்த அட்டை (OCI) வைத்திருக்கும் ஒருவர் தனியான விசா அனுமதிகளின்றி இந்தியாவுக்கு சென்று வரமுடியும். இந்த (OCI) அனுமதி அட்டையை  பெறுவதற்கு ஒருவர் தான் அல்லது தனது மூதாதையர் இந்தியாவில் வாழ்ந்ததற்கான ஆதாரங்களை இந்தியாவில் உறுதிப்படுத்த வேண்டும். தான் வாழுகின்ற நாட்டில் உள்ள இந்திய அடையாளங்கள் இதற்கு ஏற்புடையதாகாது. அவரது இந்தியாவுடனான வழிவந்த தலைமுறைத் தொடர்புகள் சொத்துகள் பற்றிய உறுதிப்படுத்தலை இந்திய அரச நிர்வாக மட்டம் உறுதி செய்கின்ற பட்சத்திலேயே இவர்கள் (OCI) அட்டையை அந்தந்த நாட்டு இந்திய உயர்ஸ்தாணிகரங்கள், தூதரகங்கள் ஊடாகப் பெற்றுக்கொள்ள முடியும். 

மூன்றாவது வகைப்படுத்தலான இந்திய வம்சாவளி மக்கள் (PIO)  முழுக்க முழுக்க வெளிநாட்டவர். ஆனால் இந்திய வம்சாவளியினர். இவர்கள் இந்தியாவுக்கு செல்வதற்கு விசா அனுமதி பெறவேண்டும். (OCI) பகுதியினர் பெறும் சலுகைகளை அனுமதிக்க முடியாது. எனினும் வியாபாரநடவடிக்கைகளுக்கோ அல்லது உயர்கல்வி வாய்ப்புகளுக்கோ இந்த (PIO) தகுதி ஒரு சந்தர்ப்பத்தை வழங்கும். இதற்கு (PIO) எனும்  அட்டையினை இந்திய அரசாங்கத்திட்டம்  விண்ணப்பித்து பெற்றுக்கொள்ள முடியும். 

இலங்கை வாழ் மலையகத் தமிழ் மக்கள் இந்திய வம்சாவழியினராக உள்ள போதும் கூட அவர்கள் மேற்கூறிய எந்த வகைப்படுத்தலுக்கும் உள்ளானவர்கள் இல்லை. முதல்  வகைப்படுத்தலில் (NRI)  அவர்கள் வருவதற்கான வாய்ப்புகள் இல்லை.

இரண்டாவது வகைப்படுத்தலான (NRI) இல் இவர்கள் இடம்பெற வாய்ப்புண்டு. எனினும் தற்போது ஐந்தாவது தலைமுறையினர்களாக வாழும் மலையகப்பெருந்தோட்ட மக்கள் தமது மூதாதையர்  தமிழ்நாட்டில் வாழ்ந்ததற்கான ஆதாரங்களை  சமர்பிப்பதும் அந்த OCI அனுமதியைப்பெறுவதற்காக பெருந்தொகை பணத்தை செலுத்த வேண்டியிருப்பதும் நடைமுறைச்சாத்தியமற்ற விடயமாகவே அமைந்து காணப்படுகின்றது. 

இதனால் இன்றுவரை தமது தலை முறைத்தொடர்புகளைப் பேணிவருகின்ற மேற்தட்டு இந்திய வம்சாவழியினரே OCI அனுமதியைப் பெற்றுக்கொண்டுள்ளனர்.  சிலர் வியாபார நோக்கத்திற்காகவும் பெற்றுக்கொண்டுள்ளனர். இந்திய வம்சாவளி அல்லாதவர்களும் கூட குறுக்குவழியில் OCI அனுமதியைப் பெற்றுக்கொண்டுள்ளனர்.   ஆக இலங்கை வாழ் மலையக மக்கள் குறிப்பாக பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களும் அவர்களில் தங்கிவாழ்வோரும் தம்மை அடக்கிக்கொள்ளக்கூடிய ஒரே வகைப்படுத்தல் PIO எனப்படும். 

'இந்திய வம்சாவளியினரான மக்கள்' என்பதைப் பெறுவதுதான். உண்மையில் அவர்கள் அப்படித்தான் இலங்கையில் பார்க்கப்படுகின்றார்கள், பதியப்படுகின்றார்கள். ஆனால் இந்திய மட்டத்தில் இந்திய வம்சாவளியினராக மலையகத் தமிழ் மக்களை ஏற்றுக்கொள்ளும் எந்த ஆவணமும் வழங்கப்படவில்லை.

 சுருங்கச்சொன்னால் மலையகத் தமிழ் மக்கள் இந்திய வம்சாவளியினர் என்பது இலங்கையில் ஏற்றுக்கொள்ளபட்டு இருக்கின்றதே தவிர இந்தியாவில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை. இந்த வாய்ப்பு அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் பட்சத்தில் குறைந்த பட்சம் ஆண்டுதோறும் வழங்கப்படும் 50 புலமைப்பரிசில் வாய்ப்புகளை பெற்று திரும்பியிருந்தால் பத்து வருடங்களில்  இந்திய பல்கலைக்கழகங்களில் பட்டம் பெற்ற 500 பட்டதாரிகள் மலையகம் பெற்றுக்கொண்டிருக்கும். அவர்களில் 100 பேர் விஞ்ஞான பட்டதாரிகளாக இருந்திருக்கும் பட்சத்தில் மலையகத்தில் விஞ்ஞான பட்டதாரி ஆசிரியர்கள் கிடைத்திருப்பர். 

இந்திய நிலையில் ஆவண மட்டத்தில் இந்த தடை இருந்ததன் காரணமாக இந்த அரிய வாய்ப்பினை மலையக பெருந்தோட்ட மாணவர்கள் கடந்த காலங்களில் பெற்று க்கொள்ள முடியாதவர்க ளாகவே ஆனார்கள். இதற்கு பதிலாக OCI அட்டை வைத்திருக்கும் குறிப்பிட்ட வட்டத்தினர் இந்த வாய்ப்புகளை அனுபவித்து வருகின்றனர். அவ்வாறு சலுகைகளை அனுபவிப்பவர்கள் மலையகப் பாடசாலைகளில் ஆசிரியர்களாக வரும் அளவுக்கு இறங்கி வரக்கூடியவர்களாகவும் இல்லை. அவர்கள் , உயர்தொழில் செய்வோராக இந்தியாவிலேயே தங்கிவிட்டவர்களாக அல்லது வெளிநாடுகளுக்கு சென்று விட்டவர்களாக அல்லது தலைநகரைத் தளமாகக் கொண்டவர்களாகவே இருந்துவிடுவதுண்டு. 

இந்திய அரசாங்கம் வழங்கும் புலமைப்பரிசில் வாய்ப்புகளுக்காக விண்ணப்பிக்கும் விண்ணப்பப் படிவத்தில்  முதலாவது கேள்வியாக நீங்கள் எந்த வகையான இந்திய வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர் எனும் கேள்வி அமைந்திருக்கும். அதில் NRI , OCI,  PIO எனும் எந்தவொரு தெரிவையும் மேற்கொண்டு அதற்குரிய ஆவணத்தை காட்டும் சந்தர்ப்பம் மலையக பெருந்தோட்ட மாணவர்களுக்கு இல்லாமல் போக இந்திய அரசாங்கம் இந்திய வம்சாவளியினருக்காக வழங்கும் இந்த அரிய வாய்ப்பினை பெருந்தோட்டப்பகுதி மாணவர்கள் பெற்றுக்கொள்வது மிக மிக அரிதாகவே அமைந்துவிட்டது. 

உண்மையில் இந்த திட்டம் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டுவரும் காலத்துடன் ஒப்பிடும்போது இந்த விடயம் முறையாக மேலே கொண்டு செல்லப்பட்டிருக்கும் பட்சத்தில்  மலையகத்தில் பட்டதாரிகளின் எண்ணிக்கையும் தேவையான பட்டதாரி ஆசிரியர்களின் எண்ணிக்கையும் இப்போதைய தேவைக்கு போதுமானதாக இருந்திருக்கும். 
இங்கே புலமைப்பரிசில் விடயம் விபரிக்கப்பட்டது, இந்திய வம்சாவளி எனும் அடையாளத்தை இலங்கையில் சட்டரீதியாக சுமக்கும் மலையகத் தமிழ் மக்கள் உண்மையில் அந்த அடையாள சுமப்பினால் இந்தியாவில் இருந்து கிடைக்கப்பெறும் நன்மைகள், அடைந்துகொண்டிருக்க வேண்டிய நன்மைகள் என்ன என்பதை தெளிவுபடுத்துவதற்கே. 

இதற்குமப்பால் இவர்கள் பெற்றுக்கொண்ட நன்மைகள் 'இலங்கை தோட்டத் தொழிலாளர்கள் கல்வி நம்பிக்கைப்பொறுப்பு' (Ceylon Estate Workers Education Trust Fund – CEWET)  எனும் நிதியத்தின் ஊடாக இலங்கையில் உயர்தரத்திலும் பல்கலைக்கழகத்தில் கற்கும்போது வழங்கப்படும் சிறு உதவி தொகையாகும். இது இருபது வருடங்களுக்கு  முன்பு மாதாந்தம் 300 ரூபா என்ற நிலையில் இருந்து தற்போது 750 ரூபாவை எட்டியிருப்பதாக அறிய முடிகின்றது. இவை தவிர கலாசார மண்டபங்கள், கலாசார உபகரணங்கள், புத்தகங்கள், பாடசாலை அபிவிருத்தி நிதிகள் எனும் உள்ளார்ந்த விடயங்களுக்கே மலையக மக்களின் இந்திய அடையாளம் பயன்பட்டுவருகின்றது.  

இலங்கையில் நடைபெற்ற உள்நாட்டு யுத்தத்தின் பின்னர் அங்கு மக்களின் சாதாரண வாழ்க்கையைக் கட்டியெழுப்புவதற்காக ஐம்பதினாயிரம் வீடுகளை இந்திய அரசு நன்கொடையாக வழங்கியபோது யுத்தத்தில் பாதிக்கப்பட்ட முஸ்லிம் மக்களுக்கும் அது வழங்கப்படவேண்டும் எனும் கோரிக்கையின் அடிப்படையில் அவர்களுக்கு 6000 வீடுகள் ஒதுக்கப்பட்ட நிலையிலேயே 4000 வீடுகள் மலையகப் பெருந்தோட்டப் பகுதிகளுக்கு என ஒதுக்கப்பட்டன. 

அதனைக் கட்டுமானம் செய்வதில் இலங்கைத் தமிழ், முஸ்லிம் மக்களின் நிலையில் இருந்து வேறுபட்ட ரீதியான காணிப்பிரச்சினைகளைக் கொண்டிருக்கின்ற சமூகமான மலையகத் தமிழர் சமூகம் நீண்ட இழுபறிகளுக்கு பின்னரே நான்காயிரம் இந்திய வீட்டுத்திட்டத்தை நடைமுறைக்கு கொண்டுவரமுடிந்தது. கடந்த ஆண்டு இந்திய பிரதமர் இலங்கை வந்ததோடு மட்டுமல்லாமல் மலையகத்துக்கும் விஜயம் செய்தமை ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.  

தற்போது இந்திய வீடமைப்புத்திட்டத்தின் எண்ணிக்கை பதினான்காயிரமாக உயர்ந்துள்ளது. இவையெல்லாம் மலையக மக்கள் கொண்டிருக்கும் இந்திய அடையாளத்தினால்தான் என்று சொல்லிவிடவும் முடியாது. ஏனெனில் இந்திய அரசாங்கம் இலங்கை மக்களுக்கு வடக்கு,  கிழக்கு , தெற்கு என பல்வேறு விதமான உதவிகளை செய்து வருகின்றது. அதில் ஒன்றாகவே இந்த அபிவிருத்தி உதவிகளைக் கருத முடியும்.

 எனவே இந்த அபிவிருத்தி உதவிக நன்கொடைகளுக்கு அப்பால் மலையகத் தமிழ் மக்கள் சுமக்கும் 'இந்திய அடையாளம்' ஒரு அரசியல் பரிமாணத்தை பெறவேண்டியதன் அவசியம் உணரப்படுகின்றது. உலகெங்கும் வாழும் இந்திய வம்சாவளியினர் தமது இந்திய அடையாளத்தை தத்தமது நாடுகளில் தமது இருப்புக்கான அரசியல் பரிமாணத்துடன் கையாள்வதை அவதானிக்க முடிகின்றது.

இலங்கை மலையகப் பக்கத்தில் இருந்து அந்த பரிமாணம் அடையப்பெற்றிருக்கின்ற பட்சத்தில் மலையகத் தமிழ் மக்களின் இலங்கை இருப்பு என்பது இன்னுமொரு கட்டத்தை அடைந்திருக்கும். இலங்கைத் தமிழர்கள் அறியப்பட்டதன் அளவுக்கு இந்தியாவில் இந்திய வம்சாவளியினரான மலையகத் தமிழர்கள் அறியப்படவில்லை என்பது பலரும் அறிந்ததே. இலங்கையில் முஸ்லிம் மக்களின் குறிப்பாக முஸ்லிம் ராமங்களின் அபிவிருத்தி விடயங்களில் அவர்கள் முன்னெடுக்கும்அ ரசியல் நகர்வின்  ஊடாக வளைகுடா நாடுகளின் உதவியுடன்  மேற்கொள்ளப் பட்டுவரும் பிவிருத்தியுடன் ஒப்பிடும் போது மலையக மக்கள் அடைந்துகொண்ட அபிவிருத்தி சொற்பமே.

இந்தியாவிடம் இருந்து பாரிய நன் கொடைகளை எதிர்பார்க்க முடியாத போதும்கூட புலமைப் பரி சில் முதலான கல்விசார் விடயங்களில் அதிக கவனத்துடன் ஈடுபட் டிருக்கும் பட்சத்தில் தற்போதைய நிலைமையைவிட கல்விமட் டத்தில் மலையகம் இன்னுமொர் பரிணாம த்தை அடைந் திருக்க முடியும். அதனை வழங்குவதற்கு இந்திய தயாராக இருக்கின்ற நிலையிலும் மலையகம் தன்னை அதற்கு தயார் செய்து கொண்டிருக்காத அரசியல் நிலைமையே இருந்து வந்துள்ளது. 

தற்போது PIB முறைமைக்கு மாறாக OCI முறைமையைக் கடைபிடிக்கவும் நடை முறைகளை தளர்த்தவும்  இந்தியா முன்வந்துள்ள நிலையில் இலங்கை வாழ் மலையகத் தமிழ் மக்கள், தமது 'மலையகத் தமிழர்' எனும் தனித்துவ, இனத்துவ அடையா ளத்தை இலங்கை அரசியலில் உறுதிபடுத்தமுனையும் அதேவேளை இந்திய வம் சாவளியினர் எனும் சர்வதேச அடை யாளத்தின் ஊடாக தமது அரசியலை சர்வதேசத்தின் பார்வைக்கு முன்கொண்டு செல்ல வேண்டிய காலம் எழுந்துள்ளது.

(நன்றி - வீரகேசரி, 13.01.2018)

மலையகத்தின் பெண் எழுத்துக்களும் இருப்பும் - எஸ்தர் விஜிநந்தகுமார்


மலையக மக்கள் என்போர் அந்நிய  இந்தியத் தமிழர் என்ற ஒரு பிரிவினைக்குட்பட்ட  மக்களாகக் கணிக்கப்பட்டது ஒரு வரலாற்றுண்மை. ஆரம்பத்தில் “கொழுந்து  பறிப்பதற்கு  எதற்கு கல்வி?” என்ற நிலையிலிருந்தது. மலையக மக்களைக்  கருத்தியல் ரீதியில் “கள்ளத்தோணிகள்”,”தோட்டக்காட்டான்” ,”கூலிகள்”,”தோட்டத்தொழிலாளர்கள்” என்று அவர்களைப்  பலவித செல்லமில்லாத பெயர்களால்  அழைக்கப்பட்டனர்.

தனிப்பட்ட இலாபம் சேர்க்கும் தோட்டச்  சிங்கள துரைமார்களும் ஆரசும் இவர்களைத் “தொழிலாளர்கள்” என்ற நிலையில் வைத்திருப்பதற்கு எப்போதும் கண்ணும் கருத்துமாகவே  இருக்கின்றார்கள். மலையகப் பெண்கள் காலை முதல் மாலை வரை தேயிலைத்தோட்டத்தில் குறைந்த மிகக்குறைந்தக் கூலியில் வேலை செய்கிறார்கள்.இவர்களின் வேலைப்பளுவும் வீட்டுப்பளுவும் சொல்லெண்ணா துன்பம் கொண்டவை.வெளியில் கொழுந்துப் பிடுங்கவும் இரவு வீடு சென்று வீட்டு வேலைகளான  சமையல், கூட்டுதல், கழுவுதல் என்று பலதரப்பட்ட குடும்பச்  சுமைகளுடன் போராடிக்கொண்டிருக்கின்றார்கள். இந்நிலையில் “மலையக மக்கள்” என்ற சொற்றொடரே மிகவும் பிரச்சனையாகவுள்ளது.மலையகம் என்பது மலை சூழ்ந்த இடத்தை அவர்கள் வாழ்விடமாக கொண்டது என்றக் காரணத்தாலே அவர்களுக்குப் பல  காரணப்பெயர்கள் உருவாகியுள்ளன.

தென்இந்தியாவில் இருந்து  வந்ததே வந்தோம் எமக்குத்தான் எத்தனைப் பெயர்கள்? குழந்தை பிறந்ததும்  ஒரு பெயரும் அத்துடன் இன்னுமொரு செல்லப்பெயரும்  இருக்கும். ஆனால் எமக்கு எத்தனைப் பெயர்கள்!!பிரஜாஉரிமைகூட  இன்றுமே  பிரச்சனையாகவேயுள்ளது. இவைகளே  மக்களின் அரசியல் நிலைமைகளை நிர்ணாயிப்பதாகவுள்ளது.”மலையக மக்கள்” என்றப்பதத்தை மக்கள் விரும்புவதில்லை. “இந்திய வம்சாவழி” என்றப்பதம் எந்தவகையிலும் இழிவானதல்லவே. இந்தப்பதமே உண்மையை உரக்க சொல்வதுப்போலவும்  உள்ளது.1920 களிற்கு பின்னால் மலையகத்தில் பெருந்தோட்டங்களில் நிலையான குடியிருப்புத்தன்னைமை ஏற்பட்டது.1931 இல் இலங்கை அரசியல் யாப்பில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களின் பொழுது  30 களில் அரசியலில் மலையக பிரதிநிதித்துவம் உருவானது. மேலும் அரசியலுடனான தொழிற்சங்க நடவடிக்கைககள் இடம்பெற்றன. தென்னிந்தியாவில் தஞ்சாவூரில் அரச உத்தியோகாத்தரான இங்கு வந்த நடேசையரினால் தொழிற்சங்க  நடவடிக்கைககளும் உருவானது.அவர் “தேசநேசன்” என்ற பத்திரிகை மூலம் தமது  கருத்துக்களை வெளியிட்டார் .மேலும் “சிட்டிசன்” என்ற ஆங்கிலப்பத்திரிகையையும் இவர் பயன்படுத்திக்கொண்டார்.இவரும் இவரது மனைவியான மீனாட்சியம்மையும்   இணைந்து சில விடியல்களை தேடினார்கள். தொழிலாளரை கடன் தொல்லையிலிருந்து விடுவித்தல், தொழிலாளரிடையே கல்வியறிவை உருவாக்குதல், அவர்களிடையே பொருளாதார அந்தஸ்த்தை உயர்த்துதல், அரசியல் அறிவினை உருவாக்குதல்,போன்றவை  முக்கிய  நோக்கங்களாக இருந்தன.

பெண்களை வலுப்படுத்தவும் அவர்களை அரசியல்  நீரோட்டத்தில் இணைக்கவும் எழுத்தறிவை விதைக்கவும்  மீனாட்சியம்மை அவர்கள் கடுமையாகப் பாடுபட்டார். 95%பெண்கள் தொழிற்சங்கங்களில்  அங்கத்துவம் வகிப்பதுடன் சாந்தா செலுத்துபவர்களாகவும் உள்ளனர். தொழிற்சங்க நடவடிக்கைகளில்  பங்குபற்றும் பெண் தொழிலாளர்களை எடுத்துக்கொண்டால், தோட்டமட்டங்களில் மாதர்சங்கத் தலைவி கமிட்டியில் உள்ளப்பெண்கள் ஆவார்கள். பெண்களினது  தொழில் தொடர்பானப்பிரச்சினைகள்  மாதர்சங்கத்தலைவியினூடாகவே தொழில்சங்கத்தலைவருக்கு அறிவிக்கப்படும். மாதர் சங்கத்தலைவி தோட்டமட்டத்தில் உள்ள பெண்களின் பிரச்சினைகளை முன்னெடுத்து சொல்பவராக இருப்பாள். இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் இவ்வாறு மாதர் அணியை எல்லா தோட்டங்களிலும் உருவாக்கி உள்ளது.பெரும்பாலும் தோட்டக்கமிட்டித் தலைவர் ஆணாகவே இருப்பார். சில தோட்டங்களில் பெண்களும் தோட்டக்கமிட்டித் தலைவியாக உள்ளனார்.

நான் ஏலவே  சொன்னது போல்  தொழிற்சங்க வரலாற்றில் முதன் முதலாகச் செயற்பட்ட பெண்ணாக நடேசையரின் துணைவியார் மீனாட்சியம்மாளைத் தான்  முக்கியமாகக் குறிப்பிடவேண்டும்.இவர் பொதுவாக தொழிலாளருக்கும் பெண்காளுக்காககவும் தனது செயற்பாடுகளை ஆற்றியுள்ளார்.

பெண்களது  கல்வி:

1920 கல்விச்சட்டம் அமுல்படுத்தப்பட்டதனூடாக தோட்டங்களில் பாடசாலலைக்குச் செல்வது கட்டாயமாக்கப்பட்டது.இது எழுத வாசிக்க பழகுவதற்காக மட்டுமே இருந்தது.1904 இல் 2000 பிள்ளைகள் பாடசாலையில் இருந்ததாகவும்,1930-களில் 26000 பிள்ளைகள் இருந்ததாகவும்,18% கல்வியறிவு பெருந்தோட்டங்களில் நிலவியதாகவும், அதில் 7.1% பெண்கள் இருந்ததாகவும் புள்ளிவிவரங்கள் கூறுகின்றன.

1972 இல் அரசாங்கம் தோட்டங்களைப் பொறுப்பெடுக்கும் வரை தோட்டங்களில் உள்ளவர்களின் சமூகநலன், கல்வி,சுகாதாரம் தொழில் நிலமைகள் எல்லாம் இலங்கை அரசாங்கத்திற்குரிய பொறுப்புக்களாகக்  கொள்ளப்படவில்லை. மேலும்1972 ம் ஆண்டு சில மாற்றம் ஏற்படத்தொடங்கியது. 1970-ற்குப்  பின் பல தமிழ் பாடசாலைகளை  மூடியதுடன் மலையகத்தின் கல்வி நிலைகளில்  இனத்துவரீதியான சிங்களாமக்களுக்குக்  கூடுதல் முன்னுரிமைகளைக் கொடுத்து வாந்திருக்கின்றது. 1970-களுக்கு  முன்பும் பின்பும் சரி நிர்வாகமும் அரசும் தோட்ட வேலைகளுக்கு கல்வி அவசியமில்லை என்ற கருத்தைக் கொண்டுள்ளதுடன் அதற்கான  வழிவகைகளை எடுக்கத்தேவையில்லை என்றப்போக்கையே காட்டி வருகின்றது. இதனால் ஆகக்கூடிய ஐந்தாம் தரம் மட்டும் உள்ள பாடசாலைகளே இயங்கி வந்தன. 13 வாயதில் தோட்டத்தில் வேலை செய்யப்  பெயரைப்  பதிவு செய்யவேண்டியிருந்தது. எனது தாயார் வெறும் 50 சதங்களுக்காகத் தனது  10 ஆவது வயதில் தோட்டத்தில் வேலைக்குச்  சேர்ந்தாகச் சொன்னார். அம்மாவைப்போல ஏனைய சிறார்களும் குறைந்த கூலிக்காக வேலைக்கமர்த்தப்பட்டனர்.இது லாபகராமானதாகவும் இருந்தது. பிள்ளைகளும்  தொழில் செய்வதையே விரும்பினார். காரணம் அவர்களது தலைவிரித்தாடும் பட்டினி. அதிகமாகக்  கல்விக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படவில்லை.

85/86 மேற்க்கொள்ளப்பட்ட சமூகபொருளாதார ஆய்வில், 10-14 வயதெல்லைக்கு உட்பட்டவர்களின்   கல்வியறிவு வீதம் 54.73%ஆகவும், 50-54 வயதெல்லைக்கு உட்பட்டவர்களின் கல்வியறிவு வீதம்  27.28%ஆகவும் இருந்தது. மலையகத்தில் இன்றுக்காணப்படும் சிறீபாதக்கல்லூரியானாது சிறீபாத என்ற சிங்களப் ப்பெயருடன் மலையக மக்களிடையே கல்வியைக்  கருத்தில் கொண்டு கட்டப்பட்டது.மலையகத்  தமிழரை விட சிங்களவார்களும் வெளியாருமே இங்கு கூடுதலாகப்  படிக்கிறார்கள். தொழில் புரிகின்றார்கள்.

மலையகத்தில் மீனாட்சியம்மைக்குப் பின்னர்தான் கல்வி மற்றும் அரசியலில் பெரும் மாற்றங்கள் உருவானது.பெண் எழுத்துக்கள் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமான வளரத்தொடங்கின. எழுதப் படிக்க பெண்களையும் ஈடுபடுத்தும் நிலை உருவானது. முறையான பாடசாலைச்  சீருடைக்கூட இல்லாமல் மாணவிகள் அணிந்த ஆடையுடனேயே அருகில் இருந்த ஐந்தாம் தரம் வரையிலான பள்ளிக்கூடங்களுக்கு சென்றதாகவும்  “யாழ்ப்பாணத்து மாஸ்டர்” என்பவர்களே இவர்களுக்கு எழுத்துச் சொல்லிக்கொடுத்ததாகவும் எனது தாயார் கூறுகிறார். பாடசாலை முடிந்ததும் இந்த  “யாழ்ப்பாணத்து மாஸ்டர்” வீடுகளில் பின்னேரங்களில் மாஸ்டரின் மனைவிக்கு எடுபிடிகளாகவும், விறகு சேகரித்து உதவியதாகக் கூறினார். நீண்டக்காலமாக “யாழ்ப்பாணத்து மாஸ்டர்களே” அதிகமான மலையகத்  தோட்டப்புற பாடசாலைகளில் கற்பித்தனர். அங்கே எமது மக்கள், யாழ்ப்பாணத்து மாஸ்டர்  மீன்களை  அதிகமாகச்  சாப்பிடுவதாலே நல்ல மூளைசாலிகள்  என்றெல்லாம் அவர்களைப்பற்றிக்கதைப்பார்கள்.அது உண்மைதான். அவர்கள் நிறையவே  எமது மக்களின் கற்றலுக்கு உதவினார்கள். கணக்கு, தமிழ், சமயம் முதலான பாடங்களை படிப்பித்தனர்.இந்த நிலமை இவ்வாறாக இருக்கும் பொழுது  சௌமியமூர்த்தி தொண்டமான் அவர்கள் மலையக அரசியலுக்குள் உள் வாங்கப்பட்டார்.

சௌமியமூர்த்தி தொண்டமானின் வருகையின் பின்னார் பல்வேறு அரசியல் நகர்வுகளும் மாற்றங்களும் உருவானது.சாதாரணதரம் மற்றும் ஆகக்கூடிய உயர்தரம் கற்ற மாணவர்களை அவர் ஆசிரியர் தொழிலுக்கு இணைத்து “சிறிபாதக்கல்லுரி”, “தன்சைட் கொட்டக்கல” முதலான ஆசிரியர் கலாசாலைகளை கொண்டு வந்தார். ஆக சௌமியமூர்த்தி தொண்டமானின் செயற்பாடுகள் இவ்வாறு செயல்பட ஆரம்பித்தது.தற்பொழுது  தமிழ்நாட்டில் அமரர் ஜெயலலிதாவைமக்கள் எவ்வாறு அவர்களின் கதாநாயகியாகப் பார்த்தார்களோ அவ்வாறே  மலையகத்தில் தொண்டமான் மக்களின் கதாநாயகனாகப் பார்க்கப்பட்டார்.தரம் ஐந்தில் பெயிலாகும் பிள்ளைகள் தேயிலைத்தோட்டத்தில் பெயரைப்பதிந்து வேலை செய்யப் போய்விடுவார்கள்.என்னுடன் கற்ற மூன்றே மூன்று மாணவிகளைத்தவிர மற்றைய பிள்ளைகள்  யாவரும் தோடட்டத்தில் கொழுந்தெடுக்கப் போனார்கள். காரணம் அவர்களுக்கு வேறுத்தெரிவென்பது இல்லை. சில ஆண்கள் புலிகளின் இயக்கத்தில்  ஈர்க்கப்பட்டு சதா அதைபற்றியே  கதைத்து கேட்டும் ஆண்மாணவர்கள் சிலர்  கடனுக்கு பணம் வாங்கிக்கொண்டு கிளிநொச்சிக்கு பயணமானதாக நினைவிலுண்டு.

கல்வி வளர்ச்சியின் பின்னரான கால கட்டத்தில் மலையகத்தில் தெளிவத்தை ஜோசப் டொமினிக் ஜீவா  மல்லிகை சிவா, அந்தனி ஜீவா முதலானோர் முக்கியமானவர்கள். மொழிவரதன் (தர்மலிங்கம்), சாரல்நாடன், சண்முகம் சிவலிங்கம் போன்றவர்களும் முக்கியமானவர்களே.

பெண் எழுத்தாளர்களில்  பெயரிடும்படி பத்மாசோமகாந்தனை குறிப்பிட முடியும். அதிகமாகப்  பெண் எழுத்தாளர்கள் என்ன  எழுதினாலும் அவர்களைத்  தொடர்ந்து ஊக்குவிக்கும் செயற்பாட்டுத்தளம்  என்பது மிகவும் அருந்தலாகவே இருந்தது  என்பதைக்  கவனத்தில் கொள்ளப்படல்  வேண்டும். ஆக மலையகத்தில் இன்னும் 200 வருடங்கள் சென்றதன் பின்னும் மீனாட்சியம்மையையே நாங்கள் இன்றும் பெண் எழுத்துக்களுக்காக  நினைவுக்கூருகின்றோம். அதேபோல  பெண் எழுத்துக்களையும் நினைவுக்கூறுமளவுக்கு மலையகப்பெண்கள்  தமெக்கென்ற ஒரு அடையாளத்தை  முன் வைக்க எழுதிட வேண்டும்.மலையகத்தின் இலக்கிய செழிப்புக்கு பணியாற்றுதல் காலத்தின் அவசியமாகவும் உள்ளது.இப்போது நிறைய இளம் படைப்பாளிகள் தங்களின் எழுத்து வெளியை விரிவாக்கிக் கொண்டு வரும் நிலையினைக் காண்பதும் மனதுக்கு சிறு ஆறுதலாகவும் உள்ளமை குறிப்பிடத்கக்கது.

உச்சாந்துணை: மலையக மக்களுடைய இனத்துவ இருப்பில் பால்நிலை.

நன்றி - "நடு" இணையச் சஞ்சிகை

 

இணைந்திருங்கள்


Support : Copyright © 2013. நமது மலையகம் - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates