Headlines News :

காணொளி

2017 இலக்கிய சந்திப்பு மலையகத்தில்

சுவடி

வருகை

மீதொட்டுமுல்ல: கூட்டுக் களவானிகளின், கூட்டுப்படுகொலை! – என்.சரவணன்


ஏப்ரல் 14  சிங்கள – தமிழ் புத்தாண்டு கொண்டாட்டம் நாட்டையே சோகத்தில் ஆழ்த்துமளவுக்கு மீதொட்டமுல்லை குப்பைச் சரிவு சம்பவம் ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. மீதொட்டுமுல்லையில் உள்ள குப்பை மேடு சரிந்து விழுந்ததில் 140 வீடுகளாவது புதைந்துள்ளது. 400க்கும் மேற்பட்ட முப்படையினர் மீட்புப் பணிகளில் ஈடுபடுத்தபட்டதில் இதுவரை 30க்கும் மேற்பட்ட சடலங்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. இதில் எத்தனை பேர் புதைந்திருக்கிறார்கள் என்பதை யாராலும் உறுதியாக இன்னமும் கூற முடியவில்லை.

புதுவருட பண்டிகை விடுமுறையில் பலர் வீடுகளில் இருந்திருக்கிறார்கள். விருந்தினர்களாக பலரும் வந்திருக்க வாய்ப்புண்டு. சில கும்பங்களில் யார் எத்தனை பேர் இருந்தார்கள் என்பதை சொல்லக்கூட எவரும் எஞ்சவில்லை. இலங்கையில் சுனாமிக்குப் பின்னான சட்டத்தின்படி நபரொருவர் காணாமல் போய் ஒரு வருடம் ஆகியிருந்தால் அவர் இறந்தவராக கருதப்படுவார். ஆக மீதொட்டுமுல்லையில் கிடைக்கப்படாத சடலங்கள் கொல்லப்பட்டவர்களின் கணக்கில் இப்போதைக்கு வரப்போவதில்லை.


அஜித்தின் அத்திப்பட்டியல்ல
தமக்கு நேரப்போகும் அழிவைப் பற்றி அவர்கள் அப்போதே அரசுக்கு எடுத்துக்கூறி தம்மை காப்பாற்றுமாறு பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக போராடி வந்த மக்களை அரசு தனது இரும்புக் கரங்ககளைக் கொண்டும், சண்டியர்களைக் கொண்டும் நசுக்கியது. இதற்காக போராடிய செயற்பாட்டாளர்கள், சிவில் அமைப்புகள் என்பனவற்றைச் சேர்ந்த பலர் அடித்து காயப்படுத்தப்பட்டனர். கைது செய்யப்பட்டு சிறையிலும் அடைக்கப்பட்டனர்.

அப்படி கதறிய மக்களில் ஒரு பகுதியினர் இன்று உடல் துண்டங்களாக மட்டுமே கிடைத்திருக்கிறார்கள். இது சினிமாவில் அஜித் நடித்த “அத்திப்பட்டி” கதையல்ல. அதற்கொப்பான உண்மைக் கதை.

இந்த குப்பை மேட்டுக்கு மேலாக பியகமவிலிருந்து தொடங்கும் அதிசக்தி வாய்ந்த (132,000 வோட்ஸ்) மின்சார கம்பிகள் கொலன்னாவை வரை செல்கிறது. சம்பவத்தின் போதும் அக்கம்பி அருகிலிருந்த மாமரத்தில் விழுந்து எறிந்த சமவமும் நிகழ்ந்திருக்கிறது.


மீதொட்டுமுல்ல குப்பை மேட்டுக்கு எதிரான மக்கள் இயக்கத்தின் அமைப்பாளர் கீர்த்திரத்னவின் மனைவி, மகள், மருமகன், பேரப்பிள்ளை அனைவரும் புதைந்து போனார்கள்.

இப்படி நேரக்கூடாது என்பதற்காக அவர் இது வரை நடத்திய போராட்டங்களின் போது மண்டை உடைபட்டு, கைதுக்குள்ளாகி, பல தடவைகள் தாக்குதல்களுக்கும் உள்ளாக்கப்பட்டவர். இன்று அவரை அனாதையாக்கியுள்ளது இந்த அரச இயந்திரம்.


பெருகும் குப்பைகளுக்கு தீரவில்லை.
இலங்கை முழுவதும் 23 மாநகர சபைகள் இருக்கின்றன. ஒரு நாளைக்கு சராசரியாக 7000 மெற்றிக் தொன் குப்பைகள் சேருகின்றன. மேல்மாகாணத்தில் மாத்திரம் சேருகின்ற 1400 தொன் குப்பைகளில் கொழும்பு மாநகர சபையிலிருந்து மாத்திரம் 700 தொன்கள் சேருகின்றன. ஆக இலங்கையில் அதிக அளவு குப்பைகளை சேர்க்கின்ற இடமாக மீதொட்டுமுல்லை ஆகியிருக்கிறது.

கிராமங்களில் குப்பைகள் தரம் பிரிக்கப்பட்டு உக்கக்கூடியவை உரமாகவும், உக்காதவற்றை அழிக்கும் வழிமுறையும் கைகொள்ளப்படுகிறது. நகரங்களில் அவை ஒன்று சேர்க்கப்பட்டு இப்படி குவிக்கப்படுகின்றன. நகரங்களில் வேகமாகப்  பெருகும் மக்கள் தொகையும், நுகர்வின் அதிகரிப்பும், அதனால் பெருகும் குப்பைக்கான தீர்வையும் நீண்ட கால நோக்கில் திட்டமிடப்படவேண்டியது.

இந்த பிரச்சினைக்கு நிரந்தரத் தீர்வு காண்பதற்குப் பதிலாக புளுமெண்டல் வீதியிலிருந்து, மீதொட்டுமுல்லவுக்கும், அங்கிருந்து ஜாஎலவுக்கும்,  புத்தளத்துக்கும் மாற்றுவதற்கான ஒழுங்கை மட்டும் மேற்கொண்டது அரசு. இந்த குப்பைகள் தமக்கு பெரும் ஊழல் பணத்தைக் கொட்டித்தந்த ஒன்றாக மட்டுமே இருந்த அரசியவாதிகளுக்கும், அதிகாரிகளுக்கும் வரப் போகும் நாசத்தைப் பற்றி கொஞ்சமும் அலட்டிக் கொள்ளவில்லை.

கோத்தபாயவின் கொடுங்கோல்
கோத்தபாய நகர அபிவிருத்திக்கு பொறுப்பாக நியமிக்கப்பட்டார். அபிவிருத்தியின் பெயரில் குடிசைவாழ் ஏழைகளின் எதிர்கால வாழ்க்கையில் கைவைத்தார். வசதி குறைந்திருந்தாலும் இருக்கின்ற நிலத்தில் தமது குடிசைகளுடன் வாழ்ந்து வந்த அம்மக்களின் குடியிருப்புகளை பலாத்காரமாக இடித்து விரட்டியடித்தார். அனைத்தையும் இழந்த மக்கள் தெருவுக்கு கொண்டுவரப்பட்டனர். மாற்று வீடு என்கிற பெயரில் அதில் ஒரு பகுதியினருக்கு தொடர்மாடி வீடுகளை கொடுத்தனர். அவர்கள் வாழ்ந்து வந்த குடிசைகள் தொடர்மாடி வீடுகளை விட, இட வசதி இருந்தது என்றே கூறவேண்டும்.

இதன் தொடர்ச்சியாகத்தான் புளுமண்டல் வீதியருகில் இருந்த குப்பை மேட்டை அங்கிருந்த மக்கள் அகற்றச் சொல்லி போராடினார்கள். அதனை அங்கிருந்து அகற்றி குடியிருப்புகள் நிறைந்த மீதொட்டுமுல்லைக்கு மாற்றியதும் கோத்தபாய தான். அங்கிருந்த ஏழைகளை இலகுவாக கையாளலாம் என்கிற நம்பிக்கையும் தான். ஆனால் அம்மக்கள் தமது எதிர்ப்பை கடுமையாக வெளியிட்டார்கள். அது மட்டுமன்றி அவர்கள் நடத்திய போராட்டத்திற்கு எந்தவித பிரதிபலனும் கிடைக்காததால் அவர்கள் உயர்நீதிமன்றத்தில் 2009 ஆம் ஆண்டு அடிப்படை உரிமை வழக்கொன்றை தொடுத்தார்கள்.

அந்த வழக்கில் அம்மக்களுக்கு பூரண வெற்றி கிடைக்காவிட்டாலும் இரண்டு வருடங்களில் இதனை முற்றாக நிறுத்த வேண்டும் என்றும். அதுவரை இரண்டு ஏக்கருக்கு மேல் இந்த குப்பைகளை விஸ்தரிக்கக் கூடாது என்று தீர்ப்பு வழங்கியது. இந்த தீர்ப்பை கோத்தபாயவின் நகர அபிவிருத்தி அமைச்சும், நகர சபையும் கொஞ்சமும் கணக்கில் எடுக்கவில்லை. அந்த தீர்ப்பும் இந்த குப்பையோடு கலந்தது தான் மிச்சம். கோத்தபாயவின் எந்த தீர்மானத்தையும் மாற்றும் பலம் அன்று எந்த கொம்பனுக்கும் இருக்கவில்லை. அவர்கள் அந்த குப்பை மேட்டை 17 ஏக்கருக்கு விஸ்தரித்தார்கள். நாளொன்றுக்கு 1000 தொன் அளவிலான குப்பைகள் குவிக்கப்படுவதுடன், நான்கு லட்சம் தொன்களையும் 90 மீற்றர் உயரத்தையும் கொண்ட குப்பை மலை அது இப்போது.

வீடுகளின் மீது குந்திய குப்பை
புதைந்து போன இந்த வீடுகளும் குடிசைகளும் குப்பை மேடு வந்ததன் பின் வந்தவை அல்ல. ஏற்கெனவே இருந்த குடியிருப்புகளின் மத்தியில் தான் இந்த குப்பை மேடு உருவாக்கப்பட்டது. இந்த மக்களுக்கு பழக்கப்பட்ட வாழ்க்கை என்பது போல இந்த குப்பை மேட்டை உருவாக்கினார்கள்.


1997ஆம் ஆண்டு அன்றைய மேயர் கரு ஜயசூரியவும், அன்றைய முதலமைச்சர் சுசில் ஜயந்தவும் உலக வங்கியின் உதவியுடன் மீபே பிரதேசத்த்துக்கு குப்பைகளை கொண்டுசெல்வதற்கான ஒழுங்குகள் செய்யப்பட்டன. ஆனால் அன்று அங்குள்ள மக்களின் எதிர்ப்பு காரணமாக அதைக் கைவிட்டுத் தான் புளுமண்டலில் குப்பைகள் குவிக்க நேரிட்டது. புளுமெண்டல் குப்பை மலையாக குவிந்தும், விழுந்தும், சுற்றுச் சூழல் பிரச்சினைகளாலும், களனி கங்கை மாசடைந்தது. அகவே மாற்றிடமொன்று தெரிவு செய்ய வேண்டியேற்பட்டது. 

ஆனால் இதனை வெறும் கோத்தபாயவின் தலையில் மட்டும் கட்டிவிட முடியாது. கொழும்பு நகரின் சுத்திகரிப்பு கொழும்பு மாநகர சபைக்கு பொறுப்பான விடயம். முல்லேரியா, கொலன்னாவ போன்ற பிரதேசங்களில் இருந்து கொண்டு வரும் குப்பைகளை கொட்டும் சிறிய இடமாகத்தான் இந்த மீதொட்டுமுல்ல குப்பை மேடு இருந்தது. கொழும்பு நகரத்தின் குப்பைகளையும் அங்கு கொண்டு போய் கொட்டுவதற்கான அனுமதியை 2008 ஆம் ஆண்டு கொழும்பு மாநகர சபை பெற்றுக் கொண்டது. 2012 இல் பல வீட்டு மதில்கள் வெடிக்கத் தொடங்கின.

அதே ஆண்டு ஒக்டோபர் 12 ஆம் திகதி 63 வீடுகள் உடனடியாக மாநகர சபையால் அகற்றப்பட்டன. குடும்பமொன்றுக்கு 60 ஆயிரம் ரூபாவை வழங்கி 6 மாதங்களுக்கு எங்காவது வாடகைக்கு இருக்கும்படி பணித்தனர். அந்த சிறிய தொகையைக் கொண்டு எதுவும் செய்ய முடியவில்லை அம்மக்களுக்கு. கூடிய விரைவில் அவர்களுக்கு வேறு இடங்களில் வீடுகள் வழங்கப்படும் என்று அறிவிக்கப்பட்டது. சில மாதங்களில் மேலும் பல குடும்பங்களையும் அங்கிருந்து வெளியேறும்படி பணித்தனர். ஏற்கெனவே வெளியேறிய மக்கள் இன்னமும் நடுத்தெருவில் இருக்கும்போது தமக்கு மட்டும் எப்படி மாற்று வீடுகள் வழங்கப் போகிறீர்கள் முதலில் உடைக்கப்பட்ட வீடுகளுக்கு பதில் சொல்லுங்கள் என்று போக மறுத்தனர்.

1947 ஆம் ஆண்டு ஐ.தே.க உருவாக்கப்பட்டதிலிருந்து ஒரே ஒரு தடவை ல.ச.ச.க தலைவர் என்.எம்.பெரேரா மாநகர சபை மேயராக இருந்திருக்கிறார். மற்றும்படி 1956 ஆம் ஆண்டு ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் சார்பில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்ற சுகததாச மேயராக தெரிவானதிலிருந்து இன்று வரை கொழும்பு மாநகர சபை ஐ.தே.க வின் ஆட்சியில் இருந்து வருகிறது. எனவே இந்த குப்பை விவகாரத்தை இது வரை கையாண்டதில் ஐ.தே.க வுக்கும் பாரிய பொறுப்புண்டு.

கொழும்பு மாநகர ஆட்சியின் மீதான கோத்தபாயவின் தலையீடானது 2010-2014 வரையான காலப்பகுதியில் நகர அபிவிருத்தி அமைச்சின் செயலாளராக ஆனதன் பின்னர் தான் தொடங்குகிறது. உலக வங்கித் திட்டத்தின் கீழ் கொழும்பு நகர அபிவிருத்திக்கு பெருமளவு நிதி அந்த அமைச்சுக்குக் கிடைத்தது. குப்பைகளை மீள் சுழற்சிக்கு உள்ளாக்குதல், உரம் தயாரித்தல், அவற்றைக் கொண்டு, மின்சக்தி உற்பத்தி செய்தல் போன்ற திட்டங்களும் ஆராயப்பட்டுள்ளன. இதற்கான வாய்ப்புகள் பற்றி ஆராய்ந்து அறிக்கையொன்றும் தயாரிக்கப்பட்டது. 


குப்பை வாங்க வந்த பிரித்தானியா
பிரித்தானிய நிறுவனம் ஒன்று இந்த குப்பைகளை விலைக்கு வாங்கி தரம் பிரித்து நாளொன்றுக்கு 4000 தொன் குப்பைகளை கப்பல் மூலம் எடுத்துச் செல்ல முன்வந்தது. அந்த குப்பைகளை ஏற்றுமதி செய்வதற்கான ஒழுங்குகளை செய்வதற்கு நான்கு ஏக்கர் நிலத்தை அரசாங்கத்திடம் கேட்டிருந்தது. அரசாங்கம் அதற்கு முன்வராத நிலையில் அந்த நிறுவனமே 400 பேர்ச்சஸ் நிலத்தை கடுவெல பிரதேசத்தில் வாங்கியிருப்பதாக சென்ற ஆண்டு உள்ளூராட்சி அமைச்சர் இசுறு தேவப்பிரிய தெரிவித்திருந்தார். (சக்ஹண்ட – 13.05.2016)

ஒன்றரை வருடங்களில் மீதொட்டுமுல்ல, பிலியந்தல ஆகிய இடங்களில் உள்ள குப்பைகளை அகற்றுவதாக தெரிவித்திருந்த அந்த நிறுவனத்திடம் முன்னைய அரசாங்கம் அதிக கொமிசனை கேட்டிருந்தது. இதனை அந்த நிறுவனத்தின் தென்னாசியாவுக்கான முகவர்  நீதிமன்றத்தில் தெரிவித்திருந்தார். அரசியல்வாதிகளுக்கு கொமிஷன் கொடுத்து இதனை சாதிக்க மாட்டோம் என்றார் அவர்.

மெகா பொலிஸ் அமைச்சர் சம்பிக்க ரணவக்க இவர்களை கைவிட்டுவிட்டு சிங்கப்பூருக்கு ஒரு தூதுக்குழுவை அனுப்பியது அங்குள்ள ஒரு நிறுவனத்திடம் இந்த பணியை ஒப்படைக்க. அது தோல்வியில் முடிந்தது. அதன் பின்னர் மேல்மாகாண முதலமைச்சர் இசுறு தேவப்பிரிய தென் கொரியா நிறுவனத்துடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்த ஒரு குழுவை அனுப்பினார். அதுவும் தோல்வி. இன்னொருபுறம் குப்பைகளுக்கு பொறுப்பான கொழும்பு மாநகர சபையும் வழிகளைத் தேடியது. இந்த முத்தரப்பும் தத்தமது கொமிசன்களை அடைவதற்காக நடத்திய கயிறிழுத்தலின் விளைவே இன்றைய விபரீதம் என்கிறார் சமூக ஆய்வாளர் தர்ஷன ஹன்துன்கொட (SLVBLOG - ஆசிரியர்).

கொழும்பு குப்பைகளைக் கொண்டு ஒரு நாளைக்கு 240 MW மின்சாரத்தை தயாரிக்க ஒரு கனேடிய நிறுவனம் முன்வந்தது. அவர்கள் 50 மில்லியன் அமெரிக்க டொலர்களை முதலீடு செய்ய முன்வந்தார்கள். அவர்களிடம் லஞ்சமாக கேட்கப்பட்ட 3 மில்லியன் அமெரிக்க டொலர்களை தர மறுத்த அவர்கள் வேண்டுமாயின் அந்தத் தொகையை ஏதாவது ஒரு சமூக நடவடிக்கைக்கு நிதியுதவியாக வழங்கத் தயாரென்று அறிவித்திருந்தது. கொமிஷன் சிக்கல்களால் அவர்களும் ஓடியே போனார்கள். இது நிகழ்ந்தது ஒரு வருடத்துக்குள் தான்.

இலங்கையில் குப்பை மீள்சுழற்சியை மேற்கொள்வதற்கான தொழிற்சாலையை நிறுவுவதற்கான வாய்ப்புகளைப் பற்றி ஒரு அமெரிக்க நிறுவனம் அமெரிக்க தூதுராலயத்திடம் அலோசனை கேட்டது. ஏற்கெனவே மூன்று அமெரிக்க நிறுவனங்கள் இங்கு முயற்சித்து தோல்வியடைந்துவிட்டன. காலத்தையும் பணத்தையும் விரயமாக்காதீர் என்று விரட்டிவிட்டது தூதராலயம்.

இந்த குப்பை விடயத்தில் சம்பந்தப்பட்ட அரசியல் வாதிகள், அதிகாரிகள், நிறுவனங்கள், மற்றும் அவர்கள் பேரம் பேசிய தொகை போன்ற பல்வேறு விபரங்கள் இந்த நாட்களில் சிங்கள ஊடகங்ககள் பலவற்றில் வெளியாகி இருகின்றன.

ஊழலில் சிக்கிய உயிர்கள்.
புத்தளத்தில் “குறுக்கால்” என்கிற பகுதியில் முன்னர் சீமேந்துக்கான மூலப்பொருட்களை அகலும் ஒரு நிலப்பகுதி இருக்கிறது. கைவிடப்பட்டிர்யுக்கிற அந்த பகுதி 30 ஹெக்ராயர் விஸ்தீரனமுள்ளது. அரசாங்கத்துக்கு ஏற்கெனவே பரிந்துரைக்குழு பரிந்துரைத்த நிலம் அது. கொழும்பிலிருந்து 170 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் அமைந்துள்ள அந்த இடத்தில் எதிர்வரும் 50 ஆண்டுகளுக்கான குப்பைகளை குவிக்குமளவுக்கு வசதியுள்ளது. மீதொட்டுமுல்லயிலிருந்து குருக்காலுக்கு 20 அடி கொள்கலன்கள் மூலம் ரயில் வழியாக எடுத்துச் செல்லும் திட்டம் இருந்தது. மீதொட்டுமுல்லயில் இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்களுக்குள் இருக்கக்கூடிய குப்பைகள் மட்டுமே தற்காலிகமாகத் தேங்கும். இதற்கான ரயில் பாதை சீரமைக்கும் திட்டமும் முடிவுக்கு கொண்டு வரப்பட்டிருந்தன. உலக வங்கியின் உதவியுடன் இந்தத் திட்டத்துக்கு 14 பில்லியன் ஒதுக்குவதற்கான தீர்மானத்தை 14.08.2014 அமைச்சரவை தீர்மானமும் நிறைவேற்றப்பட்டிருந்தது. 2014 வரவுசெலவு திட்டத்திலும் கூட இது உறுதி செய்யப்பட்டிருந்தது. 2015 அரசாங்கம் மாறியதுடன் அமைச்சர்களும் அவர்களின் புதிய வேலைத்திட்டங்களும் இந்த திட்டத்தின் மீதான கவனத்தை திசை திருப்பி விட்டதுடன். ஊழலால் சிக்கி சின்னாபின்னமாக்கியது இந்தத் திட்டம்.
கோத்தமாலாவில் இப்படி குப்பை சேகரிக்கும் பலர் குப்பை மலை சரிந்து மாண்டார்கள் - 2016
கோத்தமாலா – எத்தியோப்பியா
இந்த குப்பை மலை சரிந்து விழுந்து ஆபத்தை விளைவிக்கவிருக்கிறது என்று மூன்று வருடங்களுக்கு முன்னர் பேராதனைப் பல்கலைக்கழக பேராசிரியர் அனுருத்த கருணாரத்ன எச்சரித்திருந்தார். அது ஞாயிறு “லங்காதீப” பத்திரிகையில் முன் பக்க செய்தியாக வெளிவந்துமிருந்தது. அவரது எதிர்வுகூரலை கிஞ்சித்தும் எவரும் கணக்கில் எடுக்கவில்லை. சிலவேளை இதே எதிர்வுகூரலை ஒரு சோதிடர் தெரிவித்திருந்தால் உடனடி நடவடிக்கை எடுத்திருக்கக் கூடும்.

சென்ற வருடம் இதே ஏப்ரல் மாதத்தில் 27ஆம் திகதி கோத்தமாலாவின் தலைநகரில் நிகழ்ந்த குப்பைமேட்டு சரிவில் 24 பேர் புதைந்து போனார்கள். தினசரி அங்கு வந்து குப்பை பொறுக்குவோர் பலர் அதில் இறுகினர். சென்ற மார்ச் மாதம் 14 ஆம் திகதி எத்தியோப்பிய தலைநகர் அடிச அபாபாவில் நிகழ்ந்த குப்பைமேட்டுச் சரிவில் 113 பேர் கொல்லப்பட்டனர். பல வீடுகள் புதையுண்டன. அங்கும் பலர் காணாமல் போனார்கள். இந்த உதாரணங்களைப் பார்த்தாவது இலங்கை அரசாங்கம் விழிப்புற்றிருக்க வேண்டும். ஆனால் மாறாக விசதரிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன.
“இறுதின” என்கிற பத்திரிகை (05.06.2016) 
என்றாவது இந்த குப்பை மலை சரிந்து தான் சாவோம்!
இந்த அநியாயத்தை பதிவு செய்த “இறுதின” என்கிற பத்திரிகை (05.06.2016) வெளியிட்ட கட்டுரைக்கு வைக்கப்பட்ட தலைப்பு “என்றாவது இந்த குப்பை மலை சரிந்து தான் சாவோம்!” என்பது தான். அதனைக் கூறியவர் அந்தப் பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த ஏழைத் தாயொருவர்.

மூன்றாம் உலக நாடுகளில் இன்று தலைதூக்கிவரும் முக்கிய பிரச்சினையாக “குப்பை பிரச்சினை ஆகியிருக்கிறது”. இந்த ஏழை மக்கள் பாதிக்கப்படுவது வெறும் குப்பை சரிவினால் மாத்திரமல்ல. இந்த குப்பைகல் உருவாக்கும் விஷ வாயு, இந்தக் குப்பைகளால் உருவாகும் கிருமிகள் என்பன விதவிதமான நோய்கள், சுவாசப் பிரச்சினை என அனைத்துக்கும் முகம் கொடுக்கின்றனர். மீதொட்டுமுல்லவைச் சூழ கொசுப் பிரச்சினை, “டெங்கு” நோய் போன்றவற்றால் ஏற்பட்ட இறப்புகள் பற்றிய செய்திகள் நல்ல உதாரணங்கள். அந்த பகுதியை பஸ்கள் தாண்டிச் செல்லும் போது தூரத்திலயே மோசமான தாங்க முடியாத நாற்றத்தை உணர முடியும். ஆனால் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் தங்கள் குழந்தைகளோடு இங்கு தான் வாழ்ந்து வருகிறார்கள்.

இரு வருடங்களுக்கு முன்னர் அங்கு வாழும் 1000 பேரிடம் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வொன்றில் 60% மானோர் சிலவகை நோய்களுக்கு ஆளாகியிருப்பதாக அறிக்கையிட்டார்கள். அங்கு வாழும் மக்களுக்கு ஏற்பட்டிருக்கிற நோய்கள் பற்றிய விரிவான விசேட கட்டுரையொன்றை “திவய்ன” பத்திரிகை (29.05.2016) வெளியிட்டிருந்தது. சென்ற ஆண்டு Amy Nordum எனும் நிறுவனம் 192 நாடுகளில் மேற்கொண்ட ஆய்வுகளில் பொலிதீன்களை கடலில் கொட்டும் நாடுகளில் இலங்கை 5வதாக இருப்பதாக அறிவித்திருந்தது. 

மீதொட்டுமுல்ல ஸ்ரீ ராகுல வித்தியால பாடசாலையை சிறுவர்களால் குப்பை மேட்டிலிருந்து பரவிய துர்நாற்றத்தை சுவாசிக்க முடியாமல் போனதால் 2013 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதத்தில் இருந்து மூன்று மாதங்கள் மூடி வைத்திருந்தார்கள்.

ஜாஎல பகுதிக்கு இனிவரும் குப்பைகளை நிறைப்பதற்கு தீர்மானமெடுத்தது இந்த புதிய அரசாங்கம். ஆனால் அந்த பகுதியிலுள்ள மக்கள் நான்கு மதத் தலைவர்களின் தலைமையில் தொடர் போராட்டத்தை முன்னெடுத்ததால் அந்த முயற்சியும் இழுபறிபட்டது.


மறக்க முடியுமா கொழும்பு வெள்ளம்
சில மாதங்களுக்கு முன் கொழும்பில் ஏற்பட்ட வரலாறு காணாத வெள்ளத்தின் போது அதிகம் பாதிக்கப்பட்ட பிரதேசங்களில் ஒன்று இந்த மீதொட்டுமுல்ல பிரதேசம். அதை தொலைக்காட்சிகளில் பார்த்தவர்களுக்கு தெரிந்திருக்கும் நரகம் என்றால் என்ன என்பது. இந்த வெள்ளத்தின் போது குப்பைகளைக் கழுவிக் கொண்டுவந்த கருப்பு நிற எண்ணெய்த் தார் கழிவுகளாகத் தான் இந்த வீடுகளை வெள்ளங்களாக மூழ்கடித்தன. அந்த கருப்பு நிற கழிவு அடையாங்கள் இன்னமும் இந்த பிரதேசங்களில் உள்ள வீடுகளில் காண முடியும்.

மீதொட்டுமுல்லையில் இனி கொட்டமுடியாத நிலையில் கடந்த 18ஆம் திகதி கெஸ்பேவ நீதிமன்றம் இந்த குப்பைகளில் 350 தொன் குப்பையை பிலியந்தலவில் உள்ள கரதியான பகுதியில் தற்காலிகமாக கொட்டலாம் என்று தீர்ப்பு வழங்கியது. அனால் சூழ உள்ள மக்களின் எதிர்ப்பு தொடர்ந்தபடி இருக்கிறது.

இன்று “எங்கள் பிரதேசங்களில் குப்பைகள் கொட்டவேண்டாம்’ என்கிற போராட்டங்கள் நாடெங்கிலும் வலுத்துள்ளது. ஊர்வலம் ஆர்ப்பாட்டம், சாலைமறியல், குப்பை வண்டிகளை விரட்டியடிப்பது என்று இந்த போராட்டங்கள் விரிவடைந்துள்ளன.
 “2011 இலிருந்து 15 ஆப்பாட்டங்களை நடத்தியிருக்கிறோம். அன்றைய மகிந்த அரசாங்கமும் அதன் பிறகு ரணில்-மைத்திரி அரசாங்கமும் பொலிஸ், இராணுவத்தை கொண்டு எங்களை மோசமாக கண்மூடித்தனமாக ஒடுக்கியது. இந்த குப்பை மேட்டை மேலும் விஸ்தரித்தது. அன்று எங்களை ஒடுக்கிய அதே இராணுவமும் பொலிசாரும் குப்பைக்குள் புதைந்த சிறுவர்களின் உடல் துண்டங்களை தேடி தேடி எடுத்துத் தந்து கொண்டிருக்கின்றன.” என்கிறார் அப்பகுதியைச் சேர்ந்த செயற்பாட்டாளர் நுவன் போபகே.
அடுத்ததாக தொம்பே, கரதியான, ஏகல, அருவக்காலு போன்ற இடங்கள் அடுத்த மீதொட்டுமுல்ல அனர்த்தத்துக்காக தயாராகின்றனவா என்கிற சந்தேகம் எழுவதில் என்ன பிழை.

தனியார்மயத்தின் விளைவு
அரசியல்வாதிகளின் பணம் காய்க்கும் மரமாக ஆனது இந்த குப்பைகள். இதற்கான 600 மில்லியன் டெண்டரை 800 மில்லியன்களுக்கு வழங்கி 200 மில்லியன்களை தமக்குள்ள பிரித்துக் கொண்டனர் மாநகர சபை ஆட்சியினர். தங்களுக்கு சொந்தமான பினாமி லொறிகளைக் கொண்டு குப்பை திரட்டி தமது வருமானத்தை பெருப்பித்துக் கொண்டனர். குப்பை லொறிகள், புல்டோசர்கள் அனைத்தும் டெண்டர் மூலம் தனியார்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டதில் ஏராளமான ஊழல் நிலவுகிறது. தனியார்மயத்தின் விளைவு வேறெப்படி இருக்கமுடியும்.

இன்று “எங்கள் பிரதேசங்களில் குப்பைகள் கொட்டவேண்டாம்’ என்கிற போராட்டங்கள் நாடெங்கிலும் வலுத்துள்ளது. ஊர்வலம் ஆர்ப்பாட்டம், சாலைமறியல், குப்பை வண்டிகளை விரட்டியடிப்பது என்று இந்த போராட்டங்கள் விரிவடைந்துள்ளன.

இந்த குப்பைகள் மக்களின் குப்பைகளின் தான் என்பதை ஏற்குமளவுக்கு அவர்களின் மத்திய தர வர்க்க குனாம்சம் விடவில்லை என்றே கூறவேண்டும். அவர்களுக்கு இது நம்மெல்லோரினதும் பிரச்சினை என்கிற விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதில் அரசு கண்டுள்ள தோல்வியின் விளைவு இது.

இப்போது சகல அரசியல் கட்சிகளும் இதற்கான குற்றச்சாட்டை எதிர் தரப்பின் மீது சுமத்திவிட்டு தப்பிப்பதும், அரசியல் லாபம் சம்பாதிப்பதுமே நிகழ்கிறது.

மூன்றாம் உலக நாடுகளிலெல்லாம் இத்தகைய குப்பை மேடுகள் ஏன் ஏழைகள் வாழும் சேரிகளை அண்டி உருவாக்கப்படுகின்றன என்பதை வர்க்கக் கண்ணோட்டத்துடன் தான் பார்க்க வேண்டும். மாறாக குப்பை மேடுகளை தேடிப்போய் சேரிகள் அமைக்கப்படுகின்றன என்கிற புனைவுக்கு வெகுஜன மனநிலை ஆளாக்கப்பட்டிருக்கிறது. குப்பைகளை இப்படி குவிப்பதற்கு கொள்ளுப்பிட்டி, பம்பலப்பிட்டி, கறுவாத்தோட்டம் போன்ற பகுதிகள் ஒரு போதும் தெரிவு செய்யப்படாததற்கு இடம் இல்லை என்பது மட்டும் காரணமில்லை. இவர்களின் குப்பையும் சேர்த்து ஏழைகளின் தலையில் கொட்டும் அரசியல்; வர்க்க அரசியலே. முன்னிலை சோஷலிச கட்சியினர் இந்த நாட்களில் ஒரு போஸ்டரை வெளியிட்டிருந்தார்கள். “குப்பை பிரச்சினை! வர்க்கப் பிரச்சினையே” என்கிற அந்த சுலோகம் மிகச் சரியானது.

மீதொட்டுமுல்ல மக்கள் அரசாங்கத்திடமிருந்து வேறு எந்த சலுகைகளையும் கேட்கவில்லை அவர்கள் கேட்டதெல்லாம் எங்களுக்கு சுதந்திரமாக சுவாசிக்க வழி செய்யுங்கள், சுகாதாரமாக வாழ வழிவிடுங்கள்  என்பது தான். 

மக்கள் பணத்தினை இடையில் நின்று கொள்ளயடிப்பவர்களால் ஆன சாவுகள் இது என்பதை இன்று உலகம் அறிந்துள்ளது. இதன் உச்சமாக ஒன்றை நினைவு கொள்ளவேண்டும். முதலில் கண்டெடுக்கப்பட்ட 14 சடலங்களின் இறுதிச் சடங்கு ஒன்றாகவே நிகழ்ந்தது. அரசே அதற்கான செலவுகளைப் பொறுப்பேற்று இருந்தது. ஊர்வலத்தின் போது தரம் குறைந்த அந்த சவப்பெட்டிகளில் இருந்து ஆணிகள் கழன்று விழுந்ததாக பத்திரிகைச் செய்தியொன்றைக் கண்டேன். இந்தக் களவானிகள் சாவையும் விட்டுவைக்கவில்லை. சவப்பெட்டியையும் விட்டுவைக்கவில்லை.

பணத்தைத் தான் விட்டுவைக்கவில்லை. என் பிணத்தையும் கூடவா என்று உள்ளிருந்து எழுந்த சாபக் குரல் யாருக்குக் கேட்டிருக்கும்.

நன்றி - தினக்குரல்


சிங்கள – பௌத்தம்: அரசமயம் (99 வருடகால நம்பிக்கை துரோகத்தின் வரலாறு – 13) - என்.சரவணன்


1970இல் பதவியிலமர்ந்த சிறிமா அரசாங்கம் வரலாற்றில் மோசமாக மக்கள் அதிருப்தியை சம்பாதித்த ஒரு அரசாங்கம். வெறுமனே பொருளாதாரக் கொள்கையால் மாத்திரமல்ல. அது மேற்கொண்ட ஜனநாயக விரோத செயற்பாடுகளையும் நீண்ட பட்டியலிடலாம்.

கூட்டரசாங்கத்தின் மிகவும் முக்கியமான சாதனைகளில் ஒன்று 1972ல் ஒரு புதிய அரசியலமைப்பு சட்டத்தை இயற்றியதேயாகும். இலங்கையின் சுதந்திரத்துக்கு முன்னரும் அதற்குப் பின்னரும் பிரித்தானிய முடியின் கீழேயே இலங்கை ஆட்சி செய்யப்பட்டது. இந்த அரசியலமைப்பின் மூலம் பிரித்தானிய முடியிடம் இருந்து விடுபட்டு இலங்கை இறைமையுள்ள சுதந்திர ஜனநாயக குடியரசாக ஆனது. ஆனால் மே 22 ஆம் திகதியை குடியரசு தினமாக ஆண்டுதோறும் கொண்டாடி வருகின்ற போதும் தமிழர்கள் அதனை பொருட்டாக மதிப்பதில்லை என்பதுடன் அந்த நாள் ஒரு கரி நாளாகவே கொள்கின்றனர்.

இந்த அரசியல் அமைப்புச் சட்டம், பெளத்த மதத்தை அரச மதமாகவும் சிங்களத்தை தனி அரச மொழியாகவும் ஆக்கியது. முன்னைய யூ.என்.பி. அரசாங்க காலத்தில் 1965ல் தமிழ் மொழியை நீதிமன்றங்களில் பயன்படுத்தும் விதத்தில் இயற்றப்பட்ட தமிழ் சிறப்பு விதிகளைக் செல்லுபடியற்றதாக்கியது. 

புதிய அரசியலமைப்பு உருவாக்கப்பட்டதனை சாட்டாக வைத்து தமது ஐந்தாண்டுப் பதவியை மேலதிகமாக இரண்டு ஆண்டுகளைச் சேர்த்து 7 ஆண்டுகள் ஆட்சிபுரியும் வகையில் சட்ட ஏற்பாடுகளை கொண்டு வந்தது சிறிமா அரசாங்கம். செல்வாக்கு குன்றிக்கொன்று போன நிலையில் இந்த குறுக்கு வழியில் தான் தனது ஆட்சியை மக்கள் தீர்ப்புக்கு எதிராக நீடித்துக்கொண்டது. ஆனால் வரலாற்றில் அந்த அணுகுமுறை அத்தோடு நிற்கவுமில்லை. ஜே.ஆர் இதிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு தனது ஆட்சியில் இதுபோன்றே அராஜக வழியில் ஆட்சியை நீடித்தார்.

பீலிக்ஸ் டயஸ் எனும் சாத்தான்
நீதிமன்ற அமைச்சராக நியமிக்கப்பட்ட பீலிக்ஸ் டயஸ் பண்டாரநாயக்க சிறிமாவின் மருமகன் மட்டுமல்ல. நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமான உதவியாளராகவும் சிறிமாவின் பின்புல மூளையாகவும் செயல்பட்டார் பீலிக்ஸ். மேலும் பல அமைச்சுக்களை தன் வசம் வைத்திருந்தவர். ஜே.ஆர் பதவிக்கு வந்ததும் சிறிமாவினதும்  பீலிக்ஸ் டயஸ் பண்டாரநாயக்கவினதும் குடியியல் உரிமையையும் சேர்த்துத் தான் பறித்தார்.

அதிகாரத்துவத்தின் அவசியத்தை பகிரங்கமாகவே வெளிப்படுத்தியவரும் கூட. வெசாக் தினத்தின் போது சகல அரச நிறுவனங்களும் பௌத்த கொடிகளைப் பறக்க விட வேண்டும் என்று சுற்றறிக்கை அனுப்பினார். இது பௌத்தரல்லாத சமூகத்தினரின் மீதும் திணிக்கப்படும் மதத்திணிப்பு என்று குற்றம் சாட்டியது. அதன் பின்னர் “அது கட்டாயமில்லை” என்று பீலிக்ஸ் கருத்து வெளியிட வேண்டிய ஏற்பட்டது. 1972 யாப்பில் ஒற்றையாட்சி அரசாக பிரகடனப்படுத்த வேண்டும் என்று விடாப்பிடியாக இருந்தார் பீலிக்ஸ். அமைச்சரவை துணைக்குழுவில் அதனை முன்வைத்தபோது கொல்வின் ஆர் டீ சில்வா “அதற்கு அவசியமில்லை” என்று கடந்து விட்டார். ஆனால் அந்த சொற்தொடரை இறுதிநாளில் அந்த நகலில் இடம்பெற வைத்தார் பீலிக்ஸ். 

ஏற்கெனவே 1961இல் தமிழ் மொழி விசேட சட்டம் பற்றிய விடயத்திலும் சிறிமாவை சிங்கள இனவாத போக்கை நோக்கி வழிநடத்தியவர் அவர். இடதுசாரிக் கூட்டரசாங்கத்திலிருந்து இடதுசாரிகளை தனியாக பிளவுபடுத்தி அதிருப்தியாளர்களாக ஆக்கி ஓரங்கட்டியதும் அவர் தான். 1976 இல் என். எம்.பெரேராவை நிதியமைச்சு பதவிலிருந்து விலக்கியபோது அமெரிக்காவில் இருந்த பீலிக்ஸ் அங்கிருந்தபடியே அந்த நிதியமைச்சு பதவியை ஏற்று அமெரிக்காவிலிருந்தே சத்தியப்பிரமானமும் எடுத்துக் கொண்டார். இடதுசாரிகளை அரசாங்கத்திலிருந்து வெளியேற்றியதில் அமெரிக்காவின் சதியும் கலந்திருக்கிறது என்று இன்று நம்பப்படுகிறது.
1972 யாப்பின் கீழ் பதவியேற்பு சத்தியப்பிரமாணம் - சிறிமா
அமெரிக்க எதிர்ப்பைக் கொண்ட அரசாங்கமாக இதுவரை நாம் இந்த அரசாங்க காலப்பகுதியைக் கருதியிருந்தாலும் அமெரிக்காவுடனான பலத்த உறவுகள் எவ்வாறு இருந்தன என்பது குறித்து தற்போது விக்கி லீக்ஸ் வெளியிட்டு வருகின்ற ஆவணங்களில் வெளியாகி வருகின்றன. ஒரு கட்டத்தில் இலங்கையில் ஏற்பட்ட பஞ்சத்தின் காரணமாக அன்றைய அமெரிக்க ஜனாதிபது ரிச்சர்ட் நிக்சனிடம் உணவு உதவி கேட்டு இலங்கை பிரதமர் சிறிமா எழுதிய கடிதத்தை (10.07.1973) சமீபத்தில் விக்கி லீக்ஸ் வெளியிட்டுமிருந்தது.

70ஆம் ஆண்டு அரசாங்கத்துக்கும் 13 எண்ணுக்கும் உள்ள உறவு பற்றி சுவாரஸ்யமான கதைகள் உள்ளன. 1970-1977 க்கும் இடைப்பட்ட காலப்பகுதியில் 13 தேர்தல்கள் இடம்பெற்றன. அவற்றில் சுதந்திரக் கட்சி இரண்டு தேர்தல்களில் மாத்திரமே வென்றது.

1972 ஏப்ரலில், நீதிமன்ற அமைச்சர் பீலிக்ஸ், ஆயுதப் புரட்சியில் ஈடுபட்டவர்களுக்கெதிரான நீதி நடவடிக்கைகள் எடுப்பதற்காக குற்றவியல் நீதி ஆணைக்குழு ஒன்றை ஸ்தாபிக்கும் நோக்குடன் குற்றவியல் நீதி ஆணைக்குழு சட்டமூலத்தை நாடாளுமன்றத்தில் சமர்ப்பித்தார். அந்த வழக்கில் விஜேவீரவை அசுப இலக்கமாக கருதப்படும் 13 ஆவது சந்தேக நபராக ஆக்கியது பீலிக்ஸ் தான்.

முன்னாள் யாழ் அரச அதிபரும், சிரேஷ்ட சிவில் சேவையாளருமான வீ.பீ.விட்டச்சி எழுதிய “இலங்கை: தவறிழைத்தது எங்கே?” என்கிற நூலில் குறிப்பிடுகையில் “சுதந்திரக் கட்சியின் அனைத்து அமைச்சர்களும் சேர்ந்து இழைத்த கெடுதல்களை விட தனி ஒருவராக கட்சியை நாசப்படுத்தியவர் பீலிக்ஸ் டயஸ் பண்டாரநாயக்க” என்கிறார். 1977 தேர்தலில் சுதந்திரக் கட்சி தோல்வியுற காரணமாக இருந்த சாத்தான் என்று அவரை அழைப்பார்கள்.
அப்பேர்ப்பட்ட பீலிக்ஸுக்கும் இந்த ஆட்சி காலப்பகுதியில் தமிழர் விரோத நடவடிக்கைகளுக்கு மிகவும் தொடர்பிருந்தது. 1972 அரசியலமைப்பை உத்தியோகபூர்வமாக சமர்ப்பித்தவரும் அவர் தான்.

பறிக்கப்பட்ட உரிமைகள்.
இந்த அரசியமைப்புக்கு தமிழர் தரப்பில் இருந்து நெருக்கடி தரக்கூடிய ஒரு வழக்கை சி.சுந்தரலிங்கம் மட்டுமே தொடுத்திருந்தார். அதற்கான தீர்ப்பை வழங்கிய  ஜே.அலஸ், ஜே.சில்வா ஆகியோர் 1972க்கு முன்னர் சிறுபான்மை மக்களுக்கு ஏதாவது அதிகாரப் பரவலாக்கம் அல்லது அலகுகள் கொடுக்கக் கூடிய தகுதி அல்லது வலிமை இருந்தது என்றும் கூறியிருந்தனர்.

இந்த அரசியலமைப்பைத் தொடர்ந்து தமிழ் மக்கள் தமது எதிர்காலம் பற்றிய சோகத்துடன் ஆத்திரமாக கொந்தளித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். இந்த அரசில் இனிமேல் வாழ முடியாது தனி நாடே ஒரு தீர்வு என இளைஞர்களும் தங்களுக்குல் சபதமெடுத்துக் கொண்டார்கள்.

சோல்பரி யாப்பு உருவாக்கப்பட்ட வேளை இனி இலங்கையில் சிறுபான்மை கட்சிகளின் ஆதரவின்றி மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மை பலத்தை எவரும் பெறப்போவதில்லை என்று சோல்பரி கருதியிருந்தார். அதையெல்லாம் பொய்க்கச் செய்தது இலங்கையின் இனவாத அரசியல் கள நிலைமை.

பேரினவாதிகளுக்கு உரத்தையும், உற்சாகத்தையும் ஊட்டிய தேர்தல் வெற்றி பேரினவாதத்தின் கூட்டுச் சிந்தனையை வலிமைப்படுத்தியது. அவர்களின் அபிலாசைகளுக்கு சட்ட வடிவத்தையும், நடைமுறை வடிவத்தையும் முழுமையாக்க காலம் கனிந்தது.

சோல்பரி அரசியல் யாப்பில் வழங்கியிருந்த குறைந்தபட்ச ஏற்பாடுகளையும் நீக்கி பேரினவாத அரசைப் பலப்படுத்துவது அவர்களின் இலக்காக இருந்தது. சோல்பரி அரசியல் யாப்பில் பெயரளிவிலேனும் இருந்த சிறுபான்மை இனங்களின் உரிமைகளைப் பேணும் உத்தரவாதங்களை நீக்கினார்கள்.

29 (2) பிரிவு
செனற்சபை
நியமன உறுப்பினர் முறை
கோமறைக் கழகம்
அரசாங்க நீதிச் சேவை ஆணைக்குழு

ஆகியவை பெயரளவுக்காவது சிறுபான்மையினரை பாதுகாக்கும் ஏற்பாடுகளாக இருந்தன. உரிமைகள் பறிக்கப்படும் சந்தர்ப்பங்களில் இவற்றின் அடிப்படியிலேயே சட்ட ரீதியில் எதிர்கொள்ள வாய்ப்பு கிட்டியிருந்தன. இவை அனைத்தும் புதிய யாப்பில் ஒட்டுமொத்தமாக நீக்கப்பட்டன. அதற்குப் பதிலாக எந்த மாற்று ஏற்பாடும் செய்யப்படவில்லை.

அரச மதம் பௌத்தம்
இந்த அரசியலமைப்பின் மூலம் முதன் முதலாக பௌத்த மதம் அரச மதமாக முதல் தடவை ஆக்கப்பட்டது. 6ஆம் பிரிவு பௌத்த மதத்தைப் பற்றி இப்படி கூறுகிறது.

“இலங்கைக் குடியரசு பௌத்த மதத்திற்கு முதன்மைதானம் வழங்குதல் வேண்டும். ஏனைய மதங்களின் உருமைகளுக்கு உத்தரவாதமளிக்கின்ற அதே வேளை பௌத்த மதத்தைப் பாதுகாத்தலும், பேணி வளர்த்தலும் அரசின் கடமையாதல் வேண்டும்.”

பல்லின, பல்மத நாட்டில் தனியொரு மதத்தை அரச மதமாக பிரகடனம் செய்தது மட்டுமன்றி ஏனைய மதங்களுக்கு அதன் மத உரிமைகளோடு மாத்திரம் மட்டுப்படுத்துகின்ற சதியை கச்சிதமாக முடித்தது இந்த யாப்பு.

சிங்கள மொழி
சிங்கள மொழிக்கு அதுவரை சட்ட ரீதியில் தான் முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. அதுவரை சிங்கள மொழி சட்டம் சாதாரண பெரும்பான்மையுடன் மாற்றும் வாய்ப்புகள் இருந்தன. ஆனால் 9, 10, 11 ஆகிய சரத்துக்களின் மூலம் சிங்கள மொழிக்கு அரசியமைப்பு அந்தஸ்து கொடுக்கப்பட்டதன் ஊடாக மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மை இன்றி அந்த சிங்கள மொழி ஏற்பாட்டை மாற்றும் வாய்ப்பை இழந்தனர் தமிழர்கள். இதன் விளைவாக வடக்கு கிழக்குக்கு வெளியில் வாழும் தமிழ் பேசும் மக்கள் தமிழ் மொழியில் தமது கருமங்களை ஆற்றும் உரிமைகளை இழந்தனர். அரச சேவைகள் நடைமுறையில் சிங்களமயப்பட இந்த யாப்பு முழு வாய்ப்புகளையும் கொடுத்தது.

சிங்கள மொழியில் உருவாக்கப்பட்டvatrai மட்டுமே சட்டமாக கொள்ளுதல் வேண்டும் என்றும், ஆங்கிலத்தில் இருந்தால் கூட சிங்களத்தில் உள்ள சட்டங்களே மேலானதாக கருதப்படும் என்றும் ஏற்பாடானது. தமிழ் மொழிக்கு வெறும் மொழிபெயர்ப்பு அந்தஸ்து மாத்திரமே வழங்கப்பட்டதால் சட்டபினக்குகளின் போது மொழிபெயர்க்கப்பட்ட சட்டங்கள் வலு குறைந்ததாகவே கருதப்பட்டது.

நீதிமன்ற வழக்குகள், தீர்ப்புகள், கட்டளைகள், சட்ட நிர்வாகச் செயல்கள் அனைத்தும் சிங்கள மொழியில் இருத்தல் வேண்டும் என்றும் ஏற்பாடானது. வடக்கு கிழக்குக்கு வெளியே வாழும் தமிழ் பேசும் மக்கள் தமது நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளை தமிழில் நடாத்த முடியாத நிலை உருவானது. வடக்கு கிழக்கில் சில பிரதேசங்களில் மட்டும் விதிவிலக்கு இருந்தது.

சிங்கள – பௌத்தம்
சிங்கள மொழி ஏற்பாட்டின் மூலம் பன்மொழித் தன்மையை நிராகரித்தும், பௌத்த மதம் அரச மதம் என்பதன் மூலம் பன்மதத் தன்மையையு நிராகரித்ததன் மூலம் இந்த யாப்பு இலங்கை குடியரசை ஒரு “சிங்கள – பௌத்த” நாடாக பிரகடனப் படுத்தியது என்றே கூற வேண்டும்.

அரசாங்க சேவை, நீதிச்சேவை என்பனவற்றில் நியமனம், இடமாற்றம்,பதவி உயர்வு, பதவி நீக்கம் என்பவற்றை மேற்கொள்ளும் போது இன மத மொழி பாரபட்சம் காட்டுவதை தடுக்கு வகையில் அரசாங்க சேவை ஆணைக்குழு, நீதிச் சேவை ஆணைக்குழு, என்பன சோல்பரி யாப்பில் உருவாக்கபட்டிருந்தன. 1972 யாப்பில் அவற்றை மேற்கொள்ளும் பணிகளை அமைச்சரவைக்கு வழங்கியது. அந்த ஆணைக்குழுக்கள் வெறும் ஆலோசனை சபைகளாக மாற்றப்பட்டன. அரசியல் வாதிகளிடம் ஒப்படக்கப்பட்ட இந்த பணிகளால்  என்ன நியாயம் கிடைத்திருக்கும்.

பல வருடங்களின் பின்னர் யுத்தமும் தொடங்கிவிட்ட ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் கொல்வின் ஆர்.டீ.சில்வா  “29(2)க்கு மாற்று ஏற்பாடு 1972 யாப்பில் இடம்பெறாத போதும் அந்த யாப்பில் கொண்டுவரப்பட்ட அடிப்படை உரிமை ஏற்பாடு மேலும் பாதுகாப்பை வழங்கக்கூடியது” என்றார். (1986 நவம்பரில் கார்ல் மாக்ஸ் நினைவு கூட்டமொன்றில் விரிவுரையாற்றிய போது) இந்த கருத்து எத்தனை அபத்தமான கருத்து என்பது அந்த அரசியலமைப்பு நடைமுறையிலிருந்த ஐந்தே ஆண்டுகளுக்குள் நிகழ்ந்த தமிழர்களுக்கு எதிரான அநீதிகளே சாட்சி.

இந்த இடத்தில் இன்னொரு விடயத்தையும் இங்கு நினைவுகூர வேண்டும்

அடங்காத் தமிழனின் சாதிமத வெறி
29வது சரத்து தாழ்த்தப்பட்டவர்களை கோவிலுக்குள் நுழைவதை அனுமதிக்குதாம். அதனால் அந்த சட்டத்தையே எடுத்து விடும் படி “அடங்காத் தமிழன்” சுந்தரலிங்கம் செய்த முயற்சிகள் பற்றி கொல்வின் இப்படி கூறுகிறார்.

'கீழ்சாதியினர் கோவிலுக்குள் வருவதை தடுங்கள் என்கிற முறைப்படுடன் சி.சுந்தரலிங்கம் உயர் நீதிமன்றத்துக்கு வருவார். எப்போதும் எனது மதிப்பிற்குரிய ஆசானாக இருந்தவர் அவர். ஒரு இந்துவாக எனது உரிமைகளின் மீது தலையிடுகிறீர்கள். எனவே 29வது சரத்தை எடுத்து விடுங்கள் என்றார் சுந்தரலிங்கம்.. அவர் அப்படிக் கூறியதை மறந்து விடக்கூடாது. "

1972 அரசியலமைப்பின் சிருஷ்டியான அவர்; அந்த யாப்பு சிறுபான்மை இனங்களின் உரிமைகளை பறிக்கவில்லை என்று நியாயப்படுத்தும் வகையில் ஒரு விரிவுரையை ஆற்றிய போது கூறியவை. 20.11.1986 அன்று மார்கா நிறுவனத்தில் ஆற்றிய விரிவுரயிலேயே அதனைத் தெரிவித்திருந்தார். அவரது அந்த உரை பின்னர் நூலாகவும் வெளியானது. (Safeguards for the Minorities in the 1972 Constitution - COLVIN R. de SILVA - A Young Socialist Publication).

எந்த 29வது சரத்து (சோல்பரி யாப்பில்) பெயரளவுக்காவது சிறுபான்மையினருக்கு காப்பீடாக இருந்ததோ அதையும் 72இல் எடுத்து விட்டார்கள் என்று ஒரு புறம் நாம் சிங்களத் தலைவர்களை திட்டித் தீர்த்துக் கொண்டிருக்க. மறுபுறம் தமிழர்க்கு ஒரு கண் போனாலும் பரவாயில்லை இந்த “கீழ் சாதியினருக்கு” இரண்டு கண்களும் போகவேண்டும் என்பது தானே சுந்தரலிங்கத்தின் அயோக்கியத்தனமாக இருந்திருக்கிறது. தமிழ்த் தேசியவாதியாக இருப்பதை விட முக்கியம் ஒரு இந்துத்துவவாதியாகவும், சாதி வெறியறாகவும் இருப்பது என்பதில் தானே சுந்தரலிங்கத்தின் பாசிசம் இருந்திருக்கிறது.

அடிப்படை உரிமைகள் ஏற்பாடு
‘அடிப்படை உரிமைகளும் சுதந்திரங்களும்” புதிதாக சேர்க்கப்பட்டதாக கொல்வின் மேற்படி கூறிய போதும் அது இலங்கை பிரஜைகளுக்கு மட்டுமே மட்டுபடுத்தப்பட்டிருந்தது. இதனால் நாடற்றவர்களாக இருந்த இலட்சக்கணக்கான இந்திய வம்சாவழி மக்களுக்கு இந்த அடிப்படை உரிமையை பெறுவதை தடுத்தது இந்த ஏற்பாடு.

இந்த அடிப்படை உரிமைகள் அவசரகால சட்டம் அமுலில் இருந்த காலங்களில் மட்டுப்படுத்தப்படலாம் என்று வரையறுத்தது. இதில் உள்ள வேடிக்கை என்னவென்றால் இந்த அரசியலமைப்பு அமுலில் இருந்த ஐந்தாண்டுகளிலும் அவசரகால அமுலில் இருந்தது. சிறிமாவின் ஆட்சியில் “அடிப்படை உரிமைகள்” ஏற்பாட்டுக்கு எந்த வேலையும் எஞ்சியிருக்கவில்லை. குறிப்பாக இந்த காலப்பகுதியில் தமிழர்கள் மீதான அநீதிகளுக்கு சட்ட அங்கீகாரம் அந்த ஆட்சிக்கு கைகூடியது.

அரச வேலைவாய்ப்பில் ஏற்பட்ட இனப் பாரபட்சம், பல்கலைக்கழக தரப்படுத்தல், கைது, தடுத்து வைத்தல், கருத்துச் சுதந்திர மீறல் என்பவற்றை மேற்கொள்ள எந்தவித சட்டத் தடையும் இருக்கவில்லை.

அரசியலமைப்பு விடயத்தில் ஆய்வுகள் பலவற்றை செய்த சோதிலிங்கம் இப்படி கூறுகிறார்.
“பேரினவாதம் தமது அபிலாசைகளை அடைவதற்கான அரசியல் வியூகங்களை அரசியலமைப்பு ரீதியில் இப்படித் தான் மேற்கொள்கிறது.
அது ஏற்படுத்திய வழியில் தீர்ப்பது, அல்லது ஒட்டைகளினூடாக அடைவது, அதுவும் சரிவராது போது அரசியலமைப்பை மீறுவது, சிறுபான்மை தரப்பில் எடுக்கப்படும் வழிகளை அரச இயந்திரத்தின் மூலம் தடுத்து நிறுத்துவது.”
தமிழர்களின் எதிர்கால இருப்பை முற்றிலும் அழித்தொழிக்கவல்ல இந்த அரசியல் அமைப்பு வெளியிடுமுன்னரே அதனை எதிர்ப்பதற்காக செல்வநாயகம் அவர்களின் அழைப்பின் பேரில் தமிழ் அரசியல் கட்சிகள், தொழிற்சங்கங்ககள், மாணவர் இயக்கங்கள், கட்சிசாராத அமைப்புகள் என அனைவரும் திருகோணமலை நகர மண்டபத்தில் 14.05.1972 கூடினர். தமது வேற்றுமை மறந்து “தமிழர் கூட்டணி” என்கிற அமைப்பை உருவாக்கினர். செல்வநாயகம் அதன் தலைவராக தெரிவானார். கவிஞர் காசி ஆனந்தன், எஸ்.ஞானமூர்த்தி ஆகியோர் இணைச் செயலாளர்களாக தெரிவானார்கள்.

தமிழர் கூட்டணி சார்பில் அரசியலமைப்பை எதிர்த்து நிற்கும் வேலைத்திட்டம் தொடங்கியது. அரசியல் நிர்ணய சபையை 19 பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களில் 15 பேர் பகிஷ்கரித்தனர். அந்த பகிஷ்கரிப்பதால் மட்டும் பலனில்லை என்கிற முடிவுக்கும் வந்தனர். 25.06.1972 அன்று கோப்பையில் கூடிய தமிழர் கூட்டணி நடவடிக்கைக் குழு நிலைமையை ஆராய்ந்து அரசாங்கத்துக்கு இறுதியாக 6 அம்சக் கோரிக்கையை விடுத்து மூன்று மாத கால அவகாசம் கொடுக்கலாம் என்று தீர்மானித்தனர். (பார்க்க இறுதியில் இணைக்கப்பட்டுள்ள பெட்டிச் செய்தி)

தமிழ் மக்களின் இந்த குறைந்த பட்ச கோரிக்கைக்கு அரசு இனங்காவிட்டால் சுயநிர்ணய உரிமையின் அடிப்படையில் தமிழ் இனத்தின் விடுதலையைக் காணச் சாத்வீக போராட்டத்தில் இறங்குவது என்றும் தீர்மானித்தனர்.

இந்த கோரிக்கைகளை பிரதமருக்கு செல்வநாயகத்தால் அனுப்பி வைக்கப்பட்டபோதும் அதற்கு பதிலளிக்கவில்லை. அக்கடிதம் பற்றி ஒரு நினைவூட்டல் கடிதத்தை மீண்டும் அனுப்பியபோது. “உங்கள் தீமானம் கிடைத்தது” என்கிற பதில் மட்டுமே கிடைத்தது. அதற்கான எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை.

துரோகங்கள் தொடரும்...
ஆறு அம்சக் கோரிக்கையும் மூன்று மாத அவகாசமும்

25.06.1972
1. அரசியல் அமைப்பில் சிங்கள மொழிக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கும் அதே இடம் தமிழ் மொழிக்கும் அளிக்கப்பட வேண்டும்.
2. இலங்கை மதச் சார்பற்ற அரசாகப் பிரகடனம் செய்யப்பட்டு எல்லா மதங்களையும் சமமாக பேணி வளர்க்க வேண்டும்.
3. இந் நாட்டைத் தம் தாயகமாகக் கருதும் தமிழ் பேசும் மக்கள் எல்லோருக்கும் பூரண குடியுரிமை வழங்கும் குடியுரிமைச் சட்டங்கள் – அரசியல் அமைப்பில் இடம்பெற வேண்டும்.
4. நீதிமன்றம் மூலம் நிலை நாட்டப்படக் கூடிய அடிப்படை உரிமைகள் அரசியல் அமைப்பில் அளிக்கப்பட வேண்டும்.
5. சாதியும் பிறப்பினால் உயர்வு, தாழ்வு கற்பிப்பதையும் அரசியல் சட்ட மூலம் ஒழிக்க வேண்டும்.
6. அதிகாரம் பரவலாக்கப்பத்ட், மக்கள் பங்கு கொள்ளும் சனநாயக ஆட்சி அமைப்பு ஏற்பட வேண்டும்.
நன்றி - தினக்குரல்


தமிழ்க்கவியின் கடிதம்


தமிழ்க்கவி கரைச்சி – கலாசார பேரவைக்கு "கரை எழிலில்" வெளியான தனது  கட்டுரை குறித்து இன்று அனுப்பியிருக்கிற கடிதம் இது.

தமிழ்க்கவி
கலாசார பேரவை
கரைச்சி

கரைஎழிலில் வந்த கட்டுரை தொடர்பாக

கிளிநொச்சி - கரைச்சி பிரதேச செயலகத்தால் 07.043017 இல் வெளியிடப்பட்ட “கரைஎழில்” எனும் மலரில் "மலையகத்தமிழரும் கிளிநொச்சியும்” என்ற எனது கட்டுரை இடமபெற்றிருந்தது. இந்த கட்டுரையில் சில விடயங்கள் மலையக சமூகத்தினை இழிவுபடுத்துவதாக ஊடகங்களும், சமூகவலைத்தளங்களும் மக்கள் மத்தியில் ஒரு வித கொதிநிலை ஏற்படுத்தி உள்ளதாக குறிப்பிட்டதையிட்டு மேற்படி கட்டுரையில் சில விடயங்கள் தவறாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது என பலதரப்பினர்களால் கட்டிக்காட்டப்பட்டதையிட்டு மக்களின் மனநிலைகளை கருத்தில் கொண்டும் அவர்களது மனநிலை பாதிப்புறா வண்ணம் அவர்களுக்கும் எனக்குமான நல்ல நட்புறவு தொடர்வதற்காகவும் நான் கட்டுரை தொடர்பாக எனது மனவருத்தத்தினை தெரிவித்துக் கொள்வதுடன் குறித்த கட்டுரையை திரும்ப பெற்றுக்கொள்கிறேன்.


தமிழ்க்கவி
கிளிநொச்சி
18.04.2017

“1972: அடிமைச் சாசனம்” (99 வருடகால நம்பிக்கை துரோகத்தின் வரலாறு – 12) - என்.சரவணன்

99 வருடகால நம்பிக்கை துரோகத்தின் வரலாறு – 12
கொல்வின் ஆர் டீ சில்வா
“ஒரு தடவை பாதிக்கப்பட்டால்  அதன் பின்பு கவனமாக நடக்க வேண்டும். என்னிடம் இரண்டு ஒப்பந்த பத்திரங்கள் இருக்கின்றன. முதலாது எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டீ.பண்டாரநாயக்க  கையெழுத்திட்டது. மற்றது டட்லி சேனநாயக்க கையெழுத்திட்டது.  இரண்டிலும் வாக்குறுதிகள் கொடுக்கப்பட்டன. ஆனால் நிறைவேற்றப்படவில்லை. 1960 இல் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியும் பல வாக்குறுதிகளை அளித்தது. நமது ஆதரவைப் பெற்று அரசாங்கத்தையும் அன்றைய அரசாங்கத்தையும் தோற்கடித்தது. ஆனால் பதவிக்கு வந்ததும் எல்லா வாக்குறுதிகளையும் கைவிட்டது... எனவே சிங்களத் தரப்பினரின் "வாக்குறுதிகளை" மட்டும் வைத்துக் கொண்டு ஆதரவளிக்குமாறு தமிழ் மக்களை கேட்க நான் தயாரில்லை”
இதைக் கூறியவர் எஸ்.ஜே.வி.செல்வநாயகம். தமிழரசுக் கட்சியின் யாழ் மாவட்ட பாராளுமன்ற உறுப்பினராக தெரிவு செய்யப்பட்டிருந்த எப்.எக்ஸ்.மார்டினுக்கு (Cyrillus Xavier Martyn) அனுப்பிய கடிதத்திலேயே அப்படி அவர் குறிப்பிட்டிருந்தார். அரசியல் நிர்ணய சபை தமிழ் மக்களின் எந்த அபிலாஷைகளையும் உள்வாங்கத் தயாரில்லாததால் அந்த சபையை விட்டு வெளியேற எடுத்த முடிவை மார்டின் நிராகரித்திருந்தார். தமிழ் மொழிக்கு உரிய இடத்தை அளிப்பதாக ஸ்ரீமாவோ பண்டாரநாயக்க தனக்கு வாக்குறுதி அளித்திருப்பதாகவும் எனவே அரசியல் நிர்ணய சபையில் அங்கம் வகிக்க வேண்டும் என்றும் மார்டின் வாதிட்டிருந்தார். அந்த நிலைப்பாடு குறித்து அவருக்கு அனுப்பிய இரண்டாவது கடிதத்திலேயே செல்வநாயகம் அவாறு குறிப்பிட்டிருந்தார். அக் கடித்தத்தில் இன்னொரு விடயத்தையும் குறிப்பிட்டிருந்தார்,
“சிங்களத் தலைவர்கள் வாக்குறுதிகளைத் தருவார்கள். நிறைவேற்ற வேண்டிய கட்டத்தை நெருங்கியதும் நாங்கள் என்ன செய்வது மக்கள் எதிர்க்கிறார்கள் என்று கையை விரித்துவிடுகிறார்கள்.” என்றார்.
மார்டின் கட்சியின் நிலைப்பாட்டுக்கு எதிராக தொடர்ந்தும் செயற்பட்டதால் 15.7.71 இல் கட்சியில் இருந்து நீக்கப்பட்டார்.

‘பண்டா-செல்வாவாக’ இருக்கட்டும், ‘டட்லி-செல்வாவாக’ இருக்கட்டும் இவை ‘சிங்கள-பௌத்த’-மைய அரசியலை மாற்றாது, அதற்குள்ளான ஒரு சமரசத்தை ஏற்படுத்தும் முயற்சிகளாகவே இருந்தன. இவை அனைத்துமே நேர்மையாகவும், இதய சுத்தியுடனும் சிங்களத் தரப்பால் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட ஒப்பந்தங்கள் அல்ல. மாறாக சந்தர்ப்பவாத ஒப்பந்தங்கள். எனவே இதற்கான நடைமுறைப் பெறுமதி இல்லாமல் போனது. வெகு விரைவிலேயே காலாவதியானது.

எப்போதும் ஒப்பந்தங்கள், உடன்பாடுகள் என்பன இரு தரப்பும் விட்டுக்கொடுப்புகளையும், சமரசங்களையும், பேரங்களையும் செய்து ஒழுங்குக்கு வரப்படும். ஆனால் தமிழர் தரப்பைப் பொறுத்தவரை சமரசமும், விட்டுக்கொடுப்பும் சரணாகதிக்கு இட்டுச்சென்ற வரலாறையே ஒரு நூற்றாண்டாக அனுபவித்து வந்திருக்கிறது. சமரசத்துக்கு மறு பெயர் சரணாகதி என்கிற அர்த்தத்தையே வரலாற்றில் பதிவு செய்திருக்கிறது.

விலகலுக்கு உடனடிக் காரணம்
அரசியல் நிர்ணய சபையில் மொழி சார்ந்த நான்கு கோரிக்கைகளை தமிழரசு கட்சி சார்பில் பண்டிதர் இரத்தினம் முன்வைத்தார்.

சிங்களமும் தமிழும்
  1. சட்டங்கள் இயற்றப்படும் மொழிகளாக இருக்கவேண்டும்
  2. இலங்கையின் உத்தியோகபூர்வ மொழிகளாக இருக்க வேண்டும்.
  3. நீதிமன்ற மொழிகளாக இருக்க வேண்டும்
  4. எல்லாச் சட்டங்களும் பிரசுரிக்கப்படும் மொழிகளாக இருக்க வேண்டும்.
நான்கு நாட்கள் நடந்த இந்த விவாதத்தின் இறுதியில் அந்த கோரிக்கையை எதிர்த்து 87 எம்பிக்கள் வாக்களித்ததுடன் தமிழரசுக் கட்சியின் 13 எம்.பிக்கள் மாத்திரம் ஆதரித்து வாக்களித்திருந்தனர்.

இந்த குறைந்தபட்ச அடிப்படை மொழி உரிமையைக் கூட வழங்கமுடியாத அரசியல் நிர்ணய சபையால் தமிழ் மக்களுக்கு வேறெதுவும் சாத்தியமில்லை என்கிற முடிவுக்கு வந்த தந்தை செல்வா அந்த சபையில் இருந்து வெளியேறும் முடிவை உத்தியோகபூர்வமாக அறிவித்திருந்தார். இத்தனைக்கும் இந்த அரசியல் நிர்ணய சபையின் நிறைவேற்றுக் குழு அங்கத்தினராக செல்வநாயகமும் கடமையாற்றியிருந்தார். வெறும் கண் துடைப்புக்காகவே அவரை அந்த நிறைவேற்றுக் குழுவில் வைத்திருந்தது அரசாங்கம்.
“இந்த சபையில் கலந்து கொள்ள பிரதமர் அழைத்தபோது இதில் எந்தப் பயனும் ஏற்படப்போவதில்லை என்று எமது கட்சியினர் முன்வைத்தனர். ஆனாலும் பிரதமரின் அழைப்பை நாங்கள் ஏற்பது என்று முடிவு செய்தோம். யாப்பின் தன்மை, மலையக மக்களின் பிரஜாவுரிமை, அடிப்படி உரிமைகள் ஆகிய பல விடயங்களில் திருத்தங்கள் முன்வைத்தோம். அத திருத்தங்கள் யாவும் நிராகரிக்கப்பட்டன.
எமது குறைந்தபட்ச உரிமைகளை அரசியலமைப்புத் திட்டத்தில் சேர்க்கும்படி பிரதமருடனும், யாப்பு சீர்திருத்த அமைச்சருடனும் நல்லெண்ணத்தின் அடிப்படையில் பேச்சுவார்த்தை நடத்திய போதிலும் எத்தகைய மாற்றத்தையும் செய்ய அவர்கள் தயாராக இருக்கவில்லை. இந்த நிலையில் மொழி உரிமைகளுக்கும் திருப்திகரமான தீரு கிட்டாததால் இந்த சபையில் அங்கம் வகிப்பதில் அர்த்தமில்லை என்ற துக்ககரமான முடிவுக்கு நாம் வந்துள்ளோம். இந்த முடிவின் மூலம் எவருக்கும் துன்பத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. எமது மக்களின் கௌரவத்தைப் பாதுகாக்க மட்டுமே விரும்புகிறோம்.”
என்று அவர் வெளியிட்ட அறிக்கையில் தெரிவித்திருந்தார்.
அரசாங்கத்துக்கு தனது ஆட்சேபனையை தெரிவிக்கும் வகையில் முன்னால் செனட்டர் நடராசா அரசு அளித்திருந்த சமாதான நீதவான் பட்டத்தையும் உத்தியோகப்பற்றற்ற நீதவான் பட்டத்தையும் அந்த மாநாட்டில் வைத்தே துறப்பதாக அறிவித்தார்.

இலங்கை முழுவதும் இளைஞர் எழுச்சி
1970 களின் ஆரம்பத்தில் ஏற்பட்ட முக்கிய நிகழ்வாக இளைஞர்கல் மத்தியில் ஏலத் தொடங்கிய விரக்தியையும் எழுச்சியையும் கூறவேண்டும். தென்னிலங்கையில் சிங்கள இளைஞர்களின் எழுத்தியை போல வடக்கிலும் துரோகங்களால் பொறுமை இழக்கும் இளம் சமூகம் கிளர்ந்துகொண்டிருந்தது. சிங்கள தரப்பை நம்பி ஒத்துழைத்து மோசம்போன கால கட்டம் முடிவுக்கு வருகிறது என்றும் இனி தமிழ் மக்கள் தனி வழியே போக வேண்டிய தருணத்தை எட்டிக் கொண்டிருக்கின்றனர் என்கிற உரையாடலும் வெகுஜனத் தளத்தில் முனைப்பு பெறத் தொடங்கியது.
விஜேவீர, லயனல் போபகே
1971 சிங்கள இளைஞர்களின் எழுச்சி தோல்வியுற்ற போதும் அது தந்த படிப்பினைகளில் ஒன்று இலங்கையில் ஆயுதப் போராட்டமானது சாத்தியமே என்பது தான். அந்தக் கிளர்ச்சியின் போது பீதிக்குள்ளான அரசாங்கம் உலக நாடுகள் பலவற்றிடம் உதவி கோரியிருந்தது. பிரித்தானியா, அமெரிக்கா, யுகோஸ்லாவியா, எகிப்து, சோவியத் யூனியன், இந்தியா, அவுஸ்திரேலியா மட்டுமன்றி பாகிஸ்தானிடமும் உதவி கோரியிருந்தது. பிராந்திய அரசியலில் இது ஏற்படுத்தப் போகும் தாக்கத்தை உணர்ந்த இந்தியா உடனடியாகவே பெருமளவு இராணுவ உதவியை அரசாங்கத்துக்கு வழங்கி அந்த கிளர்ச்சியை நசுக்கியது.

ஜே.வி.பி கிளர்ச்சியாளர்கள் மாத்திரமன்றி அரசாங்கத்திந பங்காளிக் கட்சியான லங்கா சமசமாஜக் கட்சியைச் சேர்ந்த பாராளுமன்ற உறுப்பினர் வாசுதேவ நானயக்காரவையும் கூட கைது செய்திருந்தது.

பாகிஸ்தானில் இருந்து பங்களாதேஷ் பிரிந்து போவதற்காக நடத்தப்பட்ட போராட்டமும் திபாகினி என்று விடுதலைப் போராட்டத்தின் கெரில்லா நடவடிக்கைகளையும் தமிழ் இளைஞர்கள் உன்னிப்பாக கவனிக்கத் தொடங்கினர். பங்களாதேஷ் விடுதலையடைய இந்தியா ஆற்றிய பங்களிப்பும் முக்கிய கவனத்தைப் பெற்றது. இந்தியாவின் நலன்ககள் ஆற்றிய பாத்திரம் ஒருபுறமிருக்க இந்தியா தனக்கு சாதகமான சக்திக்கு ஆதரவு வழங்கும் என்கிற நம்பிக்கை அதில் வெளிப்பட்டது.

அது மட்டுமன்றி அப்போது தான் கெரில்லா பாணியிலான கியூப புரட்சியும் வெற்றி பெற்று ஆட்சியமைத்திருந்தது.

பங்களாதேஷ் வெற்றிக்குப் பாராட்டுச் செய்தியொன்றை தமிழரசுக் கட்சி இந்தியப் பிரதமர் இந்திரா காந்திக்கு அனுப்பி வைத்தது.

தமிழரசுக் கட்சியினர் இந்தக் காலத்தில் தமக்கு ஆதரவு திரட்டுவதற்காக 1972 பெப்ரவரியில் தமிழ் நாட்டுக்கு சற்றுப் பிரயாணம் மேற்கொண்டனர். அந்தக் குழுவில் செல்வநாயகம், அமிர்தலிங்கம், மங்கையற்கரசி அமிர்தலிங்கம், சுதந்திரன் ஆசிரியர் கோவை மகேசன் ஆகியோர் இருந்தனர். ஆளுங்கட்சி, எதிர்க்கட்சி அரசியல் தலைவர்கள் மாத்திரமன்றி தமிழகத்தில் செல்வாக்கு பெற்றிருந்த நடிகர்களையும் சந்தித்தனர்.

துக்க தினம்
இந்த எதிப்புகள் எதையும் பொருட்படுத்தாது குடியரசு அரசியல் அமைப்பை 22.05.1972 அன்று அரசாங்கம் நிறைவேற்றியது. அதனைப் பகிஷ்கரிப்பதென முடிவெடுத்த தமிழரசுக் கட்சி துக்க தினமாக பிரகடனப்படுத்தியது.
இந்த அரசிலமைப்பை ஆதரித்து இருந்தவர்கள் தமிழ் காங்கிரஸ் உறுப்பினர்களான வட்டுக்கோட்டைத் தொகுதி பாராளுமன்ற உறுப்பினர் தியாகராசா, நல்லூர் தொகுதி உறுப்பினர் சி.அருளம்பலம், தமிழரசுக் கட்சியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட பாராளுமன்ற உறுப்பினர் மார்டின், மட்டக்களப்பு தொகுதி சுயேச்சை உறுப்பினர் இராஜன் செல்வநாயகம் ஆகியோரே. 

அந்த நாளன்று தமிழ்ப் பிரதேசங்கள் எங்கும் பூரண துக்க தினம் அனுஷ்டிக்கப்பட்டது. பாடசாலைப் பகிஸ்கரிப்பு கடையடைப்பு, சிங்கக் கொடி எரிப்பு என்பனவும் மேற்கொள்ளப்பட்டன. கண்டனக் கூட்டங்கள் பல நிகழ்த்தப்பட்டதுடன் அரசியல் திட்டத்தின் பிரதியை தீயிட்டு கொழுத்தி எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்தினர்.

இந்த எதிர்ப்பில் ஈடுபட்ட 70 க்கும் மேற்பட்ட தமிழ் இளைஞர்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். காசி ஆனந்தன், மாவை சேனாதிராஜா, இ.போ.ச.சுப்பிரமணியம், வண்ணை ஆனந்தன் ஆகியோர் அதில் உள்ளடங்குவர்.

நெருப்பிலிருந்து சட்டிக்கு
1972 அரசியல் யாப்பு தமிழர்களை சட்டியிலிருந்து அடுப்புக்கு விழவைத்த நிகழ்வு என்கிறார் விக்டர் ஐவன் (ராவய - 11.04.2014). தற்போது இலங்கையில் மேற்கொள்ளப்பட்டுவரும் புதிய அரசியலமைப்பு உருவாக்கதிற்காக தமிழர் தரப்பில் முன்வைக்கப்படும் சமஷ்டி கோரிக்கை குறித்து இனவாத கட்சியான "ஜாதிக ஹெல உறுமய"வின் ஊடக பேச்சாளர் நிஷாந்த ஸ்ரீ வர்ணசிங்க ஊடக மாநாட்டில் தமிழ் மக்களுக்கு தெரிவித்திருந்த எச்சரிக்கையும் அது தான். “நீங்கள் சமஷ்டி கேட்டு சட்டியிலிருந்து நெருப்பில் விழுந்துவிடாதீர்கள்" என்றார் சென்ற வருடம்.

விக்டர் ஐவன்

விக்டர் ஐவனின் அந்தக் கட்டுரையில்
“குறைந்த பட்சம் சோல்பரி யாப்பில் சிறுபான்மை இனங்களுக்கு இருந்த காப்பீட்டு வழிகளுக்கு கூட (அது பலவீனமாக இருந்தபோதும்) மாற்று ஏற்பாட்டை கொல்வின் வழங்கவில்லை. இது விடயத்தில் ல.ச.ச.க. வை ஆதரித்து பேசுபவர்கள் சுதந்திரக் கட்சியை மீறி சமசமாஜ கட்சியால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை என்பார்கள். ஆனால் அது அப்படியல்ல சமசமாஜக் கட்சி அரசாங்கத்தில் செல்வாக்கு பெற்று இருந்தது. அமைச்சரவயிலும் போதிய செல்வாக்கு இருந்தது. இந்த யாப்பின் மூலம் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினையை தீர்க்கும் தேவை இருந்திருந்தால் சமசமாஜக் கட்சி பிரதமரையும், ஆளும் கட்சியினரையும் உடன்பட வைத்திருக்க முடியும். ஆனால் சமசமாஜக் கட்சிக்கு அதை செய்ய எந்த அவசியமும் இருக்கவில்லை. சமசமாஜக் கட்சியும், கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் சுதந்திரக் கட்சியுடன் கூட்டு சேர்ந்ததன் பின்னர் தமிழ் மக்களின் உரிமைகளுக்காக முன்வரும் கொள்கையை கைவிட்டுவிட்டு சுதந்திரக் கட்சியை விட மோசமான தமிழர் விரோதப் போக்குக்கு ஆளாகியிருந்தார்கள். இறுதியில் கொல்வினின் அரசியலமைப்பு தமிழ் மக்களை இலங்கை தேசத்திலிருந்து தனிமைப்படுத்தி தமக்கான அரசை உருவாக்கிக் கொள்வதற்கு தள்ளப்பட்டார்கள்.”
சமதர்மக் கொள்கையைக் கொண்ட கட்சியின் தலைமையில் இலங்கைக்கான அரசியலமைப்பை உருவாக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்த வேளை சமத்துவமற்ற ஒரு அரசிலமைப்பை உருவாக்கி விட்டுச் செல்லும் நிலை எங்கிருந்து தொடங்கியது. ஆகக் குறைந்தபட்சம் மொழிச் சார்பற்ற, மதச் சார்பற்ற ஒரு அரசியலமைப்பைக் கூட உருவாக்க முடியாத அளவுக்கு இனவாதத்தில் ஊறிப்போனது தலைமை மட்டும்தானா அல்லது முழுக் கட்சியும் தானா. ஜே.வி.பியிலிருந்து கூட இதுவரை அதன் இனக்கொள்கை காரணமாக லயனல் போபகே, கெலி சேனநாயக்க, ரோஹித்த பாசன, முன்னிலை சோசலிசக் கட்சி போன்றோர் வேவ்வேறு காலங்களில் பிளவு பட்டு போயிருக்கிறார்கள்.

ஆனால் சமசமாஜக் கட்சியிலிருந்து அதன் இனப் பாரபட்சப் போக்கை எதிர்த்து எவரும் வெளியேறியதாக இல்லையே. அந்தளவு இனவாதத்தால் வளர்க்கப்பட்ட கட்சியாகத்தான் கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியும், சமசமாஜக் கட்சியும் இருந்ததா என்கிற கேள்வியை வரலாறு விட்டுச் சென்றுள்ளது. 60 களில் அக்கட்சிகள் இனவாத அரசியலுக்கு எப்படி பரிமாற்றமடைந்தது என்பது பற்றிய நிறையவே ஆதாரங்கள் உள்ளன. 

“70 களில் சிங்கள பௌத்த உணர்வின் மேலாதிக்கத் தன்மையானது சிங்கள பௌத்தர்களில் சகல வர்க்கங்களையும், தெற்கின் முக்கிய கட்சிகளையும் தழுவியிருந்தது.,.” என்கிறார் கலாநிதி குமாரி ஜெயவர்த்தனா. “1972 யாப்பின் மூலம் சிங்கள பௌத்த மேலாதிக்கம் சட்டபூர்வமாக்கப்பட்டது”. என்றும் அவரது “இன வர்க்க முரண்பாடுகள்” நூலில் விபரித்துச் செல்கிறார்.

உண்மை. அவர் விபரிப்பது போல 70களிலும், 80களின் முற்பகுதியிலும் சிங்கள பௌத்தர்களின் சகல சமூகப் பிரிவினரையும் கவரக் கூடிய வகையிலேயே இனவாதப் பிரச்சாரம் முன்னெடுக்கப்பட்டு வந்தன. சிங்கள பூர்ஷுவா பிரிவினரால் ஆரம்பத்தில் முன்னெடுக்கப்பட்ட இத்தகைய இனவாத அரசியல் ஜனரஞ்சகமயப்படுத்தப்பட்டு சாதாரண தொழிலாளர்களும், விவசாயிகளும் கூட தூண்டப்பட்டனர். சாதாரண உழைக்கும் வரக்கத்தின் அடிப்படைப் பிரச்சினை திசைதிருப்பப்பட்டு “சிங்களவர்களுக்கு நேரும் அநீதிகளில் இருந்து” விடுவிக்க அணிதிரளுமாறு வெகுஜன மாயை கட்டியெழுப்பப்பட்டன. சிங்கள பௌத்த பேரினவாதம் மேலும் நிறுவனமயப்பட அந்த முன்னெடுப்புகளே துணை நின்றன.

தேசியம், இறைமை, சுயாதிபத்தியம், சுதேசியம் என்கிற விடயத்தில் 1972 யாப்பு ஆற்றிய பங்களிப்பு குறித்து பலர் பிரஸ்தாபிப்பார்கள். ஆனால் அது யாருக்கான தேசியம், யாருக்கான சுதேசியம் என்பது தான் நம்முன் உள்ள கேள்வி. அந்த யாப்பின் மூலம் பிரித்தானியாவிடமிருந்து இலங்கையை பூரணமாக விடுவித்தது என்று மார்தட்டிக் கொண்டாலும் சிங்களவர்களிடம் இருந்து தமிழ் மக்களுக்கு அந்த சுதந்திரமும், இறைமையும், விடுதலையும் கிடைக்கவில்லை என்பது தான் நிதர்சனம்.

சுயநிர்ணயம், சுயாட்சி, சமஷ்டி, அதிகாரப் பிரிவு, அதிகாரப் பகிர்வு போன்ற விடயங்கள் இலங்கையை ஆட்சிசெய்த அரசாங்கங்களைப் பொறுத்தவரையிலும், பெரும்பான்மைக் கட்சிகளைப் பொறுத்தவரையிலும் “பிரிவினைவாத”, “தமிழ் இனவாத”, :"ஏகாதிபத்திய நலன் காக்கும்” பயங்கரவாதப் பதங்களாகவே புனையப்பட்டு, பூதாரகரபடுத்தப்பட்டு வளர்த்தெடுக்கப்பட்டு இருக்கிறது.

1972-ம் ஆண்டு இலங்கையின் முதலாவது குடியரசு அரசியல் யாப்பை யாழ்நகர நாவலர் மண்டபத்தில் வைத்து எரித்து தீக்கிரையாக்கியதன் மூலமே தமிழ் மக்களின் உரிமைக்கான போராட்டத்தை தந்தை செல்வா பிரகடனப்படுத்தினார். அந்த யாப்பை 'அடிமைச் சாசனம்' என வர்ணித்தார். அந்த யாப்பு தமிழரின் கால்களில் விலங்கை மாட்ட்டியிருக்கிறது. ஆதலால் அந்த விலங்கை நாம் எதிர்க்கிறோம். தமிழ் மக்களின் உரிமைக்கான யாப்பு மாற்றங்களைச் சிங்களத் தலைவர்கள் செய்வார்கள் என்று நாம் ஒருபோதும் மனப்பால் குடிக்க முடியாது என்றார்.

1972 யாப்பு தமிழர் அரசியலில் எப்படி ஒரு திருப்பு முனையானது என்பது பற்றி அடுத்த வாரம் பார்ப்போம்.

தொடரும் துரோகங்கள்...

நன்றி - தினக்குரல்


கரை எழிலும் எழில் கறையும் - மல்லியப்பு சந்தி திலகர்

(தேங்காய் எண்ணையில் இருந்து முள்ளுத்தேங்காய் எண்ணைக்கு - பாகம் 14)

வன்னி மலையக மக்கள் பற்றி கணிசமாக பேசிவிட்ட நிலையில் கடந்த வாரம் பதுளை பக்கம் சென்றிருந்தேன். மீணடும் வன்னிநோக்கி திருப்பிவிட்டது ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு:

‘உங்களைப் பற்றியும் எழுதியிருக்கிறாங்க’ நம்ம மக்கள் என்டால் இவுங்களுக்கு கேவலமாக போச்சு. நாங்க பிறப்பு சான்றிதழ் இல்லாத ஆட்களா? அப்பா பெயர் தெரியாதவர்களா? என அழைப்பெடுத்தவர் பதற்றப்பட்டார். யார் என்றேன். ‘தமிழக்கவி’ எனறார் அன்பர். தமிழ்க்கவியா? என்றேன் ஆச்சரியமாக ஆமாம், நீங்கள் கட்டாயம் படிக்க வேண்டும். முகவரி கொடுங்கள் அனுப்பிவைக்கிறேன் என்றார் அன்பர். வாகனம் ஓட்டிக்கொண்டு வந்ததால் சரி முகவரி அனுப்புகிறேன் தபாலில் சேருங்கள் என தொடர்பைத் துண்டித்தேன். மனது திரும்பவும், திரும்பவும் தமிழக்கவியா..? தமிழ்க்கவியா? எனக் கேட்டுக்கொண்டே வந்தது. 

தமிழ்க்கவி அம்மா தொடர்பில் தெரிந்த சில விடயங்கள் அறிமுகமாக. இவர் விடுதலை புலிகள் இயக்க முன்னாள் போராளி.அவர்களின் ஊடகப்பிரிவில் கடமையாற்றியவர். வசதிகளற்ற சூழலில் வீடியோ கெமரா கையாள்வது வரை நிகழ்த்திக் காட்டியவர். வெளிப்படையாக பேசும் சுபாவம் உள்ளவர். புலிகளுடன் இருந்துகொண்டே அவர்களையும் விமர்சித்தவர். மட்டக்களப்பு இலக்கிய சந்திப்பில் அவரது உரை கேட்டு அசந்துபோனேன். யுதார்தமாக பேசுபவர். வன்னியில் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு தீவிரமாக செயற்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் செயற்பாட்டாளர். Thamayanthi KS என்ற முகநூல் கணக்கு அவருடையது. 

கிளிநொச்சி மாவட்டம் கரைச்சி பிரதேச செயலகத்தினால் ஆண்டுதோறும் இதழ் ஒன்று வெளியிடப்பட்டு வந்துள்ளது. தலைப்பு : கரை எழில்.

2016 ஆம் ஆண்டுக்கான இதழ் கடந்தவாரம் வெளிவந்திருகக்pறது. இதில் முதலாவது கட்டுரையே ‘கிளிநொச்சியும் மலையக மக்களும்’. பொதுவாக இலங்கைக்கு  மலையக மக்கள் வந்த விதம் குறித்தும் கிள்நொச்சியில் வந்து குடியேறிய விதம் குறித்தும் பேசுகிறது கட்டுரை. தலைப்பில் கூறப்ப்ட்டவாறு இல்லாமல் மலையக மக்கள் பற்றிய தகவல் தேடல்களாக அதிகளவும் கிள்நொச்சியில் அவர்கள் வாழ்வு பற்றி மிகக் குறைவாகவும் பதிவு செய்வது கட்டுரையின் பலவீனம். அது ஒரு புறம் இருக்க கட்டுரையில் மூன்று  விடயங்கள் சர்ச்சைக்குரியதாக பார்க்கப்படுகின்றது. 
  1. மலையக மக்களுக்கான பிறப்பு சான்றிதழ் பற்றியது.
  2. வன்னியில் மலையகப் பெண்களின் பாலியல் நடத்தை பற்றியது.
  3. போராட்ட இயக்கத்தில் தேசப்பற்றில்லாமல் கௌரவத்துக்காக மட்டுமே வன்னி மலையகத்தவர்கள் இணைந்தார்கள் என்பது.

இந்தக்கட்டுரையை வாசிக்கும் வரை தமிழக்கவி அம்மாவிடம் நான் தொடர்பை ஏற்படுத்த முயலவில்லை. உண்மையில் அவர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பது தெரியாமல் அவருடன் விவாதிக்க முடியாது. ஒருவாறு தகவல் கிடைத்து ஒரு இராப்பொழுதுக்குள் கட்டுரையை தேடி எடுத்து படித்தாயிற்று. அந்தக் கட்டுரையின் மொழிநடை குழப்பகரமாகவே உள்ளது. அதனை வாசகர்கள் நமதுமலையகம்.கொம் இணையத்தில் முழுமையாக வாசிக்கலாம்.

மலையக மக்களின் பிறப்புச் சான்றிதழ் பற்றி உண்மை நிலைவரம் என்ற ஒன்று இருக்கிறது. முன்பு தோட்டத்தில் பிறக்கும் குழந்தைகளுக்கு தோட்ட நிர்வாகம் பிறப்பு அத்தாட்சி அட்டை (Birth card) என்ற ஒன்றை வழங்குவார்கள். அது தற்காலிகமானது. அதனடிப்படையில் கச்சேரியில் பிறப்பு சான்றிதழைப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இது பெரும்பாலும் நடப்பதில்லை. பாடசாலை அனுமதி கூட பிறப்பு அட்டை அடிப்படையில் நிகழ்ந்துவிடும். இந்த பிறப்பு அட்டையுடனேயே இருந்துவிடுபவர்கள் கல்விப் பொதுத் தராதர சாதாரண தர பரீட்சை எழுத விண்ணப்பிக்கும்போதுதான் அரசாங்க பிறப்புசான்றிதழுக்கான தேவை எழும். அப்போதுதான் அதனைப் பெற்றுக்கொள்ள அங்காலாயப்பார்கள். நான் உட்பட. இதனை ஒரு தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி ஒன்றிலும் பகிரங்கமாக சொல்லியுள்ளேன். எனவே வன்னி மலையகத் தமிழர்களுக்குள்ளும் இந்த பிறப்பு சான்றிதழ் இல்லாத நிலை இருக்க வாய்ப்புண்டு. இந்தப் புரிதல் இல்லாமல் மலையக மக்களின் பிறப்பு சான்றிதழ் பற்றி எழுதவந்தபோதுதான் சர்ச்சை வந்திருக்க கூடும்.
//தந்தை பெயர் தெரியாத குழந்தைகள் உள்ளனர். இவர்களுக்க பிறப்பு அத்தாட்சிப் பத்திரங்கள் இல்லாதவர்கள் அதிகம். ஒரு குடும்பத்தில பதினைந்து பதினெட்டு வயதிலுள்ள பிள்ளைகளுக்கு பிறப்பு அத்தாட்சி இல்லை என்ற போது அப்பிள்ளைகளின் தாய் தந்தை இருவருக்குமே இல்லை என்பதை அறிந்த போது திடுக்கிட்டோம்.//
ஏன கட்டுரையாளர் குறிப்பிடுவதற்கு முன்பதாக ‘இவர்களுது பெண்கள் பாலியல் ரீதியாக பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்’ என்ற ஆழமற்ற வரிகளுடன் வசனம்  பிறப்பு சான்றிதழ் பற்றி பேச விழைந்தபோது சர்ச்சைக்குரியதாக மாறுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. 

‘எம்மிடையே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் இந்தக் குடும்பங்களில் இருந்து போராடப் போனவர்கனும் அதிகம் காரணம் தேசப்பற்றல்ல அவர்களுக்கு ஒரு சமூக அந்தஸ்து தேவைப்பட்டதுதான்’ எனபதுவும் சர்ச்சையை எழுப்பியுள்ளது. இதற்கு முன்னதான அத்தியாயங்களில் போராடப்போனவர்கள் பற்றி பதிவுகள் இடம்பெற்றுள்ளது. இறுதியுத்ததத்தில் அதிகம் உயிரிழந்தவர்கள் மலையக மக்கள் என்ற கணிப்பு இருக்கும்போது ‘இறக்கப்போகும்போது என்ன் சமூக அந்தஸ்து’ எனும் கேள்வி எழத்தான் செய்கிறது. இந்த கருத்துத் தொடர்பில் எழுத்தாளர் அன்னம் சிந்து ஜீவமுரளி இட்டிருக்கும் முகநூல் பதிவு அவதானத்தைப்பெற்றது. 
/கோவக்காரரை போட்டுத்தள்ளவும் காதலிச்சப் பெட்டையின்ரை தேப்பனையும் அண்ணனையும் போட்டுததள்ளவும், காணிச்சண்டையை வெல்லவும் இயக்கத்துக்குப் போன் ஆக்கள் எல்லாம் மலையக மக்களுக்கு தேசப்பற்று இல்லாமல் தான் போராடப் போனவை எண்டு சொன்ன உடனை ரோசம் வேற பொத்திக்கொண்டு வருகுதாம்./
வன்னி வாழ் மலையகத் தமிழ் மக்கள் கட்டுரையின்  இந்தப் பகுதி குறித்து விசனத்துடன் இருக்கின்றனர். அவர்களுக்குள் ஒரு எழுச்சியை ஏற்படுத்தியிருப்பதுபோல தெரிகிறது. அந்த விசன வெளிப்பாடு தொடர்பில் கட்டுரையாளர் உரிய விளக்கம் அளிக்க வேண்டியுள்ளது. 

யாழ்ப்பாண மக்கள் தொடர்பில் மலையகத் தமிழர்களுக்கு உள்ள பொதுவான அபிப்ராயம் என்னவெனில் அவர்கள் தங்களை தரக்குறைவானவர்களாகவே பார்க்கிறார்கள் என்பது. அது 90 சதவீத உண்மையும் கூட. எஞ்சிய 10 வீதமானோர் மலையகத் தமிழ் மக்கள் மீது அனுதாபம் கொண்டோர். அல்லது அவர்களுது உரிமைக்காக குரல்கொடுப்போர் அவர்களை அங்கீகரிப்போர் என கொள்ளலாம். என்னைப்பொருத்தவரைக்கும் தமிழக்கவி அம்மா இந்த 10 சதவீதத்திற்குள்தான் இருந்திருக்கிறார். இந்தக்கட்டுரையின் பெரும்பாலான பகுதி அதனையே காட்டுகின்றது. எனினும் மேலே குறிப்பிட்ட சில பகுதிகள் மாத்திரமே முகநூலில் விவாதத்துக்கு உள்ளாகியுள்ளது. குறித்த கட்டுரை அவராக எழுதவில்லை. இதற்கு பின்னணியில் அரசியல் காரணம் இருக்கிறது என வாதிட்டவர்களும் உள்ளனர்.

வெளிவந்த இந்த இதழ்களின் பிரதிகளைத் திரும்பப் பெறுவது என்றும் திருத்தத்துடன் பிரசுரம் செய்வது என்றும் தற்போதைய பிரதிகள் ரத்துச் செய்யப்படல் வேண்டும் என்றும் தமிழ் மிரர், தமிழ் வின், தேசம் போன்ற இணையத்தளங்கள் செய்தி வெளியிட்டுள்ளன. எழுத்தாளர் கருணாகரன் இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார். 
‘கட்டுரையாளரும் மலர்க்குழுவும் இது குறித்து வருத்தம் கொண்டிருப்பதாகவும் தகவல்.ஆனால் இந்த வருத்தத்தைச் சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினர் பொதுவெளியில் தெரிவித்திருப்பதாகத் தெரியவில்லை’. 
ஊடகவியலாளர் சரவணனும் குறிப்பிடுவதுபோல
‘தமிழக்கவியை அறிந்தவர்கள் அவர் அவ்வாறு மலையக மக்கள் மீது வெறுப்புணர்ச்சிகொண்டிருக்கக் கூடியவர் அல்லர் என்பதை அறிவார்கள்’ அவர் பக்க கருத்தை அறிவது இந்த இடத்தில்  முக்கியம்’ 
சரவணின் கருத்தில் உள்ள விடயத்திற்றாக நாம் அடுதத வாரம் வரை காத்திருக்க வேண்டியுள்ளது. இந்தப் பத்தியின் அத்தியாயம் 14 புதுவருட பிறப்பை ஒட்டி வழமையான காலத்திலும் முன்கூட்டியே எழுதப்படுவதால்  அவரது கருத்துக்கள் இங்கே இடம்பெறவில்லை. அடுத்த வாரத்திற்குள் அவரது விளக்கம் கிடைக்கும் பட்சத்தில் அதனையும் சேர்த்துக்கொள்வோம்.

கட்டுரையில் ஆங்காங்கே மலையக மக்கள் எவ்வாறு காணிகளை சுத்தமாக்கி தொழில்களைச் செய்தார்கள் என்பதுபோன்ற பதிவுகள் இடம் பெற்றுள்ளன. அது முள்ளுத்தேங்காய் தொடரில் பேசப்பட்டுக்கொண்டு வந்த வன்னி மலையகத்தவர்களின் தொழில் நிலைமைகள் பற்றிய வாசிப்பினை அதிகமாக்கியுள்ளது. எது எவ்வாறெpனுனினும் வெளிவந்த கரை எழில் ஒரு கறையை ஏற்படுத்திச்செல்வதனைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. மலையக மக்கள் தொடர்பான யாழ்ப்பாண மனநிலை இங்கு விவாதத்துக்கு உள்ளாகியுள்ளது.

கட்டுரையில் என்னைப்பற்றியும் எழுதயிருபடபதாக அன்பர் சொன்னதை தேடிச்சென்றேன். கட்டுரை இறுதி இவ்வாறு முடிகின்றது. 

‘இதே கிளிநொச்சியில் இடம் பெய்ர்ந்து வந்து கல்விகற்ற ஒரு சிறுவன் இன்று பாராளுமன்றில் தன்மக்களுக்காக குரல் கொடுக்கிறார் என்பது பெருமை’
இதில் கட்டுரையாளர் குறிப்பிடுவது என்னையெனில், இந்த சந்தர்ப்பத்தில் இரண்டு விடயங்களைப் பதிவு செய்ய விரும்புகிறேன்.

  1. அந்த சிறுவன் நான் என்றால் கிளிநொச்சியில் கல்வி கற்ற 83-86 காலம் சிறுவனது பள்ளிக்காலத்தில் மகிழ்ச்சியானதாக இருக்கவில்லை. அந்த நாளைய ஒடுக்குமுறை  பற்றி இதற்கு முன்னர் எழுதியிருக்கிறேன்.
  2. ‘தன்மக்களுக்காக குரல் கொடுக்கிறார்’ என்றால் அது வன்னியில் வாழும் மலையகத் தமிழருக்காகவும்தான்.

(உருகும்)

நன்றி - சூரியகாந்தி

தோழி தமிழ் கவியும் மலையக வம்சாவழி வன்னி மக்களும் - வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன்


1
ஈழத் தமிழர் நாம் உள் இன வாரியாக சாதி சமயம் கலாசாரம் பால் மற்றும் ஊர் பிரதேச ஏற்றத்தாழ்வுகளை அடிபடையாக்க் கொண்ட சமூகமாகும். அதனால் நம் சமூகம் பற்றிய ஆய்வுகளை / பதிவுகளை நீதியும் நடுநிலையுமாக மேற்கொள்ளுவது நமக்கு ஆறுமுக நாவலர் காலத்திருந்தே பெரும் சவாலாக இருந்துள்ளது. தமிழரிடையே எதிலும் நம்ம ஆக்கள் -பிறத்தியார் என பார்க்கிற பார்வை புலம் பெயர்ந்த நாடுகளுக்கும் பரவித் தொடர்கிறது.

முதன் முதலில் 2000 ஆண்டுகளின் ஆரம்பத்தில் தோழியர் தமிழ்க் கவியை வன்னியில் சந்தித்தேன். அடிமட்ட மக்கள்மீது அக்கறையும் தோழமையும் உள்ளவர். தமிழ் கவியை நன்கு அறிந்தவன் என்கிற முறையில் நோக்கம்சார்ந்து அவர் மீது குற்றம் சாட்டுவதைத் தவிர்க்கிறேன். எனினும் அவரது கட்டுரையில் உள்ள இரண்டு முக்கிய தவறுகளை மட்டுமே சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன். 

சிறந்த தமிழ் எழுத்தாளரான தமிழ்க்கவியின் ஆய்வுக் கட்டுரையில் இரண்டு இடங்களில் சமூக கலாச்சார ரீதியாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத நிராகரிக்கவேண்டிய சொற் தவறுகளும் பொருள் தவறுளும் இடம்பெற்றுளது. இதனை தோழி தமிழ்கவி திருத்த வேண்டும். 

போரை எதிர்கொண்ட வன்னி வாழ் அனைத்து’ தமிழர் மத்தியிலும் அதிகரித்த விதவைகள், பெண் தலமைக் குடும்பக்கள், உடல் ரீதியாகவும் உளரீதியாகவும் பாதிக்கப் பட்டவர்கள் , கல்வியைத் தொடராமல் இடையில் நிறுத்தியவர்கள், வேலையற்றவர்கள், ஊட்டசத்துக் குறைபாட்டினால் பாதிக்கப் பட்டவர்கள், பால்வதைபட்டவர்கள், சிறு வயசில் கற்பமுற்றவர்கள் என போர் பாதிப்புக்குள்ளான பலர் உள்ளனர்.

வன்னிப் பிரதேசத்தைப் பொறுத்து போரினால் பாதிக்கப் பட்ட வன்னித் தமிழர்களதும், வன்னியில் குடிறிய யாழ்பாண வம்சாவழித் தமிழர்களதும், மலையக வம்சாவழித் தமிழரதும் குரலற்ற கீழ்வர்க்கப் பிரிவுகளைச் சேர்ந்த பெண்களால் பிரச்சினைகளின் பாதிப்பிலிருந்து விடுபடுதல் இன்னும் முழுமையாகச் சாத்தியமாகவில்லை. கீழ்மட்ட வன்னிப் பெண்களை குறிப்பாக மலையக வம்சாவழி வன்னிப் பெண்களுக்கு அரசினதும் தொண்டு நிறுவனங்களதும் புலம்பெயர் அமைப்புகளதும் உதவியின்றி மீட்ச்சி அடைய அதிகம் வாய்ப்பில்லை. 
.
தமிழ் கவி தனது கட்டுரையில் இதனைப் பற்றிப் பேசவே முனைந்திருக்கிறார் என தோன்றுகிறது. . ஆனால் அவரது பதிவு "இவர்களது பெண்கள் பாலியல் ரீதியாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். தந்தை பெயர் தெரியாத குழந்தைகள் உள்ளனர்” என்ற அபத்தமாக பதிவாகியுளது. ”இவர்களது பெண்கள்” என்னும்போதே அவர்கள் நாமல்ல என்கிற அன்னிய படுத்தல் தொனிக்கிறது. அன்னியப் படுத்தலின் உச்சமாக “இந்தப் பெண்கள் பாலியல்ரீதியாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்” என எல்லோரையும் உள்ளடக்கி பொத்தாம் பொதுவாக ’லேபிள்’ ஒட்டப்பட்டுள்ளது. இந்த அதிகாரம் தமிழ்க் கவியின் இயல்பல்ல. ஆனால் தமிழ்க்கவி மலையக வம்சாவழி ஈழத் தமிழ் பெண்களை (இவrகள் நமது பெண்களல்ல என்கிற தோரணையில்) இவர்களது பெண்கள் எனக் கீழ்படுத்துகிறார். தவறுகளின் ஊற்று இதுதான்.

தமிழ்க்கவியின் உறவுகள் வெளிநாடுகளில் உள்ளனர். அவர்களுட் சிலர் புலம் பெயர்ந்து சுமார் பத்து வருடம் கழிந்ததுமே வாழும் நாட்டி குடியுரிமை பெற்றவர்கள். பத்து பதினைந்து வருடங்களில் அவர்களுட் சிலர் இங்கிலாந்தின் பிரசைகளாகவும், கனடா பிரசைகளாகவும், ஜெர்மன் பிரசைகளாகவும் மேம்படுகிறதை தமிழ்க் கவியும் அறிவார். எறக்குறைய 40 வருடங்களுக்கு மேல் வன்னியில் வாந்த மலையக வம்சாவழி ஈழத் தமிழ்ப் பெண்களை “இவர்களது பெண்கள்” என அன்னியப்படுத்திக் குனிந்து பார்ப்பதே நிகழ்ந்த தப்புக்கு அடிப்படையான கோட்பாட்டு ரீதியான காரணமாகும்.
2
தமிழ் கவியின் கட்டுரையில் ஏற்பட்ட இரண்டாவது தவறு பின்வரும் பதிவாகும். "எம்மிடையே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்தக் குடும்பங்களிலிருந்து போராடப் போனவர்களும் அதிகம். காரணம் தேசப்பற்றல்ல அவர்களுக்குமொரு சமூக அந்தஸ்து தேவைப்பட்டது தான்”

மீண்டும் “எம்மிடையே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் இந்தக் குடும்பங்கள்” என்கிற பதிவிலும் தப்பான அன்னியப்படுத்தும் மேலோர் குரலே தூக்கலாகத் தொனிக்கிறது. மலையக வம்சாவழி வன்னிப் பெண்கள் பற்றிய தனித்தனியான கள ஆய்வுத் தரவுகளௌயும் தகவல்களையும் திரட்டாமல் ஏற்கனவே வெளிவந்த ஆய்வுகளையும் அறிக்கைகளையும் புள்ளிவிபரங்களையும் தொகுத்து ஆராயாமல் மலையக வம்சாவழி வன்னி இளையோரும் எங்கள் பிள்ளைகளே என்கிற நிலைபாடும் உணர்வும் இல்லாமல் பொத்தாம் பொதுவாக ”இவர்கள் போரில் சேர்ந்தமைக்குக் காரனம் தேசப்பற்றல்ல. அவர்களுக்கும் ஒரு அந்தஸ்து தேவைப்பட்டமையே என்கிறது உயர்ந்த பட்ச அபத்தமாகும். 

போரில் அங்கவீனர்களாக மலையக வம்சாவழி ஈழத் தமிழர்களை வன்னியில் சந்திதிருக்கிறேன். மாவீரர் துயிலும் இல்ல நடுகற்களில் ஈழத் தமிழர் மற்றும் முஸ்லிம் மாவீரர்களது பெயர்களோடு மலையக வம்சாவழி ஈழத் தமிழ் மாவீரர்களின் பெயர்களையும் வாசித்து அவர்கள் கல்லறைகளைத் தரிசித்து மரியாதை செய்திருக்கிறேன்.

எல்லா மக்களையும்போல மலையக வம்சாவழி ஈழத் தமிழர்களும் சமுகமாகவும் தனிமனிதராகவும் வாழ்கின்றனர். அவ்வண்னமே அரசியல் முடிவுகளையும் எடுக்கின்றனர். நான் யாழ்பாணம் பல்கலைக் கழகத்தில் மாணவனாக இருந்தபோது எனது வணிக பேராசிரியரான மலையகத் தமிழர் மு.நித்தியானந்தன் தனது உயிர் பொருள் அந்தஸ்து எல்லாவற்றையும் பணயம் வைத்து போராட்டத்தில் இணைந்தார். மலையக தலைவரான அமரர் சந்திரசேகரன் ஒரு போராளிக்கு அடைக்கலம் கொடுத்ததால் தன் உயர் சமூக அந்தஸ்து அழியச் சிறை சென்றார். இப்படி ஆயிரம் உதாரணங்கள் சொல்ல்லாம். தமிழ் கவியின் தவறான கோட்பாட்டு அணுகுமுறை மண் விடுதலைக்காக அந்தஸ்தையும் உயிரையும் தியாகம் செய்த மலையகத் தமிழர்கள் முன் தோற்று நாணிப்போயுள்ளது.

தோழி தமிழ்க்கவியின் இயல்பு இதுவல்ல என முன்னரே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். அவரது நாவல்களிலோ பதிவுகளிலோ இத்தகைய தவறுகளை நான் கண்டதில்லை. இலக்கியத் தமிழ் தமிழ்கவிக்கு கொடையாக்க் கைவந்த கலையாகும். ஆனால் சமூக ஆய்வுக் கட்டுரைகளின் தமிழ் தற்சார்பானதோ உணர்வு பூர்வமானதோ அல்ல. அது அறிவு பூர்வமானதாகும். இதற்கான இலக்கியங்களும் பயிற்ச்சியும் வாசிப்பும் துறை சார்ந்து வேறுபட்டதாகும்.

இதகைய ஆய்வுக் கட்டுரை எழுது முன்னம் தமிழ்க்கவி ஆய்வு முறை இயலையும் ஆய்வு கட்டுரையின் மொழியையும் வாசிப்பின்மூலமும் கற்றல் மூலமும் வளர்த்திருக்கலாம். நிறைய மலையகத் தமிழரது சமூக இயல்பற்றியும் போராட்ட தொடர்புகள் பற்றியும் முறைப்படி தேடி அறிந்திருக்கலாம்.

என் நீண்டகாலத் தோழியான தமிழ்க்கவி அவருக்கே உரிய துணிச்சலுடன் தன் தவறுக்கு விள்க்ம் சொல்லாமல் வருத்தம் தெரிவிக்க வேண்டுமென கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

நன்றி - வ.ஐ.ச.ஜெயபாலனின் முகநூலில் இருந்து

தமிழ்க்கவியின் பதிலும் - தார்மீக வேண்டுகோளும்


தமிழ்க் கவி அவர்கள் தனது முகநூலில் இப்போது இந்த சர்ச்சைக்கு பதில் அளித்திருக்கிறார். அந்தக் கட்டுரையை கலாச்சாரப் பேரவைக்கு கொடுத்து பல நாட்கள் ஆகிவிட்டதென்றும். அதில் திருத்தங்கள் செய்வதாயின் தன்னிடம் அது பற்றி தெரிவிக்கும்படியும் கேட்டிருந்ததாகவும் கூறியிருக்கிறார்.

தனக்கு இன்னமும் அதன் பிரதி கூட கிடைக்கவில்லை என்றும் தான் கொடுத்திருந்த கட்டுரைக்கும் வெளியிடப்பட்ட கட்டுரைக்கும் இடையில் வித்தியாசம் இருக்கலாம் என்கிற சந்தேகம் எழுந்திருப்பதாகவும் அவர் தெரிவித்திருப்பது கவனிக்கத்தக்கது. நமக்கு எழும் கேள்வி இதுதான்.

  • தமிழ்க்கவி எழுதியவற்றில் எது அகற்றப்பட்டிருக்கிறது?
  • எதில் மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டிருக்கிறது.
  • எது அவரின் அனுமதி இல்லாமல் சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறது.
  • இவ்வளவு திரிக்கப்பட்டிருந்தால் மலையக மக்களுக்கு எதிராக திரிக்கப்பட்டிருப்பது எது?
  • அல்லது தமிழ்க்கவி மலையக மக்கள் பற்றி எழுதியது சரியாகத் தான் வெளியிடப்பட்டு இருக்கிறதா?


இதற்கான பதிலை தமிழ்கவி அவர்கள் தான் வெளியிடவேண்டும். இந்த சர்ச்சைக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டிய தார்மீக பொறுப்பு இனி தமிழ்க் கவியிடமே விடப்படுகிறது.

அவரின் கட்டுரையின் உள்ளடக்கம் வன்னி வாழ் மலையக மக்கள் பற்றிய வரலாற்றுக் குறிப்பைப பற்றியதாக இருந்தாலும் சில இடங்களில்  மலையகத்தவர் பற்றி கூறிய விதம் சர்ச்சைக்குரியதே. அக்கருத்துக்களுக்கு கண்டனம் தெரிவித்தவர்களில் சிலர் இதை “வஞ்சகப் புகழ்ச்சி” என்றும் எழுதியிருந்ததையும் சரி செய்ய வேண்டிய கடமை அவருக்கு உண்டு.

அதற்கும் அவருக்கும் தொடர்பிருக்கிறதா இல்லையா என்பதை அவர் விளக்க வேண்டிய பொறுப்பு உண்டு. அவர் அப்படித்தான் எழுதியிருந்தார் என்றால் அதற்கான விளக்கத்தை எல்லோரையும் போல நாங்களும் எதிர்பார்க்கிறோம்.

பல இடங்களில் இது மலையகத்தவருக்கும் வடக்கை சேர்ந்தவர்களுக்கும் இடையிலான மனக்கசப்புகளையும், வெறுப்புணர்ச்சியையும் பரஸ்பரம் கக்குகின்ற போக்கை அவதானிக்க முடிகிறது. இது மோசமாக ஆகிவிடக்கூடாது என்கிற நோக்கத்திலேயே இந்த நெருப்பைத் தணிப்பதற்காக; வெளியிடப்பட்ட கட்டுரையின் முழு வடிவத்தையும் வெளியிட்டோம். இந்த 24 மணி நேரத்துக்கும் அந்தத் தீ தணிந்ததே தவிர அணையவில்லை.


இன்றைய சமூக ஊடகங்கள் வெறுந் தணலையும் எரிமலையாக்க முடியும் என்பதை பல தடவைகள் நிரூபித்து இருக்கின்றன. இந்த சர்ச்சை அந்தளவு தூரம் கொண்டு போய் நிறுத்தி விடக்கூடாது. தமிழ்ச் சமூகத்தின் ஒற்றுமைக்கு ஒரு பிரிகோட்டை இது நிகழ்த்தி விடக்கூடாது.

சமூகத்தில் சாதாரணர்கள் எறிந்துவிட்டுச் செல்லும் சுடுசொல்லையும் கடந்து விட்டு போய்விட முடிகிறது. ஆனால் பலரால் அறியப்பட்ட பிரமுகர்கள் என்ன பேசுகிறார்கள், என்ன செய்கிறார்கள் என்பதை உன்னிப்பாகவே சூழ உள்ளவர்கள் கவனித்து வருகிறார்கள்.

ஒரு சமூகம் பற்றிய விடயத்தை தெரிவிக்கையில் தனிப்பட்ட விடயமாகவும் எடுத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள்.  அதைத் தெரிவித்தவரின் சமூகப் பின்புலம் எதுவோ அதன் பிரதிநிதியாகவும், அச்சமூகத்தின் கருத்தாகவும் எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். அப்படி கருதுவதற்கான நியாயங்களையும் வரலாறு விட்டுச் சென்றுள்ளது.

எனவே இதனை வைத்து ஒரு வெறுப்புணர்ச்சியை தூண்டுவதற்கு எவரையும் அனுமதிக்காதீர்கள் என்று கேட்டுக்கொள்கிறோம். நாம் சேர்ந்து பயணிக்க வேண்டிய தூரம் நிறைய இருக்கிறது என்பதை இப்போதைக்கு நினைவில் கொள்வோம் தோழர்களே.

தமிழ்க்கவி: தொடரும் சர்ச்சைகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பாரா? - கருணாகரன்


கரைச்சி கலாசாரப் பேரவை வெளியிட்டிருக்கும் “கரை எழில் 2016“ என்ற மலரில் தமிழ்க்கவி எழுதிய “கிளிநொச்சியும் மலையகத்தமிழரும்“ என்ற கட்டுரை பலத்த சர்ச்சையை உண்டாக்கியுள்ளது. தற்போது கிளிநொச்சியிலும் தமிழ்ச்சமூக வலைத்தளங்களிலும் அரசியல் மட்டங்களிலும் இந்த விவகாரம் பரவலாக விவாதிக்கப்படுகிறது. இதற்குக்காரணம், குறித்த கட்டுரையில் கிளிநொச்சியில் உள்ள மலையகத்தமிழ்ச் சமூகத்தினர் தமிழ்க்கவியினால் இழிவு படுத்தப்பட்டதாகச் சொல்லப்படுவதே. தமிழ்க்கவியைக் கடுமையாகச் சாடியும் ஆதரித்தும் கருத்துகள் பகிரப்படுகின்றன. சிலர் மட்டுமே கட்டுரையைப் படித்திருக்கின்றனர். பலர் கட்டுரையை முழுமையாக வாசிக்காமலே விவாதங்களில் ஈடுபட்டிருக்கின்றனர். அப்படியானவர்கள் எத்தகைய பொறுப்பும் கண்ணியமும் இல்லாமல் மிகக் கடுமையான வார்த்தைப் பிரயோகங்களைச் செய்திருக்கிறார்கள். சிலர் இன்னும் கீழிறங்கி, தமிழ்க்கவியைத்தனிப்பட்ட முறையில் வார்த்தைகளால் தாக்கியிருக்கிறார்கள். அவரை மண்டையில் போட வேணும். அவருக்கு வயதாகி விட்டதால், அறளை பேர்ந்து விட்டது என்றவாறெல்லாம் எழுதித்தள்ளியிருக்கிறார்கள்.

இதைச் சிலர் உள்ளுர ரசிப்பதையும் பகிரங்கமாகக் கைதட்டி வரவேற்பதையும் காணமுடிகிறது. தமிழ்ச்சூழலில் இதுவொன்றும் ஆச்சரியப்படத்தக்க விசயமல்லத்தான். என்றாலும் இந்தப் போக்கு தொடர்ந்து வளர்ந்து கொண்டிருப்பதும் அதற்குத் தமிழ்ச் சமூகம் இடமளித்துக் கொண்டிருப்பதும் ஆரோக்கியமானதல்ல. எந்தவொரு விடயத்தையும் அணுகுவதற்குரிய அடிப்படைகள் உண்டு. அதிலும் சமூகம் சார்ந்த, பல்வேறு தரப்பினரைப் பாதிக்கக்கூடிய விடயங்களைப் பற்றிப் பேசும் விடயங்களில் மிகக் கவனமெடுத்துச் செயற்பட வேணும். தவறுகளும் குற்றங்களும் ஒருவரிடத்திலோ ஒரு சமூகத்திலோ காணப்படுகிறது என்றால், அதைச் சுட்டிக்காட்டவும் கண்டிக்கவும் விவாதிக்கவும் உரிய முறைகள் பேணப்படுவது அவசியம். பதிலாக சம்மந்தப்பட்ட தரப்பைக் கீழிறக்கமாகப் பேசுவதும் வன்முறை சார்ந்து தண்டிக்க முற்படுவதும் புறக்கணித்து ஒதுக்குவதும் முறையல்ல.

இப்போது குறிப்பிட்ட கட்டுரை “நமது மலையகம்“ http://www.namathumalayagam.com/    இணையத்தளம் உள்பட வேறு சில இணையத்தளங்களிலும் பகிரப்பட்டு, வாசிக்கக்கூடியதாகவுள்ளது. ஆனால், கட்டுரை வெளியாகியிருக்கும் “கரை எழில் 2016“ மலரின் விநியோகத்தைத் தடுத்து நிறுத்தியுள்ளதாகக் கரைச்சிக் கலாசாரப் பேரவை 12.04.2017 ஊடகங்கள் வாயிலாக அறிவித்திருந்தது. பின்னர் 13.04.2017 வியாழக்கிழமை கலாச்சாரப் பேரவையின் உத்தியோக புர்வ கடிதத்தலைப்பில் வெளியிடப்பட்டுள்ள அறிவிப்பில், குறித்த கட்டுரைக்கு கலாசாரப்பேரவை தன்னுடைய வருத்தத்தைத் தெரிவித்து, நடந்த தவறுக்குப் பொறுப்பையும் எடுத்துள்ளதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. அத்துடன், எதிர்காலத்தில் இத்தகைய தவறுகள் நடக்காதபடி பார்த்துக்கொள்வதாகவும் உறுதியளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மேலும் ஏற்கனவே வெளியில் விநியோகிக்கப்பட்ட 15 பிரதிகளும் மீளப்பெறப்பட்டு, ஒட்டுமொத்தமாக உள்ள அனைத்துப் பிரதிகளிலும் குறித்த கட்டுரை திருத்தம் செய்யப்பட்ட பின்னரே பொதுமக்களிடம் கையளிக்கப்படும் என்றும் கலாச்சாரப்பேரவையின் அறிவிப்பில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இவ்வளவுக்கும் குறித்த கலாச்சாரப்பேரவை இதுவரை (இந்தப் பதிவை எழுதிக்கொண்டிருக்கும் (13.04.2016 இரவு 10.00 மணிவரை) தன்னுடன் தொடர்பு கொள்ளவில்லை எனத் தமிழ்க்கவி சொன்னார். கட்டுரையில் குறிப்பிடப்படும் விடயம் தவறு என கலாச்சாரப் பேரவை அறிவிப்பதற்கு முன்னர் அதைக்குறித்துத் தன்னுடன் பேசவில்லை. கட்டுரை வெளியிடப்பட்டிருக்கும் மலரின் பிரதி தனக்குத் தரப்படவோ காண்பிக்கப்படவோ இல்லை. தான் எழுதிக் கொடுத்ததற்கும் அச்சிடப்பட்டுப் பிரசுரமாகியதற்கும் இடையில் ஏதாவது தவறுகள் நேர்ந்திருக்கிறதா? எனத் தான் பார்த்த பிறகே தன்னால்  எதைப்பற்றியும் பேசமுடியும், அதன்பிறகே கலாச்சாரப்பேரவை அறிவிப்பை விடுத்திருக்க வேணும் என்று கூறுகின்றார் தமிழ்க்கவி.

கடந்த 07.04.2017 வெள்ளிக்கிழமை “கரை எழில் 2016“ வெளியிடப்பட்டது. அன்றிரவே இந்த விடயம் சூடாகத் தொடங்கியது. இப்போது ஏறக்குறைய ஒரு வாரமாகிறது. உண்மையில் அன்றிரவு அல்லது மறுநாள் இந்த விடயத்தைப் பற்றிக் கலாசாரப் பேரவையும் தமிழ்க்கவியும் பேசி முடிவெடுத்திருக்க வேணும். இடையில் தமிழ்க்கவி வெளியுர்ப் பயணமொன்றில் இருந்தார் என்று கூறப்படுகிறது. இருந்தாலும் தொலைபேசி வழியாகவாவது கலாச்சாரப்பேரவை தொடர்பு கொண்டு பேசியிருக்க வேணும். அப்படிப் பேசியிருந்தால் இந்தளவுக்கு இந்த விடயம் பெரும்பரப்பைக் கொதிநிலைப்படுத்தியிருக்காது.

இதேபோன்றதொரு சம்பவம் கடந்த மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பச்சிலைப்பள்ளி கலாச்சாரப் பேரவை வெளியிட்ட பசுந்துளிர் மலரிலும் நடந்தது. அதிலும் ஒரு குறித்த சமூகத்தினரைக் கீழிறக்கம் செய்யும் விதமாக மூன்று கட்டுரைகள் எழுதப்பட்டிருந்தன. அந்தக் கட்டுரைகள் உருவாக்கிய எதிர்ப்பு மற்றும் சர்ச்சைகளால் அந்த மலரின் விநியோகம் இதேபோல இடைநிறுத்தப்பட்டது.

(02)

தமிழ்க்கவியின் குறித்த கட்டுரையைக் குறித்துத் தமிழ்க்கவியும் கலாச்சாரப் பேரவையும் இணைந்து பேசி அறிவிக்காதவரையில் உடனடியாக எதையும் சொல்ல முடியாதுள்ளது கட்டுரையைத் தன்னிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்ட பிறகு அதைக்குறித்து தன்னுடன் கலாச்சாரப் பேரவையினரோ மலர்க்குழுவினரோ தொடர்பு கொள்ளவில்லை என்று கூறும் தமிழ்க்கவி, அந்தக் கட்டுரையில் திருத்தம் அல்லது மாற்றங்கள் செய்வதாயின் சொல்லுங்கள் என்று தான் கலாசார உத்தியோகத்தரிடம்  கூறியிருந்ததாக தன்னுடைய முகப்புத்தகத்தில் தெரிவித்திருக்கிறார். ஆகவே இடையில் ஏதாவது தவறுகள் நடந்திருக்குமோ என்று தான் சந்தேகப்படுவதாகவும் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். ஆகவே இதுவரையான நிலவரப்படி கலாச்சாரப் பேரவையே இதில் கூடுதலான பொறுப்புக்குரியதாக உள்ளது. அல்லது தமிழ்க்கவியுடனான சம பொறுப்பிலிருக்கிறது.

முதலில் கட்டுரையின் எழுத்தாளரிடம் மலர்க்குழு அல்லது கலாச்சாரப்பேரவை தொடர்பு கொண்டு பேசியிருக்க வேணும். அதற்கு முன், குறித்த கட்டுரையை மலர்க்குழுவினர் கவனித்திருக்க வேணும். அதில் பொருத்தமற்ற முறையில் சமூகத்தினரைப் பாதிக்கும் வகையிலான கருத்துகள் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தால் அதைக்குறித்து கட்டுரையாளரோடு பேசித் திருத்தங்களைச் செய்திருக்க வேண்டும். அந்தத் திருத்தங்களைச் செய்வதற்குக் கட்டுரையாளர் உடன்படவில்லை என்றால், கட்டுரையை நீக்குவதற்கு மலர்க்குழு முடிவெடுத்திருக்கலாம். ஆகவே முதல் பொறுப்பு மலர்க்குழுவுக்கும் கலாச்சாரப்பேரவைக்குமே உண்டு. மட்டுமல்ல, விவகாரம் பொது அரங்கிற்கு வந்த ஒரு வாரத்தின் பிறகும்கூட உரிய முறையில் விடயம் அணுகப்படவில்லை. ஆனால், நடந்தவற்றுக்கு மன்னிப்புக் கோரியதும் திருத்தம் செய்ய முற்பட்டதும் எதிர்காலத்தில் இத்தகைய தவறுகள் நடக்காதபடி கவனித்துக் கொள்வதாக உறுதியுரைத்திருப்பதும் வரவேற்க வேண்டியது. ஏனையவை தமிழ்க்கவிக்கும் கலாச்சாரப்பேரவை மற்றும் மலர்க்குழுவுக்கும் இடையிலான விவகாரம். இந்த இரண்டு தரப்பும் பேசிய பிறகு எத்தகைய தீர்மானங்கள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன? எவ்வாறான அறிவிப்புகள் வெளியாகின்றன என்பதைப் பொறுத்தே நாம் எதையும் பேச முடியும். மேற்கொண்டு விவாதிக்க இயலும்.

ஆனால், சர்ச்சைக்குரியதாகியிருக்கும் இந்தக் கட்டுரை இன்று பொது வெளியில் பரவலாகப் பகிரப்பட்டுள்ளது. கலாச்சாரப்பேரவை தனக்குரிய பொறுப்பின் அடிப்படையில் திருத்தம் செய்து வெளியிட்டாலும் பொதுவெளியில் அதிகமாக வாசிக்கப்பட்டதும் வாசிக்கப்படப்போவதும் திருத்தம் செய்யப்படாத பிரதியேயாகும். ஆகவே தமிழ்க்கவி எழுதியதாக வெளியிடப்பட்டிருக்கும் இந்தப் பிரதியைக் குறித்தே இங்கே இந்தப் பதிவு சில விடயங்களைச் சுட்டிக்காட்டவும் அணுகவும் முற்படுகிறது.


இந்தப் பிரதியில் மலையகத் தமிழர்கள் வடபுலத்தில் எவ்வாறு வாழ வேண்டியிருந்தது. வடக்கில் அவர்கள் எப்படிப் பிற சமூகத்தினரால், நடத்தப்பட்டனர். அவர்கள் சந்தித்த பாதிப்புகள். அவர்கள் வாழும் இடங்கள் அல்லது வாழ்வதற்காகத் தேர்வு செய்த இடங்கள் என பல தகவல்களும் பல விடயங்களும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. சில மத நிறுவனங்கள் கூட அந்த மக்களை எப்படிப் பலவந்தப்படுத்தி மதமாற்றம் செய்ய முற்பட்டன எனவும் குறிப்பிடப்படுகிறது. இந்தத் தகவல்கள் விரிவான அடிப்படையில், சரியாக கால ஒழுங்கிலும் விவர ஒழுங்கிலும் புள்ளிவிவரங்களுடன் குறிப்பிடப்படவில்லை. அதாவது ஆய்வொழுக்கத்தின் அடிப்படையில் அமையவில்லை. ஆனால், சமூகவியல் பார்வையில் முக்கியமான விடயங்கள் பேசப்பட்டுள்ளன. பலவிடயங்கள் கூரிய கவனத்திற்குரியவை. பொதுவெளியை நோக்கிக் கேள்விகளை எழுப்பக்கூடியன. மட்டுமல்ல, இந்த மக்களை மேலாதிக்கம் செய்த, செய்ய முற்பட்ட அத்தனை தரப்புகளையும் வரலாற்றின் முன்னிறுத்திப் பொறுப்புக் கூற நிர்ப்பந்திப்பவை. போராட்ட காலத்தில்கூட இந்த மக்களின் அவலமும் துயரமும் முடிந்து விடவில்லை எனத் தமிழ்க்கவி குறிப்பிட்டிருப்பது மறுத்துரைக்க முடியாத உண்மையே.

அவ்வாறுதான் தமிழ்க்கவி குறிப்பிட்டிருப்பதாகக் கூறப்படும் “இவர்களது பெண்கள் பாலியல் ரீதியாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். தந்தை பெயர் தெரியாத குழந்தைகள் உள்ளனர். இவர்களுக்குப் பிறப்பு அத்தாட்சிப் பத்திரம் இல்லாதவர்கள் அதிகம். ஒரு குடும்பத்தில் பதினைந்து, பதினெட்டு வயதுப் பிள்ளைகளுக்கும் பிறப்பு அத்தாட்சிப் பத்திரம் இல்லை. அவர்களுடைய பெற்றோருக்கும் இல்லாமலிருந்தது....”

“இதேபோலக் காந்திகிராமத்திலும் வளர்ந்து திருமணம் செய்த ஆண்களுக்கும் அவர்கள் மகன்களுக்கும் பிறப்பு ஆதாரம் இல்லை. மகன் தனக்கு மோட்டார் சைக்கிளோட அனுமதிப்பத்திரம் எடுக்க முயன்றபோதே அவற்றின் அவசியம் தெரிந்தது. மலையக மக்களில் எழுதப்படிக்கத்தெரியாதவர்கள் அதிகம்தான். அது மட்டுமல்ல பிள்ளைகளை வீட்டு வேலைக்கு அனுப்புவதற்காக பாடசாலையிலிருந்து மறித்தல், தாய்க்குப் பிறக்கப்போகும் அடுத்த பிள்ளையை வளர்ப்பதற்காக பாடசாலை செல்ல முடியாமல் போனவர்கள் என நிறையவே சந்தித்தோம். எம்மிடையே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்தக் குடும்பங்களிலிருந்து போராடப்போனவர்களும் அதிகம். காரணம் தேசப்பற்று அல்ல. அவர்களுக்குமொரு சமூக அந்தஸ்து தேவைப்பட்டதுதான். கிளிநொச்சியில் காடழித்து களனியாக்கிய மக்களில் பலர், தமக்கொரு குடிநிலமில்லாமல் இன்னும் பெரும் தனக்காரர்களையே தஞ்சமடைந்துள்ளனர்....” என்ற விடயங்களிலும் கவனிக்க வேண்டிய உண்மைகள் உள்ளன. ஆனால், இவற்றில் அதிகமானவை தனியே ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்திற்குரியதல்ல. அதாவது, மலையகத்திலிருந்து வடக்கு நோக்கி வந்த மக்களுக்குரியது மட்டுமல்ல.

பிறப்பு அத்தாட்சிப் பத்திரம் இல்லாமல் இருக்கும் பிள்ளைகள் வன்னியில் அதிகமான இடங்களில் இருந்ததுண்டு. தனியே மலையக மக்களிடம் மட்டுந்தானென்றில்லை. இதைப்பற்றிய சரியான புள்ளிவிவரங்கள் பதிவாளர்களிடம் உண்டு. 2009 க்கு முன் இவ்வாறானவர்களுக்கான விசேட பதிவுகூடச் செய்யப்பட்டது. பல்வேறு காரணங்களால் அல்லது அக்கறையின்மையினால் தங்களுடைய பிள்ளைகளுக்கான பிறப்புப் பதிவைச் செய்யாமலே பல பெற்றோர் இருந்திருக்கிறார்கள். இதைப்பற்றிய தன்னுடைய அவதானத்தைக் கூறியிருக்கிறார் புஸ்பராணி. பல குடும்பங்களில் பிறப்பு அத்தாட்சிப்பத்திரத்தைப்பற்றிய அக்கறை இருந்ததில்லை. பின்னர் வேறு சந்தர்ப்பங்களில் வேறு தேவைகளுக்காகப் பிறப்பு அத்தாட்சிப்பத்திரம் தேவைப்படும்போதே அவர்கள் அதைப்பற்றி உணர்ந்திருக்கிறார்கள் என. இதனை நானும் அறிந்திருக்கிறேன். சிலர் அவ்வாறு அவதிப்படும்போது அவர்களுக்குச் சம்மந்தபட்ட அதிகாரிகளை அணுகி உதவியிருக்கிறேன்.

தவிர, மலையகத்திலிருந்து வடக்கு நோக்கி வந்த பெண்கள் மட்டுமல்ல, நலிவுற்ற சமூகங்களைச் சேர்ந்த ஏனைய பெண்களும் பாலியல் நெருக்கடிக்குள்ளாக்கப்பட்டுள்ளனர். இது உலகம் முழுவதிலும் உள்ள அதிகாரத்துவ நிலையின் வெளிப்பாடாகும். அதிகாரமுடையவர்கள், ஆதிக்க சக்திகள் ஏனைய தரப்பின் மீது பாலியல் ரீதியாகவும் பிற வழிகளிலும் தங்கள் அதிகாரத்தைப் பிரயோகிக்க முற்படுவதுண்டு. இங்கே கண்டிக்க வேண்டியது இந்த அதிகாரத்தரப்பே தவிர, பாதிக்கப்பட்டவர்களோ பலியாக்கப்பட்டவர்களோ அல்ல. தமிழ்க்கவியின் இந்தக் கட்டுரையின் தொனி பெரும்பாலும் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் நிலை நின்றே பேசுவதாக உள்ளது. ஆதிக்க சக்திகளை அம்பலப்படுத்துகிறது.  ஆனால், கட்டுரையின் இறுதிப்பகுதியான – இந்தப் பதிவில் மேலே சுட்டப்பட்ட பகுதியானது, தெளிவற்ற விளக்குமுறையினால், தவறான புரிதலுக்கு வழியேற்படுத்தியிருக்கிறது. இதனால் அது உரிய சமூகத்தினரால் எதிர்கொள்ள முடியாமல் ஆகி, இன்று பெரும் சர்ச்சையை உருவாக்கியிருக்கிறது. அதேவேளை இது ஒரு வஞ்சப் புகழ்ச்சி மரபுக்குரியது என்று கூறக்கூடிய ஒரு நிலைக்கும் கொண்டு போயுள்ளது.

 குறிப்பாக “தந்தை பெயர் தெரியாத குழந்தைகள் உள்ளனர். இவர்களுக்குப் பிறப்பு அத்தாட்சிப் பத்திரம் இல்லாதவர்கள் அதிகம்” என்பதுவும், “இந்தக் குடும்பங்களிலிருந்து போராடப்போனவர்களும் அதிகம். காரணம் தேசப்பற்று அல்ல. அவர்களுக்குமொரு சமூக அந்தஸ்து தேவைப்பட்டதுதான்” என்பதுவும் கடுமையான கோபத்தை குறித்தவர்களிடம் உண்டாக்கியுள்ளது. மேற்குறித்தவாறு தமிழ்க்கவி எழுதியிருந்தால் அது தவறானதே. அதற்கு அவர் வருத்தம் கொண்டு, குறித்த மக்களிடம் தன்னுடைய பொறுப்புக் கூறுதலைச் செய்ய வேணும். இதைத் தமிழ்க்கவிதான் தெளிவு படுத்த வேணும். அந்தப் பொறுப்பு அவருக்குண்டு. இதைக் குறித்து மிகத் தெளிவாக நமது மலையகம் http://www.namathumalayagam.com/2017/04/blog-post_82.html என்ற இணையத்தளம் விளக்கியுள்ளது. ”இந்த சர்ச்சைக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டிய தார்மீக பொறுப்பு இனி தமிழ்க் கவியிடமே விடப்படுகிறது. அவரின் கட்டுரையின் உள்ளடக்கம் வன்னி வாழ் மலையக மக்கள் பற்றிய வரலாற்றுக் குறிப்பைப பற்றியதாக இருந்தாலும் சில இடங்களில்  மலையகத்தவர் பற்றி கூறிய விதம் சர்ச்சைக்குரியதே. அதற்கும் அவருக்கும் தொடர்பிருக்கிறதா இல்லையா என்பதை அவர் விளக்க வேண்டிய பொறுப்பு உண்டு. அவர் அப்படித்தான் எழுதியிருந்தார் என்றால் அதற்கான விளக்கத்தை எல்லோரையும் போல நாங்களும் எதிர்பார்க்கிறோம்” என.

தமிழ்க்கவி விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தில் சுமார் 25 ஆண்டுகளுக்கு மேலாகச் செயற்பட்ட மூத்த போராளி. புலிகள் இயக்கத்தில் அவர் எழுத்து மற்றும் கலைத்துறையிலும் சட்டம் மற்றும் நீதித்துறையிலும் சமூகச் செயற்பாடுகளிலுமே ஈடுபட்டவர். இந்தப் பணிகளை அவர் அதிகமும் செய்தது அடிமட்டச் சமூகத்தினருடனும் கிராமங்களிலுமே. அதற்கு முன்பு, 1977 களிலும் எண்களின் முற்பகுதியிலும் காந்தியம் அமைப்பினரோடு இணைந்து செயற்பட்ட அனுபவத்தைக் கொண்டவர். குறிப்பாக சந்ததியார், டேவிற் ஐயா போன்றவர்களுடன் இணைந்து மலையகத்திலிருந்து வடக்கு நோக்கிய மக்களுக்கான பணிகளில் தன்னுடைய பங்களிப்பைச் சிறிய அளவிலேனும் செய்தவர். இதைவிட தமிழ்க்கவியின் வாழ்க்கைக் காலத்தின் பெரும்பகுதியும் வன்னியிலேயே கழிந்தது. அதிலும் வன்னிக்கிராமங்களில், மலையக மக்களுடன் நெருங்கியதாக.

இதைத் தவிர, எப்போதும் தன்னுடைய கவனத்தையும் கரிசனையையும் அவர் எப்போதும் பாதிக்கப்பட்ட மக்களைச் சார்ந்தே கொண்டிருந்திருக்கிறார். தமிழ்க்கவியின் எழுத்துகளும் வெளிப்பாடுகளும் இதைத் தெளிவாகச் சொல்லும். ஆனால், அவருடைய எழுத்திலும் நடைமுறை வாழ்விலும் சில சந்தர்ப்பங்களில் உணர்ச்சிகரமான அடையாளங்களையும் நாம் கவனிக்க முடியும். எழுந்தமானம், அவசரத்தன்மை, மேம்போக்கு போன்றவை அவரின் எழுத்திலும் பேச்சிலும் இருப்பதுண்டு. இருந்தாலும் இவற்றை ஒரு குறைபாடாக மற்றவர்கள் கருத முடியாத அளவுக்கு பல சந்தர்ப்பங்களிலும் வெளிப்படையாக எதையும் பேசும் இயல்பையும் நம்பக்கடினமான துணிச்சலையும் கொண்டிருந்தார். இத்தகைய இயல்பின் காரணமாக தமிழ்க்கவியைப் பாராட்டுவோரும் உண்டு. கடிந்து, கண்டிப்போரும் உண்டு. அவருடைய செயற்பாட்டுக்காலத்திலும் போராட்டக்காலத்திலும் இந்த இரு  நிலையை அவர் கொண்டிருந்தார். இதனால் அவர் எப்போதும் சிறிய அல்லது பெரிய சர்ச்சைகளில் எப்போதும் சிக்கியபடியே இருந்திருக்கிறார். கடந்த நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர் எழுதிய ஊழிக்காலம் என்ற நாவல் வெளியானபோதும் தமிழ்க்கவி இவ்வாறு பாராட்டையும் கண்டனத்தையும் பெற்றார். அவருடைய இந்த இரு நிலை காரணமாக ஒரு சாராரிடம் அவருக்கு ஆதரவு குவிந்தது. இன்னொரு சாரார் அவரைக் கண்டதும் முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்ள முற்பட்டனர். இவற்றில் கிடைத்த அனுபவங்களையிட்டு அவர் தன்னை எந்தளவுக்குப் பரிசீலித்தார் என்று தெரியவில்லை. ஆனால், நிச்சயமாக தமிழ்க்கவி சமூக ஒடுக்குமுறைக்கோ மதிப்பிறக்கம் செய்யும் நோக்கிற்கோ சென்றிருக்க மாட்டார் என்பது என்னுடைய நம்பிக்கை. இதை அவரின் மீதான கடந்த கால, நிகழ்கால அவதானிப்பை வைத்தே தெரிவிக்கிறேன்.

(தொடரும்)

நன்றி - தேனீ
 

இணைந்திருங்கள்


Support : Copyright © 2013. நமது மலையகம் - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates