Headlines News :

காணொளி

ஜனாதிபதி விருது

ஜனாதிபதி விருது
நமது மலையகத்துக்கு

சுவடி

அரங்கம் தந்த சுதந்திரம்! - என்.சரவணன்


அரங்கம் 84 இதழ்களை எட்டியிருக்கிறது. அரங்கத்தின் முதலாவது இதழில் இருந்து எழுதுகிறேன். இதுவரை மொத்தம் 35 இதழ்களில் எழுதியிருக்கிறேன்.

அரங்கத்தை தொடக்குவதற்கு முன்னர் நண்பர் சீவகன் பத்திரிகை குறித்து என்னுடன் உரையாடிக்கொண்டே இருந்தார். அப்படியொரு பத்திரிகையில் அவசியத்தைப் பற்றி நிறையவே பகிர்ந்துகொண்டோம். என்னை எழுதச் சொல்லிக் கேட்ட போது எனக்கு மறுக்க முடியாமைக்கு சில காரணங்கள் இருந்தன. நண்பர் சீவகனை 90களின் நடுப்பகுதியில் இருந்து நான் அறிவேன். சரிநிகருடன் நெருங்கிய நட்பு கொண்டவராக அவர் அப்போது இருந்தார். அதன் பின்னர் பிபிசியில் இணைந்த பின் அவர் உலகம் அறிந்த பிரமுகராக ஆகிவிட்டார். அவரின் குரலை பிபிசி தமிழோசையில் தான் கேட்க முடிந்தது. பிபிசியில் இருந்து அவர் நீங்கிய பின்னர் இந்தப் பத்திரிகையை அவர் வியாபார நோக்கத்திற்காக கொண்டு வரவேண்டும் என்று நினைக்கவில்லை. இப்பேர் பட்ட ஒரு பத்திரிகையின் தேவை இருக்கிறது. அந்த இடைவெளியை நிரப்ப வேண்டும், முன்னுதாரண பத்திரிக்கை ஒன்றைக் கொணர வேண்டும் பிரக்ஞையாகவே இருந்ததை உணர முடிந்தது.

அவரின் அந்த பிரக்ஞைக்கு எனது ஒத்துழைப்பைக் கொடுக்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்துக்கொண்டேன். அரங்கம் தொடங்கிய அதே காலப்பகுதியில் நான் தினக்குரலுக்கும், வீரகேசரிக்கும் வாராந்தம் எழுதிக்கொண்டிருந்தேன். எனவே இன்னொரு கட்டுரையும் வாராந்தம் கிரமமாக எழுதுவது என்பது பெரும் சவாலான விடயம். ஆனாலும் அந்த சவாலை என்னளவில் ஏற்றுக்கொண்டு எழுதத் தொடங்கினேன்.

எழுத்துச் சுதந்திரத்தைத் தராத எந்த ஊடகத்திலும் இதுவரை நான் எழுதியதில்லை. பிரதான பத்திரிகைகள் சில என்னை எழுதக் கேட்டுக்கொண்டபோதெல்லாம் அப்பத்திரிகைகளின் எழுத்துச் சுதந்திர லட்சணத்தை அறிந்தே நான் நாகரிகமாக தவிர்த்துக்கொண்டேன். தினக்குரலில் எனக்கு வழங்கப்பட்டிருந்த சுதந்திரத்தின் காரணமாக இந்த ஐந்து வருடங்களாக நான் ஞாயிறு வாரப் பத்திரிகைக்கு எழுதிவருகிறேன்.

ஆனால் சீவகன் போதுமான சுதந்திரத்தை எனக்கு அரங்கத்தில் தந்தார். நான் எந்தத் தலைப்பில் எழுதினாலும் அது அவசியமானதாகத் தான் இருக்கும் என்பதையும் அவர் அறிந்திருந்தார். எழுத்தின் எல்லை குறித்து எம்மிருவருக்கும் இருந்த பொதுப்புரிதல் எமது இணைவை சாத்தியப்படுத்தியது. ஆரம்பத்தில் மலையகம், கொழும்பு, மட்டக்களப்பு பற்றிய கட்டுரைகளை நான் எழுதுவதாகத் தான் பேசி உடன்பட்டிருந்தும் அதன் பின்னர் நான் எழுதுகிற எத்தலைப்பும் வரவேற்புக்குரியதாகத் தான் இருக்கும் என்கிற நம்பிக்கை நண்பர் சீவகனிடம் இருந்தது.

எனவே தான் எந்தத் தலைப்பில் எழுதவும் எனக்கு சுதந்திரம் தந்திருந்தார். அந்த சுதந்திரத்தை நான் நன்றாக பயன்படுத்திக்கொண்டேன். துஷ்பிரயோகம் செய்தது கிடையாது.

பெரும் பத்திரிகைகளில் எழுத முடியாத, அங்கு எழுத சந்தர்ப்பம் வாய்க்காத தலைப்புகளை இங்கு எழுதத் தீர்மானித்தேன். அத் தலைப்புக்கள் அனைத்தும் நான் எழுதுவதற்காக நெடுங்காலமாக காத்திருந்த தலைப்புக்கள். குறிப்பாக வரலாறு தொடர்பில் இதுவரை தமிழில் பேசப்படாத விடயங்களை எழுத ஒரு சந்தர்ப்பமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டேன்.

நான்காவது கட்டுரையில் இருந்து எனது பக்கத்துக்கென்று நிலையான தலைப்பாக “பட்டறிவு” என்று இட்டுக்கொண்டேன். அதில் சுய அனுபவக் கட்டுரைகளாக எழுதவே எண்ணியிருந்தபோதும் சமூகம், வரலாறு, பண்பாடு சார்ந்து எழுதினேன்.

எனது எழுத்துக்கள் அனைத்துமே நூலுருவாக்க இலக்கைக் கொண்டவை. நூலை எழுதி முடிப்பது என்று தொடங்கிய திட்டங்கள் எப்படி காலவிரயமாகிப் போயின என்பது தொடர்பில் நிறைய கசப்பான அனுபவம் உண்டு. எனவே பத்திரிகைகளுக்கு எழுத ஒப்புக்கொள்வதன் மூலம் எனக்கான நிர்ப்பந்தத்தையும், கிரமத்தையும், ஒழுக்கத்தையும் ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறேன். அதேவேளை மேம்போக்காக எழுதாமல் நூலுக்கான கட்டுரை என்கிற ஆழத்துடனும், பிரக்ஞையுடனும் அக்கட்டுரைகளுக்கு அதிக அளவு உழைப்பைக் கொடுக்கவே செய்கிறேன். எனவே தான் அரங்கத்தில் வெளிவந்த கட்டுரைகளுக்கு நல்ல வரவேற்பு கிடைத்தது.

புதிய வாசகர்கள் எனக்கு அறிமுகமானார்கள். எனது கட்டுரை வெளிவராத வாரங்களில் “ஏன் உங்கள் கட்டுரை வெளிவரவில்லை? என்று ஏமாற்றத்துடனும், உரிமையுடனும் கேள்வி கேட்கும் வாசகர்களைப் பெற்றுக் கொடுத்தது அரங்கம்.

எனது கட்டுரைகளை உரிய நேரத்தில் கொடுக்க முடியாமல் கடைசி நேரம் வரை இழுத்தடித்திருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் பொறுமையுடன் எனக்காக காத்திருக்கிறார் நண்பர் சீவகன். 

இதுவரை எழுதிய கட்டுரைகள் அத்தனையும் முழுப் பக்கக் கட்டுரைகள். சில கட்டுரைகள் இரு பக்க கட்டுரைகளாகவும் இருந்திருக்கின்றன. இடப்பிரச்சினை இருந்தால் நீங்களே தயக்கமில்லாமல் சுதந்திரமாக வெட்டிக்கொள்ளுங்கள், எப்படியும் இது நூலில் பின்னர் இடம்பெறும், என்று சீவகனிடம் கேட்டிருக்கிறேன். ஆனால் அவர் முழுமையாகவே அவற்றைப் பிரசுரித்தார். எனது கட்டுரைக்கு முன்னுரிமை அளித்து வடிவமைப்பு செய்து முடித்த பக்கங்களைக் கூட தவிர்த்திருக்கிறார். பொதுவாக கட்டுரையாளர்கள் விரும்புவது வாசகர்களின் வினையாற்றல். பெரும்பாலும் அக்கட்டுரையாளர்களுக்கு அந்த வாசகர்களின் எண்ணங்கள் போய் சேருவதில்லை. ஆனால் அவ்வப்போது என் கட்டுரைகளுக்கு கிடைக்கும் வரவேற்பையும், எதிர்வினைகளையும், கருத்துக்களையும் சீவகன் பகிர்ந்து வந்திருக்கிறார். இதைவிட ஒரு கட்டுரையாளனுக்கு என்ன வேண்டும்?

அதுமட்டுமன்றி சென்ற ஆண்டு இலங்கை சென்றிருந்த வேளை மட்டக்களப்புக்கு என்னை அழைத்து அரங்கம் அலுவலகத்திலேயே வாசகர்களுடனான ஒரு கலந்துரையாடலை ஒழுங்கு செய்து அற்புதமான  உரையாடலை மேற்கொள்ள வழிவகுத்தார். பேராசிரியர் மௌனகுரு தலைமையில் மேலும் முக்கிய எழுத்தாளர்களுடன் நடந்த அந்த சந்திப்பு எனக்கு பெருமகிழ்ச்சியைத் தந்தது.

அரங்கம் கிழக்கில் ஒரு புதிய ஊடக கலாசாரத்தை ஏற்படுத்தியிருகிறது என்பதை உறுதியாகக் கூற முடியும். அரங்கத்தின் உள்ளடக்கம் அப்படி.

கடந்த வாரம் அரங்கத்தின் இறுதி இதழ் இதுதான் சரா என்று என்னிடம் சீவகன் கூறியபோது நான் அதிர்ந்தே போனேன். ஒரு லட்சிய ஊடகக் கனவு தன்னை இடைநிறுத்திக் கொள்கிறது என்கிற செய்தியை இலகுவாக கடந்து போக முடியவில்லை. இந்த இழப்பு எனக்கோ, சீவகனுக்கான இழப்பல்ல மாறாக நமது மக்களுக்கும், தரமான வாசகர்களுக்குமான இழப்பு. அரங்கம் குறுகிய காலத்தில் அந்தளவு சாதித்துக் காட்டியிருக்கிறது.

நன்றி - அரங்கம்


ராஜபக்சவாதத்தின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் - என்.சரவணன்


“இசம்” என்பது தனித்துவமான நடைமுறை, அமைப்பு, அல்லது தத்துவார்த்த அரசியல் சித்தாந்த முறைமையைக் குறிக்க பயன்படுத்தப்படும் சொல். நாசிசத்திலிருந்து கொம்யூனிசம் வரை இசங்கங்களின் பரிமாணங்களும் அவற்றின் பரிணாமங்களும் தனித்த சுயபெறுமதிகளைக் கொண்டவை. இசம் என்பதை தமிழில் “இயம்” என்றும் அறிமுகப்படுத்தி பல காலமாகின்றன. பெண்ணியம், பார்ப்பனியம் என்பனவற்றை நாம் உதாரணங்களாகக் கொள்ள முடியும். தனிநபர் சார்ந்த கோட்பாடுகள், தத்துவங்கள் நடைமுறை என்பவற்றைக் கொண்டும் உலக அளவில் அந்தந்த சூழல்களில் “இசங்களை” சுட்டுவதும் வழக்கம், மாக்சிசம், லெனினிசம், ட்ரொஸ்கிசம், மாவோயிசம் என அடுக்கிக்கொண்டு போகலாம். 

இலங்கையில் ராஜபக்சவாதமும் (“ராஜபக்சயிசம்”) பலமாக கட்டியெழுப்பப்பட்டிருக்கிற சிங்கள பௌத்த தேசியவாத கூட்டுச் சிந்தனை தான். அதற்கென்று ஒரு சித்தாந்த வடிவம் கட்டமைக்கப்பட்டு நிறுவப்பட்டிருக்கிறது.
குடும்ப ஆட்சி
ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பலர் அரசியலில் ஈடுபடுவதில் தவறுமில்லை, தடையுமில்லை. ஆனால் எந்த அரசியல் தலைமையும் மக்கள் மத்தியில் இருந்து உருவாதல் அவசியம். மக்கள் பணிகளை முன்னெடுப்பதன் மூலம் அந்தத் தார்மீக அரசியல் இடத்தை பெற்றடையவேண்டும். மாறாக தனியொரு குடும்பத்தின் கட்டுப்பாட்டில் ஆட்சியையும், அதிகாரத்தையும் சுற்றிவளைத்துப் போடும் கைங்கரியத்துடன் குடும்ப உறுப்பினர்கள் நேரடியாக தலைமைகளுக்கு கொண்டுவரப்படுவார்களாக இருந்தால் அதைத் தான் குடும்ப ஆட்சி என்று வரைவிலக்கணப்படுத்துகிறோம்.

இலங்கையின் அரசியலில் நிலபிரபுத்துவ, செல்வாக்கைக் கொண்ட பல குடும்பங்கள் அரசியலில் செல்வாக்கு செலுத்தியுள்ளன. சேனநாயக்க, பண்டாரநாயக்க, ரத்வத்த, ஒபேசேகர, எல்லாவல, கொத்தலாவல, விஜேவர்தன, மீதெனிய, ராஜபக்ச, குமாரஸ்வாமி, பொன்னம்பலம், தொண்டமான் போன்ற குடும்பங்களின் செல்வாக்கை குறிப்பாக நாம் சொல்லலாம்.
அந்த வரிசையில் ராகபக்ச குடும்பத்துக்கு வேறொரு பரிணாமமும். பரிமாணமும் உண்டு. மேற்படி எந்தவொரு குடும்பமும் கொண்டிராத செல்வாக்கை கட்டமைத்துக்கொண்ட ராஜபக்ச குடும்பம் மேற்படி குடும்பங்களிலிருந்து எங்கு மாறுபடுகின்றது என்றால் அதிகார துஷ்பிரயோகத்தின் மூலம் தமது குடும்ப வலைப்பின்னலை வளப்படுத்தியதும், பலப்படுத்தியதிலும் தான். மைய அரசியல் அதிகாரத்தை தமது குடும்ப உறுப்பினர்களிடமே மாறி மாறி வைத்துக்கொள்கின்ற அஞ்சலோட்ட பாணி அரசியல் அதிகார முறைமையையே அவர்கள் ஏற்படுத்திக்கொள்ள முனைந்தார்கள்.

போர் காலத்தில் வடக்கில் மட்டுமன்றி தெற்கிலும் கூட அராஜக, சர்வாதிகார, ஊழல் மிகுந்த, கருத்துச் சுதந்திரம் பறிக்கப்பட்ட, குடும்ப ஆட்சியை மேற்கொண்டதன் மூலம் பயத்தாலேயே பலரை தமது கட்டுக்குள் வைத்திருந்தார்கள். போரை வெற்றிகொண்டதன் மூலம் சிங்கள பௌத்த தேசியவாதமயப்பட்ட மக்களை தம் வசம் கவரச் செய்தார்கள். புலிகளை ஒழித்துக்கட்டி போரை முடிவுக்கு கொண்டுவந்தவர்கள் என்கிற நாமம் அவர்களின் சகல அட்டூழியங்களுக்கும் தயவு காட்டும் லைசன்சாக ஆக்கப்பட்டது. அதுமட்டுமன்றி ராஜபக்சக்களே இலங்கையின் மீட்பர்கள், ஆபத்பாந்தவன்கள் என்கிற மாயையும் கட்டியெழுப்பப்பட்டது.

ஊழல்களால் நாட்டை சீரழித்து, கடனாளியாக்கி, எந்த நேரத்திலும் இலங்கை திவாலாகும் நிலைக்குத் தள்ளியபிறகும் கூட மகிந்தவாதிகள் இன்னமும் பலமாக இருக்கிறார்கள் என்றால் சிங்கள பௌத்த பேரினவாதத்தின் பலம் அந்தளவு வலிமையானது என்று தான் விளங்க வேண்டியிருக்கிறது. “பிரபாகரனைக் கொன்றவர்கள் அவர்கள் தவறிழைப்பது தவறே இல்லை” என்று சொல்லிக்கொள்ளுமளவுக்கு மகிந்தவாத வழிபாடு தலைதூக்கியுள்ளது. யுத்தத்தில் அழிவுகளை சந்தித்த தமிழர் தரப்பு கூட சுய வடுக்களை மறந்தபோதும், யுத்தத்தில் வென்ற சிங்களத் தேசியவாதத் தரப்பு பத்தாண்டுகள் கழிந்தும் யுத்த வெற்றியின் பேரால் மகிந்தவை கொண்டாடி வருகிறது. பாதுகாத்து வருகிறது. பலப்படுத்தி வருகிறது. என்று தான் கூற வேண்டும்.

2015 இல் மகிந்தவின் ஆட்சியை மக்கள் மாறிய பின்னரும் கூட இந்த நான்கு ஆண்டுகளும் மகிந்தவை சிங்கள அரசியல் களத்தில் “ஜனாதிபதி அவர்களே” என்றும் “ஜனாதிபதி மகிந்த” என்றும் விளிப்பதை எங்கெங்கும் காண முடிந்தது. கடந்த நவம்பர் 8 ஆம் திகதி ஹிரு தொலைக்காட்சியின் “சலகுன” என்கிற பிரபல அரசியல் உரையாடலில் கலந்துகொண்ட போது பிரபல ஊடகவியலாளர்களும் கூட அவரை ஜனாதிபதி அவர்களே என்று தான் விளித்தார். மகிந்த கட்டியெழுப்பியுள்ள “மகிந்த வழிபாடு” அப்படி.

பிரபல அரசியல் ஆய்வாளரான பிரஹ்மா செல்லானி சமீபத்தில் “இலங்கை ஜனநாயகத்தின் முடிவு” என்கிற ஒரு கட்டுரையை எழுதியிருந்தார். அதில் அவர் “ஆசியாவின் பழமையான ஜனநாயக நாடு ஆபத்தில் இருக்கிறது.” என்று எழுதுகிறார். அக் கட்டுரையில் அவர் ராஜபக்ச குடும்பத்தினர் தொடர்ந்தும் நீதித்துரையினரிடம் இருந்து தப்பி வருவது குறித்து அலசியிருந்தார்.

ராஜபக்சவின் வேர்
“ருகுனே சிங்ஹயா” (ருகுணுவின் சிங்கம்) என்று கொடிகட்டிப் பறந்த டீ.எம்.ராஜபக்ச மகிந்த ராஜபக்சவின் பெரியப்பா. நிரூபமா ராஜபக்சவின் பாட்டனார். அதாவது மகிந்தவின் தகப்பன் டீ.ஏ.ராஜபக்சவின் கூடப் பிறந்த மூத்த சகோதரன்.

1936ஆம் ஆண்டு அரசசபைத் தேர்தலில் சுயேட்சையாக ஹம்பாந்தோட்டை தொகுதியில் போட்டியிட்டு வெற்றிபெற்றார் டீ.எம்.ராஜபக்ச. தொகுதிவாரித் தேர்தல் நடந்த அந்தக் காலத்தில் பெயர்களுக்கு வாக்கிடுவதில்லை. அந்தந்த வேட்பாளருக்குரிய நிறத்தைக் கொண்ட பெட்டியிலேயே வாக்கிட்டனர். விவசாயத்தின் குறியீடாக நெல்லின் நிறமான பழுப்பு நிறத்தையே அவர் தெரிவு செய்தார். அதே நேரத்திலான தோல் துண்டொன்றை அவர் அணிந்து வந்தார். இந்த தோல் துண்டு தான் மகிந்த குடும்பத்தின் குறியீடாக ஊதா நிற துண்டாக இன்று மாறியிருக்கிறது.

டீ.எம்.ராஜபக்ச அரசியல் எதிரிகளால் வழக்கு தொடரப்பட்டு சிறை செய்யப்பட்டிருந்தார். அவர் ஹம்பாந்தோட்டையின் பிரதிநிதியாக தெரிவுசெய்யப்பட்ட வேளை அவர் சிறையில் இருந்தார்.

டீ.எம்.ராஜபக்ச என்.எம்.பெரேரா, கொல்வின் ஆர்.டீ சில்வா போன்ற இடதுசாரித் தலைவர்களுடன் தான் தனது அரசியல் பணிகளை முன்னெடுத்தார். மக்கள் பணிகளுக்காக ஆங்கிலேய ஆட்சியாளர்களுடன் அவர் மேற்கொண்ட மோதல்களை இன்றும் பல நூல்கள் பதிவு செய்துள்ளன. தனது சுகவீனத்தைப் பொருட்படுத்தாது அவர் அரச சபை கூட்டத்தில் பங்கு கொள்ள சென்றிருந்த வேளை 18.05.1945 அன்று அரச சபையிலேயே மரணத்தைத் தழுவிக்கொண்டார்.

டீ.எம்.ராஜபக்சவின் திடீர் மரணத்தின் பின்னர் அவருக்குப் பதிலாக அவரின் சகோதரர் டீ.ஏ.ராஜபக்ச (மகிந்த ராஜபக்சவின் தந்தை) 1947 தேர்தலில் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் சார்பில் போட்டியிடும் வாய்ப்பைப் பெற்றார். அதில் வென்றார்.

மகிந்தவின் தந்தையார் அரசியலுக்கு வரக் காரணமாக இருந்த டீ.எம்.ராஜபக்ச பற்றி மகிந்த குடும்பம் எங்கும் பிரஸ்தாபிப்பதில்லை.

மகிந்த குடும்ப ஆட்சியின் ஆரம்பம்
டீ.ஏ.ராஜபக்சவுக்கு 9 பிள்ளைகள். ஆறு ஆண்கள், மூன்று பெண்கள். மூத்தவர் சமல் ராஜபக்ச அடுத்ததாக ஜெயந்தி, மகிந்த, சந்திரா டியுடர், பசில், கோட்டபாய, டட்லி, ப்ரீதி, சாந்தனி ஆகியோர். டட்லி, சந்திரா டியுடர் ஆகிய இருவரைத் தவிர மிகுதி நால்வரும் அரசியலில் உள்ளவர்கள். தற்போதைய நிலையில் அவர்கள் நால்வருமே ஓய்வு பெரும் வயதையொட்டியவர்கள். மகிந்தவின் ஆட்சியில் சந்திரா டியுடருக்கு பெரும் அரச பதவிகள் வழங்கப்பட்டன. சென்ற 2018 இல் டியுடர் மரணமானார். டட்லி ராஜபக்ச அமெரிக்காவில் செட்டிலாகிவிட்டார். இந்த ஜனாதிபதித் தேர்தல் காலத்தில் அவர் சகோதர்களுடன் கைகோர்த்து ஆதரவளிக்க வந்திருந்தார்.

1951 ஆம் ஆண்டு பண்டாரநாயக்க ஐ.தே.கவிலிருந்து வெளியேறி எதிர்க்கட்சி வரிசையில் போய் அமர்ந்துகொண்டபோது அவரோடு சேர்ந்து சென்ற ஐவரில் (ஏனையோர் ஏ.பி.ஜெயசூரிய, ஜோர்ஜ் ஆர் டி சில்வா, ஜெயவீர குறுப்பு, டீ.எஸ்.குணசேகர) ஒருவர் டீ.ஏ.ராஜபக்ச. 1952 தேர்தலில் சுதந்திரக் கட்சியின்  சார்பில் பெலிஅத்த ஆசனத்தில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றார். 1956 தேர்தலில் மக்கள் ஐக்கிய முன்னணி சார்பில் போட்டியிட்டு அதே தொகுதியில் வெற்றிபெற்றார்.

56 ஆட்சிக்கு தலைமை தாக்கியவர் டீ.ஏ.ராஜபக்ச என்று இன்று மகிந்த பெருமை பேசினாலும் கூட 56 ஆட்சியில் டீ.ஏ ராஜபக்சவுக்கு பிரதி அமைச்சர் பதவி கூட வழங்கப்படாத அளவுக்கு செல்வாக்கற்றவராகத் தான் இருந்தார்.

பண்டாரநாயக்க கொலையைத் தொடர்ந்து நடத்தப்பட்ட 1960 மார்ச் தேர்தலில் சுதந்திரக் கட்சியில் இருந்து அவர் விலகி பிலிப் குணவர்த்தனவின் மக்கள் ஐக்கிய முன்னணியில் சேர்ந்து போட்டியிட்டு ஐ.தே.க.வால் தோற்கடிக்கப்பட்டார். 1960 யூலை தேர்தலின் போது மீண்டும் சுதந்திரக் கட்சியிடம் வந்து ஒட்டிக்கொண்ட டீ.ஏ. அத் தேர்தலில் பெலிஅத்த தொகுதியில் வென்றார். அதற்கடுத்து 1965 இல் நடந்த தேர்தலில் தோல்வியடைந்து அரசியலில் இருந்து விலகிக்கொண்டார்.

ஐ.தே.க.விலிருந்து சுதந்திரக் கட்சிக்கும் அதிலிருந்து மக்கள் ஐக்கிய முன்னணிக்கும் பின்னர் இரண்டே மாதத்தில் மீண்டும் சுந்ததிரக் கட்சிக்கு பல்டி அடித்துக்கொண்டிருந்தவர் தான் டீ.ஏ.ராஜபக்ச.

அவருக்கு கோடிக்கணக்கான அரச பணத்தில் கோட்டபாய தனியாக மியூசியம் கட்டிய வழக்கு இன்னமும் முடிவடையவில்லை என்பதையும் இந்த இடத்தில் குறிப்பிட வேண்டும்.

1967ஆம் ஆண்டு தனது தகப்பனாரின் மரணத்தின் பின்னர் மகிந்தவை அழைத்து பெலிஅத்த தொகுதியின் அமைப்பாளராக ஆக்கினார் சிறிமா பண்டாரநாயக்க. அத் தொகுதியில் 1970 ஆம் ஆண்டுத் தேர்தலில் ஐக்கிய முன்னணி சார்பில் போட்டியிட்டு பாராளுமன்றத்துக்கு முதன்முறை சென்றார் மகிந்த.

1977 தேர்தலில் ஐக்கிய முன்னணிக்குக் கிடைத்த மொத்த ஆசனங்களே 7 தான். தோல்வியடைந்தவர்களில் மகிந்தவும் ஒருவர். கூடவே அவரின் சகோதரர் பசில் ராஜபக்ச முல்கிரி தொகுதியில் சுதந்திரக் கட்சி சார்பில் போட்டியிட்டு தோல்வியடைந்தார். 1978இல் சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்கவின் குடியியல் பறிக்கப்பட்ட போது கட்சியை விட்டு அவரை துரத்துவதற்கு மேற்கொள்ளப்பட்ட சதியில் சம்பந்தப்பட்ட பிரபல “13 பேர் கும்பல்” இல் பசிலும் ஒருவர். அப்போது மகிந்தவும் இந்த கும்பலுக்கு ஆதரவு கொடுத்திருந்தார். அந்த சதி தோல்வியடைந்ததைத் தொடர்ந்து பசில் காமினி திசானாயக்கவுடன் ஒட்டிக்கொண்டு ஐ.தே.கவில் இணைந்தார். மகிந்த மீண்டும் மெதுவாகச் சென்று சுதந்திரக் கட்சியில் மீண்டும் இணைந்துகொண்டார்.

பசிலின் குடியுரிமை பறிப்பு
1985ஆம் ஆண்டு முல்கிரிகல தொகுதியில் தொகுதியில் போட்டியிடுவதற்காக சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்கவால் தெரிவு செய்யப்பட்டவர் நிரூபமா ராஜபக்ச. அவர் டீ.எம்.ராஜபக்சவின் பேத்தி. ஜோர்ஜ் ராஜபக்சவின் புதல்வி. (அதாவது மகிந்தவின் ஒன்று விட்ட சகோதரி) ஜோர்ஜ் ராஜபக்ச முல்கிரிகல தொகுதியில் போட்டியிட்டு 1960-1976 வரை பாராளுமன்ற உறுப்பினராகவும் சிறிமா அரசாங்கத்தில் பிரதி நிதி அமைச்சராகவும் இருந்தவர். நிரூபமாவின் கணவர் ஒரு தமிழர். 1985 தேர்தலில் சொந்தக் கட்சியில் இருந்தபடி மகிந்தவும், ஐ.தே.கவில் இருந்தபடி பசிலும் நிரூபமாவுக்கு தோற்கடிப்பதற்காக இயங்கினார்கள்.

இந்தத் இடைத்தேர்தலில் சுதந்திரக் கட்சி சார்பில் போட்டியிட்டு முதற் தடவையாக பாராளுமன்றம் சென்றார் மகிந்தவின் மூத்த சகோதரர் சமல் ராஜபக்ச. அதிலிருந்து இன்று வரை தொடர்ந்தும் பாரளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்து வருகிறார். மகிந்த ஆட்சி காலத்தில் அவர் தான் பாராளுமன்ற சபாநாயகரமேற்படு முல்கிரிகல இடைத்தேர்தல் காலப்பகுதியில் கொலைக்குற்றச்சாட்டின் பேரில் மகிந்த சிறையில் அடைக்கப்பட்டு கொலையைக் கண்ணால் கண்ட சாட்சிகளிருந்தும் பின்னர் விடுதலையானார். மகிந்தவின் தாயாரின் இறப்பின் போது விலங்கிடப்பட்டு தான் மகிந்த ராஜபக்ச அழைத்து வரப்பட்டார். விடுதலையாகி 1983இல் வெளியே வந்ததும் திருமணம் முடித்துக் கொண்டார்.

நிரூபமாவுக்கு எதிராக அவதூறு செய்த வழக்கில் பசில் தண்டனை பெற்று ஐந்து ஆண்டுகள் குடியுரிமை பறிக்கப்பட்டது. நிரூபமாவுக்காக வாதாடி பசிலுக்கு அத்தண்டனையைப் பெற்று கொடுத்த வழக்கறிஞர் வேறு யாருமில்லை நிமல் சிறிபால டி சில்வா தான். அந்தத் தீர்ப்பின் படி அத் தேர்தலும் செல்லுபடியற்றதாக்கப்பட்டு மீண்டும் முல்கிரிகல தேர்தல் நடத்தப்பட்டது.
இந்த சம்பவங்களின் பின்னர் நாட்டைவிட்டு அமெரிக்கா சென்று குடியேறி அமெரிக்கனாக ஆன பசில் மீண்டும் நாட்டுக்குள் பிரவேசித்தது மகிந்த அதிகாரத்தில் வந்த போது தான்.

மகிந்தவின் எழுச்சி
பின்னர் மகிந்த 1989 தேர்தலில் தான் ஹம்பாந்தோட்டை மாவட்டத்தில் போட்டியிட்டு வென்றார்.

அதன் பின்னர் 1994, 2000 இல் பொதுஜன ஐக்கிய முன்னணியின் சார்பில் ஹம்பாந்தோட்டை தொகுதியிலும், 2004ஆம் ஆண்டு தேர்தலில் ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர முன்னணியின் சார்பாகவும் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றார். 

2005, 2010 இல் நடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில் ஐ.ம.சு.மு சார்பில் போட்டியிட்டு இரு தடவைகளும் வென்றபோதும், மூன்றாவது தடவை 2015ஆம் ஆண்டு தேர்தலில் தோல்வியடைந்தார். அதே ஆண்டு நடந்த பொதுத்தேர்தலில் தனது தொகுதியை விட்டுவிட்டு குருநாகல் மாவட்டத்தில் போட்டியிட்டு பாராளுமன்ற உறுப்பினராக ஆகி பின்னர் 2018ஆம் ஆண்டு எதிர்க்கட்சித் தலைவரானார். அதே ஆண்டு ஒக்டோபர் 26 சதி முயற்சிக்கு திரைமறைவில் தலைமை தாங்கி இரு மாதங்கள் பிரதமராக பதவி வகித்தார். நீதிமன்றத் தீர்ப்பின் மூலம் அப்பதவி பின்னர் செல்லுபடியற்றதாக்கப்பட்டது.

மகிந்த குடும்பத்தின் செல்வாக்கை மீண்டும் நிலைநிறுத்தும் நோக்கில் உருவாக்கப்பட்ட பொதுஜன பெரமுன என்கிற கட்சியை மகிந்த தலைமை தாங்க முடியாது இருந்தது. இன்னொரு கட்சியில் சேர்வதாலும், அதற்கு தலைமை தாங்குவதனால் சுதந்திரக் கட்சியின் யாப்பின் படி நீக்கப்பட நேரிட்டால் சுதந்திரக் கட்சியுடன் இருந்த வரலாற்று பந்தமும், அதிகாரமும் நிலையாக இழக்க நேரிடும் என்கிற பீதியில் இருந்தார். ஆனால் சுதந்திரக் கட்சியின் தலைமையை தனது ஆதரவுக்குள் வைத்திருப்பதன் மூலம் அந்த விதிகளில் இருந்து தப்பி பொ.ஜ.முவுக்கு தலைமை வகிக்கத் துணிந்தார்.

மகிந்தவின் அரசியல் வரலாற்றை எடுத்துக்கொண்டால் ஒருபோதும் நேரடியாக சுதந்திரக் கட்சியின் சார்பில் எந்தத் தேர்தலிலும் போட்டியிட்டு வெற்றிபெற்றதில்லை எனலாம்.

சுதந்திரக் கட்சியின் வரலாற்றில் பண்டாரநாயக்க குடும்பத்தின் செல்வாக்கு பண்டாரநாயக்கவுக்குப் பின்னர் சிறிமா, அனுர, சந்திரிகா போன்றோரின் குடும்ப செல்வாக்கு இருந்த போதும் சுதந்திரக் கட்சியை குடும்பத்தின் கட்சியாக அவர்கள் ஆக்கிக்கொண்டதில்லை. அதுவும் பண்டாரநாயக்க குடும்பம் சுதந்திரக் கட்சியின் வளர்ச்சிக்காக தமது சொத்துக்களை ஏராளமாக இழந்திருக்கிறது.

ஆனால் மகிந்த குடும்பம் நேர்மாறானது கட்சியை சொந்தக் குடும்பத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்ததுடன் கட்சியின் சிரேஷ்ட தலைவர்கள் அனைவரையும் அவர்களுக்கு கீழ் அடிபணிய வைத்து காரியம் சாதித்தவர்கள். கட்சி அதிகாரத்தையும் நாட்டின் அதிகாரத்தையும் அனாயசமாக துஷ்பிரயோகம் செய்தனர். ஊழலால் தம்மை பெருப்பித்துக்கொண்டனர்.

ராஜபக்ச குடும்பத்தினரின் பெயர்கள் நாட்டின் அபிவிருத்தி முயற்சிகளுக்கு வைக்கப்பட்டன. துறைமுகம், வீடமைப்பு, விளையாட்டரங்கம், வீதிகள் என மகிந்தராஜபக்ச குடும்பத்தின் பெயரை ஸ்தாபித்து வலுப்படுத்தும் பணிகளை தம்மிடம் இருந்த அதிகாரத்துவத்தைப் பயன்படுத்தி சாதித்துக் கொண்டனர். “மகிந்த சிந்தனை” என்பதை ஒரு வேலைத்திட்டமாக மட்டுமன்றி தத்துவமாகவே பரப்பினர். அந்த பெயரில் தமது தேர்தல் விஞ்ஞாபனத்தை வெளியிட்டனர். 

மகிந்தவுக்காக பாடல் அமைப்பது, அக்குடும்பத்தினரின் வீரப்பிரதாபங்களைப் போற்றுகின்ற படைப்புகள், இலக்கியங்கள் என்பவற்றை வெளிக்கொணர்ந்தனர், பிரபல சினிமா கலைஞர் ஜெக்சன் அன்ரனி நடத்திய ஒரு பெரு நிகழ்வில் மகிந்த துட்டகைமுனு பரம்பரையிலிருந்து வந்தவர் என்பதை நிறுவ முயற்சித்ததை பலரும் மறந்திருக்க மாட்டார்கள்.  மகிந்த வழிபாட்டை மெதுமெதுவாக பரப்பப்பட்டது. மகிந்தவின் கால்களில் விழுந்து ஆசீர்வாதம் வாங்குவதை ஒரு சம்பிரதாயமாகவே முன்னெடுப்பது எல்லாம் நிகழ்ந்தது. இதன் உச்சம் என்னவென்றால் வாசுதேவ நாணயக்கார, தினேஷ் குணவர்தன, நளின் த சில்வா போன்ற மூத்தவர்களும் கூட விழுந்து கும்பிடும் படங்கள் வெளிவந்தன. அதுவும் நாமல் ராஜபக்சவை 90 டிகிரிக்கு குனிந்து கும்பிடும் படங்களும் வெளியாகின.

மகிந்தவாதத்தின் வீழ்ச்சி
இந்த ராஜபக்சவாதத்துக்கு எதிராகத் தான் 2015 இல் மக்கள் தீர்ப்பு வழங்கினர். சுதந்திரக் கட்சியை தமது குடும்பக் கட்சியாக ஆக்கிக்கொள்ளும் கனவு 2015இல் தகர்ந்தது. அதுமட்டுமன்றி 19வது திருத்தச் சட்டத்தின் மூலம் ஜனாதிபதியின் அதிகாரங்கள் மட்டுப்படுத்தப்பட்டது மட்டுமன்றி, மூன்றாவது தடவை ஜனாதிபதியாதல், இரட்டைக் குடியுரிமை உள்ளவர்கள் போட்டியிட முடியாதது, ஜனாதிபதி வேட்பாளர் வயதெல்லை 35 என்கிற ஏற்பாடுகள் மகிந்த குடும்ப செல்வாக்கை கட்டுப்படுத்தின.

சிங்கள பௌத்த இனவாத சக்திகளாலும், ஊழல், கொலை, கொள்ளை, போன்ற வழக்குகள் குவிக்கப்பட்டவர்களாலும் அணிதிரப்பட்ட மகிந்த தரப்பால் மகிந்த குடும்பத்தைத் தவிர்த்து வேறெவரையும் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிடச் செய்ய முடியவில்லை. சிரேஷ்ட தலைவர்கள் எத்தனையோ பேர் இருந்தும் அமெரிக்காவிலிருந்து கோட்டாவை ஜனாதிபதித் இறக்க வேண்டியதன் காரணத்தை வேறென்னவென்று சொல்ல முடியும். மகிந்தவுக்கு அடுத்ததாக யுத்த வெற்றியை ஏகபோகமாக சொந்தம் கொண்டாடுகின்ற வல்லமை கோட்டாவுக்குத் இருப்பதை அவர்கள் நம்பினார்கள். போர் உக்கிரமமாக நடந்துகொண்டிருந்த காலத்தில் உளவியல் பிரச்சினை காரணமாக இராஜினாமா செய்வதாக கூறிவிட்டு இராணுவத்திலிருந்து தப்பி அமெரிக்காவில் குடியேறி அமெரிக்கராக ஆகிவிட்ட கோட்டாபயவின் தெரிவை ஏற்றுக்கொண்ட சிந்தனா முறையை நாம் ஆராயவேண்டும்.

சில வேளை வேட்பு மனு நிராகரிக்கப்பட்டால் மாற்று வேட்பாளர் ஒருவரை தயார் செய்யப்பட போதும் கூட வேறெந்த சிரேஷ்ட தலைவர்களும் தெரிவாகவில்லை. மாறாக சொந்தக் குடும்பத்தில் இருந்து மூத்த சகோதரனான சமல் ராஜபக்சவைத் தான் தெரிவு செய்தார்கள் என்பதை கவனிக்க வேண்டும்.

இந்தத் தேர்தலும் கூட கோட்டாவுக்கு எதிரான அணிகளாக திரள்வதை விட ராஜபக்சவாதத்தை தோற்கடிப்பதற்காகவே தேர்தல் களத்தில் எதிரணிகள் பலமாக பிரச்சாரம் செய்தததைக் கண்டோம். ஜனாதிபதித் தேர்தல் முடிவுகளை விட அவர்களுக்கு முக்கியமானது பொதுத் தேர்தல் முடிவுகளே. எனவே ராஜபக்சவாதிகள் இரண்டாம் கட்டத் தேர்தல் போரை ஆரம்பிப்பார்கள். அதன் திசைவழியைத் தீர்மானிப்பதில் ஜனாதிபதித் தேர்தலின் முடிவுகள் முக்கிய வகிபாகத்தை வகிக்கும். மகிந்தவாதத்தின் நீட்சியையும், வீழ்ச்சியையும் எதிர்வரும் பாராளுமன்றத் தேர்தல் தான் பெரும் வகிபாகம் வகிக்கப் போகிறது.

நன்றி - தினக்குரல்


ஜே.வி.பி: இருபதாண்டு கால விட்டுக்கொடுப்பு? - என்.சரவணன்

“கடந்த 71வருடங்களாக முயற்சித்தும் உங்களால் இந்த ஆட்சியாளர்களை மாற்ற முடியவில்லை. எனவே இனி நீங்கள் மாறுங்கள். அவ்வாறு நீங்கள் மாறினால் நவ.16 பாரியதொரு மாற்றமொன்றை நாம் நிகழ்த்த இயலும்.”
ஜனாதிபதி வேட்பாளரும் ஜே.வி.பியின் தலைவருமான அனுர குமார திசாநாயக்க கருத்து வெளியிட்டிருந்தார். அவர் மட்டுமல்ல இந்த 71 வருட காலம் ஆட்சி செய்த சக்திகளும் அதே 71 ஆண்டுகால ஆட்சியை விமர்சிப்பது தான் இந்தத் தேர்தலின் அதி உச்ச நகைச்சுவை.

இலங்கையின் வரலாற்றில் அதிகளவானோர் போட்டியிடும் தேர்தலாக இது அமைந்திருக்கிறது. அதேவேளை இத்தேர்தலில் வெற்றிபெறுவதற்கான எந்த வாய்ப்புமில்லை என்று அறிந்தவர்களும் கூட போட்டியிடுவது ஒரு வகையிலான ஜனநாயக கேலிகூத்துத் தான். இத்தேர்தலில் போட்டியிடும் 35 வேட்பாளர்களில் வெறும் ஒரு வீதத்துக்கும் குறைவாக வாக்கு பெறக்கூடியவர்கள் பலர் போட்டியிடுவது அனாவசிய சிக்கல்களையும், அனாவசிய தேர்தல் செலவுகளை அதிகரிக்கின்ற செயலும் கூட. மேலும் இந்த வேட்பாளர்களில் கணிசமானோர் பிரதான வேட்பாளர்களால் களமிறக்கப்பட்டவர்கள். தேர்தல் நெருங்கும் வேளையில் இரண்டாவது தெரிவை இன்னாருக்கு வழங்குங்கள் என்று வாக்குகளை இன்னொருவர் மூலமாக அபகரிக்கும் கைங்கரியம் என்பது இன்று அம்பலப்பட்டுள்ளது.

ஜே.வி.பி ஏன் போட்டியிடுகிறது.
இடதுசாரி சக்திகளைப் பொறுத்தளவில் பாராளுமன்ற ஜனநாயக முறைமையில் இருக்கக் கூடிய வாய்ப்புகளைத் தவற விடகூடாது என்பதற்காக போட்டியிடும் ஒரு அரசியல் நியாயத்தை முன்வைப்பது வழக்கம்.
“ஒரு நாட்டில் நிலவும் முதலாளித்துவ நாடாளுமன்ற முறை அரசியல் வழியில் காலாவதியாகாத வரை அதைப் புறக்கணிக்கக் கூடாது. அதை ஒரு பிரச்சார மேடையாகப் பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சிகள் பயன்படுத்த வேண்டும்” என்றார் லெனின். (‘இடதுசாரி கம்யூனிசம் - சிறுபிள்ளைத்தனமான கோளாறு’)
தமது அரசியல் கருத்துக்களை மக்கள் முன் கொண்டு சேர்ப்பதற்கான அவகாசம் தாரளமாக கிடைக்கின்ற காலமே தேர்தல் காலம். எனவே தேர்தல்களில் பங்குபற்றுவதும், பிரச்சார கூட்டங்களுக்கு கிடைக்கின்ற வாய்ப்பு, ஊடகங்களில் கிடைக்கும் பிரச்சார வசதி, பல்லூடகங்களின் கவனிப்புக்கு உள்ளாதல், துண்டுப்பிரசுரம், போஸ்டர்கள், வெளியீடுகள், என்பவற்றை பரப்ப கிடைக்கின்ற அவகாசம் என்பவற்றை ஒரு உத்தியாக பயன்படுத்திக்கொள்ளவேண்டும் என்பதே இக்கருத்தின் உட்பொருள். ஏனைய காலங்களில் இதற்கான வாய்ப்புகள் மட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கும்.

இந்த வகையில் தான் ஜே.வி.பி.யும் தாம் வெல்லாவிட்டாலும் இத்தேர்தலை ஒரு பெரு முதலீடாக்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்று இறங்கியிருக்கிறது.
இலங்கையின் முதலாவது ஜனாதிபதித் தேர்தல் 1982 ஆம் ஆண்டு நடந்தபோது அதில் மணி சின்னத்தின் ஜே.வி.பியின் தலைவர் ரோகண விஜேவீர போட்டியிட்டார். அந்தத் தேர்தலை ஜே.ஆர்.அரசை அம்பலப்படுத்த முக்கிய ஆயுதமாக ஆக்கிக்கொண்டார் விஜேவீர. நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதி முறையின் ஆபத்தையும், திறந்த பொருளாதார கொள்கை இலங்கையை ஏகாதிபத்தியத்திடம் ஒப்படைத்துவிட்டத்தையும் அவர் அம்பலப்படுத்தினார். இத்தேர்தலில் போட்டியிட்ட 6 பேரில் விஜேவீர மூன்றாவது அதிகப்படியான வாக்குகளைப் பெற்றார். 273,428 வாக்குகளைப் பெற்று மொத்த வாக்குகளில் 4.19% வீதத்தைப் பெற்றுக் கொண்டார். இதுவரையான இலங்கையின் ஜனாதிபதித் தேர்தலிலேயே பிரதான போட்டியாளர்கள் இருவரைத் தவிர மூன்றாமவர் பெற்ற அதிகப்படியான வாக்கு வீதமாகும். 

அடுத்த வருடம் 83 கலவரத்தை ஜே.ஆர் ஆரசு ஜே.வி.பி உள்ளிட்ட மூன்று இடதுசாரிக் கட்சிகளின் தலையில் பழியை போட்டு அவ்வமைப்புகளை தடைசெய்ததன் மூலம் ஜே.வி.பி தலைமறைவு அரசியலுக்கு தள்ளப்பட்டதுமில்லாமல் ஆயுதக் கிளர்ச்சிக்கும் தள்ளப்பட்டது. 1988 ஜனாதிபதித் தேர்தல் காலத்தில் ஜே.வி.பி கிளர்ச்சிக்காலமாதலால் அத்தேர்தலை ஜே.வி.பி பகிஷ்கரித்ததுடன், அத்தேர்தலில் வாக்களிக்கும் முதல் 12பேர் கொல்லப்படுவார்கள் என்று அறிவித்தது. பலத்த பாதுகாப்பின் மத்தியிலும் அவசரகால நிலையிலும் தான் அந்தத் தேர்தல் நடத்தப்பட்டது.


1989 இல் ஜே.வி.பி மோசமாக அழிக்கப்பட்டு மீண்டும் 1993இல் பத்து வருடங்களில் பின்னர் பகிரங்க அரசியலுக்கு மீண்டும் வந்து சேர்ந்தது. ஜே.வி.பி மீது மக்களுக்கு ஏற்படுத்தப்பட்டிருந்த பயத்தை துடைக்கவும், ஜனநாயக அரசியலில் ஈடுபடப்போவது குறித்த நம்பிக்கையையும் ஏற்படுத்துவதற்கான பிரச்சார களமாக 1994 ஜனாதிபதித் தேர்தலை பயன்படுத்திக்கொண்டது. ஜே.வி.பி சார்பில் அத்தேர்தலில் போட்டியிட்ட நிஹால் கலப்பத்தி மொத்தம் 22,749 (0.30%) வாகுகளை மட்டுமே பெற்றுக்கொண்டார். போட்டியிட்ட 6 பேரில் ஆகக் குறைந்த வாக்குகள் ஜே.வி.பிக்கு தான் கிடைத்திருந்தாலும் அத் தேர்தல் ஜே.வி.பி.யை மீண்டும் அரசியலில் நிலைநிறுத்த சிறந்த முதலீடாக அமைந்தது.

அதற்கடுத்த தேர்தல் 1999 இல் நடந்தபோது நந்தன குணதிலக்க ஜே.வி.பி யின் சார்பில் நிறுத்தப்பட்டார். அத்தேர்தலில் போட்டியிட்ட 13 பேரில் முதல் பிரதான போட்டியாளர்களுக்கு அடுத்ததாக மூன்றாவது அதிகப்படியான வாக்குகள் 344,173 (4.08 %) ஜே.வி.பிக்குத் தான் கிடைத்தது.

1999 க்குப் பின்னர் ஜே.வி.பி. ஜனாதிபதித்தேர்தல் வேட்பை மற்றவர்களுக்கு தியாகம் செய்தது என்று தான் கூற வேண்டும். 

2005 ஆம் ஆண்டு தேர்தலில் மகிந்தவை வெல்லவைப்பதற்காக தமது தரப்பில் வேட்பாளரை நிறுத்தாததுடன் மகிந்தவின் வெற்றிக்காக கடுமையாக உழைத்தார்கள்.

2010ஆம் ஆண்டு தேர்தலில் மகிந்தவை தோற்கடிப்பதற்காக ஜனநாயக மக்கள் இயக்கத்தின் சார்பாக பொது வேட்பாளராக நிறுத்தப்பட்ட ஜெனரல் சரத் பொன்சேகாவுக்கு  ஆதரவளித்தது ஜே.வி.பி. ஆனால் மகிந்த ராஜபக்ச அத தேர்தலில் வென்றார்.

அதன் பின்னர் மீண்டும் 2015 ஆம் ஆண்டு அதே மகிந்தவை தோற்கடிப்பதற்காக தமது தரப்பில் எவரையும் நிறுத்தாததுடன் பொதுவேட்பாளராக நிறுத்தப்பட்ட மைத்திரிபால சிறிசேனவை வெல்ல வைப்பதற்காக கடுமையாக உழைத்தனர்.

இந்த இரண்டு தசாப்தங்களுக்குப் பின்னர் முதற் தடவையாக ஜே.வி.பியின் ஆதரவாளர்களுக்கு தமது வேட்பாளருக்கு  வாக்களிக்கும் சந்தர்ப்பங்கம் கிட்டியிருகிறது. இந்த இடைக்காலத்தில் மக்களின் பொது அபிலாசையை நிறைவேற்றுவதற்காக இரண்டு தசாப்தகாலத்தை விலையாக கொடுத்த நிலையில் தான் இனி இந்தப் போக்கு ஒரு வகையில் அரசியல் தற்கொலை என்கிற முடிவுக்கு வந்து இம்முறை களத்தில் இறங்கியிருக்கின்றனர்.

அது மட்டுமன்றி ஜே.வி.பியைப் பொறுத்தளவில் இந்த ஜனாதிபதித்தேர்தலை விட முக்கியமானது இன்னும் ஒரு சில மாதங்களில் நடத்தப்படவிருக்கிற பாராளுமன்றப் பொதுத்தேர்தல். அத் தேர்தலுக்கு முன்னர் தமது கட்சியைப் பலப்படுத்துவதும், வாக்காளர்களை அதற்காக தயார்படுத்துவதும், தமது கொள்கைகளையும் திட்டங்களையும் இப்போதே மக்களிடம் கொண்டு போய் சேர்ப்பதற்கும் இந்தத் தேர்தல் முக்கியமானது. இந்த சந்தர்ப்பத்தை அவர்கள் இலக்கத் தயாரில்லை. இதற்கு மேலும் அவர்களை விட்டுக்கொடுக்கும்படியும், தியாகம் செய்யும்படியும் கோர எந்த அரசியல் சக்திகளுக்கும் தார்மீக பலமோ, உரிமையோ கிடையாது. அதேவேளை மோசமான பிரதான வேட்பாளராக அவர்கள் கருதும் கோத்தபாயவுக்கு எதிராக இரண்டாவது விருப்பு வாக்கு வாக்கை வழங்கலாம் என்று இப்போது சொல்லத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். அதன் மறு அர்த்தம் சஜித்துக்கு இரண்டாம் தெரிவை வழங்கி கோத்தபாயவை தோற்கடியுங்கள் என்பது தான். ஏனென்றால் இம்முறை வரலாற்றில் முதல் தடவையாக இரண்டாவது வாக்குக் கணிப்புக்கும், இரண்டாவது வாக்குத் தெரிவுக்கும் பெரும் பலம் உண்டு என்பதை அரசியல் அவதானிகள் பலரும் நம்புகின்றனர். 

ஆச்சரியங்கள்
எப்படியிருந்தபோதும் இம்முறை எவரும் 50%க்கு அதிகமான வாக்குகளைப் பெறப்போவதில்லை. எப்படியோ இம்முறை பெரும்பாலானோர் விரும்பாத ஒருவர் ஜனாதிபதியாக தெரிவாவது உறுதி. அதாவது பெரும்பாலானவர்களால் வெறுக்கப்படும் ஒருவர் தெரிவாவார். வரலாற்றில் இப்படி முதற் தடவை நிகழப்போகிறது.

41 பேர் வரை போட்டியிடுவதற்காக கட்டுப்பணம் செலுத்தியிருந்தபோதும் இறுதியில் 6 பேர் வேட்புமனுத் தாக்கல் செய்யவில்லை. கோத்தபாய ராஜபக்சவின் வேட்புமனு நிராகரிக்கப்படலாம் என்கிற ஐயத்தில் ராஜபக்ச தரப்பில் மகிந்த ராஜபக்சவின் மூத்த சகோதரர் சமல் ராஜபக்சவுக்கு கட்டுப்பணம் செலுத்தி தயார் நிலையில் வைக்கப்பட்டிருந்தபோதும், கோத்தபாயவின் வேட்புமனு ஆட்சேபனயின்றி எற்றுக்கொள்ளப்பட்டுவிட்டதும் சமல் ராஜபக்சவின் வேட்பு மனு தவிர்க்கப்பட்டது. அவர்களின் தரப்பில் மூத்த அரசியல் தலைவர்கள் பலர் இருந்தும் கூட மீண்டும் அவர்களுக்கு ராஜபக்சகளில் ஒருவரைத் தவிர வேறொருவரை தெரிவு செய்ய தயாரில்லாததைப் பற்றி அரசியல் களத்தில் விமர்சிக்கப்பட்டது.

இம்முறை சகல இனத்தவர்களும், மதத்தவர்களும் போட்டியிடும் தேர்தல் இது. மேலும் வேட்பாளர்களில் இருவர் பிக்குமார்.

முன்னைய அரச தலைவர் ஒருவர் போட்டியிடாத ஒரு தேர்தல். மொத்த 35 பேரில் இரண்டு பேர் தான் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள். ஒருவர் சஜித் பிரேமதாச மற்றவர் அனுரகுமார திசாநாயக்க. பிரதான கட்சிகளின் சொந்தச் சின்னங்களே இல்லாத தேர்தலும் இது தான்.

சுதந்திர இலங்கையில் அதிக காலம் ஆட்சி செய்த ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சி முதற் தடவையாக ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிடாமல் பின்வாங்கியிருக்கிறது. மைத்திரியின் சாதனைகளில் ஒன்று.

பெண்கள்
முதல் தடவையாக ஜனாதிபதித் தேர்தலில் 1988 இல் தான் பெண்ணொருவர் போட்டியிட முன்வந்தார். அவர் வேறுயாருமல்ல உலகில் முதல் தடவையாக பிதமராக தெரிவான சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்க. அதில் அவர் தோல்வியடைந்தாலும் அதற்கடுத்த தேர்தல் 1994 இல் நடத்தப்பட்ட தேர்தலில் அவரின் மகள் சந்திரிகா பண்டாரநாயக்க போட்டியிட்டு வென்றார். ஜனாதிபதித் தேர்தலிலேயே அதிக வாக்குவீதம் (62.28%) பெற்றவர் அவர் தான். அதற்கு முன்பும், பின்னரும் அந்த இலக்கை எவரும் அடைந்ததில்லை. 1999 ஆம் ஆண்டு தேர்தலிலும் அவர் இரண்டாவது தடவை போட்டியிட்டு வென்றார். அதன் பின்னர் இரண்டு தசாப்தகாலமாக எந்தவொரு பெண்ணும் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிடவில்லை.

இந்த இரண்டு தசாபதத்திற்குப் பின்னர் இத்தேர்தலில் தான் இலங்கை சோஷலிச கட்சியின் சார்பில் கலாநிதி அஜந்தா பெரேரா என்கிற பெண் களமிறங்கியுள்ளார். அவர் ஒரு இடதுசாரியாக மட்டுமன்றி ஒரு சூலழியலாளராக அறியப்பட்டவர்.

அமெரிக்க வேட்பாளர்
இன்னமும் பிரதான வேட்பாளர்களில் ஒருவரான கோத்தபாய அமெரிக்கரா, இலங்கையரா என்கிற ஐயத்துக்கு இன்னும் தெளிவான பதில் இலங்கை மக்களுக்கு கிடைக்கவில்லை. அப்படி நிகழ்ந்தால் வரலாற்றில் முதல் தடவை அந்நிய நாட்டுப் பிரஜை ஒருவர் ஜனாதிபதியாக ஆனதாக பதியப்படுவார். அவரின் பாரியார் கூட இன்னமும் அமெரிக்கர் தான். ஆக இலங்கையின் முதற் பெண்மணியும் அமெரிக்கராக இருப்பார். கோத்தபாயவின் குடும்பமும், சொத்துக்களும் அமெரிக்காவிலேயே உள்ளன என்பது அறிந்ததே.

கீதா குமாரசிங்கவின் பாராளுமன்ற உறுப்புரிமை அவர் தெரிவாகி சில வருடங்களின் பின்னர் அவர் வெளிநாட்டவர் தான் பறிக்கப்பட்டது.

ஜனாதிபதியாக தெரிவான ஒருவர் பின்னர் அவர் வேறொரு நாட்டுப் பிரஜை என உறுதியாகும் பட்சத்தில் அல்லது அவரின் பதவி பறிக்கப்படும் நிலையோ பாரதூரமான பிரச்சினை. ஆனால் இன்னமும் தான் இரட்டைப் பிரஜை இல்லை என்பதை உறுதிபடுத்துகின்ற பொறுப்பை தட்டிக் கழிப்பது மக்கள் விரோத செயலாகவே பார்க்கப்படுகிறது. நீதித்துறையை விட சம்பந்தப்பட்ட தனிநபருக்கே இதனை நிரூபிக்கும் பொறுப்பு அதிகம் இருக்கிறது.

கோத்தபாய இரட்டைக் குடியுரிமையை முறைகேடாக இலங்கையில் பெற்றுக்கொண்டது பற்றிய பல விபரங்கள் அது தொடர்பிலான வழக்கில் வெளியாகின. அதற்கான விண்ணப்பம் முறைப்படி மேற்கொள்ளப்பட்டதா? அதற்கான கட்டணம் கட்டப்பட்டிருக்கிறதா? போன்றவை நிரூபிக்கப்படவில்லை என்பது கவனிக்கவேண்டும். கோத்தபாயவின் “ஜனாதிபதி சகோதரன்” அந்த இரட்டைக்குடியுரிமையை பெற்றுக்கொடுத்தார் என்கிறார்கள். அப்படியென்றாலும் கூட நாட்டின் எந்த சாதாரண பிரஜைக்கும் கொடுக்கப்படாத ஒரு வழிமுறை கோத்தாவுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது என்பது பொருள்

அமெரிக்க பிரஜை ஒருவர் இன்னொரு நாட்டில் இரட்டை குடியுரிமை பெறுவதாயின் அமெரிக்காவில் பூரனப்படுத்தவேண்டிய சில வழிமுறைகள் உண்டு. கோத்தபாய அவற்றைக் கூட முழுமையாக செய்து முடித்தாரா என்பது இன்றும் சந்தேகத்திற்கிடமாகவே இருக்கிறது.

விக்டர் ஐவன்
இம்முறை ஜனாதிபதித் தேர்தல் குறித்து பிரபல அரசியல் ஆய்வாளர் விக்டர் ஐவன் SriNews என்கிற செய்திச் சேவைக்கு நவம்பர் 3ஆம் திகதி வழங்கிய சிங்கள நேர்காணலில்  இப்படி கூறுகிறார்.
“புதியதொரு ஜனாதிபதி தெரிவாகிவிட்டார் என்பதற்காக இலங்கை தற்போது எதிர்கொண்டிருக்கும் பாரிய நெருக்கடியில் பெரிய மாற்றமெதுவும் நிகழப்போவதில்லை. அதி அவசியமான சீர்திருத்தங்களை அலட்சியப்படுத்தியே வந்திருக்கிற நாடு நம்நாடு. இத் தேர்தலுக்கு 700 கோடி ரூபாய் செலவாகிறது என்பதை நாம் அலட்சியப்படுத்திவிடமுடியாது. அனைத்து வேட்பாளர்களும் உண்மையான போட்டியாளர்கள் கிடையாது. பாரிய குற்ற வழக்குகளைக் கொண்டிருப்பவர்கள் போட்டியாளர்களாக இருக்கிறார்கள். அப்படியானவர்களை அரச சேவையில் ஒரு உத்தியோகம் கூட கொடுக்கமாட்டார்கள். ஒரு லிகிதர் வேலையைக் கூட கொடுக்கமாட்டார்கள். அனைத்து சிக்கல்களையும் கொண்ட நாடு. அரசியல் அறம் என்பது சுத்தமாகக் கிடையாது. எங்கேயோ ஒரு நாசத்தை தேடிச்சென்றுகொண்டிருக்கின்ற நாடு.
கோட்டா ஒரு சிறந்த பாதுகாப்பு அமைச்சர் பதவிக்கு சிலவேளை பொருத்தமாக இருக்கலாம். ஆனால் ஒரு நாட்டின் தலைவராக ஆக எந்தத் தகுதியும் கிடையாது. கோத்தபாயவுக்கு இன்னமும் இராணுவ  மனநிலை தான் இருக்கிறது. அவரைச் சுற்றி இருப்பவர்கள் கூட ஓய்வு பெற்ற இராணுவத்தினர் தான். சிவில் மனநிலை அவருக்கு கிடையாது. சரத் பொன்சேகாவை போது வேட்பாளராக நிறுத்தியபோது கூட அதை எதிர்த்து இதே கருத்தை முதலில் சொன்னவனும் நான் தான்.
அடுத்தது கோத்தபாய ஒரு சீர்திருத்தவாதி கிடையாது. தன்னை சீர்படுத்தவேண்டும் என்று நேர்மையாக நினைத்தது கிடையாது. செய்த தவறுகளை ஒரு போதும் ஒத்துக்கொண்டது கிடையாது. அத் தவறுகளை நிதமும் நியாயப்படுத்திக்கொண்டிருப்பவர். சகலரும் தவறுகளைச் செய்யக் கூடியவர்கள் தான். தவறு என்று உணர்ந்தால் சுயவிமர்சனம் செய்துகொள்ளவேண்டும், வருந்தவேண்டும். இது எதுவும் அவரிடம் கிடையாது. அப்படி இருக்கையில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு எப்படி நீதி வழங்கமுடியும்.” என்கிறார்
இவையெல்லாவற்றையும் விட முதலில் இத்தேர்தல் பிரச்சாரங்களில் கூறப்படுகிற வாக்குறுதிகளுக்கு சட்ட வலுவோ, செல்லுபடி பெறுமதியோ, உண்டா என்கிற கேள்வியை வாக்காளர்கள் கேட்கமாட்டார்கள் என்கிற நம்பிக்கையில் போலி வாக்குறுதிகளை அள்ளி வீசுகிறார்கள் வேட்பாளர்கள். 19வது திருத்தச்சட்டத்தின் பிரகாரம் ஜனாதிபதிக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள அதிகாரங்கள் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட அதிகாரங்களே. அமைச்சரவையின் நடவடிக்கைகளை கட்டுப்படுத்தும் முழு அதிகாரமும் பாராளுமன்றத்துக்கும், பாராளுமன்றத்தால் அமைக்கப்பட்ட அரசாங்கத்துக்குமே உண்டு. அப்படி இருக்கையில் ஜே ஆர் ஜெயவர்த்தன கூறிய “ஆணைப் பெண்ணாகவும் பெண்ணை ஆணாகவும் மாற்றும் சக்தியைத் தவிர அனைத்து இந்த ஜனாதிபதி முறையால் செய்ய முடியும்” என்கிற அதிகாரங்கள் எதுவும் தற்போதைய ஜனாதிபதியிடம் இல்லை என்கிற உண்மையைக் கூறியாக வேண்டும்.

நன்றி - தினக்குரல்


ஜனாதிபதித் தேர்தல் 2019 : மலையக மக்களின் தெரிவு எவ்வாறு அமைய வேண்டும்? - க.பிரசன்னா


ஜனாதிபதி தேர்தலுக்கு இன்னும் ஐந்து நாட்களே எஞ்சியிருக்கும் நிலையில் மலையக மக்களிடம், அரசியல் தலைமைகள் விரும்பும் ஜனாதிபதி வேட்பாளரை கொண்டு சேர்க்கும் நடவடிக்கைகள் கட்சி ஆதரவாளர்களால் மும்முரமாக முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகின்றன. இந்நிலையில் மக்கள் விரும்பும் ஒருவரை, மக்கள் சுயமாக சிந்தித்து தேர்ந்தேடுப்பதற்கான உரிமையை காலாகாலமாக அரசியல் தலைமைகள் அவர்களிடமிருந்து தட்டிப்பறித்து கொள்கின்றார்கள் என்பது வெளிப்படையான உண்மை. கடந்த ஐந்து வருட காலப்பகுதிக்குள் நடைபெற்ற ஆட்சியை தேர்ந்தெடுத்தவர்களும் இதே மக்களே. எனவே அந்த ஆட்சியில் மக்கள் எந்தளவுக்கு தங்களுடைய உரிமைகளையும் சலுகைகளையும் பெற்றுக்கொண்டார்கள் என்பதின் அடிப்படையிலேயே மக்களுடைய அடுத்த தெரிவு அமைந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் எமது மக்களுக்கு அவ்வாறான வாய்ப்புகள் எவையும் வழங்கப்படுவதில்லை. அதனை அவர்கள் விரும்புகின்றார்களா என்பதை நம்மில் பலரும் தெரிந்து கொள்வதும் இல்லை.

மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்களாட்சியை இன்று மக்களின் சார்பாக வெறோருவரே தொடர்ந்தும் தேர்ந்தெடுத்து வருகின்றார். அதற்கு இம்முறை தேர்தலிலும் வழிவிட்டுவிடக்கூடாது. மக்கள் சுயமாக சிந்தித்து நாட்டினுடைய தலைவரை தெரிவு செய்வதற்கு பங்களிக்க வேண்டும். அந்தவகையில் இம்முறை ஜனாதிபதித் தேர்தலில் 35 வேட்பாளர்கள் போட்டியிட்டாலும் பிரதானமாக மூவரே போட்டியாளராக காணப்படுகின்றனர். அதில் புதிய ஜனநாயக முன்னணி சார்பாக சஜித் பிரேமதாஸ, சிறிலங்கா பொதுஜன பெரமுன சார்பாக கோத்தாபய ராஜபக்ஷ மற்றும் தேசிய மக்கள் சக்தி சார்பாக அனுரகுமார திசாநாயக்க என்போர் போட்டியிடுகின்றனர். இவர்களில் ஒருவரே அடுத்த ஜனாதிபதியாகும் வாய்ப்பு காணப்படுவதாக கணிப்புகள் தெரிவித்திருக்கும் நிலையில் மக்கள் எவ்வாறான தெரிவை மேற்கொள்ள விரும்புகிறார்கள் என்பது அவர்களது சுய விருப்பாக காணப்படும் நிலையில் அதில் நாம் தலையிட விரும்பவில்லை.

ஆனால் ஜனாதிபதியாக தேர்வாகும் ஒருவர் மலையக மக்களுக்கு வழங்கிய வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றுவதற்கு தகுதியாக இருப்பாரா என்பதை சிந்திக்க வேண்டும். இதேபோலவே பலராலும் பல சந்தர்ப்பங்களிலும் மலையக மக்களுக்கு பல்வேறு வாக்குறுதிகள் வழங்கப்பட்டிருந்தாலும் அவை எந்தளவுக்கு நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கின்றது என்பது மக்களுக்கு நன்றாகத் தெரியும். கடந்த கால நிகழ்வுகளை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு மக்களிடம் வாக்குகளை கேட்டு செல்லமுடியாது. இனிவரும் காலங்களில் அவர்களுக்கு எவ்வாறான அபிவிருத்திகள் உறுதியாக கிடைக்கும் என்பதை பொறுத்தே தெரிவுகள் அமைய வேண்டும். இந்நிலையில் இம்முறை ஜனாதிபதி தேர்தலின் பிரதான வேட்பாளர்கள் மூவர் எவ்வாறான சாத்தியமான வாக்குறுதிகளை முன்வைத்திருக்கின்றார்கள் என்பதை பின்வருமாறு நோக்கலாம்.

அனுரகுமார திஸாநாயக்க

*தோட்டத்திலுள்ள தமிழர்கள் இந்த நாட்டின் சம குடிமக்கள் என்பதையும் ஒவ்வொரு மனிதனும் பிறக்கும் மனித கௌரவம் அவர்களுக்கு உண்டு என்பதையும், அவர்களுக்கு ஒரு தனித்துவமான கலாசார மற்றும் கலாசார அடையாளம் இருப்பதையும் ஏற்றுக்கொள்வது.

*பெருந்தோட்டத்துறையில் குறைந்தபட்ச தினசரி ஊதியம் ரூபா 1000 க்கும் மேலதிக கூடுதல் கொடுப்பனவுகளும் கொடுக்க வேண்டும்.

*பெருந்தோட்டத்துறையிலுள்ள அனைத்து தொழிலாளர்களுக்கும் வாழ்விட உரிமைகள் குறித்த தேசிய கொள்கைக்கான சிறப்பு குழுவை அமைத்தல்.

*உற்பத்தித்திறன் என்பது தோட்டத்துறையில் உள்ள அனைத்து பங்குதாரர்களின் பிரச்சினைகளையும் தீர்க்கும் ஒரு பொதுவான காரணியாகும். அதனால் அரசு, தோட்டத்தொழில், ஆராய்ச்சிப்பிரிவுகள், ஏற்றுமதி மேம்பாடு, பல்கலைக்கழகங்கள், தோட்டத்தொழிலாளர்கள் அமைப்பு போன்றவை உற்பத்தித்திறனை அதிகரிக்க ஒன்றிணைந்து செயல்பட வேண்டும்.

*தோட்டத்துறையில் தற்போதுள்ள கல்வி சிக்கல்களை நீக்கி, அனைத்து குழந்தைகளுக்கும் சம வாய்ப்புகளை உருவாக்குவோம்.

*மருத்துவ மற்றும் மருத்துவமனை வசதிகளின் சான்றிதழ்.

*அனைத்து தேசிய இனங்களுக்கும் சமமான குடியுரிமை உரிமைகளை ஏற்றுக்கொள்வது.

*அனைத்து மதங்களின் மதிப்புகள் மற்றும் கலாசாரங்களை ஒரு சீரான மத பொருள் மூலம் புரிந்துகொள்வது.

சஜித் பிரேமதாஸ
*பெருந்தோட்டத் தமிழ் மக்களின் கௌரவம், அபிவிருத்தி, சமத்துவம் மற்றும் பொருளாதார பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்த குறிப்பிட்ட நடவடிக்கைகளை எடுப்போம்.

*நிலமற்ற தன்மை மற்றும் தங்குமிடம் போன்ற பிரச்சினைகளை தீர்ப்போம்.

*தோட்டத் தமிழர்களின் கல்வி மற்றும் ஆரோக்கியத்தை மேம்படுத்தவதற்கு தேவையான அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் நாம் எடுப்போம். மேலும் தொழில்துறை மற்றும் சேவைத்துறைகளில் நவீன வேலைகளுக்கு அவர்கள் மாறுவதை ஆதரிப்போம்.

*அனைத்து தோட்ட தமிழ் குடும்பங்களும் தங்களது சொந்த நிலத்தை 7 பேர்ச்சஸ் அறுதி நிலமாகவும், அந்த நிலத்தில் ஒரு வீட்டையும் வைத்திருக்க முடியும் என்பதை உறுதி செய்வோம். ஒதுக்கப்பட்ட நிலத்தில் தங்குமிடம் இல்லாத ஒவ்வொரு குடும்பத்துக்கும் ஒரு தங்குமிடம் வழங்கப்படும்.

*தோட்டத் தமிழ் விவசாயிகளுக்கு ஒரு நிலையான வருமானத்தை உத்தரவாதமளிக்க, இந்த விவசாயிகளிடமிருந்து வழக்கமான விளைபொருட்களை வாங்குவதற்கு உத்தரவாதம் அளிக்கும் அவுட்க்ரோவர் திட்டங்களை நிறுவ தனியார் மற்றும் அரசுக்கு சொந்தமான நிறுவனங்களுடன் கூட்டு சேருவோம்.

*நியாயமான மற்றும் சமாதான சம்பளத்தை (1500 ரூபா) நாங்கள் உறுதி செய்வோம்.

*மேலும் தோட்ட சமூகங்களிலுள்ள பொது சுகாதார சேவைகள் நாட்டின் ஏனைய பகுதிகளிலுள்ள சேவைகளுடன் ஒப்பிடத்தக்கதாக இருக்கும் என்பதை உறுதி செய்வோம்.

*தோட்டப் பகுதிகளில் பத்து தேசிய பாடசாலைகளையும், உயர்கல்விக்கான வாய்ப்பை மேம்படுத்த ஹைலேண்ட் பல்கலைக்கழகத்தையும் திறப்போம்.

*இளைஞர்களுக்காக இந்தப் பகுதிகளில் தொழில்துறை வலயங்கள் மற்றும் அதோடிணைந்த தொழில் பயிற்சி நிலையங்களை உருவாக்குவோம்.

*நாடு முழுவதும் கல்வி மற்றும் பயிற்சி நிறுவனங்களில் தோட்டத் தமிழர்களின் பிரதிநிதித்துவத்தை அதிகரிப்பதற்கான ஒரு சீர்திருத்த செயலாக்கத்திட்டம் உருவாக்கப்பட்டு நடைமுறைக்கு வரும்.

*நாம் உலக அரங்கில் போட்டிபோடக்கூடிய நவீன, இலாபகரமான பெருந்தோட்டத்துறையொன்றை கட்டியெழுப்புவோம். உலகளவில் பெயர் கொண்ட பல்கலைக்கழகங்களோடு இணைந்து புதிய தொழில்நுட்பங்களையும் செயன்முறைகளையும் எம் தோட்டங்களில் அறிமுகம் செய்ய ஆய்வுக்கொடைகளை பகிர்ந்தளிப்போம்.

*பெருந்தோட்டச் செய்கையில் ஈடுபட்டிருக்கும் அனைத்து மாவட்டங்களிலும் விவசாய கல்லூரிகளை நிறுவி, சரியான பயிற்சி மற்றும் திறன்களை கற்பித்து 21 ஆம் நூற்றாண்டிற்குப் பொருத்தமான தோட்டத் தொழிலாளரை உருவாக்குவோம்.

கோத்தாபய ராஜபக்ஷ
*தேயிலை கைத்தொழில்துறையை அடிப்படையாகக் கொண்ட தமிழ் தோட்ட சமூகத்தை சமமான உரிமைகளை அனுபவிக்கும் ஒரு சமூகமாகவே கருதுகிறோம். எமக்கு அவர்கள் மீது வாக்கு பெறுமதிக்கு அப்பால் சென்று சகோதர வாஞ்சயே உண்டு. இதனால் நாம் கட்டியெழுப்பும் சுபீட்சமான தேசத்தில் அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியாக வாழக்கூடிய பொருளாதாரம், உயர் தரத்திலான வீடுகள், கல்வி மற்றும் சுகாதார வசதிகளை கொண்ட சொகுசான வாழ்க்கைக்கு அவர்களது தேவை மற்றும் கோரிக்கைகளுக்கு ஏற்ற வேலைத்திட்டங்கள் முன்னெடுக்கப்படும்.

*தோட்டத் தொழிலாளர்களின் நாளாந்த சம்பளம் 1000 ரூபாவாக அதிகரிக்கப்படும்.

*சம்பளத்திற்கு மேலதிகமாக சகல குடும்பங்களுக்கும் மேலதிக வருமானத்தை பெற்றுக்கொள்வதற்காக தோட்டங்களில் தற்போது பயன்படுத்தப்படாத காணிகளை உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டில் கேள்வியாக உள்ள மல்லிகை பூ மற்றும் வேறு மலர் வகைகள், சேதன பசளையை கொண்டு செய்கை பண்ணப்படும் மரக்கறிகள் மற்றும் பழவகைகளை பயிர் செய்யும் வேலைத்திட்டம் மற்றும் காலநிலைக்கு பொருத்தமான இடை பயிர்களையும் பயிரிடுவதற்கான வேலைத்திட்டங்கள் உருவாக்கப்படும்.

*பெருந்தோட்ட மக்கள் வாழும் பகுதிகளில் தற்போது குறைபாடாக காணப்படும் உயர்தர விஞ்ஞானம் மற்றும் வணிக பாடங்களை கற்பிப்பதற்கான வசதிகள் உயர்தர கல்வி போதிக்கப்படும் சகல பாடசாலைகளுக்கும் தேவையான மனித மற்றும் பௌதிக வழங்களை பெற்றுக்கொடுப்பதுடன் கடந்த காலங்களில் முறையற்ற வகையில் இணைத்துக்கொள்ளப்பட்ட ஆசிரியர் உதவியாளர்களின் பிரச்சினைக்கு நிரந்தர தீர்வு பெற்றுக்கொடுக்கப்படும்.

*பயிர்நிலங்களை பாதுகாக்கும் வகையில் நீண்ட காலம் நிலவி வரும் தீர்க்கப்படாத பிரச்சினைகள் பெருந்தோட்ட மக்களின் வீடில்லா பிரச்சினையை தீர்த்து வைப்பதற்கு தற்போது வாழும் தோட்டபுறங்களை அண்டிய பகுதிகளில் கொங்கிரீட் கூரைகளை கொண்ட வீடமைப்புத்திட்டம் ஒன்றையும் அரச மற்றும் தோட்ட உரிமையாளர்களின் பங்களிப்புடன் அறிமுகப்படுத்தப்படும். இந்த வீடமைப்புத் திட்டத்தில் சகல வசதிகளும் கொண்ட சுகாதார நிலையங்கள் உள்ளிட்ட வசதிகளுடன் அனைத்து தோட்ட தொழிலாளர்களுக்கும் சகல வசதிகளும் கொண்ட வீடுகள் பெற்றுக்கொடுக்கப்படும்.

*கர்ப்பிணி தாய்மார் மற்றும் சிறுவர்களின் போசாக்கு நிலையை மேம்படுத்துவதற்கு கிராமங்கள் மற்றும் தோட்ட மட்டத்தில் புதிய போசாக்கு திட்டம் ஒன்று முன்னெடுக்கப்படும் அதேநேரம் சகல தோட்ட மருத்துவமனைகளுக்கும் தேவையான அனைத்து பௌதிக மற்றும் மனித வளத்தை வழங்கி சுகாதார வசதிகள் மேம்படுத்தப்படும்.

*விவசாய ஆராய்ச்சி அறிவு மற்றும் நவீன தொழில்நுட்ப பயன்பாட்டை இளைஞர் யுவதிகளுக்கு வழங்குவதற்காக விவசாய கல்லூரி ஒன்று உருவாக்கப்படுவதோடு சகல வசதிகளை கொண்ட தமிழ் மொழி மூல ஆசிரியர் பயிற்சி கல்லூரி ஒன்று அப்பகுதியில் உருவாக்கப்படும். பெருந்தோட்டத்துறை இளைஞர் யுவதிகளுக்கு தேவையான தொழிற்கல்வியை வழங்குவதற்காக திறந்த பல்கலைக்கழக கிளை ஒன்று அட்டனில் ஏற்கனவே அதற்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ள இடத்தில் உருவாக்குவதற்கு நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்படும்.

*இந்த பிரதேசங்களில் தற்போது மூடப்பட்டுள்ள தொழிற்சாலைகளை மீண்டும் ஆரம்பிப்பதற்கான வாய்ப்புகளை கண்டறிந்து தோட்டத் துறையை உள்ளடக்கும் வகையில் புதிய கைத்தொழில் வலயம் ஆரம்பிக்கப்படும்.

*அரசாங்கத்திற்கு சொந்தமான தோட்டங்களில் பயன்பாட்டை மேம்படுத்துவதற்காக மீள் பயிர் செய்கை மற்றும் உர பயன்பாட்டுக்கு தேவையான மூலதனத்தை விநியோகிப்பதுடன் பொருத்தமான முகாமைத்துவ முறையொன்று அறிமுகப்படுத்தப்படும். இந்த தோட்டங்களில் உள்ள பழைய தோட்ட பங்களாக்கள் மற்றும் கைவிடப்பட்டுள்ள தேயிலை தொழிற்சாலைகளை சுற்றுலா பயணிகளை கவரக்கூடிய வகையிலான பங்களாக்களாக மாற்றுவதற்கு தேவையான செயற்பாடுகள் உருவாக்கப்படும்.

மேற்கூறியவாறு பிரதான ஜனாதிபதி வேட்பாளர்களின் தேர்தல் வாக்குறுதிகள் அமைந்திருக்கும் நிலையில், இவற்றிலிருந்து ஒருவரை தேர்ந்தெடுப்பது மக்களின் உரிமையாக இருக்கின்றது. ஜனாதிபதி வேட்பாளர்கள் அறிவிக்கப்பட்டதுமே பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களின் வேதனம் தொடர்பாகவே முதலாவது அறிவிப்பினை அவர்கள் முன்வைத்திருந்தனர். 1000 ரூபா முதல் 1500 ரூபா வரை இவர்களுடைய கணிப்பு காணப்படும் நிலையில் நடைமுறையில் அவற்றை பெற்றுக்கொடுப்பதற்கு கூட்டு ஒப்பந்தத்தை மீறி செயற்படுவதற்கு அரசாங்கத்தால் முடியாது என்பது அனைவரும் தெரிந்திராத ஒன்றல்ல. அவ்வாறு முடியுமெனில் அதனை கடந்த ஒப்பந்தங்களிலேயே செய்திருக்கலாம்.

மலையகத்துக்கான தனிப்பல்கலைக்கழகம் தொடர்பில் தசாப்தங்களாக குரலெழுப்பப்பட்டு வரும் நிலையில் தற்போது இரு வேட்பாளர்கள் தனி பல்கலைக்கழகமும் ஒருவர் திறந்த பல்கலைக்கழகத்தின் பிராந்திய நிலையத்தை அமைப்பதற்கும் வாக்குறுதியளித்திருக்கிறார்கள். கடந்த 2015 ஆம் ஆண்டு ஜனாதிபதி தேர்தலின் போது அவசர அவசரமாக மலையகத்துக்கான தனிப்பல்கலைக்கழகம் அமைப்பது தொடர்பாக ஆராய்வதற்கு அப்போதைய ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷவினால் குழு ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. ஆனால் அவை தேர்தலுடன் முடிந்து போன விடயமாகியது. பின்னர் 2017 ஆம் ஆண்டு பல்கலைக்கழகத்துக்குப் பதிலாக வளாகம் அமைப்பது தொடர்பில் ஜப்பானிய குழு ஆய்வினை மேற்கொள்ளவுள்ளதாக அப்போதைய கல்வி இராஜாங்க அமைச்சரினால் தெரிவிக்கப்பட்டது. அதற்கான எந்த நடைமுறைகளும் இன்று வரை பூர்த்தி செய்யப்படவில்லை.

இந்திய அரசாங்கத்தின் நிதியுதவியின் கீழ் இந்திய வீட்டுத்திட்டங்கள் முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகின்றனவே தவிர இலங்கை அரசாங்கத்தினால் 100 நாள் வேலைத்திட்டத்துக்குப்பின் பாரிய அபிவிருத்திக்கான நிதிகள் தோட்ட மக்களுக்காக ஒதுக்கப்படவில்லை அல்லது செலவு செய்யப்படவில்லை. வழங்கப்படும் 7 பேர்ச் காணி அளவீட்டிலும் ஒப்பந்ததாரர்களின் தெரிவிலும் முறைகேடுகள் தொடர்ந்தும் இடம்பெற்று வருகின்றன. ஐ.தே.க. அரசினால் வரவு செலவுத்திட்டத்தில் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட 25 ஆயிரம் வீடுகள் தொடர்பில் இன்றுவரையும் எவ்விதமான நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை. மஹிந்த அரசாங்கத்தினால் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட 50 ஆயிரம் வீட்டுத்திட்டம் தொடர்பில் எவ்விதமான விளக்கமும் இல்லை. அக்காலத்தில் அமைக்கப்பட்ட மாடி வீட்டுத்திட்டமும் உறுதியானதாக இல்லை. ஆனால் மீண்டும் மாடி வீடுகளுக்கு அழைத்துச் செல்லும் முடிவும் இருக்கிறது.

இவ்வாறு கடந்த காலங்களிலும் நிகழ்காலங்களிலும் பல்வேறு ஏமாற்றங்களுடனேயே மலையக மக்கள் பயணித்திருக்கின்றார்கள். இதனை மீண்டும் தொடராது மக்களுக்கு சேவையாற்றக்கூடிய வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றக்கூடிய ஒருவரை தெரிவு செய்ய வேண்டியது மக்களுடைய பொறுப்பாகின்றது. அதற்கு இன்னும் ஐந்து நாட்களே எஞ்சியிருக்கும் நிலையில் மக்கள் மிகவும் தெளிவுடனும் பொறுப்புணர்வுடனும் நடந்து கொள்ள வேண்டும். அதைவிடவும் கட்டாயமாக வாக்களிக்கவும் வேண்டும். வாக்களிப்பது நமது கடமையும் உரிமையுமாகும்.

நன்றி - தினக்குரல்

ஜனாதிபதி தேர்தல்களின் பிரதிபலிப்புகள் - விக்டர் ஐவன்


யுத்தம் முடிவுக்குக் கொண்டு வந்ததன் பின்னர் அந்த யுத்தத்தினை முன்னின்று நடாத்திய வீரர்கள் இருவருக்கிடையிலான பாரிய போட்டியொன்றாக 2010 ஆம் ஜனாதிபதி தேர்தலை குறிப்பிடலாம். குறித்த தேர்தலின் ஊடாக யுத்தகளத்தில் நின்று தலைமைத்துவம் வழங்கிய சரத் பொன்சேகா தோற்கடிப்பட்டு யுத்தத்திற்காக அரசியல் தலைமை வழங்கிய மஹிந்த ராஜபக்ச ஜனாதிபதியாக தெரிவானார். எனினும் 2015 ஆம் ஆண்டு தேர்தலில் மஹிந்த ராஜபக்ச தனக்கு எந்த விதத்திலும் நிகராக கருத முடியாத பொலன்னறுவப் பிரதேசத்தவர் ஒருவரிடம் தோற்றுப் போனார்.

பல காலம் இருந்து வந்த உள்நாட்டு யுத்தத்தின் முடிவு, போர் வீரர்கள் மூவரை உருவாக்கியிருந்தது. மஹிந்த ராஜபக்ச, ஜெனரால் சரத் பொன்சேகா, கோத்தாபய ராஜபக்ச என்பதாக அவர்கள் மூவரையும் முறையே குறித்திக் காட்டலாம். ஜெனரால் பொன்சேகா மஹிந்த ராஜபக்சவிடம் தோல்வி கண்டார். மஹிந்த ராஜபக்ச மைத்திரிபால சிறிசேனவிடம் தோல்வி கண்டார். இந்த முறை ஜனாதிபதித் தேர்தல் ஊடாக மூன்றாவது போர் வீரரான கோத்தாபய ராஜபக்சவின் பலம் பரிசீலனைக்கு உற்படுத்தப்படுகின்றது.

சுமார் முப்பதாண்டு காலமாக நடைபெற்றுவந்த உள்நாட்டு யுத்தத்தின் விளைவாக நீண்டகாலமாக இடம்பெற்றுவந்த நாசகார கலவரங்கள் தேசத்தையும் சமூகத்தையும் உச்ச அளவில் பாதிப்படையச் செய்திருக்கின்றன. இவ்வாறு மிகவுமே பாரதூரமான பாதிப்புககளுக்கு உள்ளாகியிருந்த தேசத்தையும் சமூகத்தையும் மீள்கட்டியெழுப்பும் திறன்கள் ஆளும் கட்சிகளிடம் இல்லாத நிலையில் நாடு பாரியதொரு பின்னடைவைச் சந்திக்கும் என்பதாக கடந்த காலங்களில் குறிப்பிட்டிருக்கின்றேன். இது குறித்து அன்றைய காலகட்டங்களில் வாய்மொழி மூலமாகவும் எழுத்து மூலமாகவும் குறிப்பிட்டதுடன் 2011 ஆம் ஆண்டில் ஒரு புத்தகம் ஊடாகக்கூட விடயங்கள் குறித்து எனது கருத்துக்களைத் தெரிவித்திருக்கின்றேன்.

சரத் பொன்சேகா.
2015 ஆம் ஆண்டு ஜனாதிபதி தேர்தலில் மஹிந்த ராஜக்சவுக்கு எதிராக சரத் பொன்சேகா கலமிறக்கசப்படுவார் என்பதனை அவரது பெயர் முன்மொழியப்படுவதற்கு முன்னதாகவே நான் அறிந்திருந்தேன். இது குறித்து ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்சவின் கருத்து என்ன என்பதை அறிந்து கொள்ளும் ஆவள் எனக்கிருந்துவந்தது. எனவே ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ச என்னை தொலைபேசியில் அழைத்த ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் இது குறித்து அவரிடம் வினவினேன். ஜெனரால் சரத் பொன்சேகா அடுத்த தேர்தலில் உங்களை எதிர்த்து போட்டியிடுவது குறித்த உங்களது அபிப்பிராயம் என்ன? என்பதாக அவரிடம் கேள்வி எழுப்பினேன்.

ஜனாதிபதி எனது கேள்வி குறித்த அவரது ஈடுபாட்டடினை உணர்த்திய போதிலும் ஜெனரால் சரத் பொன்சேகா தனக்கு எதிராக போட்டியிடுவார் என்ற நம்பிக்கை அப்போது அவரிடம் இருக்கவில்லை. முப்படைகளின் தலைவர்களும் அவர்களது மனைவியர்களும் ஒவ்வொரு புதன் கிழமைகளிலும் தன்னுடன் பகலுணவு அருந்துவதாக ஜனாதிபதி குறிப்பிட்டார். அவர்களுக்கு ஏதும் பிரச்சினைகள் இருப்பின் அது தொடர்பில் என்னிடம் குறிப்பிடலாம் அல்லது சிறாணியிடம் குறிப்பிடலாம். முப்படைத் தலைவர்களுக்கு ஒரு சிறந்த அங்கீகாரத்தினை நான் வழங்கியிருக்கின்றேன். வெளிநாட்டிலிருந்து இலங்கை வருகின்ற அரசியல் பிரமுகர்கள் கலந்துகொள்கின்ற விருந்துகளில் கூட அவர்களைக் கலந்துகொள்ளச் செய்கின்றேன். என்பதாக குறிப்பிட்டுவிட்டு சரத் பொன்சேகா எனக்கெதிராக தேர்தலில் போட்டியிடுவார் என்பதாக நான் நம்பவில்லை என்றார்.

அதற்கு சில தினங்களின் பின்னர் ஜனாதிபதி தொலைபேசி ஊடாக என்னைத் தெடர்புகொண்டார். “நீங்கள் ஒரு விசித்திரமானவரல்லவா” என்பது போன்ற ஒரு வார்த்தையை அன்று குறிப்பிட்டதாக எனக்கு நினைவில் இருக்கின்றது. ஜெனரல் சரத் பொன்சேக்கா தேர்தல் போட்டியிடுவது குறித்து நான் அவரிடம் வினவியதைத் தொடர்ந்து இந்த விடயம் தொடர்பாக கோத்தாபய ராஜபக்ச மற்றும் புலனாய்வுத் துறை பொறுப்பதிகாரிகள் என்பவர்களிடம் வினவியிருக்கின்றார். சரத் பொன்சேகா போட்டியிடுவது குறித்து அவர்கள் எவருமே அறியாதிருந்திருக்கின்றனர். ஜெனரால் சரத் பொன்சேகா தேர்தலில் போட்டியிடுவது குறித்து சரியாகத் தெரிந்து கொண்டதன் பின்னரே என்னை தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டிருகின்றார். “சரத்பொன்சேகா போட்டியிடுவது குறித்து கோத்தா அறிந்திருக்கவுமில்லை புலனாய்வுப் பிரிவு அறிந்திக்கவுமில்லை எனினும் விக்டர் ஐவனுக்கு தெரிந்திருக்கின்றது” என்பதாக கூறி அன்றைய தொலைபேசி உரையாடலின் இறுதியில் குறிப்பிட்டார்.

நான் அந்த உரையாடலை அத்துடன் முடித்துக்கொள்ள விடாமல் இன்னுமொரு கேள்வியை அவரிடம் முன்வைத்தேன். படைத்தலைவர் என்ற அடிப்படையில் யாரேனும் ஒருவர் தேர்தலில் போட்டியிடுவதானால் அதற்கான அனுமதி ஜனாதிபதியினால் வழங்கப்பட்டால் மாத்திரமே குறித்த நபருக்கு தேர்தலில் போட்டியிட முடியுமாக அமையும். எனவே சரத் பொன்சேகாவுக்கு தேர்தலில் போட்டியிட நீங்கள் அனுமதியினை வழங்குவீர்களா என்பதாக அவரிடம் வினவினேன். “ஆம் அவருக்கு அனுமதி வழங்குவேன் அவர் வெற்றிபெற்றால் இறைவனின் பாதுகாப்பு எனக்கு கிடைக்க வேண்டும், நான் வெற்றி பெற்றால் இறைவனின் பாதுகாப்பு அவருக்கு கிடைக்கவேண்டும்.” இது ஜனாதிபதி தந்த குறுகிய பதிலாகும். தான் முகம்கொடுக்கவிருக்கும் சவால்களைப் பொருட்படுத்தாது பொன்சேகாவுக்கு போட்டியிட அனுமதி வழங்கியமையானது அவர் மீது மிகுந்த மரியாதையை ஏற்படுத்தியது என்பதை இங்கு குறிப்பிட விரும்புகின்றேன்.

2010 ஜனாதிபதி தேர்தல்
உள்நாட்டு யுத்தத்தினை முடிவுக்கு கொண்டுவருவதில் ஜெனரால் பொன்சேகா பாரிய பங்களிப்புச் செய்தவராவார். இது தொடர்பில் நான் அவர் மீது மரியாதை வைத்திருந்த போதிலும் யுத்தத்தினை முடிவுக்கு கொண்டு வந்த உடனேயே ஜனாதிபதித் தேர்தலில் அவர் போட்டியிடுவது குறித்து நல்லபிப்பிராயம் என்னிடம் இருக்கவில்லை. மிலிடரி மனப்பாங்கு யத்தம் தொடர்பான பணிக்கு தேவையானதொரு விடயம் என்ற போதிலும் அரசியல் தலைவர் ஒருவருக்கு மிலிடரி மனப்பாங்கு இல்லாமல் ஜனநாயக மனப்பாங்கு இருத்தல் வேண்டும் என்பதாக கருதுகின்றேன். சரத் பொன்சேகா என்பவர் போன்ற ஒருவர் நாட்டின் தலைவராக வேண்டுமெனில் அவர் ஜனநாயக அரசியலில் சில காலம் ஈடுபட்டு அதன் உடாக ஜனநாயக மனநிலையை உருவாக்கிக் கொண்டதன் பின்னர் தான் நாட்டின் தலைவராவதற்கான முயற்சிகளை மேற்கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதே எனது கருத்தாக இருந்தது. இது தொடர்பான எனது நிலைப்பாட்டினை அன்றைய காலப்பகுதியில் வெளிப்படுத்தியதுடன் அன்று நாட்டில் பின்பற்றிவந்த கணிப்பீட்டு முறைகளைத் தாண்டி இந்த இருவரது போட்டியில் மஹிந்த ராஜபக்ச இலகுவான வெற்றியைப் பெற்றுவதற்காள அதிக வாய்ப்புகள் இருப்பதாக எனது அனுமானத்தினையும் வெளியிட்டிருந்தேன்.

2010 ஆண்டு ஜனாதிபதி தேர்தலில் ஐக்கிய தேசிய கட்சி போட்டியிடாது யுத்தத்தின் வெற்றிக்கு காரணமாக இருந்த அரசியல் தலைவரின் வெற்றிக்காக தமது பங்களிப்பினை வழங்கியிருக்க முடிந்திருப்பின் அதன் ஊடாக நாட்டுக்கு நலன்கள் ஏற்பட்டிருக்க காரணமாக அமைந்திருக்கும். இதன் ஊடாக ஐக்கிய தேசியக் கட்சி கூட பல நலன்களை ஈட்டிக்கொண்டிருக்கும். அன்று யுத்தத்தினை வெற்றி கொண்டதன் விளைவாக மஹிந்த ராஜபக்ச நாட்டுமக்களின் மத்தியில் பெற்றிருந்த நன்மதிப்பின் அளவுக்கு ஏற்ப அவரை தோல்வியடையச் செய்வதற்கான இயலுமையை ஐக்கிய தேசியக் கட்சி அன்று பெற்றிருக்கவில்லை. இந்த நிலையைப் புரிந்துகொண்டு யுத்தத்தின் வெற்றிக்கு செய்கின்ற மரியாதையொன்றாக கருதி குறித்த தேர்தலில் தமது சார்பில் அபேட்சகர் ஒருவரை கலமிறக்காது மஹிந்த ராஜபக்சவின் வெற்றிக்காக பங்களித்து அதற்கு பகரமாக அரசியல் சீர்திருத்தமொன்றைக் கோரியிருப்பின் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் வாக்கு வங்கி வீழ்ச்சியடையாமல் இருந்திருக்கும். அத்துடன் பலமான பாராளுமன்ற உறுப்பினர் தொகுதி ஒன்றையும் தன்வசம் தக்கவைத்துக்கொள்ள முடியுமாக அமைந்திருக்கும். அவ்வாறு நடந்திருக்குமாயின் ஆளும் கட்சி எதிர்க்கட்சி என்பவற்றிற்கிடையிலான வைராக்கிய நிலை வளர்ச்சி காணாது எதிர்க்கட்சி கோருகின்ற அரசியல் சீர்திருத்தத்தினை கொடுக்க வேண்டிய நிலை மஹிந்த ராஜபக்சவுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும். இந்த ஒட்டு மொத்த நடவடிக்கைகளின் பிரதி பலானக அடக்குமுறை ஆட்சி முறைக்கு பதிலாக சுமூகமான ஆட்சிமுறை ஒன்று ஏற்பட்டிருக்கும் என்பதுடன் ஐக்கிய தேசிய கட்சியின் வாக்கு வங்கி வீழ்ச்சி கண்டிராமலும் இருந்திருக்கும்.

2010 ஆண்டு ஜனாதிபதி தேர்தலின் பின்னர் ஐக்கிய தேசிய கட்சியின் தலைவருடனான சந்திப்பொன்றின் போது எனது எண்ணப்பாடு குறித்து அவரிடம் தெரிவித்தேன். திஸ்ஸ அத்தநாயக்கவும் கலந்துகொணட அந்த சந்திப்பில் நான் கூறிய விடயங்களை கவனமாக செவிமடுத்துவிட்டு “ அது குறித்து அந்த அளவிற்கு நாம் சிந்திக்கவில்லை” என்பதாக ரனில் விக்ரமசிங்க பதிலளித்தார்.

பொன்சேகாவிடம் பழிதீர்த்துக்கொள்ளல்
தேர்தல் முடிவுகளை கேட்பதற்காகவென நான் பொதுவாகவே தூக்கம் துறப்பதில்லை. 2010 ஆம் ஆண்டு ஜனாதிபதி தேர்தலின் போது நேர காலத்தோடு நித்திரைக்குச் சென்று அடுத்த நாள் அதிகாலையிலேயே எழுந்து தேர்தல் முடிவுகளுக்கு காதுகொடுத்தேன். தேர்தல் குறித்த கரு ஜயசூரியவின் கருத்து என்ன என்பதை அறிந்துகொள்வதற்காக காலை 5.00 மணியளவில் அவரைத் தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டேன். அந்த அழைப்புக்கு அவரிடமிருந்து அதிர்ச்சியானதொரு பதில் கிடைத்தது. ஜெனரால் பொன்சேகா தங்கியிருந்த ஹோட்டல் பாதுகாப்புப் படையினரால் சுற்றிவலைக்கப்பட்டுள்ளதாகவும் இரவு அங்கு தங்கியிருந்தவர்களில் பலர் அவ்விடத்தைவிட்டும் சென்று விட்ட நிலையில் பொன்சேகாவை தனிமையில் விட்டுச் செல்ல முடியாத நிலையில் தான் அங்கேயே தங்கியிருப்பதாக கரு ஜயசூரிய குறிப்பிட்டார். இது தொடர்பில் ஜனாபதியுடன் கதைக்கவில்லையா என நான் அவரிடம் கேட்டதற்கு, ஜனாதிபதி அறியாத நிலையில் இவ்வாறான ஒரு விடயம் நடைபெற முடியாது என்பதால் தான் ஜனாதிபதியுடன் இது தொடர்பாக கதைக்கவில்லை என்பதாக அவர் குறிப்பிட்டார். அதன் பின்னர் இன்னும் சிலருக்கு அழைப்பெடுத்து குறித்த சம்பவம் தொடர்பான மேலதிக விடயங்களை அறிந்துகொண்டேன்.

அன்றைய தினம் ஜனாதிபதியின் தொலைபேசிக்கு அழைப்பெடுப்பது அவ்வளவு எளிதான காரியமாக அமையாது என்பதனால் காலை 7.00 மணியளவில் காஞ்சனா ரத்வத்தைக்கு தொலைபேசி அழைப்பொன்றை மேற்கொண்டேன். அதிஷ்டவசமாக காஞ்சனா ரத்வத்தை அந்த நேரம் ஜனாதிபதியின் அருகிலேயே இருந்தார். தொலைபேசியை ஜனாதிபதியிடம் வழங்குவதாகவும் குறிப்பிட்டார். “ நீங்கள் பாரிய தேர்தல் வெற்றியொன்றினைப் பெற்றுக்கொண்ட போதிலும் வெளிநாட்டு ஊடகங்களின் தலைப்புச் செய்திகளாக அந்த வெற்றிகள் குறித்து குறிப்பிடப்படவில்லை. மாறாக எதிர்த்துப் போட்டியிட்டவர் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டதாகவே செய்திகள் வெளியிடப்பட்டிருக்கின்றன” என்பதாக தெரிவித்தேன். அந்த தகவல் ஜனாதிபதிக்கு மகிழச்சியை ஏற்படுத்துவதாக இருக்கவில்லை என்பதுடன் குறித்த நடவடிக்கையை நியாயப்படுத்துவதற்காக பல காரணங்களைக் குறிப்பிட்டார். தேர்தல் நடைபெற்ற தினத்தன்று இரவு வேளையில் சரத் பொன்சேகா இராணுவத் தலைவர்கள் பலருடனும் தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டதாகவும் குறித்த தேர்தலில் சரத் பொன்சேகா வெற்றிபெற்றிருந்தால் தன்னை கைது செய்வதற்கான ஆயத்தங்களை மேற்கொண்டிருந்ததாகவும் ஜனாதிபதி குறிப்பிட்டார். தொலைபேசி உரையாடலின் முடிவில் சரத்பொன்சேக்காவை அந்த இடத்தை விட்டு செல்லுமாறு அவருக்கு அறிவுறுத்துமாறு என்னிடம் வேண்டினார்.

ஜெனரால் பொன்சேகா குறித்த தினமன்று கைதுசெய்யப்படாத போதிலும் பின்னரான ஒரு தினத்தில் கைதுசெய்யப்பட்டு உயர்ந்தபட்ச அழுத்தத்திற்கு உற்படுத்தப்பட்டார். குறித்த தேர்தலில் ஜெனரால் பொன்சேகா வெற்றி பெற்றிருந்தால் மஹிந்த ராஜபக்வின் நிலையும் இதற்கு சமனான அல்லது இதனையும் விட பயங்கராமான விதமாகவே இருந்திருக்கும் என்பதாகவே நினைத்திருந்தேன்.

கோத்தபய ராஜபக்ச
மஹிந்த ராஜபக்ச 2005 ஆம் ஆண்டு முதலாவது வெற்றியைப் பெற்றுக்கொண்டது முதல் தேல்வியடைந்த வருடமான 2015 ஆம் ஆண்டு வரையான 10 வருட காலப்பகுதியில் ஜனாதிபதிக்கு மாத்திரமே இரண்டாம் நிலையாகும் அடிப்படையிலான பலத்தினைக் காண்பித்த ஒரு நபராக கோத்தாபய ராஜபக்சவை அடையாளப்படுத்தலாம்.

சீ.ஏ. சந்திரபிரேம என்பவரால் எழுதப்பட்ட கோத்தாபயவின் யுத்தம் என்ற புத்தகத்தில் காணப்படும் தகவல்களுக்கு அமைய கோத்தாபய கெடெட் அதிகாரியாக 1971 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தில் இலங்கை இராணுவத்தில் இணைந்திருக்கின்றார். இராணுவப் பயிற்சிகளை நிறைவு செய்ததன் பின்னர் 1972 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் இரண்டாவது லுதினனாக பதவி நியமனம் பெறுகின்றார். வடமராச்சி சண்டையின் போது இரண்டு படையணிகளின் கட்டளைத் தளபதிகளாக டென்சில் கொப்பேகடுவ மற்றும் கேர்னல் விஜேவிமலரத்ன கடமையாற்றிய சந்தர்ப்பத்தில் கேர்னர் விமலரத்ன தலைமையிலான அணியில் கமான்டராக கோத்தாபய செயற்பட்டிருக்கின்றார். அதன் பின்னர் ஜே.வீ.பீயின் இரண்டாவது கலவரத்தின் போது மாத்தளை மாவட்ட பாதுகாப்பு இணைப்பாளராகவும் செயலாற்றியுள்ளார். விடுதலைப் புலிகளுடனான யுத்தத்தின் போது பாதுகப்புப் படையணி பாரிய தோல்விகளைச் சந்தித்து வந்த காலப்பகுதியில் லுதினன் கேர்னல் பதவியிலிருந்த நிலையில் பாதுகாப்புப் படையிலிருந்து ஓய்வு பெற்று ஐக்கிய அமெரிக்காவுக்கு சென்றிருக்கின்றார். அமெரிக்காவின் கெலிபோனியா மாகாணத்தில் மவூன்ட் ரோயல் சட்டக் கல்லூரியில் கணனி நிர்வாகியாக சேவையாற்றிக்கொண்டிருந்த போது 2005 ஆம் ஆண்டு ஜனாதிபதி தேர்தலில் தனது சகோதரருக்கு உதவுவதற்காக மூன்று மாத விடுமுறையில் இலங்கை வருகின்றார். குறித்த தேர்தலில் மஹிந்த ராஜபக்ச வெற்றி பெற்றதனைத் தொடர்ந்து கோத்தாபய ராஜபக்ச பாதுகாப்புச் செயலாளராக நியமிக்கப்படுகின்றார்.

வெள்ளை மற்றும் கருப்பு பக்கங்கள்.
அந்தக் காலப்பகுதியில் பாதுகாப்புப் படையானது மிகவும் வீழ்ச்சியடைந்த நிலையிலேயே காணப்பட்டது. தொடரான தோல்விகள் படையினரின் மனநிலையைப் பெரிதும் பாதித்திருந்ததுடன் போதுமான மனித வளங்களும் ஆயூதங்களும் கிடைக்காத நிலை காணப்பட்டது. பாதுகாபப்புப் படையினது இந்த நிலையைப் போக்கி வெற்றிகரமாக யூத்தமொன்றை மேற்கொள்ளும் அளவில் பாதுகாப்புப் படையினைப் பலப்படுத்திய பெருமைக்குரியவர் கோத்தாபய ராஜபக்சவேயாவார்.

கோத்தாபயவிடம் ஒளிவீசும் ஒரு பக்கம் இருந்தது போலவே இருளான இன்னொரு பக்கமும் காணப்பட்டது. பாதுகாப்பு தொடர்பான விசாலமான அதிகாரங்களை தன் வசம் வைத்திருந்த காலப்பகுதியில் மிகவும் பயங்கரமான சம்பவங்கள் சிலவும் நடந்தேரின. யுத்தம் நடைபெற்ற காலப்பகுதியில் யுத்த களத்தில் ஏற்பட்ட பயங்கரமான நிகழ்வுகள் குறித்து நான் இங்கு குறிப்பிடவில்லை. எனினும் யுத்தத்துடன் தொடர்பில்லாத அப்பாவி மக்கள் கொலை செய்யப்படல், கடத்திச் சென்று காணாமலாக்கிவிடல், தெரிவு செய்யப்பட்ட சிலரை பயங்கரமான முறையில் தாக்குதல் போன்ற பல சம்பவங்கள் அந்த காலப்பகுதியில் நிகழ்ந்திருகின்றன.

அவற்றில்
(1) கொழும்பு அதிபாதுகாப்பு வலயத்தில் ஊடகவியாளரான தராகி என அழைக்கப்படும் தர்மரத்ன சிவராம் என்பவரை கடத்திச் சென்று கொலை செய்துவிடல் (2005 ஏப்ரல் 28).

(2) திருக்கோணமலை கடற்கரையில் அரட்டையடித்துக்கொண்டிருந்த மாணவர்கள் 5 பேர் கொலை செய்யப்படல் (2006 ஜனவரி 02)

(03) தமிழ் கூட்டமைப்பின் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் தியாகராஜா ரவிராஜ் கொழும்பு அதிபாதுகாப்பு வலயத்தினுல் வைத்து துப்பாக்கியால் சுடப்பட்டு கொலை செய்யப்படல்.(2006 நவம்பர் 10)

(04) நேஷன் பத்திரிகையின் ஊடகவியலாளர் கீத் நோயார் கடுமையாக தாக்கப்படல் (2008 மே 22)

(05) சிரச ஊடக நிறுவனம் தாக்கப்படல் (2009 ஜனவரி 07)

(06) சன்டே லீடர் பத்திரிகையின் ஊடகவியலாளர் லசன்த விக்ரமதுங்க கொலைசெய்யப்படல் (2009 ஜனவரி 08)

(07) ஊடகவியலாளர் பொத்தல ஜயந்த கடத்திச்செல்லப்பட்டு கடுமையாக தாக்கப்படல் (2010 ஜனவரி 24)

(08) பிரகீத் எக்னெலிகொட கடத்தப்பட்டு காணாமலாகச் செய்யப்படல். (2010 ஜனவரி 24)

(09) முன்னிலை சோசலிசக் கட்சியின் மாணவர் செயற்பாட்டாளர்களான லலித் வீரராம், குகன் முருகநாதன் ஆகியோர் காணாமலாக்கப்படல்.

(10) செல்லப்பிராணியான நாய் ஒன்றை ஏற்றி வருவதற்காக வெறும் விமானம் ஒன்றை பயன்படுத்தியது தொடர்பில் பாதுகாப்புச் செயலாளரிடம் தொலைபேசி ஊடாக வினவிய பெட்ரிகா ேஜன்ஸ் என்ற ஊடகவியலாளருக்கு மோசமான வார்த்தகளைப் பிரயோகித்து ஏசுதல் மற்றும் பயமுறுத்தல் என்பன அவற்றில் பிரதானமானவை.

பொத்தல மற்றும் பெட்ரிகா
பொத்தல ஜயந்த மீதிருந்த அச்சுறுத்தல் தொடர்பில் அவரது கோரிக்கைக்கு இணங்க சுதந்திர ஊடகவியாளர்கள் அமைப்பின் பிரமுகர்கள் ஜனாதிபதியுடன் கலந்துரையாடிக்கொண்டிருந்த வேளையிலேயே பொத்தல ஜயந்த கடத்தப்பட்டு தாக்குதலுக்கு உட்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றார். அன்று குறித்த கலந்துரையாடலை ஏற்பாடு செய்தவன் நானாவேன்.

நாங்கள் இது தொடர்பில் ஜனாதிபதியுடன் கலந்துரையாடிக்கொண்டிருக்கும் போது பொத்தல ஜயந்த கடப்பட்ட விடயத்தினை அமைச்சர் டலஸ் அலகபெறும ஊடாக ஜனாதிபதிக்கு தெரியப்படுத்தப்படுகின்றது. இந்த செய்தியைக் கேட்டவுடன் ஜனாதிபதி அதிர்ந்துபோனது மாத்திரமன்றி கோபமடையவும் செய்தார். ஜனாபதியின் கட்டுப்பாட்டுக்கு அப்பால் சில விடயங்கள் நிகழ்வதாக அவரது உடலசைவுகள் எமக்கு உணர்த்தியது.

பாதுகாப்புச் செயலாளர் கோதாபய ராஜபக்ச தனக்கு துசன வார்த்தைகாளால் ஏசி அச்சுறித்தியது தொடர்பிலான தனது அனுபவங்களை பெட்ரிகா என்னுடன் பகிர்ந்துகொண்டார். குறித்த சம்பவம் நிகழ்ந்ததற்கு அடுத்த தினம் அல்லது அதற்கு அடுத்த தினம் அப்போது ஜனாதிபதியின் ஊடக செயலாளராக கடமையாற்றிய பந்துல ஜயசேகர (தற்போது சிரச நிறுவனத்தில் பணியாற்றுகின்றார்) என்னைத் தொடர்புகொண்டு தெரிவு செய்யப்பட்ட எழுத்தாளர் சிலருக்காக ஜனாதிபதி மாளிகையில் இராப் போசன விருந்து ஒன்று ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளதாக எனக்கு அழைப்பு விடுத்தார். மேற்படி அசிங்கமானதொரு நிகழ்வுக்கு பின்னர் நடைபெறுகின்ற இராப் போசன விருந்தில் கலந்துகொள்ளும் வாய்ப்பில்லை என்பதாக நான் அவருக்கு பதிலளித்தேன்.

சிறிது நேரத்தின் பின் பந்துல மீண்டும் தொடர்புகொண்டார். நான் கூறிய விடயங்களை அவர் ஜனாதிபதியிடம் குறிப்பிட்டதாகவூம் குறித்த இராப் போசன விருந்தில் கட்டாயமாக கலந்துகொண்டு குறித்த விடயம் சம்பந்தமாக தன்னிடம் கதைக்குமாறு ஜனாதிபதி அழைப்பு விடுத்ததாக குறிப்பிட்டார். நான் குறித்த நிகழ்வில் பங்குகொள்வதாக குறிப்பிட்டேன்.

இராப் போசன விருந்து
நான் குறித்த நிகழ்வில் கலந்துகொள்வதற்காக ஜனாதிபதி மாளிகையின் கீழ் மாடிக்குச் சென்று ஆசனமொன்றில் அமர்ந்து கொண்டேன். சிறிது நேரத்தில் கோத்தபயவும் அங்கு வருகை தந்து நான் அமர்ந்திருந்த ஆசனத்துக்கு அருகில் இருந்த ஆசனமொன்றில் அமர்ந்துகொண்டார். மேல் மாடிக்குச் சென்ற போது கூட நான் அமர்ந்திருந்த ஆசனத்திற்கு அருகில் இருந்த ஆசனமொன்றிலேயே அமர்ந்துகொண்டார். குறித்த நிகழ்வில் ஜனாபதி உற்பட சன்டே டய்ம்ஸ், தி அய்லன்ட், டேலிமிரர், லங்காதீப போன்ற பத்திரிகைகளின் ஆசிரியர்காளான சிங்க ரத்னதுங்க, பிரபாத் சகபந்து, சம்பிகா லியானாரச்சி, சிறி ரணசிங்க ஆகியோரும் ஜனாதிபதி செயலாளர் லலித் வீரதுங்க மற்றும் பந்துல ஜயசேகர ஆகியோரும் குறித்த நிகழ்வில் பங்குகொண்டனர்.

அங்கு மதுபானம் பரிமாரப்பட்ட போது ஜனாதிபதி வைன் குவளை ஒன்றைப் பெற்றுக்கொண்டார். காரமான மதுபான வகைகள் இருந்த போதிலும் நானும் ஒரு வைன் குவளையையே கையில் எடுத்துக்கொண்டேன். எனது அந்த தெரிவைக் கண்ணுற்ற ஜனாதிபதி “ விக்டர் நீங்கள் காரமான மதுபானத்தையல்லவா பொதுவாக தெரிவுசெய்வீர்கள் ஏன் இந்த மாற்றம்” என்பதாக அனைவருக்கும் கேட்கும் விதத்தில் என்னிடம் கேள்வி எழுப்பினார். “ சிந்தனையை நல்ல நிலையில் பேணிக்கொள்ள வேண்டிய தருணங்களில் நான் வைன் மாத்திரம் தான் எடுத்துக்கொள்கின்றேன்” என அதற்கு பதிலாக குறிப்பிட்டேன்.

மது பரிமரலுடன் நடைபெற்ற அரட்டைகளுக்கு இடையே பத்திரிகை எழுத்தாளர்கள் என்ற அடிப்படையில் நாம் இங்கு அழைக்கப்பட்டதன் நோக்கம் என்ன என்பதாக ஜனாபதியிடம் வினவினேன். ஏதும் கூறுவதற்கான விடயங்கள் இருப்பின் அவற்றைக் கூறுமாறு ஜனாதிபதி என்னைக் கேட்டுக்கொண்டார். உங்களது சகோதரரிடம் ஒர ஊடகவியலாளர் தொலைபேசி ஊடாக விபரம் கேட்டபோது அவர் கடுமையான வார்த்தைகளால் தூற்றப்பட்டிருக்கின்றார் என்பதைக் கூறி அவருக்கு இத்தகைய அதிகாரம் எங்கிருந்து வந்தது என்பதாக கேட்டு எனது விமர்சனத்தையும் முன்வைத்தேன். கோதாபயவின் முகம் இருண்டு போயிருந்ததுடன் அவர் எதுவுமே பேசவில்லை. நான் பேச ஆரம்பித்து சிறிது நேரத்தில் அவர் அந்த இடத்தை விட்டு எழுந்து சென்றுவிட்டு சிறிது நேரத்தில் மீண்டும் வந்து எனக்கருகிலேயே அமர்ந்துகொண்டார். கோத்தாபய அந்த இடத்தை விட்டு சென்ற பொது “இந்த பிரச்சினையைப் பொறுத்த வரை கோதாவின் பக்கம் பிழை இருக்கின்றது” என்பதாக தனது அருகில் இருந்த டேலிமிரர் ஆசிரியரிடம் ஜனாபதி கூறுவது எனக்கு கேட்டது.

இராப் போசனத்திற்காக சாப்பாட்டு மேசைக்கு சென்றதன் பின்னர் அடுத்தவர்கள் உணவு உண்டு முடிப்பதற்கு முன்னர் எனது உணவை முடித்துக்கொண்டு அங்கிருந்த அனைவரையும் நோக்கி “பாதுகாப்புச் செயலாளரின் பிரச்சினை குறித்து என்னைத் தவிர வேறு எவரும் பேசவில்லை. சில நேரம் அவ்வாறு நடப்பதற்கு நான் அங்கிருந்தது காரணமாக அமையலாம். அதனால் நான் இல்லாத நிலையில் கலந்துரையாடல் ஒன்றை மேற்கொள்வதற்காக சந்தர்ப்பமளித்து நான் இங்கிருந்து விடைபெறுகின்றேன்” எனக் கூறி ஜனாதிபதி உற்பட அங்கிருந்த அனைவரிடமும் விடைபெற்று சென்றுவிட்டேன்.

2014 ஆம் ஆண்டு ஜுன் மாதம் அலுத்கமவில் நடைபெற்ற முஸ்லிம்கள் மீதான தாக்குதல் குறித்து “நான் கோத்தாபயவின் நிழலாவேன்” என்ற தலைப்பில் அது குறித்து எழுதியிருந்தேன். குறித்த சம்பவங்கள் தொடர்பில் எனக்கு கிடைத்த தகவல்களின் அடிப்படையில் அங்கு நடைபெற்ற பயங்கரமான செயற்பாடுகளுக்கும் கோத்தபயவுக்கும் சம்பந்தம் இருந்திருக்கும் என்று நான் நம்பியதன் காரணமாகவே அந்த கட்டுரையை எழுதினேன். கோத்தாபயவின் மகிழ்ச்சிக்கு காரணமாக அமைந்திராத மேற்படி இரண்டு சம்பவங்கள் தொடர்பிலும் நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ எந்த விதமான அச்சுறுத்தல்களும் கோத்தாவிடமிருந்து எனக்கு வரவில்லை என்பதனையும் குறிப்பிடுகின்றேன்.

கோத்தாபயவின் காலத்தில் நடந்த அனைத்து சம்பவங்கள் குறித்தும் அவர் பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்பதாக நான் கருதவில்லை. எனினும் அரசியலுடன் தொடர்புடைய மேற்படி பிரச்சினைகளுக்கு அவர் நேரடியாகவோ வேறு முறைகளிலோ சம்பந்தப்பட்டிருக்கலாம் என்பதாக எண்ணுகின்றேன். அவை பாதுகாப்பு அதிகாரிகளின் சுயதேவைகளுக்காக மேற்கொள்ளப்பட்ட விடயங்கள் என்பதாக கருத முடியாது.

அப்படியான குற்றச்சாட்டுகள் இருக்கின்ற ஒருவர் குறித்த குற்றச்சாட்டுகளிலிருந்து தன்னை விடுதித்துக்கொள்ளும் வரை பெயரளவிலேனும் ஒரு நாட்டின் தலைவராக தகுதியானவரல்ல. அவ்வாறான குற்றச்சாட்டுகள் இருக்கின்ற ஒருவர் குறித்த பதவிக்கு போட்டியிடுவது கூட பொறுத்தமான ஒன்றல்ல.

ராவயவில் வெளிவந்த கட்டுரையில் மொழிபெயர்ப்பு

மலையக அரசியலில் நேருவின் வகிபாகம் - என்.சரவணன்

“தேர்தலுக்குப் பிறகு இலங்கையில், ஒருவித பதற்றம் குறைந்து வருவதாகத் தெரிகிறது . அங்குள்ள இந்தியர்களின் பிரச்சினை இன்னும் தீர்க்கப்படவில்லை. ஆனால் தற்போதைய இலங்கை அரசாங்கம் ஒரு தீர்வை நோக்கி ஏதாவது செய்ய விரும்புகிறது என்பதற்கு சில அறிகுறிகள் தெரிகின்றன. இலங்கையில் உள்ள இந்தியர்கள் எவ்வாறு நடத்தப்படுகிறார்கள் என்பது பற்றி இந்திய மக்கள் அறிகின்ற போது வினையாற்ற தலைப்படுகிறார்கள். அது இயல்பானதே. எங்கள் அரசியல்வாதிகள் அதையிட்டு உக்கிரமான உரைகளை ஆற்றி வருகிறார்கள். நமது பத்திரிகைகளும் கடுமையாகவே எழுதிவந்திருக்கின்றன. இது எனக்குத் தவறான அணுகுமுறையாகத் தெரிகிறது. நாம் நமது கவனமான அணுகுமுறையை இழந்துவிடக்கூடாது. இலங்கை இந்தியாவின் முனையில் ஒரு சிறிய தீவு. கலாச்சார ரீதியாகவும் வரலாற்று ரீதியாகவும் இது கிட்டத்தட்ட இந்தியாவின் ஒரு பகுதியாகும். புத்தரின் நாடாக இருப்பதால் சிங்களவர்கள் இந்தியாவை தங்கள் புனித பூமியாகப் பார்க்கிறார்கள். ஆனால் இந்த பெரிய ராட்சத நாட்டைப் பற்றி அவர்கள் சற்று பயப்படுவதால் அவர்களைத் தவறான அணுகுமுறைக்கு வழிவகுக்கிறது. நாங்கள் அவர்களை அச்சுறுத்தினால், அவர்களின் பயத்தை மட்டுமே அதிகரிக்கிறோம். எனவே தான் நான் அச்சுறுத்துகின்ற மொழியில் பேசுவதைத் தவிர்த்துக்கொள்கிறேன். அவர்கள் முறையற்ற முறையில் நடந்து கொண்டாலும் கூட அவர்களுடன் நட்பாக இருக்க முயற்சிக்கிறேன்.”
05.07.1952 இல் நேரு எழுதியது

கிட்டத்தட்ட மூன்று தசாப்த காலமாக (1930களில் இருந்து - 1960கள் வரை) இலங்கை வாழ் இந்திய வம்சாவளி மக்களின் பிரச்சினையில் முக்கியமான வகிபாகத்தை ஆற்றிய இந்தியத் தலைவர் நேரு. இப்பிரச்சினை குறித்து அவரது குறிப்புகள், ஆவணங்கள், கடிதங்களில் “இலங்கை – இந்தியப் பிரச்சினை” என்கிற பதத்தையே பயன்படுத்தியிருக்கிறார் என்றால்; அந்தளவுக்கு இலங்கை இந்திய உறவைத் தீர்மானிக்கிற பிரதான சிக்கலாக இந்திய வம்சாவளியினரின் பிரச்சினை இருந்திருக்கிறது என்பதை விளங்கிக்கொள்ளலாம்.

இலங்கைக்கு முதன் முதலாக மகாத்மா காந்தி இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்துக்கென நிதி சேகரிப்பதற்கான பயணத்தை மேற்கொண்டார். அதன் அங்கமாக 1927 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் இலங்கைக்கு மகாத்மா காந்தி நிதி திரட்டுவதற்காக வந்தார். இது அரசியல் ரீதியான விஜயமல்ல. 1927 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 12ம் திகதி இலங்கைக்கு விஜயம் செய்த காந்தி மூன்று வாரங்கள் தங்கியிருந்து கொழும்பு, கண்டி, யாழ்ப்பாணம், மாத்தளை, பதுளை, காலி, சிலாபம், ஹட்டன் உட்படப் பல முக்கிய இடங்களுக்கு விஜயம் செய்தார். அப்போது தான் இலங்கையில் வாழும் இந்தியர்களின் நிலைமையை அவர் நேரில் விளங்கிக் கொண்டார். இந்தியர்களின் பிரச்சினைகளுக்கு உரியத் தீர்வைப் பெற்றுக் கொடுக்க தமது பாத்திரத்தை வழங்க வேண்டும் என்கிற அக்கறை அப்போது அவருக்கு ஏற்பட்டிருந்தது.
புதிதாக சுதந்திரம் கிடைத்த இலங்கையின் முதலாவது பிரதமர் டீ.எஸ்.சேனநாயக்கவை 7 October 1948 அன்று இந்தியாவின் முதல் பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேரு லண்டன் விமானநிலையத்தில் வரவேற்றபோது
நேரு இலங்கைக்கு ஏழு தடவைகள் வந்திருக்கிறார்.

நேருவின் முதல் பயணம்
19-20.டிசம்பர் 1927 - நேருவின் முதல் விஜயம். இரு நாட்கள் மட்டுமே தங்கியிருந்தார்.

இரண்டாவது பயணம்
23 ஏப்ரல் 1931 அன்று இலங்கை வந்து 22 மே வரை ஒரு மாத காலம் தங்கியிருந்தார். துணைவி கமலாவோடும், மகள் இந்திரா காந்தியோடும் அவர் வந்திருந்தார். இந்த விஜயம் பற்றி அவரின்  சுயசரிதையில் இப்படி எழுதுகிறார்.
“எனது வைத்தியர்கள் என்னை ஒரு மாற்றத்துக்காக எங்கேயாவது போய் ஓய்வெடுக்கும்படி வலியுறுத்தினார்கள். இந்தியாவில் அப்படி ஒரு ஓய்வெடுக்க அரசியல் சூழல் ஒத்துழைக்காத. அருகாமையிலுள்ள நாடு இலங்கையே கமலாவையும், இந்திராவையும் அழைத்துக்கொண்டு நான் இலங்கை சென்றேன்.”
காந்தி 28.07.1924 அன்று நேருவுக்கு எழுதிய கடிதத்தில்
“சகல பணிகளையும் உடனேயே நிறுத்திவிட்டு முழுமையான ஓய்வை எடுங்கள். குறைந்தபட்சம் இலங்கைக்குச் சென்றால் வித்தியாசமான சூழலை அனுபவிப்பீர்கள்” என்கிறார்.
இலங்கை வந்திருந்த நேரு அரசியல் மற்றும் பொதுப் பணிகளில் ஈடுபடுவதைத் தவிர்க்கும்படி ஆலோசனை கூறப்பட்டிருந்தபோதும் அவரால் அப்படி இருக்க முடியவில்லை. அவர் சில சுற்றுப்பிரயாணங்களையும் ஓய்வையும் மேற்கொண்டார். நுவரெலியாவில் தங்கியிருந்தார். கண்டி, அனுராதபுரம் உள்ளிட்ட பல வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடங்களுக்குப் பயணித்தார்.

அன்று முற்போக்கு பாத்திரத்தை ஆற்றியிருந்த யாழ்ப்பாண வாலிபர் காங்கிரசின் அழைப்பின் பேரில் அவர் அகில இலங்கை யாழ்ப்பாண வாலிபர் காங்கிரஸ் அங்குரார்ப்பண கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டார். இது கொழும்பில் - வெள்ளவத்தை பிளாசா திரையரங்கத்தில் நிகழ்ந்தது. அரசசபைத் தேர்தலைப் பகிஷ்கரிக்கும் படி யாழ்ப்பாணத்தில் பெரும் பிரச்சாரம் மேற்கொள்ளப்பட்டிருந்த காலம் அது. அந்த பகிஷ்கரிப்பின் பின்னணியில் நேருவின் பங்கு இருந்ததாகத் தென்னிலங்கையில் குற்றச்சாட்டு இருந்த நிலையில் இந்த வெள்ளவத்தைக் கூட்டத்தை நேரு அவர் மீது முன்வைக்கப்பட்டிருந்த குற்றச்சாட்டை மறுப்பதற்குப் பயன்படுத்திக்கொண்டார்.யாழ்ப்பாணத்திலும் அவர் வாலிபர் காங்கிரஸ் கூட்டத்தில் கலந்துகொண்டார். அங்கே அவர் யாழ்ப்பாணத்தில் சர்வஜன வாக்குரிமைக்கு எதிராகவும் தொழிலாளர்களுக்கு எதிராகவும் சில தலைவர்கள் உள்ளனர் என்று குற்றம் சாட்டினார். இந்தியத் தொழிலாளர்கள் குறித்து போதிய அக்கறை செலுத்தப்படாதது குறித்தும் தனது ஆதங்கத்தை அவர் வெளிப்படுத்தினார். யாழ்ப்பாண இளைஞர்களை நோக்கி
“இளைஞர்கள் செயல் வீரர்களாக இருந்தாலேயொழிய அவர்கள் வெறுமனே பேசிக் கொண்டிருப்பதில் பயனற்றதாகி விடும்” என்றும் எச்சரித்திருக்கிறார்.
நேரு தனது சகோதரி கிருஷ்ணா நேரு ஹூத்சிங் என்பவருக்கு யாழ் விஜயத்தைப் பற்றி எழுதிய கடிதத்தில் இப்படி குறிப்பிடுகிறார்:
“வட முனையிலிருக்கும் யாழ்ப்பாணத்துக்கு நாம் புகையிரதம் மூலம் சென்றோம். அங்குப் பிரமாண்டமான வரவேற்பு எங்களுக்கு அளிக்கப்பட்டது. யாழ்ப்பாணத் தமிழரது மிக ஆக்ரோஷமான இளைஞர் குழுக்களினதும் மையமாக விளங்குகிறது. அங்கே எங்களுக்கு நிறையக் கருமங்கள் செய்யவிருந்தன. அயல் பிரதேசங்கள் எங்கும் மோட்டார் வாகனத்தில் சுற்றித்திரிந்து, கடலில் குளித்து இந்தியாவை நோக்கி நீந்தினோம். இந்தியா 16 மைல் தொலைவிலேயே உள்ளது.”
1939ஆம் ஆண்டு இலங்கை வந்திருந்த போது எடுக்கப்பட்ட படம், இதில் பிற்காலத்தில் இந்தியாவின் பிரதமராக ஆன நேருவுடன், பிற்காலத்தில் இலங்கையின் பிரதமர்களாக ஆன மூவர் டீ.எஸ்.சேனநாயக்க, டட்லி சேனநாயக்க, பண்டாரநாயக்க ஆகியோரும் உள்ளனர்.
மூன்றாவது பயணம்
1939 யூலை 15-25 வரையான நாட்கள் இலங்கையில் தங்கியிருந்தார்.இலங்கை வாழ் இந்திய வம்சாவளியினரின் பிரச்சினைகளைக் கவனிப்பதற்காக மகாத்மா காந்தியின் அறிவுறுத்தலின் பேரில் இலங்கை வந்திருந்தார்.

இலங்கையில் இந்திய வம்சாவளி மக்களுக்கு எதிராக தொடரப்பட்டு வந்த நெருக்கடிகள் காரணமாக அப்போதைய இந்திய  வம்சாவளி பிரதிநிதிகளான வைத்தியநாதனும், பெரய்ராவும் இந்த நிலைமைகள் குறித்து மகாத்மா காந்தியிடம் கோரிக்கை வைத்திருந்தார். அதன் விளைவாக ஏற்பாட்டின் பேரில் 1939 ஆம் ஆண்டு ஜவஹர்லால் நேரு மகாத்மா காந்தியின் சிறப்புப் பிரதிநிதியாக  இலங்கைக்கு வந்தார். நேரு இலங்கை வந்து டீ.எஸ்.சேனநாயக்க போன்றோருடன் நடத்திய பேச்சுவார்த்தைகளில் போதிய திருப்தியளிக்காத நிலையில் இந்திய  வம்சாவளி மக்களின் நலன்களுக்கான ஒரு அமைப்பை உருவாக்குவதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தினார்.

நேருவின் இந்த விஜயத்தின் போது இங்குப் பல அமைப்புகள் சாதி அமைப்புகளாகப் பிளவுபட்டு இயங்கி வந்ததை அடையாளம் கண்டார். அவ்வமைப்புகள் அனைத்தும் ஓரணியில் திரள வேண்டும் என்று ஆலோசனை வழங்கினார் நேரு.

இலங்கை வாழ் இந்தியர்களின் பிரச்சினைகளை அவர்களே சுயமாகத் தீர்த்துக்கொள்ளும் வகையில் ஒரு அரசியல் இயக்கத்தின் தேவையை அவர் வலியுறுத்தினார். அதன் விளைவு தான் “இலங்கை இந்தியர் காங்கிரஸ்” என்கிற இயக்கத்தின் தோற்றம். 25-07.1939 ஆம் ஆண்டு இது தொடக்கப்பட்டது.  பாரத் சேவா சங்கம் நாடார் மகாஜன சங்கம், பாண்டிய வேளாளர் சங்கம், ஹரிஜன சேவா சங்கம் என்பவற்றின் இணைவே இலங்கை இந்தியர் காங்கிரஸ். அதன்படி மலையக மக்களுக்கான முதன் முறை ஒரு அரசியல் இயக்கம் தோற்றுவிக்கப்பட்டுச்  சரியாக இவ்வருடத்துடன் 80 ஆண்டுகள் நிறைவடைகிறது. அதன் ஸ்தாபகப் பொதுச்செயலாளராக இராஜலிங்கம் நியமிக்கப்பட்டார்.

காந்தி, நேரு ஆகியோரின் இலங்கை விஜயத்தின் போதெல்லாம் அவர்களைச் சந்தித்து வரவேற்பளித்தவர் அவர். அவர்களின் ஆசியுடனேயே பொதுச்செயலாளர் பதவி அவருக்கு வழங்கப்பட்டது. தனது பேச்சை உரைபெயர்ப்பதற்கு இராஜலிங்கத்தையே நேரு அழைப்பார்.

இலங்கை -இந்திய காங்கிரஸ் ஆரம்பத்தில் தோட்டத் தொழிலாளர்களையும் இலங்கை முழுவதும் வாழ்ந்த நகரச் சுத்தி தொழிலாளர்களையும் சாதியின் பெயரில் ஏற்க மறுத்தது. இந்திய மேட்டுக்குடி அதிகாரத்துவ அரசியலையே முதலில் முன்னெடுக்க தலைப்பட்டார்கள்.

பின்னர் கொழும்பு 04. பொன்சேகா பிளேஸ், சீயன்னா என்ற செட்டியார் வீட்டில் அமரர் நேரு தலைமையில் பெரிய விவாதமே இடம் பெற்றது. நேருவின் தலையீட்டால் இறுதியில் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது. பெருந்தொகை தொழிலாளர் வர்க்கத்தை ஒன்று கலக்கச் செய்யாமல் அரசியல் தலையீடு செய்ய முடியாது என்பது குறித்து அங்கு விரிவான உரையாடல் இடம்பெற்றது.

1948 ம் ஆண்டு இலங்கை சுதந்திரமடைந்த பின்னர் இலங்கை-இந்தியன் காங்கிரஸின் பெயர் மாற்றப்பட்டு இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸாக மாறியது.

இந்த இயக்கம் தான் 02.05.1954 இல் கம்பளையில் நடந்த  14வது மாநாட்டில் வைத்து “இலங்கை ஜனநாயகக் காங்கிரஸ்” என்றும், பின்னர் அது பிளவடைந்து 1954இல் ஜனநாயக தொழிலாளர் காங்கிரஸ், தொழிலாளர் காங்கிரஸ் என்பவை உருவாகி தனித்தனியாக இயங்கத் தொடங்கிய வரலாற்றை அறிவீர்கள்.

1940இல்“வாழ்விடத் தெரிவு பிரஜைகளைப் பதிவு செய்தல்” சட்டத்தை கொண்டு வந்தது இலங்கை அரசாங்கம். இச்சட்டத்தின் மூலம் மலையகத் தமிழர்கள் தாங்கள் எந்தப் பகுதி மற்றும் குடியிருப்புகளில் தங்கி வாழ்கின்றனர் என்பதைப் பதிவு செய்தல் வேண்டும். அது மட்டுமல்லாது அவர்களின் நடமாட்ட விஸ்தரிப்பும் இதன் மூலம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது. இச்சட்டத்தின் சில விதிகள் கடுமையாக்கப்பட்டு தீவிரமாக நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது.

உருள வள்ளித் தோட்ட ஹர்த்தால்
1946 ஆம் ஆண்டு அன்றைய காணி, விவசாய அமைச்சராக இருந்தவரும் பின்னர் இலங்கையின் முதலாவது பிரதமராக ஆன டீ.எஸ்.சேனநாயக்க நேவ்ஸ்மியர் (KINAVESMIRE) தோட்டத்தில் உள்ள தொழிலாளர்களை விரட்டிவிட்டு அங்கு சிங்களக் குடியேற்றத்தை ஏற்படுத்தினார். “நேவ்ஸ்மியர் ஜனபதய” என்கிற குடியேற்றம் உருள வள்ளித் தோட்டத்தையும் உள்ளடக்கியது. கேகாலை மாவட்டத்தில் யட்டியந்தோட்டையில் அமைந்துள்ளது இந்த உருள வள்ளித்த் தோட்டம். இந்த குடியேற்ற அக்கிரமத்தை எதிர்த்து மலையகத்தில் நிகழ்ந்த பெரும் ஹர்த்தால் போராட்டம் குறித்து அறிந்த நேரு இலங்கைக்குத் தனது கண்டனத்தையும், தீர்வுக்கான அழுத்தத்தையும் கொடுத்தார்.

இந்த ஹர்த்தால் பெரியளவு பேசப்பட்டது. இந்திய அரசாங்கத்தின் கவனத்துக்குக் கொண்டுவரப்படும்வரை இந்த ஹர்த்தால் பங்களித்திருந்தது. நேரு இது தொடர்பில் “த இந்து” பத்திரிகைக்கு அளித்த பேட்டியில் இப்படி குறிப்பிடுகிறார்.
“...இலங்கை அரசாங்கத்தின் இந்த குடியேற்றத்திட்டம் ஒன்றும் மோசமில்லை. அதுவொரு நல்ல திட்டம். அந்தத் திட்டத்தை நான் எதிர்க்கவில்லை. ஆனால் இந்த திட்டத்தில் இந்திய வம்சாவளியினர் புறக்கணிக்கப்படுகிறார்கள். எந்தவொரு ஒழுங்கான மாற்று எற்பாடுமின்றி பெருந்தொகை மக்களை அந்த நிலங்களிலிருந்து எந்தவொரு அரசாங்கமும் வெளியேற்ற முடியாது.
...ஒரு மாதத்துக்கு முன்னர் பொது வேலைநிறுத்தம் அங்குள்ள இந்தியர்களின் தொழிற்சங்கத்தால் தொடக்கப்பட்டது. பெரிய அளவிலானோர் கலந்துகொண்ட அந்த அமைதியான ஹர்த்தால் நீண்டகாலத்துக்குப் பேசப்படக்கூடிய வகையில் குறிப்பிடத்தக்கதொரு ஹர்த்தால்.
இந்தியர்களுக்கும் இலங்கையர்களுக்கும் இடையில் கசப்பை நாம் உருவாக்கிக்கொள்ளக் கூடாது. இந்த வேலைநிறுத்தங்கள் மற்றும் ஹர்த்தால்கள் தொடர்பில் இலங்கைக்கு பாரிய அழுத்தம் கொடுப்பது இந்தியாவுக்கு மிகவும் எளிதானது, ஏனெனில், கணிசமான அளவு இலங்கையின் பொருளாதாரம் இந்தியாவில் தங்கியிருக்கிறது. இலங்கை அரசாங்கத்தின் கொள்கைகளுக்கு எதிராக இலங்கை வாழ் இந்திய பிரஜைகளின் எண்ணங்களையும் மீறி சமீபத்தில் இலங்கை எதிர்கொண்ட நெருக்கடியின் போது இலங்கைக்கு உதவ இந்தியா உணவு அனுப்பியது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நாங்கள் இலங்கைக்கு ஒரு பெரிய அண்ணன் - அளவிலும் மற்றும் பொருளாதார நிலையில் பெரியவர்கள்...
ஆறு வருடங்களுக்கு முன்னர் அங்கு சென்றிருந்த போது கூட அவர்களோடு சண்டை பிடிக்கவோ, எச்சரிக்கவோ இல்லை. மாறாக நல்லெண்ணத்தையே வெளிக்காட்டினேன். ஆனால் இலங்கையில் இன்று நடப்பவை என்னை எரிச்சலடையச் செய்கிறது....”

நேருவின் இந்த நேர்காணல் வெளிவந்தது 4 நாட்களின் பின்னர் (14.07.1946)  நேருவின் தொடர்பாளர் அரியநாயகத்துக்கு எழுதிய கடிதத்திலும் இந்தப் போராட்டம் பற்றியும், உரிய வசதிகள் அவர்களுக்குச் செய்து கொடுக்கப்படாமல் அவர்களை அங்கிருந்து வெளியேற்ற விடக்கூடாது என்பதையும் அழுத்தமாகத் தெரிவித்திருக்கிறார்.

01.07.1947 அன்று அரச சபையில் நேவ்ஸ்மியர் சிக்கல் குறித்து உரையாற்றிய சேனநாயக்க இது பத்தாண்டுகளாக இழுபறிபட்டுவரும் பிரச்சினை என்றார். இந்தியாவிலிருந்து வந்து குடியேறியவர்கள் அந்த நிலத்திற்கு உரித்துடையவர்கள் அல்லர் என்றும் அவர்களுக்கு உள்ளூர் கிராமிய குழு உறுப்பினர்களைத் தெரிவு செய்வதற்குக் கூட வாக்குரிமை அற்றவர்கள் என்றும் வாதிட்டார்.

நேவ்ஸ்மியர் பிரச்சினை இலங்கை இந்திய உறவில் இந்தக் காலப்பகுதியில் கணிசமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவே செய்திருக்கிறது.

நேரு 30.09.1046 அன்று பொதுநலவாய திணைக்களத்தின் செயலாளருக்கு இது குறித்து எழுதியதுடன் அக்கடிதத்தில் இந்தியத் தொழிலாளர்களுக்கு எதிராக இலங்கை குற்ற வழக்கு தொடுத்திருப்பதன் அதிருப்தியையும் வெளியிட்டதுடன் இலங்கைக்கு இது குறித்து ஒரு தந்தியை அனுப்புமாறு அச் செயலாளரிடம் கேட்டுக்கொண்டுள்ளார்.

அங்கிருந்து வெளியேறாத தொழிலாளர்கள் மீது குற்றவியல் வழக்குத் தொடுத்தது அரசாங்கம். தீர்ப்பு தொழிலாளர்களுக்கு பாதகமாகவே அமைந்தது. பின்னர் பாதிக்கப்பட்ட தொழிலாளர்களில் ஒருவரான சின்னசாமி செல்வநாயகம் பிரித்தானிய பிரிவிக் கவுன்சிலுக்கு மேன்முறையீடு செய்தார். அத் தீர்ப்பின்படி  செல்வநாயகத்தின் மீதான் தண்டனையைத் தள்ளுபடி செய்தது. சிங்கள பௌத்த பேரினவாதம் மலையக மக்களின் எதிர்கால வாழ்வைக் குழிதோண்டிப் புதைக்க இந்தப் போராட்டமே அவர்களைத் தூண்டியிருந்தது.

நான்காவது பயணம்
1950 ஜனவரி 8-15 வரையான நாட்களில் தங்கியிருந்த அவர் பொதுநலவாய நாடுகளின் மாநாட்டில் கலந்து கொள்ள வந்திருந்தார். ஜனவரி 12 அன்று இலங்கைப் பல்கலைக்கழகத்தில் முக்கிய உரையொன்றையும் ஆற்றினார்.

ஐந்தாவது பயணம்
1954 ஏப்ரல் 27-மே 03வரை அவர் தங்கியிருந்தார். கொழும்பில் 28 ஏப்ரல் முதல் மே 2 வரை நடந்த தென்னாசிய அரச தலைவர்களின் மாநாட்டில் அவர் கலந்துகொண்டார்.
 நேருவின் 1957ஆம் ஆண்டு விஜயத்தின் போது “ஜெயந்தி மாவத்தை” என்கிற வீதியைத் திறந்து வைத்தபோது
18.05.1957  பிரதமர் பண்டாரநாயக்கவினால் அனுராதபுரத்திலுள்ள புத்தர் சிலை காண்பிக்கப்பட்ட போது... இந்த சிலை அவரை எந்தளவு பாதித்தது என்பது பற்றி அவரது குறிப்புகளில் உள்ளன
இலங்கையில் புத்த ஜெயந்தி கொண்டாட்டங்களையிட்டு 18.05.1957 அன்று அனுராதபுரத்தில் புத்தர் சிலையைத் திறந்து உரையாற்றிய நேரு. அருகில் பிரதமர் பண்டாரநாயக்கவும், இந்திரா காந்தியும்.
ஆறாவது பயணம்
1947 ஆம் ஆண்டு சுதந்திர இந்தியாவின் பிரதமரான பின்னர் நேரு தனது மகள் இந்திராவுடன் இலங்கை விஜயம் மேற்கொண்டிருந்தார். இந்த விஜயம் 1957 மே 17-20 திகதிகளில் நிகழ்ந்தது. இலங்கைப் பிரதமரின் சிறப்பு அழைப்பின் பேரில் புத்த ஜெயந்தி கொண்டாட்டங்களுக்காக வந்திருந்த அவர் மகள் இந்திராவையும் அழைத்துக்கொண்டு அனுராதபுரத்துக்கு இலங்கைப் பிரதமர் பண்டாரநாயக்கவுடன் உற்சவங்களுக்காகச் சென்றார். கண்டிக்கும் இந்தப் பயணத்தில் சென்றிருந்தார்.

இது ஒரு அரசியல் மற்றும் ஆன்மீக விஜயமாக அமைந்தது. புத்த ஜயந்தியின் 2500 ஆண்டைக் கொண்டாடும் முகமாக நேருவுக்கு இலங்கை அரசு அழைப்பு விடுத்தது. இதன் போது அனுராதபுரத்திற்கு விசேட ரயிலில் பயணம் செய்த நேரு, அங்கு ஜயந்தி மாவத்தை எனும் புதிய நகரத்தையும் திறந்து வைத்தார். அங்கு தான் புத்த ஜயந்தி நிகழ்வின் பிரதான நிகழ்வுகள் எற்பாடாகியிருந்தன.

ஏழாவது இறுதிப் பயணம்
1962 ஒக்டோபர் 13-16 வரையான விஜயமே இலங்கைக்கான அவரின் இறுதி விஜயம். “பண்டாரநாயக்க நினைவு ஆயுள்வேத ஆராய்ச்சி நிலையத்தை” திறந்துவைப்பதற்காக அவர் அழைக்கப்பட்டிருந்தார். இந்திய வம்சாவளியினர் பற்றிய பிரச்சினைகளைப் பற்றி இரு தரப்பு புரிதலை எட்டுவதற்கான பேச்சுவார்த்தையில் அவர் ஈடுபட்டார்.

நேருவின் காலப்பகுதியில் இலங்கை வாழ் இந்திய வம்சாவளியினருக்குக் குறைந்தபட்சம் இருந்த பாதுகாப்பு அதன் பின்னர் அற்றுப்போனது என்பது உண்மையே. இதே காலப்பகுதியில் இலங்கை இந்திய வம்சாவளியினரின் வாக்குரிமையைப் பறித்து, பிரஜாவுரிமையும் பறித்து, நாடற்றவர்களாக்கி, அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தை மோசமாக இல்லாமல் செய்து, சிங்களக் குடியேற்றங்களைத் தோட்டங்களில் மேற்கொண்டு அவர்களை விரட்டியடித்ததும் நிகழ்ந்தது. இந்தியாவின் பொறுமையை அதிகமாக சோதித்த காலம் காலம் இது. இலங்கையைப் பகைத்துக்கொள்ளாமலும் அதே வேளை காரியங்களை நிதானமாகவும், இராஜதந்திரமாகவும் அணுகவேண்டும் என்பதில் அவர் உறுதியாக இருந்தார்.

நேருவின் காலப்பகுதியில் நேருவுக்கும் இலங்கை பிரதமர் கொத்தலாவலவுக்கும் இடையில் நிகழ்ந்த ஒப்பந்தத்தின் பின்னணியை இந்த வரிசையில் பதிவு செய்வது அவசியம்
புகைப்படத்தில் கொத்தலாவலவுக்கு அடுத்ததாக இருப்பவர் நேரு
"நேரு – கொத்தலாவல" ஒப்பந்தப் பின்னணி
இலங்கை வாழ் இந்திய வம்சாவளியினரின் குடியுரிமை பற்றிய பிரச்சினையைப் பற்றி 1953ஆம் ஆண்டு லண்டனில் ஒரு பேச்சுவார்த்தை நிகழ்ந்தது. 1953 யூன் மாதம் 3-9 வரையான நாட்களில் லண்டனில் நிகழ்ந்த பொதுநலவாய நாட்டுத் தலைவர்களின் மாநாட்டில் கலந்துகொண்டிருந்த போதே நேருவும், டட்லியும் இந்தப் பேச்சுவார்த்தையை மேற்கொண்டிருந்தனர். அதன்படி இந்தியா 3 லட்சம் பேரை ஏற்க வேண்டும் என்றும், மற்றவர்களுக்கு இலங்கை குடியுரிமை வழங்க வேண்டும் என்றும் ஒப்பந்தம் பேசப்பட்டது. இதில் 3 லட்சம் மக்களை கட்டாயமாக நாடு கடத்த நேரிடும்  என்றும் டட்லி தரப்பில் தெரிவிக்கப்பட்டது. இதை அன்று நேரு ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்ததால் அவ்வொப்பந்தம் கைச்சாத்திடப்படவில்லை.

17.10.1953 அன்று பிரதமர் நேருவிடமிருந்து ஒரு அழைப்பு வந்தது. இந்திய-இலங்கைப் பிரச்சினைகள் குறித்து சேர் ஜோன் கொத்தலாவலவுடன் உரையாடுவதற்கான அழைப்பு அது. அதன்படி 1954 ஜனவரி சந்திக்கலாம் என்று முடிவானது.

இந்தக் காலப்பகுதியில் இந்திய வம்சாவளியினரின் பிரச்சினையை “இந்திய இலங்கை பிரச்சினை” என்றே இரு நாட்டுத் தலைவர்களும் விழித்தார்கள். நேருவின் கடிதத்தில்

“It is possible that Sir John might visit Delhi some time in the future for a discussion of the lndo-Ceylonese problem.” (17.10.1953 கடிதத்தில்) என்கிறார்.

அந்தளவு இலங்கைக்கும் இந்தியாவுக்கும் இடையிலான பிரதான “பிரச்சினை”யாகத் தான் இது சூடு பெற்றிருந்திருக்கிறது என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்.

இந்த ஒப்பந்தம் குறித்து கொத்தலாவல தனது சுயசரிதையில் (1956) இப்படி எழுதுகிறார்.

“துரதிர்டவசமாக அந்நிய முதலாளிகள் எங்கள் செலவிலேயே பெருமளவு எங்கள் நிலங்களைக் கொண்டு பொருளீட்டியுள்ளனர் . எங்கள் அனுமதியின்றி இந்திய தொழிலாளர்களை இறக்குமதி செய்திருக்கின்றனர்.

இலங்கையிலிருக்கும் 9 லட்சம் இந்திய பிரஜைகளைக் குறைக்காவிட்டால் எங்கள் மக்கள் பிச்சையெடுப்பதிலிருந்தும், இலங்கையர் என்கிற அடையாளத்தை இழப்பதிலிருந்தும் மீட்க முடியாத அபாயம் இருக்கிறது.

இந்தியத் தொழிலாளர்களை நாடு கடத்தவேண்டும் என்று அன்றைய அரசாங்க சபையின் தலைவர் சேர் பாரொன் ஜெயதிலக்கவுடன் உரையாடினேன். அவர் அதனைக் கண்டுகொள்ளவில்லை. பின்னர் திறைசேரிக்குப் பொறுப்பான பிரிட்டிஷ் அதிகாரியான எச்.ஜே.ஹுக்ஸ்ஹம் (H. J.Huxham) என்னுடைய திட்டத்துக்கு ஆதரவளித்தார்.  14 வருடகாலமாக சாத்தியமாகாத எனது திட்டத்தை நான் பிரதமாரானதும் நேரு/கொத்தலாவல ஒப்பந்தத்தின் மூலம் நிறைவேற்றிக் கொண்டேன்.”

இந்த ஒப்பந்தத்தைச் செய்து கொள்வதற்கான குழுவில் முன்னாள் பிரதமர் டட்லி சேனநாயக்காவும், எதிர்க்கட்சித் தலைவராக இருந்த எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டீ.பண்டாரநாயக்கவும் இருந்தார்கள்.

18.01.1954 அன்று செய்துகொள்ளப்பட்ட நேரு - கொத்தலவால ஒப்பந்தத்தின்படி 1955 ஆம் ஆண்டுக்குள் இந்திய வம்சாவளி மக்களைப் பதிவு செய்வதாக இலங்கை அரசு ஒப்புக்கொண்டது. ஆனால் மலையக தமிழ் மக்களுக்கு பிரஜா உரிமை வழங்க இலங்கை அரசு எந்த முயற்சியும் மேற்கொள்ளவில்லை என்பது மட்டுமல்லாது, நேரு காலமான பின்பு, இந்திய வம்சாவளியினரை இந்தியாவிற்குத் திருப்பி அனுப்புவதிலேயே இலங்கை கவனமாக இருந்தது.

சிங்களவர்களாக மாற வேண்டும்?
நேரு-கொத்தலாவல ஒப்பந்தத்தின் பிரகாரம் மலையகத் தமிழர்கள் சிங்களம் கற்று சிங்களவர்களோடு ஒன்று கலந்திட வேண்டும் என்று ஒரு ஏற்பாடு இருந்ததாக இன்றும் பல சிங்கள தேசியவாதிகள் எழுதியும், பேசியும் வருகிறார்கள்.  இது பற்றி பலர் கட்டுரைகளையும், நூல்களையும் சிங்களத்தில் வெளியிட்டுள்ளனர். அவர்களில் ஹரிச்சந்திர விஜேதுங்க முக்கியமானவர்.

அவர் எழுதிய நூல்களில் ஒன்று “நேரு - கொத்தலாவல ஒப்பந்தத்தை அமுல்செய்” (නේරු-කොතලාවල ගිවිසුම ක්‍රියාත්මක කරමු - 1993) என்கிற நூல். இந்த நூல் அடிப்படையில் இந்திய வம்சாவளி மக்களுக்கு எதிராக எழுதப்பட்ட வன்மம் நிறைந்த நூல். பல ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் இந்தியர்களை விரட்டும் கருத்தை மீள அரசியல் தளத்தில் பேசுபோருளாக்கியவர்.

இதே கருத்தை மேலும் பலர் இன்னமும் எடுத்துச் செல்கின்றனர். ஆனால் ஒப்பந்தத்தில் அப்படி ஒரு ஏற்பாடும் இல்லை என்பது தான் உண்மை.

நேருவும் இலங்கையும் (Nehru and Sri Lanka) என்று 2002 இல் வெளியான ஒரு நூலில் இலங்கையுடன் அவர் மேற்கொண்ட பெரும்பாலான ஆவணங்களும் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. அதில் நேரு-கொத்தலாவல ஒப்பந்தம் மட்டுமன்றி அதனோடு சம்பந்தப்பட்ட இன்னும் பல கடிதங்களும், இந்திய அரசாங்க அறிக்கைகளும் உள்ளடங்கியுள்ளன. அதில் எங்கும் இப்படி ஒரு ஏற்பாடு பற்றி குறிப்பிடப்படவில்லை.

மலையகத் தமிழர்கள் தமது நிலங்களையும், தொழில் வாய்ப்புகளையும் பறித்துக்கொண்டார்கள் என்கிற புனைவையும் ஐதீகத்தையும் தொடர்ச்சியாகப் பரப்பி வந்ததில் இன்று வரை அவர்களுக்கு எதிரான பாரபட்சமும் வெறுப்புணர்ச்சியும் பல்வேறு வடிவங்களில் நீடிக்கவே செய்கிறது.

நேரு இலங்கை இந்திய வம்சாவளி மக்களை மீள இந்தியாவுக்குத் திரும்பி வருவதை மறுத்தார் - எதிர்த்தார் என்கிற ஒரு பொதுக் குற்றச்சாட்டு இன்றும் உண்டு. ஆனால் அவர் இந்த விடயத்தில் சரியான தூரநோக்குடன் தெளிவாகவே இருந்தார் என்று தோன்றுகிறது.

இலங்கையிலுள்ள இந்திய வம்சாவழி மக்களைப் பற்றிய பிரச்சினை இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் எழுப்பப்பட்டபோது பிரதமர் நேரு இப்படிக் கூறினார். (9-4-1958).

"இந்திய வம்சாவளி மக்களின் பிரச்சினை இலங்கை அரசாங்கத்தின் பிரச்சினையாகும். ஏனென்றால் இந்த மக்கள் இந்தியாவின் குடிமக்கள் அல்லர். இவர்கள் இலங்கைக் குடிமக்களே. இது அவர்களின் பிரச்சினை. நம்முடைய பிரச்னை அல்ல. இலங்கையிலேயே பிறந்து அங்கேயே பல ஆண்டுகளாக வாழ்ந்த மக்களை அங்கிருந்து வெளியேறி இந்தியாவுக்குச் செல்லுமாறு கூறுவது ஏற்க முடியாதது. இதை ஓர் அரசியல் பிரச்சினையாகவோ, தகராறாகவோ கருதாமல் மனிதாபிமானப் பிரச்சினையாகக் கருதவேண்டும்.''

நேரு உயிருடன் இருக்கும் வரை அந்த ஒப்பந்தம் உரியபடி நடைமுறைப்படுத்தாது காலம் தாழ்த்தப்பட்டது.

1963 இல் சிறிமா சீனாவுடன் செய்துகொண்ட கடற்படை ஒப்பந்தம் இந்தியாவை முகம் சுளிக்கச் செய்தது. இந்திய – சீன எல்லைச் சண்டையிலும் சீன ஆதரவு நிலைப்பாட்டை இலங்கை எடுத்திருந்தது. இந்தியாவின் எதிரியைத் தனது காலடியிலேயே கொண்டு வந்து சேர்த்தது போன்ற சம்பவங்களால் இலங்கையை சரிகட்டும் தேவை இந்தியாவுக்கும் இருந்தது.

1963ஆம் ஆண்டு இரு பிரதமர்களுக்கிடையே ஒரு சந்திப்பை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று ஸ்ரீமாவோ பண்டாநாயக்க நேருவுக்கு வேண்டுகோள் விடுத்தார். ஆனால் நேரு 27.05.1964 அன்று மாரடைப்பால் இறந்து போனார். அதனைத் தொடர்ந்து புதிய இந்திய பிரதமர் லால்பகதூர் சாஸ்திரிக்கும் ஸ்ரீமாவோ பண்டாநாயக்காவுக்குமிடையே பேச்சுவார்த்தைகள் ஆரம்பமாகின. 22.10.1964 இல் சிறிமாவும் டி.பி.இலங்கரத்ன, பீலிக்ஸ்.ஆர்.டி.பண்டாரநாயக்க, என்.கியூ.டயஸ் ஆகிய அமைச்சர்களுடன்  இந்தியாவுக்கு விரைந்தார். ஒருவார காலம் அவர்கள் தங்கியிருந்து தொடர் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி 29.10.1964 இல் செய்துகொள்ளப்பட்டது தான் சிறிமா – சாஸ்திரி ஒப்பந்தம்.

இந்திய வம்சாவளியினரை இந்தியாவுக்கு திருப்பியனுப்பிவிடும் நோக்கத்தை சட்டப்பூர்வமாக நிறைவேற்றிக்கொள்ள இலங்கை அரசு தொடர்ந்து செய்துவந்த நச்சரிப்பில் தான் அந்த ஸ்ரீமாவோ- சாஸ்திரி ஒப்பந்தம் உருவானது. யாரையும் கட்டாயப்படுத்தி இந்தியாவுக்கு திருப்பியனுப்பக்கூடாது என்கிற நிலைப்பாடு கொண்டிருந்த நேரு 1964ல் காலமானதையடுத்து இந்தியப் பிரதமராக லால் பகதூர் சாஸ்திரி இந்திய வம்சாவளி மக்களைப் பொறுப்பேற்க சம்மதித்தார்.

இந்த அரசியல் அதிகார பீடங்கள் தமக்குள்ள செய்துகொண்ட இந்த உடன்பாடுகளில் சம்பந்தப்பட்ட மக்களின் எந்த அபிலாஷைகளும் கணக்கிற் கொள்ளப்படவில்லை. அரசியல் தலைவர்களால் வலுக்கட்டாயமாக இந்த உடன்படிக்கைகள் திணிக்கப்பட்டன.

மலையக அரசியல் வரலாற்றை ஆராய்பவர்கள் நேருவின் வகிபாகத்தை மேலும் விரிவாகவும், காய்தல் உவத்தல் இன்றியும் மீளாய்வுக்கு உட்படுத்துவது முக்கியம். ஏனென்றால் இந்தக் காலப்பகுதியின் முக்கியத்துவம் அப்படி.

உசாத்துணை:
  1. Gopalakrishna Gandhi - Nehru and Sri Lanka - A collection of Jawaharlal Nehru's speeches and writings covering three decades - Vishva Lekha. - Sri Lanka – 2002
  2. சாந்தசீலன் கதிர்காமர் – “யாழ்ப்பாண இளைஞர் காங்கிரஸ்” – குமரன் புத்தக இல்லம் - 2012
  3. 10.07.1946அன்று The Hindu பத்திரிகையில் வெளியான நேருவின் இந்த நேர்காணலானது “Selected works of Jawaharlal Nehru - Volume 15, A Project of the Jawaharlal Nehru Memorial Fund - Published by Sujit Mukherjee – 1982” என்கிற தொகுப்பில் பிற்காலத்தில் வெளியானது
  4. “Selected works of Jawaharlal Nehru - Volume 15, A Project of the Jawaharlal Nehru Memorial Fund - Published by Sujit Mukherjee – 1982 (P – 549-550)
  5. BRITISH DOCUMENTS ON THE END OF EMPIRE - Series B Volume 2, Sri Lanka - Editor KM DE SILVA - Part 11 - TOWARDS INDEPENDENCE - 1945--1948, Published for the Institute of Commonwealth Studiesin the University of London (P-220)
  6. Selected Works of Jawaharlal Nehru, Second Series, Volume 01 - General editor, Shri S. Gopal - A Project of the Jawaharlal Nehru Memorial Fund - 1984
  7. Gopalakrishna Gandhi - Nehru and Sri Lanka - A collection of Jawaharlal Nehru's speeches and writings covering three decades - Vishva Lekha - Sri Lanka – 2002 (இந்த நூலைத் தொகுத்தவர் மகாத்மா காந்தியின் பேரன் கோபாலகிருஷ்ண காந்தி. அவர் இலங்கையில் இந்தியாவுக்கான உயர்ஸ்தானிகராக 2000-2002 காலப்பகுதியில் கடமையாற்றியவர்)
நன்றி - காக்கைச் சிறகினிலே

 

இணைந்திருங்கள்


Followers

Support : Copyright © 2013. நமது மலையகம் - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates