Headlines News :

காணொளி

சுவடி

இனவாதிகள் எரித்த புத்தரின் பாதம் - (83 இனப்படுகொலையின் 35 வருட நினைவாக) - என்.சரவணன்

இலங்கை சினிமா வரலாற்றின் இனத்துவ முகம்


83 கலவரத்தில் தமிழ் சினிமாக்கலைஞர்களின் வாழ்க்கையை மாத்திரமல்ல சிங்கள சினிமாத்துறைக்கும் பெரும் இழப்பை ஏற்படுத்தினார்கள் இனவாதிகள். இலங்கையின் சிங்களத் திரைப்படத்துறையை (இலங்கைக்கே திரைப்படத்துறையை) உருவாக்கி அறிமுகப்படுத்தியது சிங்களவர்கள் அல்லர். தமிழர்களே. சிங்கள சினிமாத்துறையை ஆரம்பித்து வைத்தது மட்டுமன்றி அதனை ஆரம்பத்தில் வளர்ப்பதிலும் முக்கிய இடத்தை தமிழர்கள் வகித்தார்கள். இலங்கையின் முதலாவது பேசும் திரைப்படமான “கடவுனு பொரொந்துவ” (உடைந்த வாக்குறுதி) 1947 ஜனவரியில் வெளிவந்தது. அதில் நடிகர்கள் பலர் சிங்களவர்களாக இருந்தாலும் அதனை உருவாக்கியவர்கள் தமிழர்களே. அதுவரை இந்தியாவில் தயாரிக்கப்பட்ட இந்தி, தமிழ் திரைப்படங்களே ஆக்கிரமித்திருந்தன.

வரலாறு

“கடவுனு பொரொந்துவ” திரைப்படத்தைத் தயாரித்த எஸ்.எம்.நாயகம் (சுந்தரம் மதுரநாயகம்) மதுரையில் சோப்பு கம்பனி வைத்திருந்த வர்த்தகர். அவருக்கு தனியான திரைப்பட ஸ்டூடியோவும் திருப்பரங்குன்றத்தில் இருந்தது. அதில் அவர் ஏற்கெனவே திரைப்படங்களை உருவாக்கியிருந்தார். அவரின் தயாரிப்பில் 1946இல் உருவான “குமரகுரு” என்கிற திரைப்படத்தை இயக்கியவர் பெங்காலியரான ஜோதிஸ் சின்ஹா. அத் திரைப்படம் இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற 1947 ஓகஸ்ட் 15 அன்று வெளியானது.

உலகின் முதலாவது திரைப்படம் 1895 இல் திரையிடப்பட்டது. அது பேசாத் திரைப்படமாகத்தான் (Silent movie) வெளிவந்தது. கிட்டத்தட்ட 50 வருடங்களுக்குப் பின்னர் தான் இலங்கையில் பேசும் பேசும் படத்தை மக்கள் கண்ணுற்றார்கள். 

ஆனால் 1925 இல் இலங்கையில் முதலாவது பேசாத் திரைப்படம் உருவாக்கப்பட்டது. அத்திரைப்படத்தின் பிரதான கதாநாயக பாத்திரத்தை ஏற்று நடித்தவர் கலாநிதி என்.எம்.பெரேரா (பிற்காலத்தில் லங்கா சமசமாஜக் கட்சியின் தலைவராக இருந்தவர்). அவருக்கு அப்போது 20 வயது தான். இலங்கையின் முதலாவது திரைப்படக் கதாநாயகன் அவர் தான். “ராஜகீய விக்ரமய” (ராஜரீக சாகசம் - Royal Adventure) என்கிற தலைப்பிலான அந்தத் திரைப்படத்தை இயக்கியவரும் தமிழகத்தைச் சேர்ந்த குப்தா என்கிற தமிழர் தான். அதனைத் தயாரித்தவர் டி.ஏ.நூர்பாய் என்கிற போரா சமூகத்தைச் சேர்ந்த முஸ்லிம் ஒருவர். நூர்பாய் அதுவரை வெளிநாடுகளில் இருந்து இலங்கைக்கு திரைப்படங்களை தருவித்து திரையரங்குகளுக்கு விநியோகித்து வந்த வர்த்தகர். இதில் உள்ள விசித்திரம் என்னெவென்றால் இலங்கையில் உருவாக்கப்பட்ட அந்த முதல் திரைப்படம் இலங்கையர் எவரும் பார்க்கும் பாக்கியம் கிடைக்கவில்லை. அது 1925 இல் பம்பாயிலும், சிங்கப்பூரிலும் காண்பிக்கப்பட்டது. இலங்கையில் திரையிடுவதற்காக கொணர்வதற்காக இருந்த வேளையில் வியாபார போட்டியின் காரணமாக அது பம்பாயில் எரிக்கப்பட்டுவிட்டது.

1901இலேயே முதன்முதலாக இலங்கையில் திரைப்படம் தனிப்பட்ட ரீதியில் காண்பிக்கப்பட்டது. அன்றைய ஆளுநர் வெஸ்ட்  ரிஜ்வே மற்றும் “இரண்டாவது போவர் யுத்த” கைதிகளுக்காகவும் காண்பிக்கப்பட்ட குறுந்திரைப்படம் அது. அதன் பின்னர் குறும் ஆவணப்படங்களாக போவர் யுத்த வெற்றி பற்றியும் விக்டோரியா இராணியின் மரணச்சடங்கு என்பவை இலங்கையில் வாழ்ந்த பிரிட்டிஷ்காரர்களுக்காக காண்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதன் பின்னர் சினிமாக்கொட்டகை அமைத்து “பயஸ்கோப்” காட்டும் முறை அறிமுகமானது. 1903 இலேயே நிலையான தியட்டர் “மதன் தியட்டர்” பேரில் உருவாக்கப்பட்டு இந்திய திரைப்படங்கள் திரையிடப்பட்டது.

கெப்பிட்டல் தியாட்டரின் உரிமையாளர் அன்றைய பிரபல முஸ்லிம் வர்த்தகரான எப்.டீ.பாரூக். சிங்களத் திரைப்படமொன்றை தயாரிக்கும் நோக்கில் பாம்பே பைனியர் பில்ம்ஸ் கொம்பனி என்கிற ஒன்றை 1938இல் உருவாக்கி ஷாந்தா என்கிற பெயரில் ஒரு திரைப்படத்தை உருவாக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டார். அத்திரைப்படத்தை ஒளிப்பதிவு செய்வதற்காக சிங்கள மேடை நாடக நடிகர்களை  பம்பாய்க்கு அழைத்துச் செல்லத் திட்டமிட்டிருந்தார். அதற்கிடையில் இரண்டாம் உலகப் போர் ஆரம்பித்து அந்த முயற்சி கைகூடாமல் போய்விட்டது.

1946இல் யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த எஸ்.துரைசிங்கத்தின் முயற்சியில் “லைலா மஜுனு” கதையைத் தழுவி “திவ்ய பிரேமய” என்கிற ஒரு திரைப்படத்தைத் தயாரிப்பதற்காக படக்குழுவுடன் மெட்ராஸ் புறப்பட்டார். படப்பிடிப்பு நடந்துகொண்டிருந்த போது இடைநடுவில் நிதித்தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டு அனைத்தும் ஸ்தம்பிதமானது. படக்குழுவினரும் சில நாட்களில் இலங்கை திரும்பிவிட்டனர். அத்தோடு அந்த முயற்சியும் நின்றுபோனது. அது அப்போதே வெளிவந்திருந்தால் அது தான் இலங்கையின் முதலாவது பேசும் சினிமாவாக இருந்திருக்கும். ஆனால் அது பின்னர் 1948 இல் வெளியானது.

தமிழர்களால் உருவாக்கப்பட்ட சிங்கள சினிமாத் துறை

எஸ்.எம்.நாயகத்தின் சிங்கள நண்பர்களின் பரிந்துரைக்கிணங்க அவர் 1947இல் “கடவுனு பொரொந்துவ” திரைப்படத்தை சித்திரகலா மூவிடோன் (Chitrakala Movietone) என்கிற திரைப்பட நிறுவனத்தின் பேரில் திருப்பரங்குன்றத்தில் இருந்த அவரது ஸ்டூடியோவிலேயே  முழுவதும் படமாக்கினார். இலங்கையில் இருந்து படக்குழுவினரை அவர் கப்பலில் ஏற்றிக்கொண்டு சென்றார்.  “கடவுனு பொரொந்துவ” திரைப்படத்தை ஜோதிஸ் சின்ஹாவைக் கொண்டு தான் எஸ்.எம்.நாயகம் தயாரித்தார். ஒளிப்பதிவை கே. பிரபாகர் செய்தார். மொகிதீன் பேக் மற்றும் தென்னிந்தியத் திரைப்படப் பாடகர்களான ஏ. எம். ராஜா, ஜிக்கி, ஜமுனாராணி, என். சி. கிருஷ்ணன் (என்.எஸ்.கிருஷ்ணன் தானா என்பதை உறுதிசெய்துகொள்ள முடியவில்லை) ஆகியோர் பாடல்களைப் பாடியிருந்தனர். 12 பாடல்கள் இடம்பெற்றிருந்தன.

திரைப்படத்திற்கு ஆர். நாரயண ஐயர் இசையமைத்திருந்தார். அவருக்கு உதவியாளராக ஆர்.முத்துசாமி பணியாற்றினார். (ஆர்.முத்துசாமி அப்சராஸ் இசைக்குழுவின் தலைவர் மோகன்ராஜின் தகப்பனாவார்.) ஆர்.முத்துசாமி பின்னர் இலங்கையில் வெளியான பல சிங்களத் திரைப்படங்களுக்கு இசையமைத்தார்.

இந்தத் திரைப்படத்தின் முதலாவது காட்சி கிங்ஸ்லி தியட்டரில் காண்பிக்கப்பட்டபோது அன்றைய முதன்மை அமைச்சராகவும் பிற்காலத்தில் இலங்கையின் முதலாவது பிரதமராகவும் ஆன டீ.எஸ்.சேனநாயக்கவின் தலைமையில் பல முக்கிய பிரமுகர்கள் கலந்துகொண்டார்கள்.

கிங்க்ஸ்லி தியட்டரில் "கடவுனு பொரொந்துவ" முதற் காட்சிக்குப் பின் எஸ்.எம்.நாயகம் அவர்களுடன் கலைஞர்கள் - 21.01.1947
கிங்ஸ்லி தியேட்டரில் அப்போது 127 நாட்கள் ஓடியது. அதுபோல ஜிந்துப்பிட்டி டோக்கீஸ் (பிற்காலத்தில் முருகன் தியட்டர் என்று பெயர் மாற்றம் பெற்றது) தியட்டரில் 42 நாட்கள் ஓடியிருக்கிறது. மைலன் தியட்டரில் 28 நாளும், மருதானை நியூ ஒலிம்பியா மற்றும் நாடெங்கிலும் அப்போது இருந்த பல தியட்டர்களிலும் காண்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

எஸ்.எம்.நாயகம் ஆரம்பத்தில் குமரகுரு (1946), தாய் நாடு (1947) இரு தமிழ்த் திரைப்படங்களைத் தயாரித்ததன் பின்னர் எந்தவொரு தமிழ்த் திரைப்படங்களையும் தயாரிக்கவில்லை. ஆனால் 1960 ஆம் ஆண்டுக்கிடையில் மிகவும் பிரபலமான 8 சிங்களத் திரைப்படங்களைத் தயாரித்திருக்கிறார். 

இந்தத் திரைப்படத்தில் நடித்த பலர் முதலாவது என்கிற பெருமைக்கு உள்ளானார்கள். ருக்மணி தேவி இலங்கையின் முதலாவது திரைப்பட கதாநாயகி என்று அறியபடுவதை நீங்கள் அறிவீர்கள்.

சிங்கள சினிமாத்துறை நெடுங்காலமாக இந்தியாவின் தயவிலேயே இருந்துவந்தது. தொழில்நுட்பத்துறை ஸ்டூடியோ பின்னணி என அனைத்துக்கும் இந்தியாவுக்கு சென்றுதான் படத்தை முடித்தக் கொண்டுவந்தார்கள். பின்னணி இசை, இசைக்கலவை, படத்தொகுப்பு கூட அங்கேயே மேற்கொள்ளப்பட்டதால் தமிழ்நாட்டிலிருந்த பாடகர்களையே சிங்களத்தில் பாட கற்பித்து பாடவைத்தார்கள்.

முதலாவது திரைப்படம் தோன்றி முதல் 9 வருடங்கள் இந்தியாவில் தங்கியிருந்த சிங்கள சினிமாத்துறையை மாற்றினார் சமீபத்தில் மறைந்த லெஸ்டர் ஜேம்ஸ் பீரிஸ். 1956 இல் அவர் இயக்கிய “ரேகாவ” என்கிற திரைப்படத்தின் மூலம் தான் முதன் முறையாக இந்திய ஸ்டூடியோவை விட்டு விலகி இலங்கைக்கான சுதேசிய திரைப்படம் உருவாக்கப்பட்டது. 1956 என்பது “சுதேசியம்” என்கிற பேரில் நிகழ்ந்த இனத்துவ- மதத்துவஅரசியல் மாற்றங்களை இந்த இடத்தில் பொருத்திப் பாருங்கள்.

ஏற்கெனவே இலங்கையின் திரையரங்குகளில் ஆக்கிரமித்திருந்த தமிழ், இந்தி திரைப்படங்களால் கவரப்பட்டிருந்த நிலையில் தென்னிந்தியாவில் தயாரான சிங்களத் திரைப்படங்கள் சிங்கள மக்களின் இரசனையிலிருந்து அந்நியமாக இருக்கவில்லை. ஆனால் காலப்போக்கில் அவர்கள் தமது சுயத்தை அங்கு காணவில்லை என்பதை உணரத் தொடங்கினார்கள். தமது பண்பாட்டிலிருந்து விலகியிருப்பதை கண்டுகொண்டார்கள். அப்போது அவர்கள் சுதந்திரத்தையும் அடைந்திருந்தார்கள். தமக்கான சிங்கள அரசை நிறுவிக்கொண்ட சிங்கள சமூகம் தமது கலை - பண்பாட்டு அம்சங்களை மீள்கண்டுபிடிப்புக்கும், மீளுருவாக்கத்துக்கும் உள்ளாக்கினார்கள். சிங்கள சினிமாத்துறை நிமிர்வதற்கு சிங்கள பௌத்த அரச கட்டமைப்பு அனுசரணையாக இருந்தது. அது உள் நாட்டில் தமிழ் திரைப்படத்துறையொன்றின் தேவையையும் கண்டுகொள்ளவில்லை. சுதேசிய சினிமாத்துறை என்பது சிங்கள சினிமாத்துறை தான் என்கிற மனநிலை சர்வ சாதாரணமாக குடியிருந்தது.

மறுபுறம் சிங்கள சினிமாவைப் போலவே தமிழ் சினிமாத்துறைக்கான முயற்சியும் இராட்சத இந்திய சினிமாத்துறையின் உறபத்தியால் விழுங்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. உள்நாட்டு உற்பத்திச் செலவைக் கருத்திற்கொள்ளும்போது சந்தையில் ஏற்கெனவே விற்பனைக்கு விடப்பட்ட இந்திய திரைப்படங்களை திரையிடுவது எளிமையாகவும், இலாபகரமாகவும் இருந்தது. 70களில் சிறிமா அரசாங்கத்தால் இந்திய திரைப்படங்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட கட்டுப்பாடுகள் தான் ஈழத்து தமிழ் சினிமா கூட சற்று தலைநிமிர வாய்ப்புகளைத் திறந்தன. சிங்களத் திரைப்படங்களுக்கும் தான்.

முதலாவது தமிழ் திரைப்படம்

ஈழத்து தமிழ் சினிமாவுக்கான தேவையை உணர்ந்தபோது தமிழர் தரப்பில் அதற்கான பலமும், வளமும், அனுசரணையும் இருக்கவில்லை. இலங்கையின் முதலாவது சிங்கள சினிமாவை தயாரித்தவர் தமிழர் என்பதுபோல முதலாவது தமிழ்ப்படத்தை கிறேஷன் ஜெயமான்ன என்கிற சிங்களவர் ஒருவரே இயக்கினார். 1947 இல் வெளியான  “செங்கவுனு பிலிதுரு” (மறைந்திருக்கும் விடை), என்கிற அந்த திரைப்படம் தமிழ் மொழிமாற்று திரைப்படமாக “குசுமலதா” என்கிற பெயரில் 1951இல் வெளியானது. மொழிமாற்று என்பதால் அதை முதலாவது தமிழ் திரைப்படமாக பலர் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. ஆனால் அறிஞர் அண்ணா எழுதிய “வேலைக்காரி” நாவலைத் தழுவி “சமுதாயம்” என்கிற பெயரில் 1962இல் வெளிவந்த திரைப்படத்தையே இலங்கையில் வெளியான முதல் தமிழ் திரைப்படமாக கொள்ளப்படுகிறது. அதை இயக்கியவரும் ஹென்றி சந்திரவன்ச என்கிற சிங்களவர் தான்.

சுதந்திரத்துக்கு முன்னர் சிங்களத்திரைப்படத்துறை தென்னிந்திய தமிழ் திரைப்படத்துறையில் தங்கியிருந்தது போல பிற்காலத்தில் சுதந்திரமடைந்ததன் பின்னர் தமிழ் திரைப்பட உருவாக்கத்துக்கும், வளர்ச்சிக்கும் சிங்கள சினிமாத்துறையில் தங்கிருக்கும் நிலை ஏற்பட்டது.  தமிழ், முஸ்லிம் கலைஞர்கள் ஈழத்து சினிமாவில் பெரும்பங்கு வகித்த போதும் ஈழத்து திரைப்படங்கள் எதுவும் சிங்களத் திரைப்படத்துறையினரின் தயவின்றி வெளிவரவில்லையென்றே  கூற முடியும்.

இனப்பிரச்சினை கூர்மைபெற்று தமிழர் கலைகள், பண்பாட்டு வெளிப்பாடுகள் நசுக்கப்பட்ட காணாமால் ஆக்கப்பட்டதன் வரிசையில் முக்கிய இடத்தை ஈழத்து சினிமா அடைந்தது. அதன் மீளுருவாக்கத்துக்கு எந்த நாதியும் இல்லாமல் போனபோது அதை ஒரு பொருட்டாக கருதுவதற்கு சிங்களத் திரைப்படத்துறையோ, அரசோ தயாராக இருக்கவில்லை. இலங்கை சினிமா என்பது இன்றும் சிங்கள சினிமா என்கிற கருதுகோள் தான் நிறுவப்பட்டுள்ளது என்பதை சொல்லித் தெரியவேண்டியதில்லை.

எந்த திரைப்பட உருவாக்கமும் பல இனத்தவர்களின் பங்களிப்போடு தான் வெளிவரமுடியும் என்கிற கருத்தை இங்கு கேள்விக்குட்படுத்தவில்லை. மையப்பிரச்சினையாக இனப்பிரச்சினை கூர்மையடைந்த நாட்டில் இனத்துவம் கலக்காத எதுவும் இல்லை என்பதால் இலங்கை சினிமாவின் தோற்றம், வளர்ச்சி, எழுச்சி, வீழ்ச்சி என்பவற்றை இனத்துவ கண்ணாடிக்கூடாகக் காண்பதைத் தவிர்க்க முடியாது.

புறக்கோட்டை போதிமரச் சந்தி - 83
83 ஏற்படுத்திய அழிவு

சிங்கள சினிமாத்துறைக்கு பலத்த அடி 83 கருப்பு ஜூலை சம்பவம் என்கிறார் எழுத்தாளர் நாரத நிஷ்ஷங்க. சிங்கள – தமிழ் திரைப்படங்களின் விநியோகஸ்தகராக அறியப்பட்ட காலோ பொன்னம்பலத்தின் பொரல்லை காரியாலயம் எரிக்கப்பட்டபோது நான் கையறு நிலையில் துரதிர்ஷ்டமானவனாக இருந்தேன். அந்த வீதியில் எறியட்டிருந்த ஆரம்பகால அரிய சினிமா ரீல்களையும், போஸ்டர்களையும் என்னால் முடிந்த அளவு சேர்த்துக் கொடுத்தேன். சிங்கள திரைப்படத்துறையை ஆரம்பித்து, வளர்த்துவிட்டவர்கள் தமிழர்களே. ஆனால் நாடு பூராவும் உள்ள திரையரங்குகள் பல இனவாதத் தீயால் நாசமாக்கப்பட்டன. வெள்ளவத்தை சப்பாயர், தெஹிவள ட்ரியோ, நீர்கொழும்பு ராஜ், நாரஹென்பிட்டிய கல்பனா போன்ற திரையரங்குகளும் எரிக்கப்பட்டன” என்கிறார் அவர்.

சினிமாஸ் உரிமையாளர் கே.குணரத்தினம் தனது மகள் விஜயாவின் பெயரில் ஹெந்தலயில் நடத்தி வந்த பிரபல விஜயா தியட்டர் சிங்களத் திரைப்படங்கள் பலவற்றை காட்சிப்படுத்திய தியட்டர் அதை தீயிட்டு அளித்தது மாத்திரமல்ல அங்கே இருந்த “சங்தேசய”, “தீவரயோ”, “சண்டியா”, “சூர சௌரயா” போன்ற ரீல்கள் அழிக்கப்பட்டு இன்றைய சந்ததிக்கு மீண்டும் அதனைக் காணும் வாய்ப்பை இல்லாமல் செய்தார்கள் இந்தக் கலவரத்தில். இந்தத் திரைப்படங்களில் நடித்த காமினி பொன்சேகா பின்னொருகாலத்தில் ஒரு நேர்காணலில் இந்த சம்பவத்தை நினைவு கூர்ந்து கண்ணீர் விட்ட செய்தியையும் நாம் காண்கிறோம். விஜயா திரையரங்கு எரிந்து கொண்டிருந்தபோது அங்கு விரைந்த சிநிமாதுரயைச் சேர்ந்த விஜயகுமாரதுங்க, நீள் ரூபசிங்க, சரத் ரூபசிங்க, பெப்டிஸ் பெர்னாண்டோ, ரவீந்திர ரந்தெனிய போன்றோர் எஞ்சியவற்றை மீட்கப் போராடியிருக்கிறார்கள்.

83 இனப்படுகொலையின் போது சினிமாத்துறையும் எப்படி பாதிக்கப்பட்டது என்பதைப் பற்றி பல சிங்கள கலைஞர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளார்கள். “சிரிபத்துல” என்றால் “புத்தரின் பாதச்சுவடு” பொருள்.  (சிவனொளிபாதமலைக்கு சென்று வணங்குவது புத்தரின் பாதச்சுவடு என்று நம்பப்படும் "சிரிபத்துல" வைத் தான்)

"சிரிபத்துல" என்கிற பெயரில் 1978இல் சிங்கள பௌத்தர்களுக்கு ஒரு சிறந்த படத்தை இயக்கியவர் கே.வெங்கட். 83 கலவரத்தில் உயிருடன் கொளுத்தி கொல்லப்பட்டார். நிஷ்ஷங்க திவயின பத்திரிகையில் (19.03.2013) எழுதிய கட்டுரையில் “சக சினிமாத்துறை நண்பரான பாலித்த யசபால கே.வெங்கட்டை பாதுகாப்பாக தனது வீட்டில் வைத்திருந்தார். ஆனால் யசபால இல்லாத சந்தர்ப்பமொன்றில் கே.வெங்கட் வெளியே சென்ற சந்தர்ப்பத்திலேயே கொல்லப்பட்டார் என்கிறார் அவர்.

பிரபல சினிமாத்துறை அறிஞரான பேராசிரியர் சுனில் ஆரியரத்ன தனது “காந்தர்வ அபதான” என்கிற சிங்கள நூலில் இப்படி குறிப்பிடுகிறார்.
“1983 கலவரத்தில் ரொக்சாமி வசித்துவந்த ஹெந்தல வீட்டை சண்டியர்கள் தீயிட்டு அழித்தார்கள். பல சிங்களத் திரைப்படங்களுக்கு இசையமைத்தவர் ரொக்சாமி. சிரிபத்துல என்கிற பௌத்த திரைப்படம் உள்ளிட்ட மஹா ரே ஹமுவு ஸ்திரீய, நிலூகா, தமயந்தி, ஷீலா, கொப்பலு ஹன்ட போன்ற திரைப்பாங்களை இயக்கிய கே.வெங்கட் தெஹிவளயில் எரித்துக்கொல்லப்பட்டார். கலவரக்காரர்களிடமிருந்து உயிர்தப்பிய ரொக்சாமி தனது குடும்பத்தினரைக் காப்பாற்றிக்கொண்டு அகதி முகாம் வாழ்க்கையை அனுபவித்தார். அவரின் துறையைச் சேர்ந்த சிங்கள நண்பர்கள் அவரை மீட்டார்கள். சாமபலாகிப்போன அவரின் வீட்டை மீள கட்டி குடியேற்றினார்கள். ஆனால் அவர் இறக்கும்வரை அவரால் அந்த சம்பவத்தின் நினைவுகளில் இருந்து மீள முடியவில்லை”

பேராசிரியர் சுனில் ஆரியரத்ன “ரொக்சாமி – முத்துசாமி” என்கிற தலைப்பில் சிங்கள நூலையும் வெளியிட்டவர்.

பல சக தமிழ் சினிமாக் கலைஞர்களை காமினி பொன்சேகா காப்பாற்றிருக்கிறார். நாடெங்கிலும் இனவாதிகளால் அழிக்கப்பட்ட திரையரங்குகள் பலவற்றை மீள மீட்கப்படவில்லை. சில திரைப்பட உரிமையாளர்கள் நாட்டை விட்டு வெளியேறினார்கள். சிலர் சகலதையும் இழந்து வேதனையுடன் இறந்தே போனார்கள். சிலர் கையறு நிலையில் இந்தத் துறையில் இருந்து நீங்கினார்கள்.

83 இனப்படுகொலையின் போது சினிமாத்துறைக்கு ஏற்படுத்திய சேதமானது சினிமா என்கிற கலைக்கு ஊடாக இணைந்திருந்த மக்களையும் பிரித்து சின்னாபின்னமாக்கியது.


போதிமர நிழலில் எரிக்கப்பட்ட கே.வெங்கட்

அன்றைய நாள் பெரும் சலசலப்புடன் தான் ஆரம்பமானது. அவனின் வீட்டின் எதிரில் உள்ள வீதியில் இருந்தே அந்த சத்தங்கள் ஒலித்தன. எழுந்ததுமே அவனின் தாயார் வெளியில் போகவேண்டாம் என்று எச்சரித்தாள். ஆனாலும் கிட்டத்தட்ட 15 வயதையுடைய சிறுவனாக தாயாரின் சொல்லைக்கேளாமல் வீதியை நோக்கிச் சென்றான் அவன். அந்த வீதியில் பொல்லுகளையும், போத்தில்களையும் ஏந்திய மனிதக் கூட்டத்தினரை அவன் கண்டான். களுபோவிலை பகுதியைச் சேர்ந்த சண்டியர்கள் பலர் பௌத்த விகாரைக்கருகில் இருந்த அரச மர நிழலில் கூடியிருந்தார்கள். அவனது வீட்டில் இருந்து அந்த அரசமரம் கிட்டத்தட்ட 25-30 மீட்டர் தூரம் தான் இருக்கும். அந்த சண்டியர்கள் அந்த இடத்தைக் கடந்து சென்ற அனைவரையும் பரிசோதித்தார்கள். வாகனங்களையும் நிறுத்தி பரிசோதித்தார்கள். சிலரைத் தாக்கவும் செய்தார்கள். சிலரிடமிருந்து பணத்தைக் கொள்ளையடித்தார்கள். அவர்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள் என்பதை தெளிவாக அறிய முடியாத அளவுக்கு அங்கே சலசலப்பு மிக்க சத்தம் அந்த சூழலை நிறைத்திருந்தது.

அங்கே என்ன பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை அறிவதற்காக அவன் அந்த அரசமரத்தினருகில் சென்றான். பலரை கேள்வி கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். தமிழராக இருந்தார் தாக்கினார்கள். வாகனத்தையும் சேதப்படுத்தினார்கள். சிலர் அவர்களைக் கும்பிட்டுக். கெஞ்சினார்கள். தங்களுக்கு ஒன்றும் செய்ய வேண்டாம் என்று வேண்டினார்கள். ஆனால் அப்படி வேண்டுபவர்களை அவர்கள் கணக்கிலெடுக்கவில்லை. சிறுவனான அவனுக்கு நடப்பது என்னவென்று புரிந்தது. ஆனால் கையறு நிலையில் அவதானித்துக் கொண்டிருந்தான்.

பின்னேரம் தெஹிவள பக்கமிருந்து ஒரு வான் அங்கே வந்துகொண்டிருந்தது. அந்த வானில் ஒரு சாரதி மட்டுமே காணப்பட்டார். அந்த சாரதி குழப்பமடைந்திருந்தார். அந்த அரசமரத்திற்கு அருகிலுள்ள சிறு பாதைக்குள் வாகனத்தைத் திருப்பினார். அங்கேயும் சண்டியர்கள் குவிந்திருந்தனர். மீண்டும் அங்கிருந்து பிரதான பாதையை நோக்கி அவர் வாகனத்தைத் திருப்பினார். இத்தனையும் அந்த சிறுவனின் கண் முன்னால் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. அந்த சாரதி ஒரு தமிழர். வெள்ளை சட்டையும், வெள்ளை வேஷ்டியும் அணித்திருந்தார். நெற்றியில் திருநீறும் இருந்தது. சண்டியர்கள் இறங்கினார்கள். சாரதியை வண்டியில் இருந்து வெளியில் இழுத்துப் போட்டார்கள். அந்த சாரதி நடுத்தர வயதைத் தாண்டியவர். சண்டியர்களோ இளைஞர்கள். சாரதிக்கு இனி தப்பிக்க வழியில்லை. அவரைக் காப்பாற்றவும் அங்கு எவரும் வரப்போவதில்லை. அந்த சாரதி தன்னை விட பத்து இருபது வயது சிறியவர்களிடம் மன்றாடியதைக் அருகில் இருந்து கண்டான் அந்த சிறுவன்.

அந்த சாரதி நடுங்கியபடி தன்னை அறிமுகப்படுத்தினார். தான் தான் வெங்கட் என்றும் சினிமா இயக்குனர் என்றும் கூறினார். அந்த சண்டியர்கள் எதையும் காதில் உள்வாங்கவில்லை. வெங்கட் “சிரிபத்துல” திரைப்படத்தை இயக்கியது தான் தான் என்றும் கூறினார். அந்த திரைப்படத்தின் பாடல்கள் அடங்கிய கசட் கூட வாகனத்தில் இருக்கிறது என்றும் கெஞ்சிப்பார்த்தார். ஆனால் அவரால் அதற்கு மேல் பேச வாய்ப்பெதுவும் இருக்கவில்லை. பெரிய கல்லொன்று அவரின் தலையை வேகமாக வந்து தாக்கியது. அவர் இரத்தவெள்ளத்துடன் அந்த போதி மரநிழலில் சுருண்டு விழுந்தார். அவரின் வெள்ளை ஆடை இரத்தத்தால் துவைந்திருந்தது. அந்தக் கொலைகாரர்கள் அவரின் மீது எண்ணெயை ஊற்றினார்கள். அது மண்ணெண்ணெய் அல்லது பெட்ரோலாக இருக்கலாம். தடிகளையும், எரியக்கூடியவற்றையும் அவரின் மேலே போட்டு  தீயிட்டார்கள்.

அந்த உடல் தீயில் வெந்துகொண்டிருந்தது. சிறிதுநேரத்தில் அவரின் கைகள் வெந்த தடிகளைப் போல ஆகிக்கொண்டிருப்பதை அந்த சிறுவன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். இரவானதும் அந்த பாதகர்கள் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டார்கள்.

தொடர்ந்தும் எரிந்துகொண்டிருந்த அந்த உடலின் அருகில் சென்ற அந்த சிறுவன் அதனை உற்றுக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு அன்று இரவு நித்திரை வரவில்லை. தன் கண்முன்னே ஒரு உயிர் மன்றாடியதையும், துடிதுடிக்கச் சாகடிக்கப்பட்டதையும், உயிருடன் கருகி பொசுங்கியதையும் கண்டு பாதிக்கப்பட்டிருந்தான். அங்கிருந்த எவருக்கும் எந்தவித தீங்கும் இழைக்காத ஒருவருக்கு நேர்ந்த கொடுமையை அவனால் மறக்கவோ ஜீரணிக்க முடியவில்லை.

அடுத்த நாள் காலையில் அந்த போதி மர நிழலை நோக்கிச் சென்றான். அங்கே சாம்பலைத் தவிர வேறெதுவும் இருக்கவில்லை.  அந்த கொலைக்காக வருந்திய ஒரே ஒருவனாக அவன் மட்டுமே அங்கு எஞ்சியிருந்தான்.

அப்படி கொல்லப்பட்ட வெங்கட் இயக்கிய சிரிபத்துல திரைப்படத்தில் வெளிவந்த ஒரு பாடல் சிங்களவர்கள் மத்தியில் மிகவும் பிரசித்தமானது. அதைப் பாடியவர் மொகிதீன் பேக். அந்த பாடல் வரிகள் இப்படி தொடங்கும்...

“மினிசாமய் லொவ தெவியன் வன்னே மினிசாமய் லொவ திரிசன் வன்னே!”
(“மனிதனே உலகின் தெய்வமாகிறான் ... மனிதனே உலகின் மிருகமும் ஆகிறான்”)

அந்த சம்பவத்தின் நேரடி சாட்சி வேறு யாருமல்ல பிற்காலத்தில் சரிநிகர் பத்திரிகையின் கேலிச்சித்திரங்களை வரைந்தவரும், இன்றைய ராவய பத்திரிகையின் பிரதம ஆசிரியருமான டபிள்யு ஜனரஞ்சன. இந்தக் கதையை அவர் சொல்ல இன்னொரு எழுத்தாளர் எழுதி சிங்களப் பத்திரிகையில் வெளிவந்தது.

நன்றி - தினக்குரல்

உலக அழிவில் இந்தோனேசியாவின் வகிபாகம் - என்.சரவணன்

செம்பனை: உயிர்க்கொல்லி! உலகக்கொல்லி! – 6 

உலக செம்பனை எண்ணெய் சந்தையில் முதலிடம் வகிக்கிறது இந்தோனேசியா. உலகில் அதிகளவு செம்பனை எண்ணெயை பல நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்வது இந்தோனேசியா.

அங்கு 1870இல் ஒல்லாந்து முதலீட்டாளர்கள் நிலங்களை குத்தகைக்கு எடுத்து செய்றிய அளவில் மேலுக்கு தயாரிப்பை மேற்கொண்டனர். ஆனால் இந்தோனேசியாவின் சுமாத்திரா தீவுகளில் 1911இல் தான் முதன் முதலாக வர்த்தக நோக்கத்துக்காக இறப்பர் உற்பத்தியில் ஈடுபட்டிருந்த பெல்ஜியத்தைச் சேர்ந்த அத்ரியன் ஹல்லட் (Adrien Hallet) என்பவரால் செம்பனை எண்ணெய் உற்பத்திச் செய்கை ஆரம்பிக்கப்பட்டது.

இந்தோனேசியாவில் செம்பனைத் தொழிலை நம்பி 50 மில்லியன் மக்கள் வாழ்கின்றனர். கடந்த 2017 ஆம் ஆண்டு மாத்திரம் 18.6 பில்லியன் அமெரிக்க டொலர்களை அந்நிய செலாவணியாக இந்தோனேசியா பெற்றிருக்கிறது. இந்தோனேசியாவிலிருந்து செம்பனை எண்ணெயைக் கொள்வனவு செய்யும் நாடுகளின் பட்டியலில்முதலிடம் வகிப்பது இந்தியா. அடுத்ததாக ஐரோப்பிய நாடுகள், சீனா, பாகிஸ்தான் என்கிற வரிசையில் இறக்குமதி இடங்களை வகிக்கின்றன. உலக சமையல் எண்ணெயில் 30% வீதத்தை செம்பனை எண்ணெய் வகிக்கிறது.

உலகின் எச்சரிக்கை

உலக சுற்றுச்சூழல் நிறுவனமான கிரீன் பீஸ் அமைப்பு கடந்த ஏப்ரல் மாதம் வெளியிட்ட அறிக்கையில் மேகாகார்யா ஜெயராயா (Megakarya Jaya Raya) என்கிற பகுதியில் மாத்திரம் 4000 ஹெக்ராயர் பசுமைக் காடு 2015-2017க்கு இடைப்பட்ட காலப்பகுதிக்குள் செம்பனை உற்பத்திக்காக அழிக்கப்பட்டிருப்பதாக குற்றம் சாட்டியது. இதுபோன்ற கண்டங்களின் போதெல்லாம் இந்தோனேசியா மறுத்துவந்த அனுபவத்தின் காரணமாக கிரீன்பீஸ் அமைப்பு செட்டலைட் படங்களையும் ஆதாரங்களாக வெளியிட்டிருந்தது. உலகிலேயே காடழிப்புக்கும் முதன்மை காரணமாக எண்ணெய் உற்பத்தித்துறை ஆகியிருக்கிறது என்று கிரீன்பீஸ் நிறுவனத்தின் அறிக்கையில் குறிப்படப்பட்டுள்ளது.

அது மட்டுமன்றி சர்வதேச நிறுவனங்களும், பல உலக நாடுகளும் இந்தோனேசியாவை நிலைபேறான முறையில் செம்பனை உற்பத்தியை மேற்கொள்ளுங்கள் என்று கேட்டுக்கொண்டதுடன் நிபந்தனைகளையும் விதித்தன. அப்படி மேற்கொள்ளாவிட்டால் இறக்குமதியை நிறுத்துவோம் என்றும் எச்சரித்தன. அப்படியான எச்சரிக்கைகளை கண்டித்து முதலில் இந்தோனேசியா கருத்து வெளியிட்டாலும் பின்னர் ஏற்றுக்கொண்டது. ஆனால் அதன்படி செய்யவில்லை. மாறாக வழமையான உறபத்தியை மேற்கொள்வதும், அதனை பெருப்பிப்பதும், காடழிப்பு போன்றவற்றைத் தொடர்வதுமாக இருந்தது. இந்த போக்குதான் இறுதியில் ஐரோப்பிய நாடுகள் ஒன்றுகூடி ஐரோபிய பாராளுமன்றமும், ஐரோப்பிய ஒன்றியமும் 2020 இலிருந்து மட்டுப்படுத்தப்போவதாக முடிவுசெய்தது.

ஐரோப்பிய நாடுகளில் உள்ள பலசரக்குக் கடைகளில் ஏற்கெனவே 50% வீதமான பொருட்கள் பாமாயில் கலந்த பொருட்களாகவே இருக்கின்றன. அந்தளவு பாமாயிலில் தங்கியுள்ள நிலையில் பாமாயில் இல்லாத ஐரோப்பா என்பது பெரும் சவாலுக்குரிய ஒன்றே.

கூடவே சமீபத்தில் எரிபொருளுக்காக தயாரிக்கப்படும் செம்பனை எண்ணெயின் கழிவுகள் புதைக்கப்பட்டும், கடல்களில் கொட்டப்படும் போக்கையும் எதிர்த்த ஐரோப்பிய யூனியன் அதனைக் கட்டுப்படுத்தும் நோக்குடன் பெரும் வரியை அறிவித்தது. ஆனால் ஐரோப்பிய நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடர்ந்த இந்தோனேசியா அதற்கான தீர்வையை குறைத்துக்கொண்டது. அது இந்தோனேசியாவுக்கு கிடைத்த வெற்றி ஆனால் சூழலியலாலர்களுக்கு கிடைத்த தோல்வி.

உலக நாடுகளின் நிபந்தனைகளை இந்தோனேசியாவுடன் ஒப்பிடுகையில் மலேசியா கணிசமான அளவு ஏற்றுக்கொண்டதுடன் நடைமுறையிலும் ஓரளவு செய்து காட்டியிருக்கிறது. செம்பனை விடயத்தில் நிலைபேறான உற்பத்தியில் ஒப்பீட்டு ரீதியில் மலேசியா முதன்மை இடம் வகிக்கிறது என்றே கூறலாம்.

உலக அழிவில் இந்தோனேசியாவின் பங்கு

ஒவ்வொரு 25 செகண்டுகளுக்கும் ஒரு உதைப்பந்தாட்ட மைதானத்தின் அளவுக்கு செம்பனைக்காக காடுகள் அளிக்கப்படுகின்றன. 1990 - 2015 க்கும் இடைப்பட்ட 25 வருட காலத்துக்குள் இந்தோனேசியாவில்  மாத்திரம் 24 மில்லியன் ஹெக்ராயர் பசுமைக் காடு அழிக்கப்பட்டுள்ளது. கிட்டத்தட்ட இலங்கை போன்று நான்கு மடங்கு பரப்பளவு அது.

இந்தோனேசியாவின் 84 சதேவீத பசுமைக் காடுகளைக் கொண்ட நாடாக 1900 இல் இருந்தது. அதாவது கிட்டத்தட்ட 170 மில்லியன் ஹெக்ராயர் நிலம். நூறு ஆண்டுகளில் அது 100 மில்லியன் ஹெக்ரயர்களாக சுருங்கியிருக்கிறது.


செம்பனை உற்பத்திக்காக மட்டும் இந்தக் காடுகள் அழிக்கப்படவில்லை கடுதாசி உற்பத்திக்காகவும் கடந்த காலங்களில் பெருமளவு காடுகள் அழிக்கப்பட்டன. உலக கடுதாசி உற்பத்தியில் 11 இடத்தில் இந்தோனேசியா திகழ்கிறது.

மேலும் அதிக அளவில் காட்டுத்தீ நிகழும் நாடுகளில் ஒன்று இந்தோனேசியா. செம்பனை செய்கைக்காக காடுகளை அளிப்பதற்கும் இப்படி தீயிடுவது சர்வசாதாரணமாக இருக்கிறது. அதைவிட இந்த செம்பனை செய்கை நிகழும் இடங்களில் பெருமளவு தீ பரவி பெரும் சூழல் நாசத்தை எற்படுத்தியிருக்கிறது.


1997-1998 ஆண்டுகளில் இந்தோனேசியாவில் சுமாத்திரா, களிமந்தன் பகுதிகளில் ஏற்பட்ட தீ உலகிலேயே ஏற்பட்ட மிகப்பெரும் காட்டுத்தீயாகக் கருதப்படுகிறது. அருகில் இருந்த நாடுகளான மலேசியா, சிங்கப்பூர், புருனே, தாய்லாந்து, சீனா, வியட்நாம், பிலிப்பைன்ஸ் போன்ற நாடுகளும் கூட இதன் தாக்கத்தை அனுபவித்தன. புகைமண்டலம் பல மாதங்கள் சுற்றிலும் இருந்தன. மலேசியாவும் இத்தீயை அணைக்க தமது படைகளை அனுப்பி உதவியது. மலேசியாவின் பொருளாதாரத்திலும் அது பாதிப்பை செலுத்தியது. இறுதியில் 8 மில்லியன் ஹெக்ராயர் பகுதி தீக்கு இரையாகியது. இலங்கையின் பரப்பளவை விட அது அதிகம் என்பதைக் கவனித்திற்கொள்க. அப்படியென்றால் அது சூழலுக்கு ஏற்படுத்தியிருக்கக் கூடிய பன்முக விளைவுகளை எண்ணிப் பாருங்கள். 2.57 ஜிகா தொன் கார்பனை அந்தத் தீ இந்தச் சுற்றுச் சூழலில் விட்டுச் சென்றது என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது.

இவ்வளவு நிகழ்ந்தும் தற்போதைய செம்பனை உற்பத்தியை 2050 ஆகும் போது மூன்று மடங்காக பெருக்கும் திட்டத்தில் இறங்கியிருக்கிறது இந்தோனேசியா என்பது தான் கவலைக்கிடமான செய்தி. இது இந்தோனேசியாவை விட உலகைத் தான் பெரும் பாதிப்புக்கு கொண்டு செல்லப் போகிறது என்பது தான் முக்கிய சமிக்ஞை.

வருடாந்தம் இந்தோனேசியா எதிர்கொள்ளும் காட்டுத்தீ பற்றி “பற்றியெரியும் பருவகாலம்” (The Burning Season 2008) என்கிற ஒரு ஆவணப்படம் வெளியாகி பல சர்வதேச விருதுகளைக் குவித்தது.


காடழிப்பினால் உராங்உட்டான் குரங்குகளின் எண்ணிக்கை வேகமாக சரிபாதியாகக் குறைந்திருக்கிறது. 'உராங்உட்டான்’ என்றால் காடுகளின் மனிதன் என அர்த்தம். ஏனென்றால், இதன் 97 சதவிகித செயல்பாடுகள் அப்படியே மனிதனைப்போலவே இருக்கும். பாலூட்டுவதில் இருந்து கூட்டுக்குடும்பமாக வாழ்வது வரை அப்படியே மனிதனைப்போலவே வாழும். குரங்கு வகையிலேயே அதிக புத்திசாலி இனமாக கருதப்படுகிறது. காடுகளில் தீ வைப்பதால் வருடத்துக்கு 2,000 குரங்குகள் அழிந்துவிடுகின்றன. சுமாத்திரா தீவில் உராங்உட்டான் மொத்தமே 6,300 தான் இருக்கின்றன. அது வருடத்துக்கு 1,000 என்ற அளவில் அழிந்துவருகின்றன. இதே வேகத்தில் போனால், இன்னும் 10 ஆண்டுகளில் உரான்உட்டான் குரங்குகளே இருக்காது’ என்று அறிக்கைகள் வெளியிடப்பட்டுள்ளன.


இந்த காடழிப்பில் பிரதான பாத்திரத்தை வகித்தவர்கள் சுதேசிகள் அல்லர், மாறாக செம்பனை உற்பத்தியில் முதலிட்ட பல்தேசிய கொம்பனிகளே. அரசின் அனுசரணை மறைமுகமாக இதில் இருந்தாலும் சட்டவிரோதமாகவே பெரும்பாலும் காடழிப்பு மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன என்று அறிக்கைகள் விளக்குகின்றன.

இந்தோனேசியா வேகமாக ஜனத்தொகை பெருகும் நாடுகளில் ஒன்று, இன்னொரு பக்கம் காடழிப்புசார் பக்க விளைவுகள், எண்ணைக்கிணறுகள், நீர் மாசடைந்திருப்பது போன்ற பல்வேறு சிக்கல்களுக்கும் அந்நாடு முகல் கொடுக்கும் நிலையில் இந்த செம்பனைப் பணம் தான் நிலைமையை சமப்படுத்தும் என்று நம்புகிறது.

உலகில் அரிய உயிரினங்கள் வாழ்ந்த காடுகள் எரிக்கப்பட்டதால் பல உயிரினங்கள் அழிந்து போயின. அந்த உயிரினங்களின் வாழ்விடங்கள் அளிக்கப்பட்டதன் காரணமாக அங்கே சமநிலை பாதிக்கப்பட்டு பெருமளவு விலங்குகள் இடம்பெயர்ந்தன. அதுபோல அழிந்தும் போயின. செம்பனைக்கு எதிரான குரல்களில் இப்படி விலங்குகளின் அழிவு முக்கிய இடத்தை வகிக்கின்றன. இந்தோனேசியா இந்த விடயத்தில் அதிக கண்டனத்துக்கு உள்ளாகிவரும் நாடு.

நன்றி - தினக்குரல்

தமிழர் விடுதலைக்கு அர்ப்பணித்த சிங்கள பத்திரிகையாளர்கள் - என்.சரவணன்


தமிழ் மக்களின் விடுதலைக்காக இயங்கி பின் இன்று அழித்தொழிக்கப்பட்ட ஒரு பத்திரிகையைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ளப் போகிறோம்.

இலங்கையின் ஊடகங்கள் இனத்துவ ஊடகங்களாகத் தான் இயங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன என்பதை சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. இலங்கையிள் வெளிவரும் சிங்கள – தமிழ் தினசரிகளை எடுத்துப் பாருங்கள். ஒரே நாட்டில், அதே நாளில் வெளிவரும் பத்திரிகையின் செய்திகள் கட்டுரைகள் 90 சதவீதமாவது வேறுபட்டு இருப்பதைக் கவனிப்பீர்கள். இது ஒரு விசித்திரமாக இல்லையா? இரு வகை சிந்தனைப் போக்கையும், இரு வகை இரசனையையும், இருவகைத் தேவைகளையும், இரு வகை அபிலாசைகளையும் கொண்டதாக அவை இருப்பதை நீங்கள் காண முடியும்.

இனத்துவ கருத்தேற்ற விற்கும் செய்திகளுக்கும், கட்டுரைகளுக்குமே அந்தந்த இனம் சார்ந்த மொழிப் பத்திரிகைக்கு சந்தையில் கிராக்கி உண்டு என்கிற நிலை தோன்றி நெடுங்காலமாகிவிட்டன. ஆக தேசியவாதம், இனவாதமாகவும், பேரினவாதமாகவும், சமயத்தில் பாசிசமாகவும் கையாள்வதே சந்தையில் போட்டிமிக்க விற்பனை உபாயமாக ஆகியிருக்கிறது.

இலங்கையின் சிங்கள தேசிய தினசரி – வாரப் பத்திரிகைகளை தவிர்த்துப் பார்த்தால் மாற்றுப்பத்திரிகைகள் இதிலிருந்து சற்று விலகி இருப்பதைக் கவனிக்க முடியும்.

அந்த வகையில் ஆரம்பத்தில் ராவய, யுக்திய, லக்திவ, ஹிரு போன்ற பத்திரிகளின் தோற்றம் மாற்று சிந்தனைகளுக்கான களத்தையும், தேசிய நாளிதழ்கள் பேசாத விடயங்களை துணிச்சலுடன் பேசும் பத்திரிகைகளாக வெளிவந்தன. அவை இடதுசாரி பின்னணியைக் கொண்டவர்களால் நடத்தப்பட்டதும் அதன் சமூக பிரக்ஞைத்தனத்திற்கு காரணம் எனலாம். இதில் ஹிரு பத்திரிகையின் தோற்றத்தைப் பற்றி மாத்திரம் இங்கு குறிப்பிட விரும்புகிறேன். அதற்கு இன்னொரு காரணமுமுண்டு ராவய, யுக்திய ஆகியவை ஆரம்பத்தில் அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களால் தோற்றுவிக்கப்பட்டவை. லக்திவ போன்றவை ஊடக முதலாளிகளால் நடத்தப்பட்டவை. ஹிரு பத்திரிகை மக்களால் உருவாக்கப்பட்டது.

90 களில் தென்னிலங்கையில் வெளியான "லக்திவ" பத்திரிகை ஒரு சிறந்த சிங்கள மாற்றுப்பத்திரிகையாக வெளிவந்துகொண்டிருந்தது. பல நல்ல இடதுசாரி பத்திரிகையாளர்கள் அதில் இயங்கினார்கள். 1987-1989 காலபகுதியில் ஜே.வி.பி அழிக்கப்பட்ட நிலையில் அதிலிருந்த தலைமறைவுகுள்ளான ஜேவிபி தோழர்கள் இதில் இயங்கினார்கள். இதற்கூடாகத் தான் விமலசிறி கம்லத் என்று அன்று அழைக்கப்பட்ட இன்றைய விமல் வீரவன்சவும் இருந்தார். “லக்திவ”வை வெளியிட்டது ஒரு வியாபார நிறுவனம். பிரேமதாசவுக்கு சிம்ம சொப்பனமாக இருந்த அந்த பத்திரிகையின் முதலாளிக்கு பிரேமதாசவின் பினாமிகளுக்கு ஊடாக அழுத்தம் கொடுக்கப்பட்டது.

ஆசிரியர் குழுவில் இருந்தவர்கள் சளைக்காமல் அந்த முதலாளியோடு முரண்பட்டுக்கொண்டு பத்திரிகையைத் தொடர்ந்தார்கள். திடீரென்று ஒரு நாள் ஆசிரியர் குழுவுக்குத் தெரியாமல் அச்சகத்தில் வைத்து முக்கிய சில அரசியல் பக்கங்களை நீக்கிவிட்டு அதற்குப் பதிலாக விளம்பரப் பக்கங்களை நிரப்பி வெளியிட்டு விட்டார். அடுத்த நாள் அந்த ஆசிரியர் குழு முழுவதுமாக வெளியேறியது. இலங்கையின் வரலாற்றில் முழு ஆசிரியர் குழுவும் ஒரேயடியாக அவ்வாறு வெளியேறி முதல் சந்தர்ப்பம் என்று தான் கூற வேண்டும். சில மாதங்களில் அப்பத்திரிகையை வேறு வழியின்றி முதலாளி மூடிவிட்டார்.

வெளியேறியவர்கள் இலட்சியவாதிகளாக மட்டுமன்றி ஏழ்மைக்குப் பழக்கப்பட்ட பத்திரிகையாளர்களாகவும் இருந்தார்கள். அவர்கள் சம்பளத்துக்காக பணியாற்றும் பத்திரிகையாளர்களாக இருக்கவில்லை. மாறாக பத்திரிகை என்பது அவர்களின் அரசியல் ஆயுதமாக வரித்துக்கொண்டார்கள். வேறொரு பத்திரிகையை தொடக்குவதர்காக அவர்கள் மக்கள் முன் சென்றார்கள். வீதி வீதியாக உண்டியலில் பணம் சேர்த்தார்கள். மக்கள் கலைவிழா என்கிற மாபெரும் நிகழ்ச்சியொன்றை பெரும் மைதானமொன்றில் நடத்தினார்கள். பல மக்கள் இயக்கங்கள், பல்கலைக்கழக மாணவர்கள், இடது சாரி இயக்கங்கள் பல பூரண ஆதரவு வழங்கின. அது மாபெரும் விழாவாக அமைந்தது.

நம்புங்கள் அந்த உண்டியல் பணத்தைக் கொண்டு 1993 செப்டம்பர் 26 அன்று "ஹிரு" என்கிற பெயரில் ஒரு பத்திரிகையைத் தொடங்கினார்கள். அந்தப் பத்திரிகை தான் தலைமறைவு ஜேவிபியின் தளமாக இருந்தது. அப்போது இரகசியமாகவும், தலைமறைவாகவும் இருந்த பலர் சந்திக்கும் இடமாகவும், ஜேவிபியை மீள கட்டியெழுப்பும் தளமாகவும் அந்த அலுவலகம் இயங்கியது. பின்னாளில் ஜேவிபியின் தலைவர்களாக அறியப்பட்டவர்கள் ஆரம்பத்தில் சந்தித்துக்கொள்ளும் இடமாக அது இருந்தது. அந்த அலுவகத்துக்குத் தேவையான தளபாடங்களை பூஸா முகாமில் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்த இளைஞர்கள் செய்து அனுப்பினார்கள்.

எங்கள் “சரிநிகர்” பத்திரிகையின் அலுவலகம் அமைந்திருந்த கொள்ளுப்பிட்டி அலோ அவனியுவுக்கு அடுத்தத் தெருவில் தான் ஹிரு அலுவலகம் இருந்தது. பின்னேரங்களில் நான் அங்கே போய் விடுவேன். அங்கே வரும் ஆதரவாளர்கள் பலர் என்னைப் போலவே போகும் போது அரிசி, பால்மா, சீனி, பருப்பு, கருவாடு, தேயிலை போன்றவற்றை கொண்டுசென்று வழங்குவார்கள். அங்கேயே சமையலை முடித்துக்கொண்டு அங்கேயே தங்கி வாழ்ந்த பத்திரிகையாளர்கள் இருந்தார்கள். விமல் வீரவன்சவும் அங்கே தான் தங்கினார். பின்னேரங்களில் புரட்சிகர பாடல்கள் மட்டுமன்றி ஜனரஞ்சக பாடல்களையும் பாடி மகிழ்வோம். விமல் வீரவன்ச தமிழ் பாடல் பாடுவார் என்று கூறினால் இன்று பலர் வியப்பார்கள். நான் அதை அருகில் அமர்ந்து கேட்டு லயித்திருக்கிறேன். ரோஹித்த பாஷன கிட்டார் இசைப்பார். இரவு எங்களுக்கு பத்திரிகைகள் பாயாகும். பத்திரிகைக் கட்டுகள் தலையணையாகும். சில நாட்கள் கொள்ளுப்பிட்டி காலிவீதியில் நடந்தே திரிந்து வீதியோர மலிவு விலை மதிய உணவைக் கண்டுபிடித்து வேண்டி வந்து பலரும் பங்குபோட்டு உண்டிருக்கிறோம். நானும் விமல் வீரவன்சவும் சேர்ந்து எழுதிய தமிழ் இளைஞர்கள் எதிர்கொள்ளும் பாதுகாப்பு பிரச்சினைகள், கைது, காணாமல் போதள் பற்றிய கட்டுரை ஒரு முறை இரண்டு பக்க நடுக்கட்டுரையாக வெளிவந்தது.

ஹிரு பத்திரிகை தான் ஜேவிபியை 1993இல் அரசியலுக்கு மீண்டும் இழுத்துக் கொண்டு வந்து சேர்த்தது. ஜே.வி.பிக்குள் தமிழ் மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமை பிரச்சினை பற்றிய விவாதம் நடந்தது. கொள்கை ரீதியாக எடுத்து முடிக்க வேண்டிய முக்கிய விவாதமாக அது இருந்தது.

சுயநிர்ணய உரிமைக்கு எதிராகவும், ஆதரவாகவும் அணிகள் பிரிந்தன. எதிரான அணியில் விமல் வீரவன்ச போன்றோர் இருந்தார்கள். தமிழ் மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமைக்கு ஆதரவாக இருந்த அணி கட்சியில் இருந்து வெளியேறியது. வெளியேறியவர்களில் பெரும்பாலானோர் "ஹிரு" ஆசிரியர் குழுவைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தார்கள்.

“தமிழ் மக்களின் விடுதலையின்றி இலங்கையில் புரட்சிகர மாற்றம் சாத்தியமில்லை” என்கிற முடிவில் அவர்கள் இருந்தார்கள். ஜே.வி.பிக்கு இருந்த பல்கலைக்கழக மாணவர்களில் ஒரு பகுதியினர் "ஹிரு"வுடன் கைகோர்த்து இயங்கினார்கள்.

1996இல் நிதி நிருக்கடி காரணமாக சில மாதங்கள் நின்றுபோனது. பின்னர் சஞ்சிகையாக வெளிவந்தது. சஞ்சிகையாக வெளிவந்த போது அது ஒரு தத்துவார்த்த விவாதங்களை நிகழ்த்தும் முக்கிய பத்திரிகையாக வடிவமெடுத்தது. குறிப்பாக மாக்சியத்தை இன்றைய நிலையில் எப்படி கையாள்வது என்பது பற்றிய சர்வதேச விவாதங்களை இலங்கை உதாரணங்களோடு உரையாடினார்கள்.

93க்குப் பின்னர் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகளை அதிகமாக சிங்கள மக்களுக்கு வெளிக்கொணர்ந்த பத்திரிகையாக "ஹிரு" விளங்கியது. தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள், பெண்கள் மற்றும் அடிமட்ட மக்களின்  பிரச்சினைகளை வெளிக்கொணர்ந்தார்கள். அவர்கள் பல மக்கள் இயக்கங்களையும், முன்னணிகளையும் உருவாக்கினார்கள். பத்திரிகையாளர்களின் உரிமைக்காக பூஷிக் பரம்பரை (Fucik Generation) என்கிற அமைப்பை உருவாக்கினார்கள். (ஜூலியஸ் பூசிக் செக்கோஸ்லோவேகியா கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியைச் சேர்ந்தவர். நாசிகளால் சிறையில் சித்திரவதை செய்யப்பட்டு கொல்லப்பட்டவர்.) சந்திரிகா அரசாங்கத்தின் போது ஊடகவியலாளர்களின் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட அநீதியை எதிர்த்து “ஊடக சுதந்திரம்” கொல்லப்பட்டதை குறியீடாகக் கொண்டு ஒரு சவ ஊர்வலத்தை இந்த அமைப்பு நடத்தியது. ஊடக சுதந்திரத்திற்கான அப்படியொரு பெரிய ஊர்வலத்தை நான் இலங்கையில் கண்டதில்லை. அந்த ஊர்வல முடிவில் பொதுநூலக மண்டபத்தில் நிகழ்ந்த கூட்டத்தில் ஒரு பேச்சாளர்களில் ஒருவனாக நானும் இருந்தேன். என்னுடைய உரை மாத்திரம் தமிழில் இருந்தது. 

காணாமல் போனோருக்கான ஒரு அமைப்பு, மனித உரிமைகளுக்கு, மாணவர்களுக்கு, எம்பிலிபிட்டிய பெற்றோருக்கு (புதைகுழி சம்பவம்), என பல அமைப்புகளை இயக்கினார்கள். அவர்களை புலனாய்வுத்துறை துரத்திக்கொண்டே இருந்தது. அவர்கள் தமது செயல்பாடுகளை இரகசியமான இடங்களில் நடத்தும் நிலைக்கு உள்ளானார்கள். தமிழ் மக்களுக்காக அவர்கள் கொடுத்த குரல்; அவர்களை புலிகளின் ஆதரவாளர்களாக அரசு சந்தேகம் கொண்டது. இறுதியில் அவர்கள் உண்மையிலேயே விடுதலைப் புலிகளுக்காக இயங்கத் தொடங்கினார்கள். தமிழ் மக்களின் விடுதலைக்கு இலங்கையின் இடதுசாரிக் கட்சிகள் எப்போதோ தலைமை கொடுத்திருக்க வேண்டும் என்றார்கள். இனியாவது இருக்கின்ற உறுதியான ஒரு அமைப்புக்கு தமது ஆதரவை வழங்கும் நோக்கில் விடுதலைப் புலிகளுக்கு தமது ஆதரவை அளித்தார்கள்.

 அவர்கள் எத்தனை தீவிரமாக இருந்தார்கள் என்றால் இறுதியில் அவர்கள் விடுதலைப் புலிகளால் வெளிக்கொணர்ந்த சிங்களப் பத்திரிகையான "தேதுன்ன" என்கிற பத்திரிகையை தலைமறைவாக நடத்துமளவுக்கு தீவிரம் பெற்றிருந்தார்கள். அவர்களைத் தான் மகிந்த அரசாங்கத்தில் “சிங்கள கொட்டி” என்று பெயர் சூட்டியது.


சமாதானக் காலத்தில் 2003 ஒக்டோபர் 29 அன்று கொழும்பில் நிகழ்த்தப்பட்ட தமிழ் - சிங்கள கலைக்கூடலை முன்னின்று நடத்தியவர்கள் இவர்கள். சிங்கள இனவாதிகள் வந்து அந்த கூட்டத்தை அடாவடித்தனத்துடன் களைத்தார்கள். அந்த கூட்டத்தில் நிகழ்ந்த சண்டையில் இரு தரப்பினரும் மோதி பலத்த காயங்களுக்கும் உள்ளானார்கள். இந்தக் கூட்டத்தில் பேராசிரியர் சிவத்தம்பி, புதுவை இரத்தினதுரை உள்ளிட்ட பலர் கலந்து கொண்ட பிரமாண்டமான கூட்டம். அப்படி ஒரு கூட்டம் அதற்கு முன்னரும் நடக்கவில்லை. பின்னரும் நடந்ததில்லை. மேடையேறி தாக்குதல் நிகழ்த்தியவர்களில் ஒருவர் ஞானசார தேரர். அடியும் வாங்கினார். அவர் அப்போது ஜாதிக ஹெல உறுமயவின் செயற்பாட்டாளர். அந்தக் கூட்டத்தில் தான் அவர் அறியப்பட்டார்.

மகிந்த ஆட்சியில் கோத்தபாயவின் வேட்டையில் இருந்து தப்பி அவர்கள் நாலா திசைகளுகுக்கும் தப்பியோட நேரிட்டது. இன்று அவர்களில் பெரும்பாலானோர் நாட்டில் இல்லை.


வெளிநாடுகளில் இருந்துகொண்டும் தமிழ் மக்களின் விடுதலைக்காக குரல் கொடுத்து வருகிறார்கள். இன்று ஜெனிவாவில் போர்க்குற்றச்சாட்டு பற்றிய விவாதங்களும் அதன் மூலம் இலங்கைக்கு இனப்பிரசினைக்கு அரசியல் தீர்வு காணும் படி அழுத்தமும் கொடுக்கப்படுகிறது என்றால் அதற்கு முதன்முதற் காரணம் இவர்களே. “சனல் 4”க்கு ஊடாக போரில் நிகழ்ந்த அநீதிகள் தொடர்பான வீடியோக்களை சர்வதேசத்தின் கவனத்திற்கு கொண்டுவந்தவர்கள் இவர்களே. அதன் பின்னரும் தொடர்ந்தும் பல ஆதாரங்களை வெளியிட்டு ஜெனிவாவுக்கு அழுத்தம் கொடுத்த முக்கிய சக்திகள் அவர்கள் என்பதையும் இங்கு குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.

தமிழ் மக்களின் விடுதலைக்காக அர்ப்பணித்த சிங்களத் தோழர்கள் இப்படி பலர் தமிழர்களால் கண்டுகொள்ளப்படாமல் இருக்கிறார்கள்.
பிற்குறிப்பு:மேலே முகப்பு படம் பொரளையில் இருந்த “லக்திவ” அலுவலகத்தில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படம். நின்று கொண்டிருப்பவர்களில் முகத்தைப் பொத்திக்கொண்டு இருப்பது விமல் வீரவன்ச, பின்னர் தர்மசிறி காரியவசம், வினி ஹெட்டிகொட (சிறந்த கேலிச்சித்திர ஊடகர், சிங்கள ஊடகங்களில் மதிக்கப்படுபவர்), சுனில் மாதவ பிரேமதிலக்க (இன்றும் சிங்கள பத்திரிகை உலகம் பெரிதும் மதிக்கும் ஒருவர், பல புரட்சிகரமான நூல்களை சிங்களத்துக்கு மொழிபெயர்த்தவர்), டலஸ் அலஹப்பெரும (தற்போது மகிந்த அணியின் முக்கிய பேச்சாளராக இருக்கும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்.), சுதத் கஹதிவுல்வெவ,
அமர்ந்திருப்பவர்கள்: ரோஹித்த பாஷன (ஹிரு குழுவின் பிரதான பாத்திரம், நாட்டிலிருந்து தப்பி ஐரோப்பிய நாடொன்றில் வசித்து வருகிறார்.), மெனுவல் ஜயசேகர, திம்பிரியாகம பண்டார.



லண்டனில் "கட்டுபொல்": பிரதிகள் மீதான வாசிப்பும் கருத்துக்களும், கலந்துரையாடல்களும்


எதிர்வரும் 21ம் திகதி ( சனி மாலை) நடைபெறவுள்ள, பிரதிகள் மீதான வாசிப்பும் –கலந்துரையாடலும் நிகழ்வில் உரையாட எடுக்கப்பட்டுள்ள இலங்கை –மலையகத்தினை சேர்ந்த பெண் எழுத்தாளரான பிரமிளா பிரதீபனின் “கட்டுபொல்” நாவல், வெளிவந்த பின் பலரது கவனத்தினைப் பெற்றது.இதன் உள்ளடக்கத்தில் மலையக மக்களின் துயர வாழ்வின் இன்னுமொரு பக்கத்தினை பதிவு செய்திருப்பது முக்கியமானதுடன் மலையக இலக்கியத்தில் நான்கு தசாப்தத்திற்குப்பின் ஒரு பெண் நாவலாசிரியரை கொண்டு வந்து சேர்த்திருப்பதுமாகும். இந்த நாவல் பற்றி மு. நித்தியானந்தன் அவர்கள் பேச உள்ளார்.

இந்தப் பிரதி பற்றி மலையகத்தின் மூத்த எழுத்தாளர் மு. சிவலிங்கம் பின்வருமாறு சொல்கிறார் .
“பெருந்தோட்டத் தொழிலின் ஈர வாழ்க்கையை நெடுங்கதைத் தகவலாக இலக்கியத்தில் பதித்திருக்கும் முதல் மலையகப் பெண் படைப்பாளர் திருமதி பிரமிளா பிரதீபன், தென் மாகாணத்தில் ஆர்ப்பிக்கோ கம்பெனிகாரர்களால் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் தாவர எண்ணெய் தயாரிக்கும் கட்டுபொல் பெருந்தோட்டத் தொழில் கொடிதிலும் கொடிதாக எப்படி இந்த ஏழை மக்களை வருத்துகிறது என்பதை சித்தரிக்கிறது.
கோப்பி...கரும்பு...பருத்தி...தேயிலை...தென்னை.... றப்பர்...இன்று 'கட்டு பொல்" என்னும் 'முள்ளுத்தேங்காய்" ... ...மலேசியாவில் 'செம்பனை" என்ற பெயரிலும் அழைக்கப்படும் புதியதொரு பெருந்தோட்டத் தொழிலில் கடைசியாக மாட்டிக்கொண்டு சீரழியும் மலையகத் தொழிலாளர்களின் மீண்டும்...மீண்டும்...துயரத்தில் தோய்ந்து..ஈரமாகிக் கிடக்கும் இன்னொரு பக்க வாழ்க்கையை இந்த நெடுங்கதை மூலம் அறிந்து ஆச்சரியப்படலாம் என்கிறார் மு. சிவலிங்கம்.
நாவலாசிரியர் பிரமிளா பிரதீபன் தனது குறிப்பில்,

- “தேயிலை, தென்னை, இறப்பர், கோப்பி போன்ற உற்பத்திகளினூடாக மாத்திரமே பரவலாக பேசப்படும் மலையக மக்களுக்கு இப்படியும் ஒரு பக்கம் இருக்கிறதென காட்டுவதே எனதிந்த முயற்சியின் பிரதான நோக்கம். கட்டுபொல் (முள்தேங்காய்) எனும் மரச்செய்கை இலங்கையின் தென்பகுதியில் பல தோட்டப் பகுதிகளில் நடைமுறையில் காணப்பட்டாலும், அவை பேசப்படுவது மிகவும் குறைவென்றே எனக்குத் தோன்றியது. எம்மவர்கள் இங்கே தம் உயிர்ப்பயம் மறந்து தமது உழைப்பை உச்சளவில் அர்ப்பணிக்கின்றனர் என்பதுவும், அது யோசிக்கப்படாத ஒன்றாக புறக்கணிக்கப் பட்டிருக்கின்றமையும் என்னை உறுத்தத் தொடங்கியதன் விளைவே இந்நாவல்.
இந்நாவலை பொருத்தவரை நான் நேரடியாக பார்த்துணர்ந்த எம்மக்களது இன்னல்களை தெளிவாக சுட்டாமல் தொக்கு வைத்த நிலையிலேயே இக்கதை கருவை நகர்த்தியிருக்கிறேன். என்னதான் அழகியலினூடாக இக்கதைக் களத்தை நான் நகர்த்தியிருந்தாலும், இக்கருவின் பின் எங்கோ ஒரு மூலையில் எப்போதுமே உலராத ஈரப்பசையாய் தாங்கொணா வலியொன்று ஊடுருவிக் கிடப்பதை என்னால் உணர முடிகின்றது.
'தன்னை சிலிர்த்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு முள்ளம்பன்றியை போல...' என நாவலில் ஓரிடத்தில் கட்டுபொல் கொப்பை விபரித்திருக்கின்றேன். அது வெறும் அழகியல் விபரிப்பல்ல. நிஜமாகவே கூரான முட்கள் இடைக்கிடை நீண்டு துருத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. கூடவே ஒத்த விஷத்தன்மையையும் கொண்டிருக்கின்றன.முப்பது தொடக்கம் அறுபது கிலோவரை பாரம் காணும் கட்டுபொல் கொப்புக்கள் ஒவ்வொன்றையும் பெண்கள் தம் தலையில் சுமந்து பாதையில் சேகரிப்பதென்பது எத்தனை கொடூரமான விஷயம்..........! பெண்மையின் மென்மையினை தொலைத்த இக்கதைக்கருவில் அழகியல் புனைவை நான் புகுத்தியதும் பெருந்தவறுதானோ என்றொரு குற்றவுணர்வும் என்னை உறுத்திக்கொண்டேயிருக்கிறது. பெண்களது மாதவிலக்கு காலப்பகுதியில் பாரம் சுமத்தல் அறவும் தவிர்க்கப்பட வேண்டிய ஒன்று எனும் பட்சத்தில், இங்கே கட்டுபொல் கொப்புக்களை தூக்கும் பெண்கள் அத்தகைய நாட்களை எப்படி கடந்து செல்கின்றார்கள்....? அவர்களது உடல் உபாதையையும், மன உளைச்சளையும் எங்கேனும்...... எப்போதேனும் வெளிப்படுத்தியிருப்பார்களா என்ன....? என்பவை இன்னுமே என்னை குடைந்து கொண்டிருக்கும் கேள்விகள்......... “ என்கிறார் இந்த நாவலாசிரியர் பிரமிளா பிரதீபன் .

பெருமளவு மலையக மக்களை கூலிகளாக வைத்து நடாத்தப்படும் ......... “பாம் ஒயிலுக்கான “முள்ளுத் தேங்காய் உற்பத்தி தொடர்பாக ஊடகவியளாளர் என்.சரவணன் பின்வருமாறு இதன் பின்புலம் பற்றி தெரிவிக்கிறார்....
..... “முள்ளுத்தேங்காய் உற்பத்தியின் மூலம் பல்வேறு சுற்றுப்புறச்சூழல், சமூக பொருளாதார பின் விளைவுகள் ஏற்படுவதுடன் தொழிலாளர் உரிமைகளும் மீறப்படுவதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. இதே வேளை கடந்த வருட இறுதியில் நுவரெலியா மாவட்டத்தில் லிந்துல ஹென்போல்ட் தோட்டத்தில் இப்பயிர்செய்கையை மேற்கொள்ள எடுத்த முயற்சிகளை மக்கள் போராட்டத்தின் மூலம் தடுத்து நிறுத்தியதுடன், பாராளுமன்றம் வரை பேசப்பட்டமையானது இங்கு சுட்டிகாட்ட தக்கது.
இலாபத்தை மட்டுமே குறிக்கோளாக கொண்டு கம்பெனிகளால் மேற்கொள்ளப்படும் இந்த முயற்சியை நாம் ஆரம்பத்திலேயே தடுத்து நிறுத்த நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் அதற்காக ஒன்றிணைந்து செயற்படவேண்யது கட்டாயமானதாகும். என்கிறார்.
இந்தப் பிரதி பற்றி மூத்த எழுத்தாளர் மேமன்கவி பின்வருமாறு சொல்கிறார்.... 
“கட்டுபொல் எனும் இந்த நாவல் ஈழத்து நாவல் இலக்கியத்தில் குறிப்பாக மலையக நாவல் இலக்கியத்தில் மிகக்கவனத்தினைப் பெறுவதற்குக் காரணம் இது வரை காலம் மலையகச் சமூக அரசியல் துறையினராலும் மலையக இலக்கியத்தின் புனையாக்கத்துறையிலும் பேசப்படாத ஈழத்தின் தென்பகுதி பெருந்தோட்டப் பகுதி ஒன்றின் மக்களின் வாழ்வியலைப் பேசுகிறது என்ற வகையிலும், இதுவரை இந்தப் பெருந்தோட்டத்தின் பயிர் செய்கையான கட்டுபொல்(முள் தேங்காய்) எனும் பயிர் செய்கை பற்றிப் பேசுகின்ற,அப்பயிர் செய்கையில் ஈடுபடும் மக்களின் வாழ்வியலையும் பேசுகின்ற முதல் மலையக நாவல் என்ற வகையிலும் இந்த நாவல் நமது கவன ஈர்ப்பைப் பெறுகிறது என்கிறார். இந்த நிகழ்வில் கலந்து கொள்ள உங்களை தோழமையுடன் அழைக்கிறோம்.
தமிழ் மொழிச் சமூகங்களின் செயற்பாட்டகம்

மலையகமும் உயர் கல்வியும்:சில முன்மொழிவுகள் - பேராசிரியர் தை.தனராஜ்


24/06/2018 வீரகேசரி வாரவெளியீட்டில் மலைச்சாரல் பத்தியில் ‘கல்வித்தடைகளைத்தாண்ட வேண்டும்’ என்றத் தலைப்பில் மலையகக்கல்வி தொடர்பான பத்தியில் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்த கருத்துக்களை வரவேற்பதோடு மேலதிகமாக சில முன்மொழிவுகளை இக்கட்டுரையில் தரலாம் என நினைக்கிறோம்.

அறிமுகம்

மலையகக் கல்வி முறைமை என்பது தேசிய கல்வி முறைமையின் ஒரு கூறாகும். எனினும் தேசிய முறைமையுடன் மலையகக் கல்வியை உள்வாங்கும் செயன்முறை 1970 களுக்குப் பின்னரே ஆரம்பமானது. 1952 இல் இழந்த தமது அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தை 1977 இல் மலையக மக்கள் மீளப்பெற்றுக் கொண்டதைத் தொடர்ந்து மலையகக் கல்வியில் அபிவிருத்தி ஏற்படத் தொடங்கியது. மேற்படி கல்வி வரலாறு பற்றி பலரும் ஏற்கனவே பதிவு செய்துள்ளனர்.

கடந்த 50 ஆண்டுப் பகுதியில் இலங்கையில் அரச பல்கலைக்கழங்களின் தொகை இலங்கை திறந்த பல்கலைக்கழகம் உட்பட பதினைந்தாக அதிகரித்துள்ளது. பல்கலைக்கழக மாணவர் தொகை சுமார் ஐந்தாயிரத்திலிருந்து ஓர் இலட்சமாக அதிகரித்த போதிலும் மலையக மாணவர்களின் சேர்வு ஒரு வீதத்துக்கும் குறைவாகவே இருந்து வந்துள்ளது. எனினும் 2017 ஆம் ஆண்டில் க.பொ.த (உ/த) பெறுபேற்றின் படி சுமார் ஐந்நூறுக்கு மேற்பட்ட மலையக மாணவர்கள் அரச பல்கலைக்கழகங்களில் அனுமதி பெறுவர்.

 இது அனுமதி பெறப்போகும் மொத்த மாணவர் தெகையில் சுமார் 1.6 வீதமாகும். இந்த வரலாற்று சாதனை குறித்து மலையகக் கல்வியில் ஆர்வம் கொண்டோர் பெருமை கொள்ளலாம். எனினும் தேசத்தின் சனத்தொகையில் சுமார் 7 வீதத்தினராக உள்ள மலையக மக்கள் பல்கலைக்கழக கல்வியில் தமக்குரிய நியாயமான பங்கினை பெற்றுக்கொள்ள இன்னும் பல ஆண்டுகள் செல்லலாம்.

இந்த ‘நீண்ட காலத்தை’ குறைத்து தற்போதுள்ள வாய்ப்புகளை பயன்படுத்திக்கொண்டு எவ்வாறு மலையகம் அரச பல்கலைக்கழங்களில் தமக்குரிய சட்டரீதியான பங்கினைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியும் என்பது தொடர்பான சில முன்மொழிவுகளை இக்கட்டுரை முன்வைக்கிறது. இது தொடர்பான ஒரு சமூக விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதும் ஒரு பரந்துபட்ட கருத்தாடலை தொடங்கி வைப்பதுமே இக்கட்டுரையாளரின் நோக்கமாகும்.

இலங்கையில் உயர் கல்வியின் கட்டமைப்பு

இலங்கையில் தேசியரீதியாக உயர்கல்வி மற்றும் மூன்றாம் நிலைக்கல்வி எவ்வாறு கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதைப் புரிந்து கொள்ளுதல் மலையகத்தின் உயர்கல்வி தொடர்பான கலந்துரையாடலுக்கு மிகவும் முக்கியமானதாகும். இங்கு உயர்கல்வி (Higher Education) என்பது பொதுவாகப் பல்கலைக்கழக கல்வியையே குறித்து நிற்கிறது. உயர்கல்வி தொழில்நுட்பக்கல்வி, தொழில்சார் கல்வி (Professional Education) ஆகிய மூவகைக் கல்வியையும் இணைத்து மூன்றாம் நிலைக்கல்வி (Tertiary Education) என பொதுவாக அடையாளப்படுத்துவதுண்டு. இங்கு நாம் பல்கலைக்கழக கல்வி குறித்து மாத்திரம் கவனத்தில் கொள்வோம்.

இலங்கையில் பதினைந்து தேசிய பல்கலைக்கழகங்கள் இயங்குகின்றன. அவை பின்வருமாறு:

1. கொழும்பு பல்கலைக்கழகம்

2. பேராதனைப் பல்கலைக்கழகம்

3. ஸ்ரீ ஜெயவர்தனபுர பல்கலைக்கழகம்

4. களனி பல்கலைக்கழகம்

5. மொறட்டுவ பல்கலைக்கழகம்

6. யாழ்ப்பாணம் பல்கலைக்கழகம்

7. றுகுணு பல்கலைக்கழகம்

8. கிழக்குப் பல்கலைக்கழகம்

9. தென்கிழக்குப் பல்கலைக்கழகம்

10. இரஜரட்ட பல்கலைக்கழகம்

11. சப்ரகமுவா பல்கலைக்கழகம்

12. வயம்ப பல்கலைக்கழகம்

13. ஊவா வெல்லச பல்கலைக்கழகம்

14. கட்புல மற்றும் ஆற்றுகைக் கலைகள்  பல்கலைக்கழகம்

15. இலங்கை திறந்த பல்கலைக்கழகம்

இவை தவிர கொழும்பு பல்கலைக்கழகத்தின் கீழ் ஸ்ரீ பாளி வளாகமும், யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தின் கீழ் வவுனியா வளாகமும், கிழக்குப் பல்கலைக்கழகத்தின் கீழ் திருகோணமலை வளாகமும் இயங்கின்றன.

இவற்றை விட குறிப்பிட்ட சில பல்கலைக்கழகங்களின் கீழ் சில விசேட நிறுவனங்களும் உள்ளன. அவை பின்வருமாறு:

 கொழும்பு பல்கலைக்கழகம்

1. சுதேசிய மருத்துவ நிலையம்

2. கணனி கல்வி நிலையம் (UCSC)

களனி பல்கலைக்கழகம்

3. கம்பஹா விக்கிரமாரச்சி

 ஆயுர்வேத நிலையம்

யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகம்

4. இராமநாதன் நுண்கலைக் கல்லூரி

கிழக்குப் பல்கலைக்கழகம்

5. சுவாமி விபுலானந்தா அழகியல்

கற்கைகள் நிலையம்.

மேற்படி பல்கலைக்கழகங்களும் அவற்றுடன் இணைந்த வளாகங்கள் மற்றும் நிறுவனங்களும் உயர்கல்வி அமைச்சின் கீழ் இயங்கும் பல்கலைக்கழக மானியங்கள் ஆணைக்குழுவின் (UGC) கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இயங்குகின்றன. இவை தவிர மருத்துவம், விவசாயம், முகாமைத்துவம் தொடர்பான பட்டப்பின் நிறுவனங்களும் (Post – Graduate Institute) சில பல்கலைக்கழகங்களின் கீழ் இயங்குகின்றன.

குறிப்பிட்ட அமைச்சுகளின் கீழும் சில உயர் கல்வி நிலையங்கள் இயங்குகின்றன இவை பின்வருமாறு:

1. இலங்கை பிக்குகள் பல்கலைக்கழகம்

2. இலங்கை பௌத்த, பாளி பல்கலைக்   கழகம்

3. சேர் ஜோன் கொத்தலாவலை பாதுகாப்பு  பல்கலைக்கழகம் (KDY)

4. இரத்மலானை தொழில்நுட்பவியல்  பல்கலைக்கழகம் (Univotec)

5. சமுத்திர பல்கலைக்கழகம்

6. தேசிய கல்வி நிறுவகம்.

மேற்படி பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் உயர்கல்வி நிலையங்கள் பற்றிய முழு விபரங்களையும் கல்வி உயர்கல்வி அமைச்சின் இணையத்தளத்தில் பெற்றுக்கொள்ளமுடியும்.

பல்கலைக்கழகங்களில் உள்ள கற்கை நெறிகள்

அரச பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் அவற்றுடன் இணைந்த உயர்கல்வி நிலையங்களில் பல்வேறு கற்கை நெறிகள் போதிக்கப்படுகின்றன. பின்வரும் அட்டவணை அவ்வாறு போதிக்கப்படும் கற்கை நெறிகளை பருமட்டாக காட்டுகிறது.

கற்கைத்துறை கற்கை நெறிகளின் எண்ணிக்கை

Streams Program

1.கலை 14

2.வர்த்தகம் 05

3.உயிரியல் 29

4.பௌதிகம் 11

5.பொறியியல் தொழில்நுட்பவியல் 28

6.உயிர் முறைமைகள் தொழில்நுட்பவியல் 08

7.தகவல் தொடர்பாடல் தொழில்நுட்பவியல்06

8.துறைசாரா 35

மொத்தம் 116

துறைசாரா கற்கைநெறிகள் என்பது க.பொ.த (உ/த) வகுப்பில் எந்த துறையில் பயின்றாலும் அனுமதி பெறக்கூடிய கற்கை நெறிகளாகும். உதாரணமாக. IT, Project Management, Translation முதலான கற்கை நெறிகளுக்கு கலை, வர்த்தகம், விஞ்ஞானம் என்னும் வேறுபாடின்றி பல்கலைக்கழக அனுமதி தகைமை கொண்ட எவரும் விண்ணப்பிக்க முடியும்.

மலையக மாணவர்களைப் பொறுத்த மட்டில் மேற்படி 116 கற்கை நெறிகள் இருப்பினும் அவர்கள் பெரும்பாலும் கலை மற்றும் வர்த்தக கற்கை நெறிகளிலேயே அனுமதி பெறக் கூடியவர்களாக உள்ளனர். பொறியியல், மருத்துவம், தொழில்நுட்பவியல் முதலான தொழில்வாய்ப்பு நிறைந்த துறைகளுக்கு விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய மலையக மாணவர்களே அனுமதி பெறுகின்றனர். கலைத்துறை மற்றும் வர்த்தகத்துறை மாணவர் அனுமதி அகில இலங்கை திறமை மட்ட வரிசை நிலை அடிப்படையிலேயே நடைபெறுகிறது. அதாவது மலையகப் பாடசாலைகளில் 1AB, 1C பாடசாலைகளின் எண்ணிக்கை குறைவாக உள்ளபோதிலும் தகுதி வாய்ந்த –ஆசிரியர்களின் எண்ணிக்கை குறைவாக இருந்தபோதும் மலையக மாணவர்கள் அகில இலங்கை ரீதியில் போட்டியிட்டே கலை மற்றும் வர்த்தகத் துறை அனுமதியை பெற வேண்டியுள்ளது என்பதையும் இங்கு குறிப்பிட வேண்டும்.

எனவே மேற்படி 116 கற்கை நெறிகளில் பெரும்பாலானவற்றில் மலையக மாணவர்களின் எண்ணிக்கை பூச்சியம் தான் என்பதை விளக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

அரசு சாரா உயர்கல்வி நிலையங்கள் (Non State Higher Education Institutions)

1977 இல் ஐக்கிய தேசியக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்ததைத் தொடர்ந்து அறிமுகம் செய்யப்பட்ட திறந்த பொருளாதாரக் கொள்கை தேசத்தின் அரசில், சமூக, பொருளாதார, ரீதியில் பாரிய தாக்கங்களை ஏற்படுத்தியது.

ஆங்கில மொழி திரும்பவும் முக்கியத்துவம் பெற்றதோடு ஆங்கில மொழிப் பாடசாலைகள் கம்பனி சட்டத்தின் கீழ் தோற்றம் பெற்றன. இதன் தொடர்ச்சியாக ஆங்கில மொழி மூலமான உயர்கல்வித் தேவையும் எழுந்தது.

இன்று இலங்கையில் வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்களில் பட்டங்களை வழங்கும் பெருந்தொகையான உயர்கல்வி நிலையங்கள் உள்ளன.

இவற்றைக் கண்காணிப்பதற்கும் கட்டுப்பத்துவதற்கும் உயர்கல்வி அமைச்சில் அரசுசாரா உயர்கல்வி நிலையங்கள் பிரிவு (Non State Higher Education Institutions Division) என்னும் தனியான பிரிவு இயங்கி வருகிறது.

இப்பிரிவானது சில உயர் கல்வி நிலையங்களை தமது சொந்த பட்டங்களை வழங்குவதற்கு அனுமதித்துள்ளது இவ்வாறு அனுமதி பெற்றுள்ள 16 உயர்கல்வி நிலையங்களும் அவற்றில் வழங்கப்படும் கற்கை நெறிகளின் எண்ணிக்கையும் கீழே தரப்படுகின்றன.

1. nstitute of Surveying and Mapping –01

2. Sri Lanka Institute of Information Technology –28

3. Sri Lanka Institute of Development Agency –02

4. National Institute of Social Development –02

5. Aquinas College of Higher Studies –05

6. South Asian Institute of Technology and Medicine –03

7. National School of Business Management –17

8. Colombo Institute of Nautical Engineering Campus –04

9. Sri Lanka International Buddhist Academy –02

10. Institute of Chartered Accountants –02

11. SANASA Campus –03

12. Horizon Campus –07

13. KAATSU International University – 08

14. Nagananda International Institute for Buddhist Studies –05

15. SLT Campus Ltd  –03

16. Sri Lanka Institute of Nanotechnology Ltd –01

மேற்படி 16 உயர்கல்வி நிறுவனங்களும் சுமார் 90 கற்கை நெறிகளை நடத்தி வருகின்றன. இந்த வரிசையில் சேர்ந்துகொள்ள பல தனியார் நிறுவனங்கள் உயர்கல்வி அமைச்சுக்கு விண்ணப்பித்த வண்ணமுள்ளன. அரசு சாரா உயர்கல்வி நிறுவனங்கள் தொடர்பாக அரசியல் ரீதியான எதிர்ப்புகள் இருந்தபோதும் இலங்கையில் உயர்கல்வியில் அவற்றின் இருப்பு தவிர்க்க முடியாததாக உள்ளது. இன்று அரச பல்கலைக்கழகங்களுக்கு ஒவ்வோர் ஆண்டும் சுமார் 1,50,000 மாணவர்கள் தகைமை பெறுகின்றனர். இவர்களில் சுமார் 30,000 மாணவர்கள் மட்டுமே பல்கலைக்கழகம் செல்லும் அதிஷ்டத்தைப் பெறுகின்றனர். சுமார் 2 வீதத்தினர் மட்டும் வெளிநாட்டு பல்கலைக்கழகங்களுக்குச் செல்கின்றனர். இந்நிலையில் எஞ்சியுள்ள சுமார் ஓர் இலட்சம் மாணவர்களது பல்கலைக்கழக கனவுபற்றி அரசு சாரா உயர்கல்வியை எதிர்ப்பவர்கள் சரியான முன்மொழிகளை பொது விவாதத்துக்கு முன்வைக்க வேண்டும். இன்றைய உயர்கல்விச் சூழ்நிலையில் ஒரு தேசிய உயர்கல்வி கொள்கை உருவாக்கத்துக்கு ஒரு பொதுக் கருத்தாடல் அவசியமானதாகும்.

இலங்கையில் பல்கலைக்கழகக் கல்வியானது அரசு சாரா உயர்கல்வித் துறையினரின் பங்களிப்புடன் விரிவுபடுத்தப்பட்டுள்ள நிலையில் இந்த வாய்ப்புகள் அனைத்தையும் பற்றி உயர்கல்வி கோரும் மலையக மாணவர்கள் தெரிந்து வைத்துள்ளார்கள் எனக்கூறுவதற்கில்லை. எனினும் வரலாற்றில் முதன் முறையாக 500 இற்கு மேற்பட்ட மலையக மாணவர்கள் இவ்வருடம் அரச பல்கலைக்கழகத்துக்கு செல்லவிருக்கின்ற நிலையில் உள்நாட்டிலும் வெளிநாடுகளிலும் இருக்கக்கூடிய உயர்கல்வி வாய்ப்புக்களை தெரிந்து கொள்ளும் அவசியம் சீக்கிரமே ஏற்படக்கூடும்.

இந்தப் பின்னணியில் மலையக மாணவர்களின் பல்கலைக்கழக நுழைவு வீதத்தை அதிகரிப்பதோடு அரசு சார்ந்த பல்கலைக்கழகங்களுக்குப் புறம்பாக இருக்கக்கூடிய உயர்கல்வி வாய்ப்புகளை எவ்வாறு பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம் என்பது பற்றியும் சில கருத்துக்கள் கீழே முன்வைக்கப்படுகின்றன.

1. பல்கலைக்கழக மானியங்கள் ஆணைக்குழுவின் புள்ளி விபரத் தகவல்கள்

மலையக மக்கள் இந்நாட்டில் வாழும் ஏனைய தமிழ் மக்கள் தொகையினரின் ஒரு பிரிவினர் என்பது உண்மை. எனினும் மலையக மக்கள் அரசியல், சமூக, பொருளாதார நிலைமைகளில் மிகவும் பின்தங்கிய ஒரு பிரிவினர் என்பது பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. புதிய அரசியல் யாப்பு உருவாக்கச் செயற்பாடுகள் முன்னெடுக்கப்படும் வேளைகளில் இம்மக்களை தனியான தேசிய இனத்தினராக பிரகடனப்படுத்தும் முயற்சிகளும் முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகின்றன. எனினும் பல்கலைக்கழக மானியங்கள் ஆணைக்குழு ஒவ்வொரு ஆண்டும் தயாரித்து வழங்கும் பல்கலைக்கழக அனுமதி தொடர்பான புள்ளி விபரங்களில் மலையக மாணவர்களின் தொகை தமிழ் மாணவர்கள் என்னும் பொது வகுதிக்குள் அடக்கப்படுகிறது. எனவே மலையக மக்களின் அனுமதித் தொகையை தனியாக தருமாறு கோரப்பட்டுள்ள போதும் பல்கலைக்கழக மானியங்கள் ஆணைக்குழு இக்கோரிக்கைக்கு செவி சாய்க்கவில்லை. இன்றைய சாதகமான அரசியல் சூழ்நிலையில் மலையகத்தைச் சேர்ந்த அமைச்சர்கள் மற்றும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் உயர்கல்வி அமைச்சு ஊடாக மலையக மாணவர்களின் பல்கலைக்கழக அனுமதி பற்றிய தனியான புள்ளி விபரங்களை ஆவணப்படுத்துமாறு கோருதல் வேண்டும். மலையக மாணவர்களின் அனுமதியை அதிகரிக்கும் செயற்பாடுகளுக்கு இது உறுதியான அடித்தளத்தை அமைக்கக்கூடும்.

2. பல்கலைக்கழக மாணவர்களுக்கு நிதி உதவி வழங்குதல்

பொருளாதார ரீதியாக பின்தங்கிய ஒரு சமூகத்திலிருந்து பல்கலைக்கழக அனுமதி பெற்று தமது கல்வியைத் தொடரும் மாணவர்கள் மிகக் கடுமையான நிதிசார் கஷ்டங்களுக்கு முகம் கொடுக்கின்றனர். தமது கல்வியை தொடரமுடியாமல் பல மலையக மாணவர்கள் இடைநிலையில் கைவிட்டுச் சென்றுள்ள சந்தர்ப்பங்களும் உள்ளன. பல்கலைக்கழக அனுமதி கிடைத்த மாணவர்கள் பலர் ஆசிரியர் நியமனம் பெற்றுக்கொண்டு தமது பல்கலைக்கழக கல்வியை நிராகரித்த நிலைமைகளும் கடந்த காலங்களில் ஏற்பட்டுள்ளன.

பொருளாதார வசதி குறைந்த மாணவர்களுக்கு மகாபொல புலமைபரிசில் கிடைக்கின்றபோதும் இத்தொகை விடுதி வசதிஇல்லாத பல்கலைக்கழகங்களில் பயிலும் மாணவர்களுக்குப் போதுமானதல்ல. கொழும்பு, யாழ்ப்பாணம் பல்கலைக்கழகங்களில் அனுமதி பெறும் மலையக மாணவர்கள் மிகவும் கடுமையான பொருளாதார கஷ்டங்களால் அவதியுறுகின்றனர்.

தற்போது கொழும்பில் இயங்கும் மலையக கல்வி அபிவிருத்தி மன்றம் பதுளையில் உள்ள சந்திரிக்கா குமாரநாயகம் அறக்கட்டளை மற்றும் இக்கட்டுரையாளன் செயலாளராக பணிபுரியும் நன்னம்பிக்கை கல்வி நிதியம் (Good Hope Education Fund) போன்றவை மலையக மாணவர்களுக்கு ஓரளவு நிதி உதவிகள் வழங்கி வருகின்றன. எனினும் இவ்வுதவிகள் பொருளாதார வசதி குறைந்த சகல பல்கலைக்கழக மலையக மாணவர்களுக்கும் கிடைப்பதில்லை. இவ்வாறான நிதி உதவிகளை பின்வரும் வழிகள் மூலம் விரிவுபடுத்த முடியும்.

அ. நிதிவளம் கொண்டோர் தமது பிரதேசங்களிலிருந்து பல்கலைக்கழகம் செல்கின்ற மாணவர்களுக்கு உதவுதல்.

ஆ. பாடசாலைகளின் பழைய மாணவர் சங்கங்கள், பாடசாலை அபிவிருத்திச் சங்கங்கள் முதலியவை தமது பாடசாலைகளிலிருந்து பல்கலைக்கழகம் புகும் மாணவர்களுக்கு உதவுதல்.

இ. கோயில்கள் முதலிய சமய நிறுவன நிர்வாகங்கள், அறக்கட்டளை அமைப்புகள் ஆகியவை தமது பிரதேச மாணவர்களுக்கு உதவுதல்.

3. இலங்கையிலுள்ள இந்திய உயர் ஸ்தானிகராலயம்

இலங்கையிலுள்ள இந்திய உயர் ஸ்தானிகராலயம் ஏற்கெனவே தோட்டத் தொழிலாளர் அறக்கட்டளை மூலம் க.பொ.த உயர்தர வகுப்புகள் மற்றும் பல்கலைக்கழக மாணவர்களுக்கு நிதி உதவிகளை வழங்கி வருகிறது. இவ்வுதவிகளை இன்னும் விரிவுபடுத்த முடியும். இதற்கு முதற்படியாக இந்த அறக்கட்டளையின் நிர்வாகக்குழு விரிவுபடுத்தப்பட்டு மலையகத்தைச் சேர்ந்த கல்வியாளர்கள் இணைத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும்.

இந்திய உயர் ஸ்தானிகராலயம் உயர்கல்வி அமைச்சு ஊடாக இந்தியப் பல்கலைக்கழகங்களில் பட்டப்படிப்பைத் தொடர பெருமளவு புலமைப் பரிசில்களை வழங்கி வருகிறது. தேசிய மட்டத்தில் நடத்தப்படும் இந்தப் போட்டித் தெரிவில் மலையக மாணவர்கள் பொதுவாக வெற்றியடைவதில்லை. இந்திய உயர் ஸ்தானிகராலயம் மலையக மாணவர்களுக்கென தனியான ஒரு புலமைப்பரிசில் திட்டத்தை நிறுவ வேண்டியது இன்றைய கால கட்டத்தில் மிகவும் அவசியமானது. இதற்கான நடவடிக்கைகளை மலையக அமைச்சர்கள் மற்றும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

4. மலையக கல்விச் செயலகம்

மலையகக் கல்வி மற்றும் உயர்கல்வி தொடர்பாக எண்ணிறைந்த பிரச்சினைகள் உள்ளன. இப்பிரச்சினைகளை அறிவுபூர்வமாக ஆய்வு செய்து அவற்றுக்குத் தீர்வுகளை வழங்கக்கூடிய ஒரு பொதுவான அமைப்பு இன்று அவசரமாகத் தேவைப்படுகிறது. இந்நாட்டில் வாழும் ஏனைய சிறுபான்மை இனங்கள் இவ்வாறான அமைப்புகளை நிறுவி நமது சமூகத்தின் கல்வி விருத்தியை முன்னெடுத்து வருகின்றது என்பதை இங்கு மனங்கொள்வது நல்லது.

மேற்படி செயலகம் பின்வரும் செயற்பாடுகளை முன்னெடுக்க முடியும்:

அ. மலையக் கல்வி குறிப்பாக பல்கலைக்கழக தேர்வு தொடர்பான தகவல்களைப் பெற்று அவற்றை ஆவணப்படுத்தி பகிரங்கப்படுத்தல்.

ஆ. மலையக கல்விக்கு உதவக் கூடிய உள்நாட்டு வெளிநாட்டு நிறுவனங்கள் மற்றும் தனிநபர்கள் பற்றிய ஒரு பதிவேட்டை தயாரித்தலும் தொடர்புகளை ஏற்படுத்தலும்.

இ. மலையகக் கல்வி தொடர்பான ஆய்வுகளை வழிப்படுத்தலும் அவற்றின் முடிவுகளைப் பகிரங்கப்படுத்தலும்.

ஈ. மலையகக் கல்வி தொடர்பான ஒரு வருடாந்த மாநாட்டினை நடத்துவதோடு பல்வேறு உரித்தாளர்களையும் அதில் பங்குபெறச் செய்தலும் மாநாட்டின் செயற்பாடுகளை ஆவணப்படுத்தலும்.

பேராசிரியர் தை.தனராஜ்
பீடாதிபதி – கல்விப்பீடம் ஹொறைசன் பல்கலைக்கழகம், மாலபே. 

நன்றி - வீரகேசரி

செம்பனை: உயிர்க்கொல்லி! உலகக்கொல்லி! – 5 மலேசிய உதாரணம் - என்.சரவணன்


செம்பனையால் நமது நாட்டுக்கு ஏற்படப்போகும் இழப்புகள் பற்றிய அபாய அறிவிப்பை செய்யவேண்டுமாயின் உலகில் செம்பனை உற்பத்தியில் ஈடுபட்ட முன்னணி நாடுகளின் நிலையை நாம் ஆராய்வது அவசியம். அந்த வகையில் உலகின் செம்பனை ஏற்றுமதியில் இரண்டாவது பெரிய நாடாக திகழும் மலேசியாவை இன்று பார்ப்போம்.

மலேசியாவில் 1870 ஆம் ஆண்டு செம்பனைச் செய்கை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. மேற்கு ஆப்பிரிக்காவில் இருந்து கொண்டுவந்து அதனை நட்டார்கள் ஆங்கிலேயர்கள். அப்போது அதனை ஒரு அலங்காரத்துக்காகத் தான் அறிமுகப்படுத்தினார்கள். 1917 இல் தான் வர்த்தக ரீதியில் செலாங்கூர் என்கிற பகுதியில் தென்னமரன் எஸ்டேட்டில் (Tennamaran Estate)இதனை பயன்படுத்தத் தொடங்கினார்கள்.

இந்திய வம்சாவளியினர்

ஆனால் 1960 களில் அதுவரை இறப்பர் தோட்டங்களில் தங்கியிருந்த வர்த்தகத்தை மாற்றி அதற்கு மாற்றீடாக அரசு செம்பனை உற்பத்தியில் இறங்கியது. ஏற்கெனவே இருந்த இறப்பர் தோட்டங்கள் மெதுமெதுவாக அழிக்கப்பட்டதுடன் அங்கு இருந்த வளமான பசுமைக் காடுகளை அழித்தும் செம்பனை பயிர்ச்செய்கையில் மும்முரமாக இறங்கியது அரசு.
பினாங்கு துறைமுகத்தில் வந்திறங்கும் இந்திய வம்சாவளியினர்.

ஆங்கிலேயர் காலத்தில் தென்னிந்தியாவில் இருந்து ஏற்றுமதி செய்யப்பட்ட தொழிலாளர்களில் இலங்கைக்கு அடுத்ததாக அதிகளவு கூலித் தொழிலாளர்களை ஏற்றுமதி செய்தது மலேசியாவுக்குத் தான். மலேசியாவுக்கு இறக்குமதி செய்யப்பட்ட தென்னிந்தியர்களில் 80 சதவீதமானவர்கள் தென்னிந்தியத் தமிழர்கள். இலங்கைக்கு சுதந்திரம் கிடைத்து 9 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் தான் 1957 இல் மலேசியா பிரிட்டிஷாரிடமிருந்து சுதந்திரம் பெற்றது.

ஆரம்பத்தில் தேயிலை, இறப்பர் தோட்டங்களில் பணியாற்றுவதற்காக பல தமிழர்கள் கொண்டுசெல்லப்பட்டார்கள். மலேசியாவின் ஏற்றுமதியில் இறப்பருக்கும் முக்கிய இடம் உண்டு. அதேவேளை கணிசமான இறப்பர் தோட்டங்கள் அழிக்கப்பட்டு மாற்றீடாக செம்பனைத் தோட்டங்களாக ஆக்கப்பட்டபோது இறப்பர் தோட்டங்களில் வேலை செய்த தொழிலாளர்களும் அதில் வேலை செய்யும் நிலைக்கு உள்ளானார்கள். அதேவேளை செம்பனைத் தோட்டத் தொழிலுக்கு என்றே  1920 தொடக்கம் தமிழகத்திலிருந்து பெருமளவு தொழிலாளர்கள் இடைத்தரகர்கள் மூலம் கொண்டுவந்து குடியேற்றப்பட்டார்கள்.

குறிப்பாக கேறித் தீவு என்கிற தீவுக்கு அவர்கள் 20ஆம் நூற்ற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் குடியேற்றப்பட்டார்கள். 90% இந்தியர்கள் வாழும் இந்தத் தீவில் பல வருடங்களுக்கு முன்னர் பரவிய மலேரியா நோயினால் பாதிக்கப்பட்டு பலர் இறந்து போனார்கள். அப்போது ஏற்பட்ட தொழிலாளர் பற்றாக்குறையை சரிசெய்வதற்காக மாஹ் மேரி (Mah Meri tribe) என்கிற பழங்குடியினரைக் கொண்டுவந்து குடியேற்றி அவர்களைக் கொண்டே அந்தத் தீவின் நிலத்தையும், கிணறுகளையும், பாதைகளையும் நீர் நிலைகளையும் சுத்தம் செய்து செம்பனை உற்பத்தியை அதிகரித்தார்கள்.

அந்தத் தீவில் உள்ள மிகப்பெரிய செம்பனை ஆலையான  Sime Darbyயில் இன்றும் பலர் பணி புரிகிறார்கள். அந்தத் தீவில் தமிழர்கள் தமக்கான கோயில்கள், தமிழ் பள்ளிகள், மருத்துவமனை ஆகியனவற்றையும் உருவாக்கி தமது பாரம்பரியங்களைப் பேணி வருகிறார்கள். பல வீதிகளுக்கு தமிழில் பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளன. அந்தத் தீவின் பெரும்பான்மையினர் தமிழர்களே. அத்தோடு இங்கு வாழும் பழங்குடியினரும் மலாய் மக்களும் கூட தமிழ் பேசுகின்றனர். அதே போல தமிழ் மக்கள் மலாய் மொழியோடு பழங்குடியினர் மொழியையும் பேசுகின்றனர்.


இலங்கையின் பரப்பளவுக்கு சமன்?

இன்றைய செம்பனை உற்பத்தியில் 60 சத வீதம் பெரும் தனியார் நிறுவனங்களிடமே இருக்கிறது. மிகுதி 40% வீதம் சிறு தோட்ட உரிமையாளர்களிடம் உள்ளன.

செம்பனை உற்பத்தியில் மலேசியா இரண்டாவது இடத்தில் இருக்கிறது. மலேசியாவின் நிலப்பரப்பில் 70% சதவீதமான நிலம் விவசாயத்திற்கு பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. மொத்த நிலத்தில் 15.8% வீதமான நிலம் செம்பனை உற்பத்திக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. அதாவது 5.23 மில்லியன் ஹெக்டயார் நிலம். (இது 2014 ஆம் ஆண்டின் தரவு)

இன்றைய தகவல்களின் படி மலேசியாவின் நிலப்பரப்பில் 58,000 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவு செம்பனை செய்கைக்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இலங்கையின் பரப்பளவு 65,610 சதுர கிலோமீட்டர் தான் என்பதையும் எண்ணிப்பார்த்தால் இது எத்தனை பெரியது என்கிற உண்மை உங்களுக்குப் புலப்படும்.

இந்த நிலையில் இந்தோனேசியாவும் மலேசியாவும் செம்பனை உற்பத்தியை 2050 ஆம் ஆண்டு  இரண்டு மடங்காக அதிகரிக்கப்போவதாக தெரிவித்திருக்கிறது உலக செம்பனை உற்பத்தியில் 80 சத வீதத்தை கிழக்காசிய நாடுகளான இந்தோனேசியாவும் மலேசியாவும் நிரப்புகின்றன. செம்பனை எண்ணெய் ஏற்றுமதியில் உலகின் இரண்டாவது நாடாக விளங்குகிறது.

ஐரோப்பா, சீன, இந்தியா, பாகிஸ்தான் ஆகிய நாடுகளே மலேசியாவிலிருந்து செம்பனை எண்ணெய் இறக்குமதி செய்கின்ற பிரதான நாடுகள். இவற்றில் இந்தியா, பாகிஸ்தான் போன்ற நாடுகள் பெரும்பாலும் செம்பனை எண்ணெயை சமையல் என்னைக்குப் பயன்படுத்திவருகிறார்கள். அந்த நாடுகளில் செம்பனை எண்ணெய் கணிசமான அளவில் உற்பத்தி செய்யப்பட்டுக்கொண்டிருந்தாலும் அது தமது தேவையின் சிறிய எண்ணிக்கையே.

மேற்கின் எச்சரிக்கை

ஒருபுறம் 2020 இலிருந்து ஐரோப்பிய ஒன்றியம் செம்பனை எண்ணெய் இறக்குமதியைக் குறைக்கபோவதாக கடந்த ஜனவரி மாதம் முடிவு செய்திருக்கிறது. குறிப்பாக உயிரி எண்ணெய்க்காக செம்பனை எண்ணெயைப் பயன்படுத்துவதைத் தடுப்பதன் மூலம் உலக அளவிலான காடழிப்பை கட்டுப்படுத்த முன்னோடியாக இருக்க முடியும் என்று ஐரோப்பிய ஒன்றியம் அறிவித்திருக்கிறது.

கடந்த 2017 ஏப்ரலில் ஐரோப்பிய பாராளுமன்றம் நிலைப்பேன்தகு அற்ற முறையில் தயாரிக்கப்படும் செம்பனை எண்ணெயை இறக்குமதி செய்வதை 2020 இலிருந்து தடைசெய்யப்போவதாக தீர்மானம் நிறைவேற்றியது. இந்தத் தீர்மானத்திற்கு 640 வாக்குகள் ஆதரவாக அளிக்கப்பட்டிருந்த அதே வேளை வெறும் 18 வாக்குகள் தான் எதிர்த்து அளிக்கப்பட்டிருந்தன. 28 பேர் வாக்கெடுப்பில் கலந்துகொள்ளவில்லை. ஐர்ரோப்பாவிற்கு இறக்குமதி செய்யப்படும் செம்பனை எண்ணையில் 46% வீதம் உயிரி எண்ணெய்க்காகவே பயன்படுத்தப்பட்டுவருகிறது என்பது இங்கு கவனிக்கத்தக்கது.

2018/2019 ஆம் ஆண்டுக்கான செம்பனை எண்ணெய் இறக்குமதியை சீனா குறைத்திருக்கிறது. செம்பனை எண்ணைக்கு மாற்றீடாக அவர்கள் சோயா எண்ணெய் உற்பத்தியை உள்ளூரில் அதிகரித்திருக்கிறார்கள். அது போல கடந்த மார்ச் மாதம் இந்தியா செம்பனை எண்ணெய் இறக்குமதி வரியை உயர்த்தியதும் கூட மலேசியா, இந்தோனேசியா நாடுகள் அதிருப்திக்கு உள்ளாயின.

மேற்கை எச்சரித்து வந்த முன்னாள் மலேசிய பிரதமர் நஜீப் ரசாக்
செம்பனை வர்த்தகத்தில் பெரும்பாதிப்பை காடழிப்பு பற்றிய குற்றச்சாட்டு பெரும்பங்கை வகிப்பதால் மலேசியா பல வாக்குறுதிகளை வழங்க நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டுள்ளது.

மலேசியாவின் மொத்த தேசிய வருவாயில் முக்கிய இடத்தைப் பிடித்திருப்பது செம்பனை தொழிற்துறை. அந்த வருமானத்தை நம்பிய நீண்டகால அபிவிருத்திக்கான வேலைத்திட்டம் அங்கு போடப்பட்டிருக்கிறது அப்படி இருக்க பெருமளவு வருவாயை இழக்கும் நிலையை அது எதிர்கொள்கிறது. சர்வதேச நாடுகளின் நிபந்தனைகளை ஏற்றால் அது செம்பனை தொழிற்துறையின் வருவாயில் பாதிப்பை செலுத்தும் என்று நம்புகிறது.


செம்பனைக்காக நிகழ்த்தப்பட்ட காடழிப்பு பற்றி மலேசிய அரசு வழங்கிய தகவல்கள் உண்மைக்குப் புறம்பானது என்று சில வருடங்களுக்கு முன்னர் வெட்லேன்ட் இண்டர்நஷனல் (Wetlands International) என்கிற அமைப்பு குற்றம்சாட்டியது. அதற்கு ஆதாரமாக செட்டலைட் படங்களை வெளியிட்டது. மலேசிய அரசு கூறிய பரப்பளவை விட அதிகளவு நிலம் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதை அம்பலப்படுத்தினார்கள்.

செம்பனை உற்பத்திக்காக மலேசியா கட்டாய ஊழியர்களாக பலர் ஈடுபடுத்தப்பட்டுள்ளதாகவும், அதில் பல குழந்தைத் தொழிலார்களும் அடங்குவர் என்று “மனித உரிமை முன்னுரிமை” (Human Rights First) என்கிற அமைப்பு தெரிவித்திருந்தது. இது நவீன அடிமைத்துவம் (modern slavery) என்று அந்த அமைப்பு வரைவிலக்கணப்படுத்தியிருந்தது. உலக தொழிலாளர் நிறுவனம் (ILO) சர்வதேச மன்னிப்புச் சபை (Amnesty international), அமெரிக்கா உள்ளிட்ட பல நாடுகள் இவ்வாறு குழந்தைத் தொழிலாளர்களை ஈடுபடுத்துவது பற்றி தமது கண்டனங்களை வருடாந்தம் தெரிவித்து வருகின்றன.

1990ஆம் ஆண்டு 14.5 மில்லியன் தொன் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட செம்பனை எண்ணெய் 2018இல் 70.5 மில்லியன் தொன் உற்பத்திசெய்யப்பட்டிருக்கிறது என்றால் எந்தளவு நிலம் விரிவாக்கப்பட்டிருக்கிறது அதில் எந்தளவு காடுகள் அழிக்கபட்டிருக்கிறது. எந்தளவு கார்பன் டை ஆக்சைட் வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது. காற்றுக்கு எந்தளவு கேடு விளைவிக்கப்பட்டிருக்கது. மண்ணுக்கு எந்தளவு கேடு விளைவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. எத்தனை உயிரினங்களின் வாழ்க்கை நாசமாக்கப்படிருக்கிறது. என்கிற கணக்கைப் போட்டுப் பார்க்கலாம். இப்போதைய உறபத்தியை 2050 இல் இரட்டிப்பாக்குவோம் என்கிற நாடுகளின் செய்தியை டைம் போம் அச்சுறுத்தல் என்றல்லவா விளங்கிக்கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது.

நன்றி - தினக்குரல்

 

இணைந்திருங்கள்


Support : Copyright © 2013. நமது மலையகம் - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates