Headlines News :


ஜனாதிபதி விருது

ஜனாதிபதி விருது
நமது மலையகத்துக்கு


Dr. W.G. Rockwood: The First Non-Vellalar Representative in Sri Lanka's Parliament -N.Sarawanan

The first constitution for Ceylon (Sri Lanka) and the political framework for governing the country were established in 1833 through the Colebrooke-Cameron reforms. The Legislative Council created under these reforms consisted of 15 members: 9 official members and 6 unofficial members. Among the 6 unofficial members were 3 Europeans, 1 Sinhalese, 1 Tamil, and 1 Burgher. 

Based on this structure, the first Tamil representative in Sri Lanka's Legislative Council was Arumugampillai Coomaraswamy, the first Sinhalese member was J.G. Philipsz Panditharatne, and the first Burgher member was J.C. Hillebrandt. 

The Coomaraswamy family subsequently became a longstanding force in representing Tamils. Following Arumugampillai Coomaraswamy, the family lineage continued to produce representatives: Ethirmannasingham, Arumugampillai Coomaraswamy (from May 30, 1835, until his death on November 7, 1836), Ethirmannasingham (1846-1861), Muthu Coomaraswamy (1861 until his death in 1879), Sir Ponnambalam Ramanathan (1879-1930), Ponnambalam Coomaraswamy (1892-1898), and Ponnambalam Arunachalam (1912-1913), among others. 

Among them, Sir Ponnambalam Ramanathan had a political career spanning nearly half a century. However, his younger brother, Sir Ponnambalam Arunachalam, is revered even more highly. Arunachalam, who was born after Ramanathan but passed away before him, served as a Legislative Council representative for only one year. Despite this short tenure, his role as a civil servant and his contributions to politics and trade unions were significant. 

In the Sinhalese context, members of the "Govigama" caste, a Sinhalese Vellala/farming caste, have dominated the Legislative Council from the beginning. Similar to how the Vellala Coomaraswamy family continuously held significant positions from the Tamil community, the Sinhalese Govigama families of Bandaranaike and Obeyesekere have also been prominent. 

Notable representatives from these families include: 

  • H. Dias (1861-1865)
  • James Alwis (1875-1878)
  • J.P. Obeyesekere (1878-1881)
  • A.L. de Alwis (1881-1888)
  • De Alwis Seneviratne (1888-1900)
  • S.C. Obeyesekere (1900-1911)

One exception to this pattern was E.H. Dehigama, who served from 1865 to 1875.  

Tamil Vellala and Sinhalese Govigama Combination 

In the later period, during the 1911 election for the Legislative Council, Marcus Fernando, who belonged to the Karava caste, contested against Sir Ponnambalam Ramanathan. The elite Sinhalese Govigama community was unwilling to accept a member of the Karava caste as their representative. Consequently, they ensured the defeat of Marcus Fernando and secured the victory of Ponnambalam Ramanathan, who belonged to the higher Vellala caste. 

At that time, the Sinhalese-Tamil divide was not a significant factor. The choice was between "Jaffna x Saiva x Tamil x Vellala x Educated Elite" Ponnambalam Ramanathan and "Colombo x Buddhist x Sinhalese x Karava x Educated Elite" Marcus Fernando. In this context, Ponnambalam Ramanathan's caste was the deciding factor in his selection. 

Given this background, Dr. W.G. Rockwood stands out as the first Tamil representative to break the monopoly of the Vellala-Govigama caste dominance. It's also worth noting that in the Sinhalese context, it wasn't until 1912 that someone outside the Govigama caste was chosen.  

Some might argue that Simon Cassie Chetty, who served as a Tamil representative from 1838 to 1845, is an exception. However, the Chetty community has always been regarded as equivalent to the Vellala caste within Sri Lanka's caste hierarchy. 

There was a time when Tamils and Muslims had a single representative, as Muslims were also considered Tamils. From August 28, 1879, to December 15, 1892, Ponnambalam Ramanathan served as the unofficial Tamil representative in the Legislative Council. At the request of the government, Ramanathan was appointed Solicitor General in 1892, which made his position in the Legislative Council vacant. 

His brother, Ponnambalam Coomaraswamy, was recommended for the position and was appointed as the unofficial representative in the Legislative Council on February 4, 1893. This appointment was made by Arthur Elibank Havelock. Following Havelock, the next Governor was Ridgeway. 

Who is Ridgeway? 

After Governor Arthur Havelock, Sir Joseph West Ridgeway became the Governor of Ceylon (Sri Lanka). He had a military background and served as the British government's representative at Tsar Peter's court in Russia, where he signed agreements. He also served as a resident at the Sultan's palace in Morocco, Africa. Ridgeway requested the position of Governor of Ceylon and arrived on the island with prior knowledge and information gathered from former governors of Ceylon. 

Ridgeway arrived in Ceylon in November 1895, toured the island, and engaged closely with the locals, gaining direct experience. It is said that he operated without bias, treating all residents equally, regardless of ethnic, religious, or linguistic differences. Due to the favorable financial state left by the previous Governor, Ridgeway was able to initiate several development projects in Ceylon, including tea plantations, railway construction, road building, healthcare improvements, educational reforms, and the restructuring of the Survey Department. 

This period saw significant advancements in various sectors. During this time, Ananda Coomaraswamy provided invaluable service as the head of the Department of Mineralogy. The British government agreed to bear half the cost of developing the Colombo port. Transportation improvements were notable, with the introduction of electric trams and the importation of the first motor cars. This era also marked the birth of S. W. R. D. Bandaranaike, a future Prime Minister of Sri Lanka, whose father named him Solomon West Ridgeway Dias Bandaranaike in honor of the Governor.  

During Ridgeway's tenure, the government purchased the building that now serves as the Prime Minister's official residence, Temple Trees. There had been widespread illegal deforestation and land acquisition by wealthy individuals and officials. Consequently, in 1840, a law was enacted declaring forests, barren lands, and lands with less than five years of ownership as government property. A special officer was appointed to record land ownership under this law. 

This led to the perception that the British colonial administration was seizing local lands, resulting in native uprisings and debates in the British Parliament. However, Governor Ridgeway remained steadfast, asserting that the law was enacted for the prosperity of the people of Ceylon and would benefit future generations. He clarified that those claiming ownership needed to present valid documents to prove their claims. This law also allowed the allocation of land for coffee cultivation and facilitated the settlement of Indian Tamil laborers. 

The Sinhalese community accused Ridgeway of distributing land to Indian Tamils. During the rise of native opposition against Ridgeway, one of his critics was Ponnambalam Coomaraswamy, who denounced the Governor's approach as that of a "plunderer." When Coomaraswamy's term as a representative ended, Governor Ridgeway decided not to reappoint him. 

However, a large meeting led by Rockwood was held to demand Coomaraswamy's reappointment as the Tamil representative. Some suggested appointing Swaminathan, Britto's son-in-law, instead. 

Arumuga Navalar in the Britto vs. Ramanathan Contest 

When Ramanathan was first appointed to the Legislative Council in 1879, his competitor for the seat was Britto. Britto, a prominent and influential figure from the Jaffna Tamil Christian Chetty community, was defeated by Ponnambalam Ramanathan, who came from a Jaffna Tamil Saiva Vellala background. Arumuga Navalar put in significant effort to ensure Ramanathan's victory over Britto. Interestingly, both Ramanathan and Britto were married to daughters of the wealthy E. Nannithamby from Manipay, Jaffna. 

Prabhakaran's great-grandfather, Thirumeniar Venkatasalam Pillai from Valvettithurai, supported Britto's political aspirations. However, Arumuga Navalar was determined to bring a Saiva Vellala representative into politics and fully supported Ramanathan. If this event had not occurred, the political history of Sri Lanka might have taken a different turn.  

Governor Ridgeway ended the monopoly of caste-based representation by secretly inviting Rockwood to his office in early 1898, persuading him to become the Tamil representative. Rockwood succeeded Mudaliar Ponnambalam Coomaraswamy, who had served as the Tamil representative until 1898. On March 14, 1898,  Governor Sir Joseph West Ridgeway appointed Rockwood as the Tamil representative to the Legislative Council for a five-year term from March 13, 1898, to March 13, 1903. This appointment marked the end of the family-dominant and caste-based monopoly.  Rockwood was reappointed on March 15, 1903. 

What Does Ponnambalam Ramanathan Say? 

Rockwood's appointment caused Ramanathan significant disappointment. M. Vaithilingam, who wrote Ponnambalam Ramanathan's biography, recorded this incident. Ramanathan expressed his discontent over the Governor's decision to appoint Rockwood instead of extending Mudaliar Coomaraswamy's term. 

Ramanathan expressed his discontent over the Governor's decision to appoint Rockwood instead of extending Mudaliar Coomaraswamy's term. as follows: 

"Another Governor contributed greatly to the disgust of the people in 1892. There was a very strong Member of Council representing the Tamils. He condemned some of the administrative and legislative acts of the Government of Ceylon. On the expiry of the term of office of that Member of Council he was my elder brother the Tamil people held a mammoth meeting at the Town Hall of Colombo to consider who would be a competent successor to that Member Mr. Coomaraswamy who was too outspoken for the Government. The late Dr. Rockwood, a man in whom the whole of the European Community had great confidence, and who was himself a Tamil man, was the Chairman of the meeting and there was a unanimous resolution passed in which the Chairman himself joined, that they should again submit for nomination the name of Coomaraswamy who had acted so independently during his termof five years in the Legislative Council. Then Governor Ridgeway took this extraordinary step. He did not want Mr. Coomaraswamy back again in Council. So he wrote a private letter to Dr. Rockwood and asked him whether he would accept the Seat. And Dr. Rockwood, without communicating with Mr. Coomaraswamy or any other personwho took part in the meeting, accepted the offer. It was thus realized that no reliance could be placed upon the Governor for doing the right thing at the proper time when the system of nomination prevailed.."  

However, in the editorial of the Jaffna College Miscellany published in 1909, it was noted that Ramanathan congratulated Rockwood on his appointment: 

"The Tamil community could not have thought of anyone who commanded the respect and admiration of people of all races and classes, as well as the high regard of various communities, like Dr. Rockwood."  

This statement was recorded as part of Ramanathan's speech at the meeting held for his brother Coomaraswamy's re-election.  

Governor Stubbs later issued a report expressing the colonial administration's dissatisfaction with this appointment, stating that the decision prevented a powerful family from continuing its dominance (CO. 723 of March 29, 1909, Stubbs minute). M.U. de Silva also referenced this incident in his article on the role of caste in British colonial appointments in Sri Lanka during the 19th century.  

It's worth noting that Rockwood came from the Koviyar community, which was once treated as a servile caste in Jaffna's caste system. 


William Gabriel Rockwood was born on March 13, 1843, in Alaveddy, Jaffna. He was the second son of Chinnathambi Elisa Rockwood, the Sub-Collector of Customs at Kankesanthurai. Rockwood received his early education at Vembadi Boys' School in Jaffna and later attended Presidency College in Chennai, where he completed his matriculation. He then pursued medical studies at Madras Medical College, graduating with first-class honors. 

Upon returning to Ceylon (Sri Lanka), Rockwood was appointed as a medical officer in Puttalam. During the cholera outbreak in Jaffna in 1866-67, he worked on special duty. Although he returned to Puttalam for his medical duties, he went back to Jaffna during the rapid spread of cholera in 1875 and worked intensively on eradication efforts, saving many lives in the medical facilities there.  After serving in several medical institutions, he was appointed as a surgeon at the Colombo General Hospital in 1878 and later became a lecturer in surgery at the Ceylon Medical College. 

Rockwood was recognized as a skilled and renowned surgeon, a competent doctor, and, later, a capable politician. During his tenure, he played a significant role in advocating for the railway service to the North and Chilaw and was instrumental in establishing the railway line to the North.  

Two of Rockwood's daughters married prominent professionals: one to lawyer Saravanamuthu and the other to accountant S. Kumaraswamy. In honor of Rockwood, a hall at the large hospital in Colombo was named "Rockwood Hall," which was inaugurated by the then-Governor Sir Henry McCallum on April 16, 1912. Rockwood had served as the chief surgeon at this hospital for about 20 years.  

Rockwood was highly respected among Europeans not only as a doctor but also as an excellent surgeon. Notable comments from two famous surgeons highlight his reputation: Dr. Jonathan Hutchinson called him the best surgeon in the East, and Sir Frederick Treves, an expert on tropical diseases, remarked that it would have been beneficial to have Dr. Rockwood from Ceylon during a challenging surgery. 

Rockwood had the opportunity to provide medical advice to the King of England during the coronation ceremony and made two trips to England. During these visits, he became a member of the Royal College of Surgeons and the Royal College of Physicians. 

In 1904, he donated 1,000 rupees to Jaffna College to establish a scholarship fund. He was also among the first eight philanthropists to fund the establishment of the first medical college in Ceylon.  Financially well-off, Rockwood was also a plantation owner. By 1917, the Rockwood family was listed among the wealthiest in Ceylon, owning over a thousand acres of coconut plantations.  

During his extended term starting on July 9, 1903, Rockwood traveled to England, and W.N. Aserappa was temporarily appointed to his position on April 19, 1904. In January 1906, Rockwood resigned from the Legislative Council due to health reasons, and A. Kanagasabai, another Vellala, was appointed in his place on February 4. 

Rockwood retired from medical, social, and political activities due to a stroke in 1906 and passed away on March 27, 1909, at the age of 66.  Dr. W.G. Rockwood married Muthamma, the daughter of Chinna Mudaliar Kathiraverpillai of Moolai, Jaffna (1857-1925).  She was well known for her involvement in all her husband's social activities and was a respected figure in her own right. She passed away on August 29, 1925. 


The Coomaraswamy family has been a dominant force in Sri Lankan Tamil political history for over one and a half centuries. Among this lineage, Sir Ponnambalam Ramanathan stands out as a key figure who maintained conservative religious politics. By the end of his life, he had become a representative of orthodox, traditional, high-caste, educated, elite male dominance, though his early roles were different. 

In 1921, at the age of 70, Ramanathan was knighted by the British government. He believed that reform, not independence, was sufficient for the natives. It is not an exaggeration to say that he was a product of the Arumuga Navalar and the Saiva Renaissance. Appointed to the Legislative Council of Ceylon for the first time in 1879 at the age of 28, he remained active in politics for 50 years until his death.  

Ramanathan did not want political power in the hands of ordinary people. He believed it should rest only with educated, high-class, high-caste men. Based on this principle, he openly opposed universal suffrage during the Donoughmore Commission inquiries. 

During his testimony on December 20, 1927 (Evidence No. 101), he said: "Leave our women alone in their role. It is not for you to understand why they are meant to be subordinate in this world by God's will. A woman's entire life and focus should be at home. There is no world beyond that for them. Do not allow them to go beyond their household duties." 

He reiterated these views during debates in the Legislative Council: "Why are they teaching us this rotten philosophy? Why are they forcing it down our throats?" he said during the debate on the Donoughmore Constitution on November 8, 1928. 

He did not live to see the implementation of the Donoughmore scheme and universal suffrage, as he passed away in 1930, two years after the debate. 

Is there anything from this conversation you'd like me to remember for the future? 

While the research books and articles by Ramanathan are still praised by many scholars today, some have also sparked controversy. One of the most notable is his essay titled "Ethnology of the Moors." He presented this research essay publicly at the Ceylon Legislative Council in 1885 and at the Royal Asiatic Society - Ceylon branch in 1888. In it, he explained that the Moors of Sri Lanka are ethnically Tamils and religiously Muslims. He venomously argued in his essay that the eastern Muslim community originated from traders who married "low" caste people. Given that he emerged from the political milieu of Arumuga Navalar's camp, such venom is unsurprising. 

These views caused significant controversy at the time. The Muslim community strongly condemned his data regarding Muslims. Buddhist, Saiva and Islamic revivals were occurring in Sri Lanka roughly during this same period. Muslim scholars who could respond to Ramanathan's views also grew during that time. 

When the government announced in 1929 that all students in schools should be given equal seating regardless of race, religion, caste, or nationality, enraged Vellalars set fire to fifteen schools. In 1930, when the Kopay Teachers' Training College admitted lower-caste students for the first time and provided equal seating with Vellalar students, Sir Ponnambalam Ramanathan appealed to the Governor against it. That same year, he passed away. 

How could Ramanathan, who had such a dominating priestly mentality, tolerate a non-Vellalar person attaining political power? Moreover, how could he bear it when a person from a slave caste (Kovia) was appointed to his position after removing his elder brother from that place? He perceived it as a tarnish on his high-class, high-caste influence. Although Rockwood was well-educated and not inferior to Ramanathan in terms of class, he still experienced caste-related pressures and inconveniences in his political representation. Without the support of Governor Ridgeway, how long might the Tamil community have had to wait for the representation of a non-Vellalar? 

We must understand the politics behind why not a single line about Rockwood has appeared in Tamil literature so far. How did Rockwood disappear from the list of achievers in Jaffna? Why was he hidden? We do not need profound knowledge to understand the reasons. Anyone with a basic understanding of the caste hegemony in Jaffna can easily grasp it. Apart from the caste-based manipulation of Jaffna's hegemonic politics, what else can we blame for the absence of any record about Rockwood in Tamil?

References :
  1. என்.சரவணன், கேட் முதலியார் ஆறுமுகம்பிள்ளை குமாரசுவாமி: இலங்கைத் தமிழர்களின் முதலாவது நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதி, தினக்குரல், 12, ஜனவரி, 2020
  2. Lakshmi Kiran Daniel, PRIVILEGE AND POLICY: THE INDIGENOUS ELITE AND THE COLONIAL EDUCATION SYSTEM IN CEYLON, 1912-1948, Thesis submitted for the Degree of Doctor of Philosophy, Faculty of Modern History, Michaelmas Term, 1992
  3. K. M. Desilva, Universal Franchise, 1931-1981 The Sri Lankan Experience, Department of Information Ministry of State Democratic Socialist Republic of Sri Lanka, July, 1981
  4. க. சி. குலரத்தினம்,  நோத் முதல் கோபல்லவா வரை - இலங்கையின் அண்மைக் கால (1798-1962) அரசியல் வரலாறு, முதலாம் பாகம் (1798-1947), ஆசீர்வாதம் அச்சகம் - புத்தகசாலை. யாழ்ப்பாணம். 1966.
  5. என்.சரவணன், இராமநாதனை நாவலர் அரசியலுக்கு கொண்டுவந்த கதை -, காக்கைச் சிறகினிலே, ஏப்ரல், 2020
  6. John H. Martyn, Martyn's Notes on Jaffna: Chronological, Historical, Biographical, Asian Educational Services, 2003
  7. Roland Wenzlhuemer, From Coffee to Tea Cultivation in Ceylon, 1880–1900 An Economic and Social History Leiden • Boston, Martinus Nijhoff Publishers and VSP 2008.
  8. M.Vythilingam, The life of Sor Ponnambalam Ramanathan, Ramanathan Commemoration Society, Colombo, 1971
  9. Jaffna College MISCELLANY Published by the Faculty and Students of Jaffna College, Vaddukkoddai, Ceylon. Vol. XIX. No. 3. July 1909
  10. M. U. de Silva, Caste Consideration In Native Appointments — A Review Of British Administrative Policy In Sri Lanka During The Nineteenth Century, Journal of the Royal Asiatic Society of Sri Lanka, Vol. 51 (2005), 
  11. S. A. Meegama, Famine, Fevers and Fear The State and Disease in British Colonial Sri Lanka,  Sridevi Publication, Dehiwela, 2012
  12. Ferguson’s Ceylon Directory, 1904
  13. 1959 - Ferguson's Ceylon Directory, Associated Newspapers of Ceylon Limited, 1959
  14. Papers Laid before, The Legislative Council Of Ceylon During The Session Of 1901, Printed By H,. C. Cottle, Acting Government Printer. Ceylon, 1902
  15. The University Of Ceylon at Peradeniya, The Ceylon University Pres, 1954
  16. K. M. De Silva, History Of Ceylon (Volume Three), Printed for The University of Ceylon, Peradeniya, 1973
  17. Obituary, William Gabriel Rockwood, Published 24 April 1909, 1909;1:1034
  18. Arnold Wright, Twentieth Century Impressions of Ceylon: Its History, People, Commerce, Industries, and Resources, Asian Educational Services, 1999
  19. என்.சரவணன், 1915: கண்டி கலவரம், கிழக்கு பதிப்பகம், 2017

Published : Jaaffna Monitor - June 2024 

Dr. W.G. Rockwood: The First Non-Vellalar Representative in Sri Lanka's Parliament By: Sarawanan Komathi Na... by SarawananNadarasa on Scribd

Dr.W.G.ரொக்வூட் : வெள்ளாளரல்லாத முதல் பாராளுமன்ற பிரதிநிதி | என்.சரவணன்

இலங்கையில் முதன் முறையாக வெள்ளாளரல்லாத முதல் பாராளுமன்ற பிரதிநிதி டொக்டர் டபிள்யு.ஜீ.ரொக்வூட் (William Gabriel Rockwood).

இலங்கையில் முதற்தடவை இலங்கைக்கான அரசியலமைப்பு சட்டவுருவாக்கமும், அரசியல் ரீதியில் நாட்டை ஆள்வதற்கான அமைப்பும் 1833 கோல்புறூக் சீர்திருத்தத்தின் மூலம் உருவாக்கப்பட்டது. 15 அங்கத்தவர்களைக் கொண்ட அந்த சட்ட நிரூபன சபை உத்தியோகபற்றுள்ள 9 உறுப்பினர்களும், உத்தியோக பற்றற்ற உறுப்பினர்களாக 6 பேரையும் கொண்டதாக அது அமைக்கப்பட்டது. அதன்படி உத்தியோகபற்றற்ற அறுவரில் ஐரோப்பியர் மூவரும், சிங்களவர் -1, தமிழர் -1, பறங்கியர் – 1. என்கிற அடிப்படையில் அங்கத்துவம் வகித்தார்கள். அதன் அடிப்படையில் இலங்கையின் சட்டசபை மரபில் முதலாவது தமிழ் பிரதிநிதியாக ஆறுமுகம்பிள்ளை குமாரசுவாமியும், முதலாவது சிங்கள அங்கத்தினராக ஜே.ஜி.பிலிப்ஸ் பண்டிதரத்ன (J.G. Philipsz Panditharatne)  என்பவரும், ஜே.சீ.ஹீலபிரான்ட் (J.G. Philipsz) முதலாவது பறங்கி இனத்து உறுப்பினராகவும் தெரிவானார்கள்.

குமாரசுவாமி குடும்பத்தினர் அதன் பின்னர் நீண்ட காலமாக தமிழர்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் சக்தியாக ஆகினர். ஆறுமுகம்பிள்ளை குமாரசுவாமியைத் தொடர்ந்து அதே பரம்பரையில் இருந்து எதிர்மன்னசிங்கம், ஆறுமுகம்பிள்ளை குமாரசுவாமி (30 மே 1835 – 07.11.1836 இறக்கும்வரை) எதிர்மன்னசிங்கம் (1846-1861), முத்து குமாரசுவாமி (1861–1879 இறக்கும்வரை), சேர் பொன்னம்பலம் இராமநாதன் (1879–1930), பொன்னம்பலம் குமாரசுவாமி (1892–1898) பொன்னம்பலம் அருணாச்சலம் (1912–1913) என இன்னும் அடுத்து பலரும் அக் குடும்பத்தில் இருந்து வந்தார்கள்.  இவர்களில் சேர் போன் இராமநாதன் சுமார் அரை நூற்றாண்டு கால அரசியல் பங்களிப்பைக் கொண்டவர். அதேவேளை இராமநாதனை விட அதிகமாக போற்றப்படுப்பவர் அவரின் இளைய சகோதரர் சேர் போன் அருணாச்சலம். இராமநாதனுக்குப் பின்னர் பிறந்து இராமநாதனுக்கு முன்னரே காலமாகிப் போன அருணாச்சலம் ஒரே ஒரு ஆண்டு தான் சட்டசபைப் பிரதிநிதியாக இருந்தார். ஆனால் அவர் ஒரு சிவில் சேவையாளராகவும், அரசியல் மற்றும் தொழிற்சங்க விடயங்களில் ஆற்றிய பாத்திரம் மகத்தானது.

சிங்களச் சூழலை எடுத்துக் கொண்டாலும் சிங்கள வெள்ளாள சாதியான “கொவிகம” சாதியைச் சேர்ந்தவர்களே ஆரம்பத்தில் இருந்து சட்ட சபையில் கோலோச்சு வந்தார்கள். சட்ட சபையில் தமிழ் சமூகத்தில் இருந்து குமாரசுவாமி குடும்பத்தை (வெள்ளாள) சேர்ந்தவர்களே தொடர்ந்து ஏகபோகமாக கோலோச்சியதைப் போலவே, சிங்களச் சூழலிலும் பண்டாரநாயக்க, ஒபேசேகர ஆகிய இரு (கொவிகம எனப்படுகிற வெள்ளாள) குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் ஏகபோகமாக கோலோச்சி வந்தார்கள். அவர்களை இவ்வாறு வரிசைப்படுத்தலாம்; எச் டயஸ் (H. Dias, 1861-1865), ஜேம்ஸ் அல்விஸ் (James Alwis, 1875-1878), ஜே.பி.ஒபேசேகர ( J.P. Obeyesekera 1878-1881), ஏ.எல்.டி அல்விஸ் (A.L. de Alwis, 1881-1888), ஏ.டி.அல்விஸ் செனவிரத்ன (A. de Alwis Seneviratne, 1888-1900) எஸ்.சி.ஒபேசேகர (S.C. Obeyesekera, 1900-1911).

இவர்களில் ஒரே ஒருவர் விதி விதிவிலக்கு. அவர் 1865 -1875 வரை அங்கம் வகித்த ஈ.எச்.தெஹிகம (E.H. Dehigama). 

தமிழ் வெள்ளாள x சிங்கள கொவிகம கூட்டு

பிற்காலத்தில் 1911ம் ஆண்டு சட்டசபைக்காக படித்த இலங்கையரை தெரிவு செய்வதற்கான தேர்தலில் சேர் போன் இராமநாதனை எதிர்த்து போட்டியிட்ட மார்கஸ் பெர்னான்டோ கராவ (கரையார்) சாதியை சேர்ந்தவர் என்பதற்காகவே சிங்கள ‘கொவிகம’ சமூகத்தைச் சேர்ந்த மேட்டுக்குடியினர் ‘கரவ’ சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரைத் தமது பிரதிநிதியாக ஏற்கத் தயாரில்லாமல் மார்கஸ்  பெர்னாண்டோவை தோற்கடித்து அதைவிட உயர் சாதி வேளாளர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த பொன் இராமநாதனை வெற்றிபெறச் செய்தனர் என்பதை இங்கே நினைவிற் கொள்வோம்.

அப்போது சிங்கள – தமிழ் முரண்பாடுகள் கூட ஒரு பொருட்டாக இருக்கவில்லை. மாறாக “யாழ் x சைவ x தமிழ் x வேளாள x படித்த s மேட்டுக்குடி” பொன்னம்பம் இராமநாதனா அல்லது “கொழும்பு x பௌத்த x சிங்கள x கராவ x படித்த s மேட்டுக்குடி” மார்கஸ் பெர்னாண்டோவா எனும் போது அங்கே பொன்னம்பலம் தெரிவாக சாதி என்பது மட்டுமே மேலதிக தகுதியாக இருந்தது.

இந்தப் பின்னணியில் இருந்து பார்க்கையில் முதற் தடவையாக வெள்ளாள – கொவிகம சாதியின் ஏகபோகத்துக்கு வெளியில் இருந்து வந்த தமிழ் பிரதிநிதி டொக்டர் டபிள்யு.ஜீ.ரொக்வூட்  (William Gabriel Rockwood) அவர்களே. சிங்களச் சூழலில் கொவிகம சாதிக்கு வெளியில் ஓருவர் தெரிவு செய்யப்பட 1912 வரை ஆனது என்பதையும் இங்கே நினைவுபடுத்துவோம். 

மேற்படி தமிழ் பிதிநிதிகள் வரிசையில் 1838–1845 வரை தமிழர் பிரதிநிதியாக இருந்த சைமன் காசிச்செட்டியை சிலவேளை விதிவிலக்கென எவரும் கூறக்கூடும். ஆனால் செட்டியார் சமூகமும் எப்போதும் வெள்ளாள சாதிக்கு நிகராகவே இலங்கையின் சாதிய அமைப்பில் மதிக்கப்படுகிறது.

முன்னர் தமிழருக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் பிரதிநிதியாக ஒருவரே இருந்தார். முஸ்லிம்களையும் தமிழராகவே கருத்திற்கொண்டிருந்த சமயம் அது. இராமநாதன் இவ்வாறு 28-8-1879 இலிருந்து 15-12-1892 வரை சட்டசபையில் உத்தியோகப் பற்றற்ற தமிழ் பிரதிநிதியாக இருந்தார். பின்னர் அவர் அரசாங்கத்தின் வேண்டுகோளுக்கிணங்கிச் இராமநாதன் அரசுத் தலைமை வழக்குரைஞராக (சொலிசிட்டர் ஜெனரல்) 1892 சேர் பொன்னம்பலம் பதவியேற்றமையால் அவர் வகித்து வந்த சட்டசபை உறுப்பினர் பதவி வெற்றிடமாது. அவருடைய இடத்தில் அவருடைய சகோதரர் பொன் குமாரசுவாமி பரிந்துரைக்கப்பட்டு 4-2-1893 அன்று உத்தியோகப் பற்றற்ற பிரதிநிதியாகச் சட்டசபையில் நியமனம் பெற்றார். இந்த நியமனம் ஆர்தர் ஏலிபேங் ஹெவ்லொக் (Arthur Elibank Havelock) அவர்களால் வழங்கப்பட்டது. அவரையடுத்து பின்னர் ஆளுநராக வந்தவர் தான் ரிஜ்வே.

யார் இந்த ரிஜ்வே?

ஆளுநர் ஆதர் ஹவலொக் (Governor Sir Joseph West Ridgeway) அவர்களுக்குப் பின் இலங்கைக்கு ஆளுநராக வந்தவர் சேர் ஜோசப் வெஸ்ற் றிஜ்வே. இவர் இராணுவத்தில் பணியாற்றியதோடு ரசியாவில் பீற்றர்ஸ் பேக் அரண்மனையில் ஜார் மன்னன் காலத்தில் பிரித்தானிய அரசாங்கத்தின் பிரதிநிதியாகச் சென்று உடன்படிக்கையில் கைச்சாத்திட்ட ஒருவர். ஆபிரிக்காவில் மொறக்கோவிலே சுல்தானின் அரண்மனையில் ஸ்தானிகராகவும் பணியாற்றிய அனுபவமுடையவர். இலங்கைக்கான ஆளுநர் பதவியை விரும்பிக் கேட்டுப் பெற்று இலங்கை வந்தவர். அதற்கு முன்னர் இந்தியாவில் அவர் பணியாற்றிய காலத்தில் இலங்கையைப்பற்றி அவர் அறிந்திருந்தார். இலங்கையை விட்டுப்போன பழைய ஆளுநர்களிடமும் இலங்கையைப் பற்றிய பல தகவல்களைக் கேட்டு முன்னறிவு பெற்று இலங்கை வந்தார்.

ரிஜ்வே 1895 ஆம் ஆண்டின் நவம்பர் மாதத்தில் இலங்கைக்கு வந்து இலங்கையைச் சுற்றிப் பார்த்து இங்குள்ளவர்களோடு மிக நெருங்கி உரையாடி நேரனுபவத்தைப் பெற்றார். இவர் காய்தல் உவத்தல் இன்றி இலங்கை வாழ்மக்களை இன மத மொழி வேறுபாடு கருதாமல் இயங்கினார் என்பார்கள். இவருக்கு முன்னிருந்த ஆளுநர் நிதி நிலைமையை நல்லமுறையில் விட்டுச் சென்றமையால் இலங்கையின் பல அபிவிருத்தி வேலைகளை இவரால் ஆரம்பிக்கக் கூடியதாயிருந்தது. தேயிலைச் செய்கை, புகையிரதப் பாதை, வீதிகளை அமைத்தல், சுகாதார சேவை புனரமைப்பு, கல்வி, அளவையாளர் அலுவலகப் புனரமைப்பு என்பன சிறந்த முறையில் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

எண்ணற்ற பல்வேறு துறைகளில் வளர்ச்சி கண்ட காலம் அது. கனிப்பொருளாராய்ச்சித் துறையின் மேலதிகாரியாக ஆனந்த குமாரசுவாமியின் அரியசேவை இலங்கைக்குக் கிடைத்த காலமும் இதுவேயாகும்.

கொழும்புத் துறைமுக அபிவிருத்தி மேற்கொள்ளும் போது அதற்காக பிரித்தானிய அரசாங்கமும் அதன் செலவில் அரைப் பங்கை செலவிட உடன்பட்டது. றிஜ்வே காலத்தில் போக்குவரத்துத் துறையில் துரித முன்னேற்றங்கள் நடைபெற்றன. மின்சாரத்தில் ஓடிய' 'ட்ராம் வண்டி' போக்குவரத்து  சேவை இவர் காலத்திலேதான் ஆரம்பிக்கப்படது. இலங்கையில் முதன் முதலாக மோட்டார் வண்டி இவர் காலத்திலேயே இறக்குமதியாயிற்று.

இலங்கைப் பிரதமராயிருந்த S. W. R. D அவர்கள் பிறந்த காலமும் இதுவே. அக்காலத்திலே முதலியார் உத்தியோகம் வகித்த பண்டாரநாயக்கவின் தந்தையார் தம்முடைய பிள்ளைக்குப் பெயரிட்டபோது ஆளுனரை அவர்களைக் கௌரவிக்குமுகமாகத் தன் மகனின் பெயரில் றிஜ்வேயின் பெயரையும் சேர்த்தே சொலமன் வெஸ்ற் றிச்வே டயஸ் பண்டாரநாயக்க என பெயர் சூட்டினார். 

இன்று இலங்கைப் பிரதமரின் உத்தியோக வாசஸ்தலமாக விளங்கும் அலரி மாளிகை கட்டடமும் ரிஜ்வே காலத்திலே தான் அரசாங்கத்தால் விலைக்கு வாங்கப்பட்டது.

அன்று பொதுக்காணிகள் பல தனவந்தர்களாலும், அதிகாரிகளாலும் கள்ளத் தனமாகக் காடு வெட்டுதலும், காட்டு நிலத்தைச் சுவீகரித்தலும் பல காலமாக நடைபெற்று வந்தன. ஆகவே 1840 ஆம் ஆண்டில் காடுகளும், வெறும் தரைகளும், ஐந்து ஆண்டுகளுக்குக் குறைந்த ஆளுரிமை நிலங்களும் அரசாங்க நிலமாகக் கணிக்கப்படும் சட்டம் ஒன்று நிறைவேற்றப்பட்டது. அதன் பிரகாரம் ஒரு விசேட உத்தியோகத்தர் நியமிக்கப்பட்டு அவர் முன்னிலையில் காணிகளின் உரிமை பதிவு செய்யப்படல் வேண்டும் என்று விதிக்கப்பட்டது. உள் நாட்டில் சுதேசிய நிலங்களை பிரித்தானிய காலனித்துவம் சுவீகரித்துக் கொண்டதாகவே பிரச்சாரப்படுத்தப்பட்டதுடன் இதற்கு எதிராக சுதேசிய கிளர்ச்சிகளும் எழுந்தன. பிரித்தானிய பாராளுமன்றத்திலும் இது குறித்த விவாதங்கள் நிகழ்ந்தன.

ஆனால் ஆளுநர் ரிஜ்வே பின்வாங்கவில்லை "இச்சட்டம் இலங்கை வாழ் மக்களின் சுபீட்சத்துக்காகவே இயற்றப்பட்டது. எதிர்கால சந்ததியினரே இதனால் பயன்பெறுவர் என்றார். இக்காணிகளில் உரிமை கொண்டாடுவோர் ஏதேனும் ஒரு ஆவணத்தையேனும் காட்டி உண்மையை நிலைநாட்டுங்கள் அப்படியானால் காணி உங்களுடையதே என்று நிலைமையைத் தெளிவுபடுத்தினார். இன்னொரு வகையில் இச்சட்டத்தின் மூலம் பல நிலங்களை கோப்பிப் பயிற்செய்கைக்காக ஒதுக்க முடிந்ததுடன் இங்கு  பணியாற்ற வந்த இந்தியத்தமிழர்கள் குடியிருப்பதற்கும் வழிவகுத்தது. இதனால் இந்தியத் தமிழர்களுக்கு நிலங்களை தாரைவார்த்தவர் ரிஜ்வே என்கிற குற்றச்சாட்டு சிங்களவர் மத்தியில் தோன்றியதையும் நாம் காண முடிகிறது.

ஆளுனர் ரிஜ்வேக்கு எதிரான சுதேசிய எதிர்ப்புகள் வலுக்கத் தொடங்கிய காலத்தில் அவரின் நிர்வாக போக்கை எதிர்த்து முரண்பட்டவர்களில் பொன் குமாரசுவாமியும் ஒருவர். ஆளுநரின் போக்கை வழிப்பறிக்காரனின் போக்கு எனக் கூறிக் கண்டித்தார். இந்த நிலைமையின் காரணமாக பொன் குமாரசுவாமியின் பதவிக்காலம் முடிந்து பதவி நீடிப்பு செய்வதற்கான காலம் வந்த போது குமாரசுவாமியை மறுமுறை நியமிப்பதில்லை என்கிற முடிவுக்கு வந்திருந்தார் ஆளுநர்.

ஆனால் தமிழர் பிரதிநிதியாக பொன் குமாரசுவாமியையே மறுபடியும் ஆளுநர் நியமிக்க வேண்டும் எனக்கோரி றொக்வுட் தலைமையில் மாபெருங் கூட்டங் கூட்டப்பட்டது. ஒரு சிலர் பிறிட்டோவின் மருமகனான சுவாமிநாதனையே நியமித்தல் வேண்டும் எனக்கோரினர். 

பிறிட்டோ x இராமநாதன் போட்டியில் ஆறுமுக நாவலர்

இராமநாதன் முதற்தடைவையாக 1879இல் சட்டசபைக்கு நியமனம் பெற்ற சந்தர்ப்பத்தில் அந்த ஆசனத்துக்காகப் போட்டியிட்டவர் தான் பிறிட்டோ. செல்வாக்குள்ள பிறிட்டோவை யாழ் – தமிழ் – கிறிஸ்தவ - செட்டி சமூகத்தை சேர்ந்த பிறிட்டோவை தோற்கடித்து அந்த இடத்துக்கு யாழ் – தமிழ் – சைவ – வேளாள பின்னணியைக் கொண்டபொன்னம்பலம் இராமநாதனை கொண்டுவருவதற்காக கடும் பாடுபட்டவர் ஆறுமுக நாவலர். இத்தனைக்கும் யாழ் மானிப்பாயைச் சேர்ந்த பெரும் செல்வந்தரான ஈ.நன்னித்தம்பியின் மகள்களைத் தான் இராமநாதனும் பிறிற்ரோவும் திருமணம் முடித்தார்கள்.

பிரபாகரனின் கொள்ளுப்பாட்டன் வல்வெட்டித்துறை திருமேனியார் வெங்கடாசலம்பிள்ளை பிறிற்ரோவை அரசியலுக்கு வருவதை ஆதரித்தார். அதைத் தோற்கடித்து ஒரு சைவ வெள்ளாளனைத் தான் கொண்டுவரவேண்டும் என்று  ஆறுமுக நாவலர் தன் முழு முயற்சியுடன் இராமநாதனை அரசியலுக்கு கொண்டுவந்தார். இந்த நிகழ்ச்சி நிகழாமல் இருந்திருந்தால் இலங்கையின் வரலாறு வேறொரு அரசியல் பக்கத்தை திரும்பியிருக்கக் கூடும். 

சாதிய ஏகபோக பிரதிநிதித்துவத்தை முடிவுக்கு கொண்டு வந்த ரிஜ்வே

இறுதியில் 1898 ஆம் ஆண்டு முற்பகுதியில் ஆளுநர் ரிஜ்வே றொக்வுட்டை இரகசியமாகத் தன் அலுவலகத்துக்கு அழைத்து அவர் மனதை மாற்றி அவரையே தமிழர் பிரதிநிதியாக நியமித்தார்.

முதலியார் பொன் குமாரசுவாமி 1898 வரை தமிழ்ப் பிரதிநிதியாக பதவி வகித்து வந்த நிலையில் அந்த இடத்துக்கு 1898 மார்ச் 14 அன்று  அன்றைய பிரித்தானிய ஆளுநர் சேர் ஜோசெப் வெஸ்ட் ரிஜ்வே  ரொக்வூட் அவர்களை இலங்கைச் சட்டசபையில் தமிழர் பிரதிநிதியாக 13-3-1898 முதல் 13-3-1903 வரை ஐந்து வருடங்களுக்கு நியமித்தார். இதன் மூலம் குடும்ப – ஆதிக்க சாதிய ஏகபோக நிலைமையை முடிவுக்கு கொண்டுவந்தார் ஆளுநர் ரிஜ்வே.  பின்னர் 15-3-1903 இல் ரொக்வூட் மறுபடியும் நியமனம் பெற்றார்.

பொன் இராமநாதன் என்ன சொல்கிறார்?

மூத்த சகோதரனுக்கு ஊடாக தனது சட்டசபை உறுப்பினர் பதவி பேணப்பட்டுக்கொண்டிருப்பதாக திருப்திபட்டுக்கொண்டிருந்த இராமநாதனுக்கு ரொக்வூட்டின் நியமனம் ஏமாற்றத்தையே கொடுத்திருந்தது. பிற் காலத்தில் பொன்னம்பலம் இராமநாதனின் சுயசரிதை நூலை எழுதிய எம்.வைத்திலிங்கம் தனது நூலில் இதைப் பற்றி பதிவு செய்திருக்கிறார். முதலியார் குமாரசுவாமியின் பதவியை நீடிப்பதற்குப்  பதிலாக ரொக்வூட்டை ஆளுநர் நியமித்தது பற்றி இராமநாதன் எந்தளவு விசனப்பட்டார் என்பதை இப்படிப் பதிவு செய்கிறார்.

‘நாட்டில் அனைத்து தமிழ் பேசும் மக்களின் பேராதரவு தமக்கு இருந்தபோதிலும், தனது சகோதரர் குமாரசுவாமி இரண்டாவது முறையாக சட்டவாக்க சபையில் உறுப்பினராவதற்கான வேட்புமனு நிராகரிக்கப்பட்ட கதையை இராமநாதன் இவ்வாறு விவரிக்கிறார்.’

"1892-ல் மற்றுமொரு ஆளுநர் மக்களின் வெறுப்புக்கு ஆளானார். தமிழர்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒரு வலுவான உறுப்பினர் சபையில் அங்கம் வகித்து வந்தார். இலங்கை அரசாங்கத்தின் சில நிர்வாகமுறைகளையும் சட்டமன்ற நடவடிக்கைகளையும் அவர் கண்டித்து வந்தார். அவர் எனது மூத்த சகோதரர். அவரின் பதவிக்காலம் முடிவடைந்த போது குமாரசுவாமிக்கு ஈடான தகுதிவாய்ந்தவர் யார், போட்டியிடக்கூடிய இன்னொருவர் யார் என்பது குறித்து தமிழ் மக்கள் கொழும்பு நகர மண்டபத்தில் ஒரு மாபெரும் கூட்டத்தை நடத்தினர். ஐரோப்பிய சமூகம் முழுவதிலும் மிகுந்த நம்பிக்கை வைத்திருந்த தமிழரான காலஞ்சென்ற டொக்டர் ரொக்வூட் அக்கூட்டத்தின் தலைவராக இருந்தார். சட்ட மேலவையில் ஐந்தாண்டு காலம் சுதந்திரமாகச் செயல்பட்ட குமாரசுவாமியின் பெயரை மீண்டும் நியமனத்திற்கு சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்று அத்தலைவரே ஏகமனதாக தீர்மானம் நிறைவேற்றினார். பின்னர் ஆளுநர் ரிட்ஜ்வே அதையும் மீறி இந்த அசாதாரண நடவடிக்கையை எடுத்தார். குமாரசுவாமி மீண்டும் சட்டசபையில் அங்கம் வகிப்பதை ஆளுநர் விரும்பவில்லை. எனவே அவர் டொக்டர் ரொக்வூட்டுக்கு ஒரு தனிப்பட்ட கடிதம் எழுதி, அந்த ஆசனத்தை ஏற்றுக்கொள்வீர்களா என்று கேட்டார். குமாரசுவாமி அல்லது கூட்டத்தில் கலந்து கொண்ட வேறு எவருடனும் டொக்டர் ரொக்வூட் தொடர்பு கொள்ளாமல், இந்த வாய்ப்பை ஏற்றுக்கொண்டார். எனவே, நியமன முறை நடைமுறையில் இருக்கும்போது, சரியான நேரத்தில் சரியான முடிவை ஆளுநர் எடுப்பார் என்று நம்பிக்கை வைக்க முடியாது என்பதை உணரமுடிந்தது.” 

ஆனால் 1909 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த Jaffna College Miscellany சஞ்சிகையில் ரொக்வூட்டின் நியமனம் குறித்து இராமநாதன் வாழ்த்தினார் என்று ஆசிரியர் தலையங்கத்தில் எழுதப்பட்டிருப்பதை காணக் கூடியதாக இருக்கிறது.

"டொக்டர் ரொக்வூட் போன்று சகல இனங்களையும் வர்க்கங்களையும் சேர்ந்த மனிதர்களின் மதிப்பையும் போற்றுதலையும், பல சமூகங்களின் நன்மதிப்பையும் போற்றுதலையும் பெற்றவர் எவரையும் தமிழ் சமூகம் நினைத்துப் பார்க்க முடியாது."

என்று தனது சகோதரர் குமாரசுவாமியின் மறுதேர்வுக்காக நடத்தப்பட்ட கூட்டத்தில் ஆற்றிய உரையில் இராமநாதன் குறிப்பிட்டார் என்று பதிவு செய்திருக்கிறது. 

செல்வாக்குள்ள குடும்பத்தை தொடரவிடாமல் செய்த இந்த நியமனம் குறித்து காலனித்துவ செயலகம் திருப்தியுறவில்லை என ஆளுநர் ஸ்டப்ஸ் பிற்காலத்தில் வெளியிட்ட ஒரு அறிக்கையை (CO. 723 of 29 March, 1909, Stubbs minute) ஆதாரம் காட்டுகிறார் எம்.யு.டி.சில்வா (M. U. de Silva).  சில்வா எழுதிய 19ஆம் நூற்றாண்டுகளில் இலங்கையில் பிரித்தானியர் காலத்து சுதேசிய நியமனங்களில் சாதியத்தின்  வகிபாகம் கட்டுரையில் இதைப் பற்றிய பல விபரங்களைக் காணலாம்.

ஒரு காலத்தில் யாழ்ப்பாண சாதிய அமைப்பில் அடிமைச் சாதியாக நடத்தப்பட்ட கோவியர் சமூகப் பின்னணியைச் சேர்ந்தவர் ரொக்வூட் என்பதும் இங்கே குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.


வில்லியம் கபிரியேல் ரொக்வூட் 1843 ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 13 ஆம் திகதி யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள அலவெட்டியில் பிறந்தார். இவர் காங்கேசந்துறை எச்.எம்.சுங்கத் திணைக்களத்தைச் சப்-கலெக்டரான சின்னத்தம்பி எலிசா றொக்வூட் என்பவரின் இரண்டாவது மகனாவார். 

யாழ்ப்பாணம் வேம்படி ஆண்கள் பாடசாலையில் ஆரம்பக் கல்வியைக் கற்ற இவர், சென்னை பிரெசிடென்சி கல்லூரியில் கற்று அங்கு மெட்ரிகுலேஷன் தேர்ச்சி பெற்றார். பின்னர் சென்னை மருத்துவக் கல்லூரியில் மருத்துவக் கல்வியைப் பெற்று அங்கு அவர் முதல் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்றார்.

இலங்கை திரும்பிய ரொக்வூட் புத்தளத்தில் வைத்திய அதிகாரியாக நியமிக்கப்பட்டார். 1866/67 ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணத்தில் கொலரா பரவிய காலத்தில் இவர் சிறப்புப் பணியில் பணியாற்றினார். தனது மருத்துவப் பணிகளுக்காக மீண்டும் அவர் புத்தளம் திரும்பியபோதும் யாழ்ப்பாணத்தில் மீண்டும் 1875 ஆம் ஆண்டு கொலரா தொற்று வேகமாக பரவிய போது மீண்டும் யாழ்ப்பாணம் திரும்பி கொலரா ஒழிப்பு நடவடிக்கையிலும், மருத்துவ நிலையங்களில் பலரைக் காப்பாற்றும் பணியிலும் தீவிரமானார்.  பல மருத்துவ சிகிச்சை நிலையங்களில் அங்கே பணியாற்றிய பின்னர் 1878 இல் கொழும்பு பொது வைத்தியசாலையில் சத்திரசிகிச்சை நிபுணராக நியமிக்கப்பட்டார். பின்னர் உயர் தகைமைகளைப் பெற்று இலங்கை மருத்துவக் கல்லூரியில் சத்திர சிகிச்சை விரிவுரையாளராகவும் பணியாற்றினார்.

அவரது காலத்தின் ஒரு திறமையானவராகவும், பிரபலமான அறுவை சிகிச்சை நிபுணராகவும், மருத்துவராகவும் பின்னர் ஒரு திறமையான அரசியல்வாதி என்றும் புகழ்பெற்ற அவர் அக்காலத்தின் ஒரு சிறந்த ஆளுமையாக அறியப்பட்டு இருந்தார்.

ரொக்வூட் தனது பதவிக் காலத்தில் ஒரு திறமையான உறுப்பினராக செயல்பட்டதோடு வடக்கிற்கும் சிலாபத்திற்கும் புகையிரத சேவைக்காக கடுமையாக போராடினார். இறுதியில் வடக்குக்கான இரயில் பாதையை அமைத்ததன் பின்னணியின் பாரிய பங்கு ரொக்வூட்டை சாரும். கொழும்பு புத்தளம் புதிய இரயில் பாதையை அமைப்பதற்காக 1903ஆம் ஆண்டு ஆளுநர் ரிஜ்வே அமைத்த ஐவர் கொண்ட ஆணைக்குழுவில் ரொக்வூட்டும் ஒருவர். அரசாங்க வரிவிதிப்பு ஆணைக்குழுவிலும் ஆணையாளர்களில் ஒருவராக அவர் அங்கம் வகித்தார். இன்னும் அவர் பங்களித்த அபிவிருத்திக் குழுக்கள் பற்றிய விபரங்களை அன்று வெளியான பெர்குசன் டிரக்டரில் காண முடிகிறது. 

இவர்களின் மகள்களில் ஒருவர் வழக்கறிஞர் சரவணமுத்துவுக்கும், மற்றொருவர் பட்டயக் கணக்காளரான எஸ்.குமாரசுவாமிக்கும் திருமணம் செய்து வைக்கப்பட்டனர்.

ரொக்வூட்டின் நினைவாக கொழும்பில் உள்ள இலங்கையின் பெரிய ஆஸ்பத்திரியில் அன்றைய ஆளுநர் சேர் ஹென்றி மெக்கலம் அவர்களால் 16.04.1912 அன்று திறக்கப்பட்ட மண்டபத்துக்கு “ரொக்வூட் மண்டபம்” என்று பெயரிட்டார்.  அவ் ஆஸ்பத்திரியில் தலைமை சத்திரசிகிச்சை நிபுணராக பதவியேற்று அங்கே சுமார் 20 வருடங்களாக கடமையாற்றியிருந்தார் ரொக்வூட்.

அவர் ஒரு மருத்துவர் மட்டுமன்றி சிறந்த அறுவை சிகிச்சை நிபுணர் என்று ஐரோப்பியர் மத்தியில் நற்பெயரைக் கொண்டிருந்தார். இரண்டு புகழ்பெற்ற அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்களின் இரண்டு குறிப்பிடத்தக்க கூற்றுகள் இங்கே நினைவு கூறத்தக்கவை. டொக்டர் ஜொனாதன் ஹட்சின்சன் (Dr. Jonathan Hutchinson) அவரை கிழக்கின் மிகப் சிறந்த அறுவை சிகிச்சை நிபுணர் என்று அழைத்தார். வெப்ப மண்டல நோய்களில் வல்லுனரான சேர் ஃபிரடெரிக் ட்ரீவ்ஸ் (Sir Frederick Treves), ஒரு கடினமான சிகிச்சைகளில் குழப்பமடையும்போது, “இலங்கையைச் சேர்ந்த டொக்டர் ரொக்வூட் இங்கே இருந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்" என்று வியந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. மன்னரின் முடிசூட்டு விழாவுக்காக இங்கிலாந்து சென்ற ரொக்வூட் மன்னரின் உடல்நலக்குறைவு குறித்து ஆலோசனை வழங்கும் வாய்ப்பைப் பெற்றார். அவர் இரண்டு முறை இங்கிலாந்துக்குச் சென்றார். அப்பயணத்தின் போது ரோயல் கொலேஜ் ஒஃப் சர்ஜன்ஸ், ரோயல் கொலேஜ் ஒஃப் ஃபிஷியன்ஸ் ஆகிய இரு ராஜரீக அமைப்பின் உறுப்பினராகவும், ஆனார்.

1904 ஆம் ஆண்டு அதாவது சுமார் 120 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் அவர் யாழ்ப்பாணம் சென்றிருந்த வேளை யாழ்ப்பாணக் கல்லூரியில் ஆயிரம் ரூபாய் நன்கொடை வழங்கி புலமைப்பரிசில் நிதியம் ஒன்றை ஆரம்பித்து வைத்தார். யாழ்ப்பாண இந்துக் கல்லூரி தொடர்பான ஒரு சட்டமூலத்தை 1902ஆம் ஆண்டு அவர் சட்டசபையில் கொண்டுவந்து நிறைவேற்ற வைத்த தகவலையும் காண முடிகிறது. 

அதுபோல இலங்கையின் முதலாவது மருத்துவக் கல்லூரியை ஆரம்பிப்பதற்காக நிதி திரட்டியபோது அதற்கு நிதி வழங்கிய முதல் எட்டு தனவந்தர்களில் ரோக்வூட்டும் ஒருவர்.  ரொக்வூட்டின் மறைவுக்குப் பின்னர் அவரின் பெயரால் அவரின் குடும்பத்தினர் பல்வேறு கல்வி, மருத்துவ உதவிகளை புரிந்து வந்திருக்கிறார்கள் என்பதை பல பதிவுகளில் இருந்து இனங்கான முடிகிறது. இதைப் பற்றிய விபரங்கள் 1900களில் வெளியான யாழ்ப்பாண அமெரிக்க மிஷன் ஆங்கில அறிக்கைகளில் நிறைய காணப்படுகின்றன.

இதேவேளை ரொக்வூட்டுக்கு செல்வத்தில் குறைவு இருக்கவில்லை. அவர் ஒரு தோட்ட உரிமையாளராகவும் இருந்தார். குறிப்பாக இலங்கையில் 1917 ஆம் ஆண்டளவில் ஆயிரம் ஏக்கருக்கும் மேல் தென்னங் காணிகளை உரிமையாகக் கொண்ட இலங்கையின் அன்றைய மிகப் பெரும் பணக்காரர்களின் பட்டியலில் ரொக்வூட் குடும்பத்தினரின் பெயரும் காணப்படுகிறது. 

பின்னர் 1903 யூலை 9 அன்று ரொக்வூட்டின் பதவிக்காலம் நீடிக்கப்பட்ட காலத்தில் அவர் இங்கிலாந்துக்குப் பயணப்பட்ட போது  அந்த இடத்துக்கு தற்காலிக உறுப்பினராக 1904 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 19 அன்று டபிள்யு.என்.அசெரப்பா நியமிக்கப்பட்டார். இறுதியில் 1906 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் ரொக்வூட் தனது உடல்நிலை காரணமாக சட்டசபையில் இராஜினாமா செய்துகொண்டார் (John H. Martyn). அவரின் வெற்றிடத்துக்கு பெப்ரவரி 4 அன்று திரும்பவும் நியமிக்கப்பட்டவர் இன்னொரு வெள்ளாளரான ஏ.கனகசபை.

ரொக்வூட் 1906 இல் ஏற்பட்ட பக்கவாத நோயின் காரணமாக மருத்துவத் தொழிலுக்கும், சமூக, அரசியல் பணிகளுக்கும் ஓய்வு கொடுக்க வேண்டியதாயிற்று.  இறுதியில் 1909 ஆம் ஆண்டு மார்ச் 27 அன்று தனது 66வது வயதில்  காலமானார்.

கலாநிதி டபிள்யு.ஜி.ரொக்வூட் யாழ்ப்பாணம், மூலாயைச் சேர்ந்த சின்ன முதலியார் கதிரவேற்பிள்ளையின் மகள் முத்தம்மாவை (1857-1925)  மணந்தார்.  அவர் தனது கணவரின் அனைத்து சமூக நடவடிக்கைகளிலும் உதவியதுடன் நன்கு அறியப்பட்ட ஆளுமையாக இருந்தார். அவர் 1925 ஆகஸ்ட் 29 அன்று காலமானார்.

இராமநாத வெள்ளாளியத்தைக் கடக்க...

இலங்கையின் தமிழர் அரசியல் வரலாற்றில் கடந்த ஒன்றரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக ஏகபோகமாக செல்வாக்கு செலுத்தி வந்த குடும்பம் குமாரசுவாமி குடும்பம் ஆகும். அந்தப் பரம்பரையில் மோசமான வைதீக அரசியலை பேணியவர் சேர்.பொன் இராமநாதன். 

அவரது இறுதிக் காலங்களில் ஒரு வைதீக – பழமைவாத - யாழ் - சைவ - உயர் வேளாள – படித்த – மேட்டுக்குடி – ஆணாதிக்கத்தனத்தின் பிரதிநிதியாக ஆன போதும் அவரின் ஆரம்பகால பாத்திரம் அவ்வாறு இருக்கவில்லை. 1921 இல் பிரித்தானிய அரசின் சேர் பட்டத்தைப் பெற்றுக்கொண்ட போது அவரது வயது 70. சுதேசிகளுக்கு சுதந்திரம் தேவையில்லை, சீர்திருத்தமே போதும் என்கிற சமரச சீர்திருத்தவாதியாகவே இருந்தார். ஆறுமுகநாவலர் மற்றும் சைவ மறுமலர்ச்சி என்பவற்றின் உற்பத்தியே பொன்னம்பலம் இராமநாதன் என்றால் அது மிகையாகாது. 1879 ஆம் ஆண்டு இலங்கையின் சட்டசபைக்கு முதல் தடவை நியமிக்கப்பட்ட போது அவரது வயது 28 மட்டுமே. அதிலிருந்து சரியாக 50 ஆண்டுகாலம் அதாவது அவர் இறக்கும் காலம் வரை அரசியல் வாழ்க்கையில் ஈடுபட்டார். 

அதுபோல அரசியல் அதிகாரம் சாதாரண பொதுமக்களுக்கு சென்றடைவதை அவர் பிற்காலத்தில் விரும்பியிருக்கவில்லை. “படித்த - உயர் வர்க்க - உயர்சாதி – ஆண்களிடம்” மட்டுமே அரசியல் அதிகாரம் இருக்கவேண்டும் என்று விரும்பினார். இந்த நோக்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு டொனமூர் ஆணைக்குழு விசாரணைக் காலத்தில் அவர் வெளிப்படையாகவே சர்வஜன வாக்குரிமையை எதிர்த்தார்.

“நீங்கள் எங்கள் பெண்களை அவர் பாட்டில் இருக்க விடுங்கள். கடவுளின் விருப்பப்படி அவர்கள் இந்த உலகத்தில் கீழானவர்களாக உள்ளமை எதற்காக என்பது பற்றி நீங்கள் அறிய நியாயமில்லை. பெண்களின் முழு வாழ்க்கையும் அவர்களது கவனமும் வீட்டிலேயே இருக்க வேண்டும். அதற்கப்பால் ஒரு உலகமில்லை. வீட்டுப் பொறுப்பிற்கப்பால் அவர்கள் செல்வதற்கு இடம் கொடுக்க வேண்டாம்” என்றார்.

 (சாட்சியம் இலக்கம் 101, 20.12.1927 சாட்சியமளித்தபோது)

இதே கருத்தை அவர் அரசாங்க சபை விவாதத்திலும் வெளியிட்டார்.

“ஏன் இந்த நாறிப்போன தத்துவத்தை எமக்குப் போதிக்கிறார்கள். எதற்காக எமது தொண்டைக்குள் இவற்றைத் திணிக்கிறார்கள்”

என்று 1928 நவம்பர் 8 ஆம் திகதி டொனமூர் யாப்பு பற்றிய விவாதத்தின் போது உரையாற்றினார். அந்த டொனமூர் திட்டமும், சர்வஜன வாக்குரிமையும் நிறைவேற்றப்பட்டபோது அவர் உயிருடன் இருக்கவில்லை. அடுத்த இரண்டு வருடங்களில் அதாவது 1930 இல் அவர் இறந்துபோனார்.

இராமநாதன் எழுதிய ஆய்வு நூல்களும், கட்டுரைகளும் இன்றும் பல ஆய்வாளர்களால் மெச்சப்படுகின்ற போதும் மறுபுறம் அவற்றில் சில சர்ச்சைகளையும் உண்டுபண்ணியிருக்கின்றன. அவற்றில் முக்கியமானது “இலங்கைச் சோனகர் இன வரலாறு” (Ethnology of the moors) என்று அவர் எழுதிய கட்டுரை. இதனை ஆய்வுக் கட்டுரையாக அவர் 1885 இல் இலங்கைச் சட்டவாக்க சபையிலும் 1888 இல் அரச ஆசிய கழகம் - இலங்கைக் கிளை (Royal Asiatic society) முன்னிலையிலும் இராமநாதன் பகிரங்கமாக எடுத்துரைத்தார். இலங்கை வாழ் சோனகர்கள் இனத்தால் தமிழர்கள் எனவும் மதத்தால் முகம்மதியர் எனவும் அவர் அதில் விளக்கியிருந்தார். கிழக்கு வால் முஸ்லிம்களின் தோற்றமானது அங்கிருந்த “தாழ்ந்த” சாதியினரை திருமணம் முடித்த வர்த்தகர்களால் உருவானது என்று தனது கட்டுரையில் வன்மம் கக்கினார். ஆறுமுக நாவலர் பாசறையில் அரசியலுக்கு வந்த ஒருவரிடம் இந்த வன்மம் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.

இந்த கருத்துக்கள் அப்போது பெரும் சர்ச்சைகளை உண்டுபண்ணியிருந்தது. முஸ்லிம்கள் பற்றிய அவரது தரவுகள் குறித்து முஸ்லிம் தரப்பில் கடும் கண்டனத்துக்கு உள்ளானது. இலங்கையில் பௌத்த மறுமலர்ச்சி, சைவ மறுமலர்ச்சி, இஸ்லாமிய மறுமலர்ச்சி என்பன ஏறத்தாள இதே காலப்பகுதியில் தான் நிகழ்ந்தன. இராமநாதனின் கருத்துக்களுக்கு வினையாற்றக்கூடிய முஸ்லிம் புலமையாளர்கள் அப்போது வளர்ந்திருந்தனர்.

1929ஆம் ஆண்டு பாடசாலைகளில் இன, மத, சாதி, தேசிய வேறுபாடு காட்டாமல் எல்லாப் பிள்ளைகளுக்கும் சரியாசனம் கொடுக்கவேண்டுமென அரசு அறிவித்தபோது வெகுண்டெழுந்த வெள்ளாளர்கள் பதினைந்து பாடசாலைகளைத் தீக்கிரையாக்கினார்கள்.

1930இல் கோப்பாய் ஆசிரியர் பயிற்சிக் கல்லூரியில் முதல்முறை தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர்களுக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டபோது அவர்களுடன் வெள்ளாள மாணவர்களுக்கும் சமபோசனம் வழங்குவதை எதிர்த்து சேர் பொன். இராமநாதன் கவர்னரிடம் முறையிட்டார். அந்த ஆண்டு தான் அவர் மறைந்தார்.

இத்தகைய ஆதிக்க வைதீக மனநிலையைக் கொண்டிருந்த இராமநாதன் வெள்ளாளர் அல்லாத ஒருவர் அரசியல் அதிகாரத்துக்கு வருவதை எவ்வாறு தாங்கியிருப்பார். அதுவும் தனது வெற்றிடத்துக்கு நியமிக்கப்பட்ட தனது மூத்த சகோதரரை நீக்கி விட்டு அந்த இடத்துக்கு ஒரு அடிமைச் சாதி (கோவிய) நியமனம் பெறுவதை எப்படி பொறுப்பார். தனது உயர் வர்க்க, உயர் சாதிய செல்வாக்குக்கு ஏற்பட்ட களங்கமாகவே அவர் எடுத்துக் கொண்டார்.

ரொக்வூட் என்னதான் கல்வி கற்றவராகவும், வர்க்கத்தால் இராமநாதனுக்கு அத்தனை குறைவில்லாதவராகவும் இருந்த போதும் தனது அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்துக்கு சாதிய ரீதியில் நெருக்கடியையும், அசௌகரியத்தையும் அனுபவிக்கவே செய்தார். ஆளுநர் ரிஜ்வேயின் அனுசரணையும் கிடையாது விட்டால் இன்னும் அப்படி ஒரு வெள்ளாளரல்லாத ஒருவரின் பிரதிநிதித்துவத்துக்கு தமிழ்ச் சமூகம் இன்னும் எத்தனை காலம் காத்திருக்க நேரிட்டிருக்குமோ என்னவோ!

தமிழில் ரொக்வூட்டைப் பற்றி இதுவரை ஒரு பந்தி எழுத்து கூட வெளிவராததன் அரசியலை நாம் உணர வேண்டும். இந்த அரசியல் நீக்கத்தின் மறைமுக சாதிய ஆதிக்கப் பின்புலத்தை நாம் அறிதல் வேண்டும். யாழ்ப்பாணத்தின் சாதனையாளர்கள் பட்டியலில் இருந்து ரொக்வூட் எவ்வாறு காணாமலாக்கபட்டார்? ஏன் மறைக்கப்பட்டார்? என்பதற்கான காரணங்களை அறிய ஆழமான அறிவெல்லாம் அவசியப்படாது. யாழ் சைவ, வேளாள மையவாதத்தை அறிந்த எந்தப் பொதுப்புத்திக்கும் எளிமையாக அது விளங்கும். ரொக்வூட் பற்றி தமிழில் எங்கும் எதுவித பதிவும் இராததன் காரணம் யாழ் மையவாத சாதிய இருட்டடிப்பைத் தவிர வேறெதை நாம் குற்றம் கூற இயலும்.

  1. என்.சரவணன், கேட் முதலியார் ஆறுமுகம்பிள்ளை குமாரசுவாமி: இலங்கைத் தமிழர்களின் முதலாவது நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதி, தினக்குரல், 12, ஜனவரி, 2020
  2. Lakshmi Kiran Daniel, PRIVILEGE AND POLICY: THE INDIGENOUS ELITE AND THE COLONIAL EDUCATION SYSTEM IN CEYLON, 1912-1948, Thesis submitted for the Degree of Doctor of Philosophy, Faculty of Modern History, Michaelmas Term, 1992
  3. K. M. Desilva, Universal Franchise, 1931-1981 The Sri Lankan Experience, Department of Information Ministry of State Democratic Socialist Republic of Sri Lanka, July, 1981
  4. க. சி. குலரத்தினம்,  நோத் முதல் கோபல்லவா வரை - இலங்கையின் அண்மைக் கால (1798-1962) அரசியல் வரலாறு, முதலாம் பாகம் (1798-1947), ஆசீர்வாதம் அச்சகம் - புத்தகசாலை. யாழ்ப்பாணம். 1966.
  5. என்.சரவணன், இராமநாதனை நாவலர் அரசியலுக்கு கொண்டுவந்த கதை -, காக்கைச் சிறகினிலே, ஏப்ரல், 2020
  6. John H. Martyn, Martyn's Notes on Jaffna: Chronological, Historical, Biographical, Asian Educational Services, 2003
  7. Roland Wenzlhuemer, From Coffee to Tea Cultivation in Ceylon, 1880–1900 An Economic and Social History Leiden • Boston, Martinus Nijhoff Publishers and VSP 2008.
  8. M.Vythilingam, The life of Sor Ponnambalam Ramanathan, Ramanathan Commemoration Society, Colombo, 1971
  9. Jaffna College MISCELLANY Published by the Faculty and Students of Jaffna College, Vaddukkoddai, Ceylon. Vol. XIX. No. 3. July 1909
  10. M. U. de Silva, Caste Consideration In Native Appointments — A Review Of British Administrative Policy In Sri Lanka During The Nineteenth Century, Journal of the Royal Asiatic Society of Sri Lanka, Vol. 51 (2005), 
  11. S. A. Meegama, Famine, Fevers and Fear The State and Disease in British Colonial Sri Lanka,  Sridevi Publication, Dehiwela, 2012
  12. Ferguson’s Ceylon Directory, 1904
  13. 1959 - Ferguson's Ceylon Directory, Associated Newspapers of Ceylon Limited, 1959
  14. Papers Laid before, The Legislative Council Of Ceylon During The Session Of 1901, Printed By H,. C. Cottle, Acting Government Printer. Ceylon, 1902
  15. The University Of Ceylon at Peradeniya, The Ceylon University Pres, 1954
  16. K. M. De Silva, History Of Ceylon (Volume Three), Printed for The University of Ceylon, Peradeniya, 1973
  17. Obituary, William Gabriel Rockwood, Published 24 April 1909, 1909;1:1034
  18. Arnold Wright, Twentieth Century Impressions of Ceylon: Its History, People, Commerce, Industries, and Resources, Asian Educational Services, 1999
  19. என்.சரவணன், 1915: கண்டி கலவரம், கிழக்கு பதிப்பகம், 2017
நன்றி - காக்கைச் சிறகினிலே யூன் 2024

ஒஸ்லோவில் கிழக்கு ஆளுனர் செந்தில் தொண்டமான்! - என்.சரவணன்

இன்று கிழக்கு மாகாண ஆளுநரும், இலங்கை  தொழிலாளர் காங்கிரசின் தலைவருமான செந்தில் தொண்டமான் ஒஸ்லோ வந்திருந்தார். அவருடன் ஒஸ்லோ சமூக செயற்பாட்டாளர்கள் பலருடனான உரையாடல் ஒன்றும் ஏற்பாடாகி இருந்தது.

ஜெனிவா ஐ.நா கூட்டத்திற்கு வந்த செந்தில் தொண்டமான் அதை முடித்துக் கொண்டு நோர்வேயின் அழைப்பின் பேரில் ஒஸ்லோ வந்திருந்தார்.

ஒஸ்லோ கூட்டத்தை ஒழுங்கு செய்வதற்காக ஆரம்பத்தில் என்னிடமும் கேட்கப்பட்டது. நானும் அதனை விருப்புடன் ஒத்துக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால் அதற்கிடையில் இந்த ஏற்பாடு வேறு சிலரின் கைகளுக்குப் போயிருந்தது. ஆனால் அவர்கள் எனக்குத் தகவல் அறிவிப்பதைக் கூட தவிர்த்திருந்தார்கள். தெரிவு செய்யப்பட்ட குறிப்பிட்ட சிலருக்கு மட்டுமே அவர்கள் தகவலை அறிவித்திருந்தார்கள். அந்த நபர்களை அறிந்தபோது எனக்கு ஆச்சரியம் ஏற்படவில்லை. அவர்களைப் பற்றி உரிய நேரத்தில் விரிவாக எழுதுவதற்கு நீண்ட காலம் காத்திருக்கிறேன்.

நோர்வேயில் இந்திய வம்சாவளியினர் குறித்து எழுதி, பேசி, இயங்கி வரும் ஒரே ஒரு நபர் என்கிற வகையில் செந்தில் தொண்டமானின் கூட்டம் பற்றி அவர்கள் தவிர்த்திருக்கக் கூடாத முதல் நபராக நான் இருக்கிறேன் என்று நம்புகிறேன். கடந்த 24 ஆண்டுகளாக ஒஸ்லோவில் இருட்டடிப்புகளுக்கு நன்றாகவே பழக்கப்பட்டவன் என்பதால் ஒரு போதும் நான் புலம்பியது கிடையாது. ஆனால் இதற்கான பின்புலம் பற்றியும் நபர்கள் பற்றியும் கணிப்பை தெளிவாகக் கொண்டிருக்கிறேன். எனது கடமையும், பணிகளும், போக்கும் தெளிவாக இருப்பதால் அந்தத் திசைவழியில் எவரிலும் தங்கியிராமல் தொடர்ந்து இயங்குகிறேன் என்பதை அவர்கள் அறிவார்கள்.

எப்படியோ நான் நிகழ்வு பற்றிய விபரத்தை என் நண்பர் அசோக்குக்கு ஊடாக அறிந்துகொண்டே அங்கு சென்றிருந்தேன்.

செந்தில் தொண்டமான் மேடை வேண்டாம் அருகில் இருந்தே உரையாடலாம் என்று தொடங்கியதே நல்ல ஆரம்பமாக இருந்தது.

மலையகம் 200 பற்றியும் மலையகத்தின் வரலாற்று நீட்சியையும் சுருக்கமாக அவர் கூறி தற்போதைய அவரின் ஆளுநர் பொறுப்பின் கீழ் மேற்கொள்ளப்பட்டுவரும் விடயங்களையும் சுருக்கமாகப் பகிர்ந்து கொண்டு உரையாடலுக்கு இடம் விட்டார். பாஸ்கரன் இக்கூட்டத்தைத் தலைமை தாங்கி வழிநடத்தினார்.

இரண்டாவதாக ஆளாக எனது கேள்விகளை அவரிடம் கேட்டேன். அவர் ஒவ்வொரு கேள்வியின் இறுதியிலும்  விரிவாக பதில் அளிக்க முற்பட்டதால் எனது 6 கேள்விகளை மூன்றாகக் குறைத்து விட்டு மற்றவர்களுக்கு இடமளிக்க வேண்டியிருந்தது. எனது கேள்விகள் இவைதான்.

1. கிழக்கில் இடம்பெறும் பேரினவாத அத்துமீறல்களுக்கு நீங்கள் துணைபோவதாகப் பல செய்திகள் வெளியாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. குறிப்பாக காணிக்கொள்ளை, தொல்லியல் போன்றவை. ஏற்கெனவே அமரர் சௌமியமூர்த்தி தொண்டமான் காலத்தில் இருந்து அவர் அரசின் பங்காளியாக; அரச பயங்கரவாதத்தினதும் பங்காளியாக இருந்து வந்தார் என்கிற ஒரு பார்வை ஈழத் தமிழர்கள் மத்தியில் இருக்கிறது. இந்த நிலையில் அவரின் பேரனும் அதேவழியில் இயங்குகிறாரா என்கிற விழிப்புடன் தான் செந்தில் தொண்டமான் மீதான பார்வையும் இருக்கும். இந்த சூழலில் பேரினவாதத்தின் நிகழ்ச்சிநிரலை உங்களுக்கு ஊடாக நிறைவேற்ற முற்படுவதை ஈழத்தமிழர் சந்தேகத்துடனே நோக்குவார்கள். ஒரு காலத்தில் இணக்க அரசியலை முற்றிலும் மறுத்து வந்த இவர்கள் இப்போது தான் இணக்க அரசியலின் சாதகமான பக்கங்களையும் ஓரளவு கவனிக்க தலைப்பட்டிருக்கிறார்கள். இணக்க அரசியலின் பேரால் கிழக்கில் பல உரிமைகளை இழக்கும் நிலைக்கு நீங்களும் காரணமாகிறீர்களா?

2. இலங்கையில் குடும்ப செல்வாக்கில் இருந்த அனைத்து கட்சிகளும் அந்த போக்கைக் கைவிட்டு ஜனநாயக ரீதியில் கட்சியின் ஏனைய உறுப்பினர்களுக்கு விட்டுக்கொடுத்து ஜனநாயகமயப் படுத்தியிருக்கின்றனர். ஆனால் 80 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக குடும்ப செல்வாக்கின் பிடியில் இருக்கும் ஒரே ஒரு பழமையான அரசியல் இயக்கம் இ.தொ.கா மாத்திரமே. எப்போது இ.தொ.கா குடும்ப செல்வாக்குப் பிடியைத் தளர்த்தி அர்ப்பணிப்புள்ள தொண்டர்களின் கைகளுக்குச் செல்லும்?

3. இ.தொ.காவுக்குள் இருக்கின்ற சாதிய ஆதிக்கம் குறித்து நீண்ட காலமாகவே பலரும் விமர்சித்து வந்திருக்கிறார்கள். பல இடங்களில் இது பற்றிப் பதிவாகியுமிருக்கிறது. தோழர் இளஞ்செழியன் போன்றோர் நீண்டகாலமாகவே பகிரங்கமாகக் குற்றம்சாட்டி வந்திருக்கிறார். அப்படி இருக்கையில் கடந்த சில வருடங்களாக இ.தொ.கா தலைமையைச் சேர்ந்தவர்களால் நேரடியாகவே “முக்குலத்தோர்” சங்கம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. குறிப்பாக செந்தில் தொண்டமான் நேரடியாகவே அச்சங்கத்துடன் இயங்கி வருகிறார். முன்னர் இல்லாத சாதி சங்கங்களை இப்போது உயிர்ப்பிப்பதன் மூலம் இந்திய வம்சாவளி சமூகத்தை ஏன் சாதி ரீதியில் பிளவுபடுத்துகிறீர்கள்?

முதல் கேள்விக்கு மிகவும் சாணக்கியமாகவும், ராஜதந்திரத்துடனும் அவரின் பதில்கள் அமைந்தன. அந்த பதில் கலந்துகொண்டிருந்த பலருக்கும் கூட ஓரளவு திருப்தியை அளித்திருந்ததை அவதானிக்க முடிந்தது. ஆனால் அடுத்த இரு கேள்விகளுக்கு அவர் உரிய பதிலை அளிக்கவில்லை. வெறும் சப்புகட்டு கட்டினார். அது எதிர்பார்த்தது தான். ஏனைய எனது கேள்விகளைக் கேட்காமல் மற்றவர்களுக்கு இடமளித்தேன். ஆனால் அவர் ஒரு நேர்காணலைத் தர ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறார்.

ஏனையோரின் கேள்விகள் பெரும்பாலும் ‘இணக்க அரசியல்’, ‘நிவாரண அரசியல்’ சார் கேள்விகளாகவே இருந்தன. அதற்குச் செந்தில் தொண்டமான் அளித்த பதில்கள் அங்கிருந்த பலருக்குத் திருப்தியைக் கொடுத்திருந்தது.

சிலர் கிழக்கில் மேற்கொண்டு வரும் உதவி நடவடிக்கைகளுக்கு அரசின் ஒத்துழைப்பைக் கேட்ட போது உடனேயே அதிகாரிகளுடன் தொடர்பு கொண்டு உரியவர்களை இணைத்து விட்டதுடன். சில பணிப்புரைகளையும் அவ் அதிகாரிகளுக்கு வழங்கினார்.

சுமார் இரண்டு மணித்தியாலங்களுக்கு மேல் நடந்த இக்கூட்டம் ஒட்டுமொத்தத்தில் அங்கு வந்திருந்தவர்களை திருப்திப்படுத்திய கூட்டம் எனலாம். அங்கு அவர் வெளியிட்ட கருத்துக்களை தனியாக பதிவு செய்கிறேன்.

செந்தில் தொண்டமான் குறித்து எனக்கு நிறையவே விமர்சனங்கள் உண்டு. எனது “கள்ளத்தோணி” நூலில் ஒரு தனிக்கட்டுரை அவரைப் பற்றிய விமர்சனக் கட்டுரை. அதையும் கூறி அவருக்கு அந்த நூலைக் கையெழுத்திட்டுப் பரிசளித்தேன்.

நூலின் தலைப்பைப் பார்த்து விட்டு “பாராளுமன்றத்தில் ஒருவர் என்னைப்பற்றி ‘கள்ளத்தோணி’ என்று கூறியபோது நான் நீங்கள் வங்கத்திலிருந்து கப்பலில் வரும்வழியில் அதன்பின்னர் கன்னியாகுமரிப் பக்கத்தில் இருந்து அதே கப்பலில் ஏறியவர்கள் நாங்கள்.” என்று கூறினேன் என்று நகைச்சுவையுடன் கூறினார்.

இளம் செந்தில் தொண்டமான் அறிவுபூர்வமாகவும் அதேவேளை மிகத் இராஜதந்திரமாகவும் இயங்கி வருபவராகவே காண முடிகிறது. அவரிடம் இருந்து பெறக்கூடியத்தை அவரிடம் அதிகாரம் இருக்கும் போதே கிழக்கு மக்கள் பெற வேண்டும். மேலும் அவரின் நடவடிக்கைகளின் மீதான விமர்சனங்களைப் பகிரங்கமாக (உண்மையாக) விமர்சிப்பதன் மூலம் அவரை நேர் செய்ய முயற்சிக்கலாம். அவர் தொடர்பாக எனக்கிருந்த கடும்போக்கு அவருடனான உரையாடலின் பின் சற்று தளர்ந்திருப்பது உண்மை.

புகலிட இலக்கிய சந்திப்பு : இருப்பின் இரகசியம் - என்.சரவணன்

“உன் கருத்தில் எனக்கு சற்றும் உடன்பாடில்லை. ஆனால் அந்த கருத்தை நீ சொல்வதற்கான உரிமையைப் பாதுகாக்க என் உயிரையும் கொடுப்பேன்”

 என்பார் பிரெஞ்சு அறிஞர் வோல்டயர். அந்த வழியில், மிகவும் எதிரும் புதிருமான முரண்பட்ட கருத்துக்களைக் கொண்டவர்களும் ஒன்று கூடி கருத்துக் களமாடும் அரங்காக இலக்கிய சந்திப்பு இருந்து வருகிறது.

1988 ஆம் ஆண்டிலிருந்து ஜெர்மனில் தொடங்கப்பட்ட இலக்கிய சந்திப்பு 36 ஆண்டுகளாக பல்வேறு நாடுகளில் நடத்தப்பட்டு வருகிறது. 51 வது இலக்கிய சந்திப்பு கடந்த மார்ச் 30, 31 ஆகிய நாட்களில் பாரிஸ் நகரில் நடந்து முடிந்திருக்கின்றது.

இலக்கிய சந்திப்பு ஈழத்து எழுத்துப்பரப்பில் கனதியான பாத்திரத்தை ஆற்றி வந்திருக்கிறது. யுத்தம் சிதைத்த வாழ்வுக்குள் தள்ளப்பட்டு புகலிடம் தப்பிச் சென்ற பலரின் இலக்கிய, அரசியல், சமூக வெளிப்பாடுகளை பகிர்ந்துகொள்ளும் தளமாக மட்டுமன்றி அனைத்துவித அராஜகங்களையும் தட்டிக் கேட்கும் களமாகவும், கண்டனங்களை பதிவு செய்யும் களமாகவும் தன்னை நிலைநிறுத்தி வந்துள்ளது. இது "ஒரு" குறிப்பிட்ட அரசியலின் மேலாதிக்கத்திலிருந்து துண்டித்து பல அரசியல்களின் பன்முகத்தன்மையைப் பேண வழிவகுத்திருந்தது.

புகலிட சிறு சஞ்சிகைகள் அதிகம் வெளிவந்த 80கள் 90களில் அந்த சஞ்சிகையாளர்களை ஒன்று கூட்டும் ஆன்மாவாகவும் இருந்துவந்துள்ளது. பல அராஜக அச்சுறுத்தல்களையும் எதிர்கொண்டபடி இத்தனை இலக்கிய சந்திப்புகள் நடத்தப்பட்டிருக்கிறது.

இலக்கிய சந்திப்பு என்பது எந்தவித சட்டாம்பித்தனங்களுக்கும் இடம்கொடுக்காமல், அனைத்து வித அரசியல் நிலைப்பாடுள்ளவர்களும் (பரஸ்பர முரண்பாடுகளைக் கொண்டவர்களும்) கருத்தாடுவதற்கான கருத்துச் சுதந்திரத்துக்கான களமாக இயங்கி வருகிறது. ஈழத்து தமிழ் இயங்குதளத்தில் அது ஒன்றே இதுவரை நீண்ட காலமாக நின்றுபிடித்து நீடித்து வரும் ஒரே ஜனநாயகக் களமாகவும் நாம் கருத முடியும்.

பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் சில தனிநபர்களின் மீதோ அல்லது குறிப்பிட்ட இலக்கிய சந்திப்பை ஏற்பாடு செய்தவர்களின் மீதோ கொள்கின்ற முரண்பாடுகள் காரணமாக சிலர் தவிர்த்து வந்திருக்கிறார்கள். அல்லது எதிர்த்து ஒதுங்கி நின்றிருக்கிறார்கள். அல்லது எதிர்த்தே வந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அவ்வாறான எதுவும் இலக்கிய சந்திப்பின் இருப்பைப் பாதித்ததில்லை.

அதற்கான அடிப்படை காரணம் இந்த இலக்கிய சந்திப்பு எந்த ஒரு தனி நபரிடமோ அல்லது எந்தவொரு குழுவிடமோ நிரந்தரமாக சிக்கியதில்லை என்பதுதான். இலக்கிய சந்திப்பு என்பது ஒரு நிறுவனம் அல்ல. அதற்கென்று ஒரு நிர்வாகமோ கட்டுப்படுத்தும் யாப்போ கூட இல்லை. உரிமை கோர எவருமில்லை. இவை தான் இலக்கிய  சந்திப்பின் இருப்புக்கான வெற்றியின் இரகசியம். இவற்றில் ஏதாவது ஒரு விடயம் இருந்திருந்தாலும் அது உடைந்து சுக்கு நூறாக அழிந்து போயிருக்கும். இலக்கிய சந்திப்பு என்றும் எவர் கைகளுக்கும் நிரந்தரமாக போகமுடியாதபடி அதன் திறந்த ஜனநாயகப் பொறிமுறை பேணப்பட்டு வருகிறது.

இலக்கிய சந்திப்பில் கலந்துகொள்பவர்களின் தனிப்பட்ட அரசியல், நடத்தை சார்ந்த விடயங்களை விசாரிப்பதற்கோ, தண்டிப்பதற்கோ, தீர்மானம் நிறைவேற்றுவதற்கோ எந்த அதிகாரமோ இலக்கிய சந்திப்புக்கு இல்லை. விதிகளுக்கு ஊடாக கட்டுப்படுத்துவதற்கான யாப்போ அவற்றை வியாக்கியானப்படுத்துவதற்கான பொறிமுறையோ இலக்கிய சந்திப்பிடம் கிடையாது. ஆனால் சில சந்திப்புகளில் அதில் கலந்துகொள்பவர்களின் பரிந்துரைகளின் பேரில் கண்டனத் தீர்மானங்கள் சில சந்தர்ப்பங்களில் நிறைவேற்றப்பட்டிருகின்றன. அரசுக்கெதிரான கண்டனங்கள், பரிந்துரைகள் கூட தீர்மானங்களாக சில தடவைகள் நிறைவேற்றப்பட்டிருகின்றன. 

பரா மாஸ்டர் அன்று சொன்னது
1999ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் நோர்வே வந்து சேர்ந்த நான் 2000ஆம் ஆண்டு ஜெர்மனில் – ஸ்டுட்கார்ட் நகரில் நடந்த இலக்கிய சந்திப்பில் முதற் தடவையாக கலந்து கொண்டேன். இலக்கிய சந்திப்பின் ஆரம்பகர்த்தாக்களில் ஒருவரான “சிந்தனை” சஞ்சிகை ஆசிரியர் தோழர் பரா என்று அழைக்கப்படும் பரராஜசிங்கம் அவர்களும் அங்கே கலந்து கொண்டிருந்தார். அப்போது நான் தமிழீழ, மாக்ஸிய இயக்க அரசியலில் இயங்கிய காலமாதலால் புரட்சிகர சமூக மாற்றத்துக்கு கட்சியின் அவசியம் பற்றி நான் வகுப்பெடுத்த காலமும் கூட. எனவே அமைப்பாதலின் அவசியத்தையும், அரசியலையும் நான் உறுதியாக நம்பிய காலம்.

தோழர் பரா அவர்களிடம் ‘இலக்கிய சந்திப்பை ஒரு நிறுவனமாக்காமல், ஏன் இவ்வளவு தளர்வாக வைத்திருக்கிறீர்கள்?’ என்று அவரிடம் விவாதித்துக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது அவர்; இதன் இருப்பு நீடிக்க வேண்டுமென்றால் இது ஒரு அமைப்பாக ஆகாமல் இருப்பது தான் சரியானது என்று பரா உறுதியாக வாதிட்டார். அவர் தனது அனுபவத்திலிருந்து தீர்க்கதரிசனமாக அன்று கூறியது மிகச் சரியானதே என்பதை அடுத்த ஓரிரு வருட ஐரோப்பிய வாழ்க்கை உணர்த்தியது. இலக்கிய சந்திப்பு இன்று உயிருடனும், உயிர்ப்புடனும் இருக்கிறதென்றால் அதற்கு காரணம் அது அமைப்பு வடிவம் பெறாதது தான்.

இலக்கியச் சந்திப்பானது பலவிதமான கருத்துக்களையும், பலவிதமான அரசியலையும் கொண்ட பலரையும், அவர்களின் வெளிப்பாடுகளையும் மையப்படுத்திய ஒரு இடமாக இருந்திருக்கிறது. இது "ஒரு" குறிப்பிட்ட அரசியலின் மேலாதிக்கத்திலிருந்து துண்டித்து பல அரசியல்களின் பன்முகத்தன்மையைப் பேண வழிவகுத்திருந்தது. ஒரு வகையில் சொல்லப்போனால் அமைப்பாகியும், அமைப்பாகாமலும் இருந்துவந்த ஒரு செயல்பாடாக இலக்கியச் சந்திப்பு இருந்திருக்கிறது. ஆரம்பத்தில் இது தமிழ்த்தேச அரசியலின் பிற்போக்குத்தன்மையை கண்டிப்பதாக, விமர்சிப்பதாக, அதன் மறுசீரமைப்பு தொடர்பான வாதங்களை எழுப்புவதாகவும், பல்வேறு தேடல்களை நோக்கியதாகவும் கூட அமைந்தது.

அதுவும் இடதுசாரிப் பாரம்பரியத்தில் வந்தவர்கள் சும்மா இருக்கமாட்டர்கள் என்பது இயல்பு. "எதையாவது செய்ய வேண்டும்" என்கிற மன நிலை எப்போதும் இருந்து கொண்டு இருக்கும். எனவே சமூக அக்கறையுடன் திட்டவட்டமான ஒரு இலக்கு இருக்கிறதோ இல்லையோ எதையாவது செய்தாக வேண்டும். புகலிடச் சூழலில் சுய அடையாளத்திற்கான அல்லது சுயவிளம்பரத்திற்கான போராட்டமும் சில-பல சந்தர்ப்பங்களில் கூடவே இருப்பதுவும் ஒரு காரணம். 

போராட்ட அவலங்களையும், தொடர்ச்சியான போராட்டத்தையும் எதிர்கொண்டிருக்கும்; குறிப்பான தமிழ்ச் சூழலில் இவ்வகையான அரசியல் இலக்கிய சூழலை பலப்படுத்தியிருக்கிறது. அத்துடன் முன்னாள் அரசியல் செயற்பாட்டாளர்களை சும்மாயிருக்காமலிருக்கப் பண்ணியிருக்கிறது.

எனவே தான் இலக்கிய சந்திப்பானது வெறும் இலக்கியத்துடன் அதன் சந்திப்புகளை குறுக்கியதில்லை. மாறாக அது ஒரு மாற்று அரசியல், இலக்கிய சமூகநீதிக்கான களமாக இருந்திருக்கிறது. இச்சூழல் தம்மை புடம் போடுவதற்கான அரங்காக பலரால் ஆக்கப்பட்டிருக்கிறது. இலக்கிய சந்திப்பு நிகழ்ந்த இந்த 36 வருட காலத்துக்குள் பல்வகையான தத்துவக் கருத்தாக்கங்களும் அறிமுகமாகி முட்டி மோதி பேருரையாடலாக தமிழ் இலக்கிய பரப்புக்குள் பரப்பி இருக்கிறது. உதாரணத்துக்கு, பின் நவீனத்துவம், அமைப்பியல்வாதம், தலித்தியம் போன்றவை ஒருவகை மோஸ்தராக (Fasion) ஆகிவிட்டிருந்த காலங்களில் இச் சந்திப்புகளில் உரையாடலாக மேலெழுந்து படைப்புகளில் கலக்கச் செய்துள்ளன.

ஒற்றைச் சிந்தனை, சகிப்பின்மை, தனிப்பட்ட பகைமை, வெறுப்பு போன்றவற்றின் பாத்திரம்; இலக்கிய சந்திப்பின் மீதான எதிர்ப்புக்கான பாத்திரத்தை ஆற்றி வந்துள்ளது என்பதும் மறுக்க முடியாத உண்மை.

எதிர்ப்பிலக்கியங்கள், எதிர்ப்பரசியல், பாசிச எதிர்ப்பு, ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு, சியோனிச எதிர்ப்பு, பிரதேசவாத மறுப்பு, பெண்ணியம், மார்க்சியம், தேசியம், தலித்தியம், விளிம்புநிலை கதையாடல் என இலக்கிய சந்திப்பு ஒடுக்கப்பட்டோருக்கான களமாக தனது பாத்திரத்தை ஆற்றி வந்திருக்கிறது.

தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டம் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்த காலத்தில் இவ்வகையான உரையாடல்களை உரையாடுவதற்கான கள வாய்ப்பு இலங்கையில் இருக்கவில்லை. மேலும் 80 - 90களில் புகலிடம் வந்தடைந்த இளம்பருவ ஈழ இயக்க அரசியல் போராளிகளாகவும், செயற்பாட்டாளர்களாகவும், ஆதரவாளர்களாகவும் இருந்தவர்கள் பலர் தம் தேசத்துக்கான பணிகளை புகலிடத்தில் இருந்து மேற்கொள்ளவென பல்வேறு அமைப்புகளாகவும், குழுக்களாகவும் இயங்கத் தொடங்கியிருந்தனர். இலக்கிய செயற்பாடுகளுக்காக பல சஞ்சிகைகள் இக்காலத்தில் தான் எழுச்சியுற்றன. வானொலிகளை நடத்துதல், சஞ்சிகைகள், பத்திரிகைகளை வெளிக்கொணர்தல், துண்டுப்பிரசுரங்களை வெளியிடுதல், எனத் தொடங்கி ஈற்றில் தொலைக்காட்சிகள், இணையத்தளங்கள் என்பவற்றை நடத்துவது வரை வளர்த்தெடுத்தனர்.

இத்தகையவர்களின் தாகத்தின் நீட்சியாகவே இவ்வாறான இலக்கியச் சந்திப்புகளையும் தமக்கான வடிகாலாகப் பயன்படுத்த விளைந்தனர் எனலாம். அவர்களின் அரசியல் கருத்துக்களை, தமது நினைவுகளை, தமது துயரங்களை, எதிர்காலம் பற்றிய தேடல்களை வெளிப்படுத்தும் களமாக அவர்கள் இலக்கியச் சஞ்சிகைகள் தொடங்கி அரசியல் குழுக்களாக, இலக்கியச் சந்திப்புகளாக, பெண்கள் சந்திப்புகளாக அரசியல் கூட்டங்களாக, கலை இலக்கிய நிகழ்வுகளுக்கூடாக வெளிப்படுத்திக்கொண்டே வந்திருக்கிறார்கள்.

ஒருபுறம் விடுதலைப் புலிகள் பலமாக இருந்து தமக்கு வெளியில் இயங்கிய அனைத்து சக்திகளையும் தமக்கு எதிரானவையாக பிரகடனப்படுத்தி இயங்கிக் கொண்டிருந்த காலம் ஆதலால், அவ்வாறு அவர்களுக்கு வெளியில் இயங்கிய சக்திகளின் மீது வன்முறையைப் பிரயோகித்து வந்த இருண்ட காலம் அது. ஒரு புறம் இலங்கை அரசுக்கு எதிராக இயங்கிக்கொண்டே மறுபுறம் விடுதலைப் புலிகளின் நசுக்குதல்களுக்கும் புகலிடத்தில் எதிர்கொள்ள நேரிட்ட காலம் அது. அப்படிப்பட்ட காலத்தில் மாற்றுத் தளமாக ஆனது தான் இலக்கிய சந்திப்பு.

ஆரம்பத்தில் பல இலக்கிய சந்திப்புகள் பெரும் பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல்களின் மத்தியில் நிகழ்த்தப்பட்டிருக்கின்றன. இலக்கிய சந்திப்போடு தொடர்புடன் இயங்கி வந்த சபாலிங்கம் பாரிசில் விடுதலைப் புலிகளால் கொல்லப்பட்டார். பல நாடுகளில் மாற்று அரசியலைக் கொண்டிருந்தவர்கள் பகிரங்கமாகத் தாக்கப்பட்டார்கள்.

அப்பேர்பட்ட சூழலில் ஜனநாயகத்துக்காக ஒன்று திரளவும், குரல்கொடுக்கவும், எதிர்த்து நிற்கவும், தொடர்ந்து இயங்கவும், தம்மை அதற்கான பலமான கூட்டாக ஆக்கிக் கொள்ளவும் கூட இலக்கிய சந்திப்பு அரணாக இருந்த காலமொன்று இருந்தது. தமது அரசியல் – சமூக உணர்வின் ஓர்மத்தையும் பேணிக்கொள்ள இச்சந்திப்பு ஒரு வாய்ப்பாக அமைந்தது உண்மையே.

மு.நித்தியானந்தன் அவர்கள் ஆரம்பகாலத்தில் இருந்து இலக்கிய சந்திப்புடன் தொடர்புடையவர். அவர் ஒரு கட்டத்தில் இப்படி குறிப்பிட்டார். ‘நம்மைப் போன்றோர் கலியாண வீடு, சாமத்திய வீடு, சடங்குகள் என்பவற்றில் கலந்து கொள்வதில்லை. இந்த இலக்கிய சந்திப்பு தான் நாம் ஒன்றுகூடி நமது, அன்பு, நட்பு, அறிவு எதையும் பரிமாறிக் கொள்ளும் இடமாக இருக்கிறது’ என்பார்.

இந்த இலக்கிய சந்திப்பு ஏற்படுத்திய நட்பு வலைப்பின்னல் பலமானது. அந்த வலைப்பின்னலில் இருந்து காலத்துக்கு காலம் சிலர் விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள், மரணித்து இருக்கிறார்கள் அதேவேளை புதியவர்களால் அந்த வலைப்பின்னல் நிரப்பப்பட்டிருக்கிறது. அந்த வலைப்பின்னல் பேணப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் அந்த வலைப்பின்னலில் எவரும் அதிகாரிகள் இல்லை. அதற்கான வாய்ப்பும் இல்லை.

எனவே எதிர்ப்பவர்கள், மறுப்பவர்கள், விமர்சிப்பவர்கள் எவரும் "இலக்கிய சந்திப்பின்" மீது விமர்சனம் வைக்க இயல்வதில்லை. ஏனென்றால் அத்தகைய குற்றச்சாட்டுக்களை ஏற்பதற்கு அங்கே அப்படி எவரும் கிடையாது. எந்த அமைப்பும் நிர்வாகமும் கிடையாது. கூடியபட்சம் குறிப்பிட்டதொரு இலக்கிய சந்திப்பை நடத்திய குழுவின் மீதோ, அல்லது அதில் கருத்து வைத்தவர்கள் மீதோ மட்டுமே விமர்சனங்களை முன்வைக்கலாம். அக்குறிப்பிட்ட இலக்கிய சந்திப்பு  கூட்டம் தொடர்பான அறம், ஜனநாயகம் சார்ந்த கேள்விகளுக்கு அக்குழு பதில் அளிக்க கடமைப்பட்டிருக்கிறது. அதன் பின்னர் அக்குழு இலக்கிய சந்திப்பை அடுத்து நடத்தப்போகும் குழுவிடம் ஒப்படைத்து கடந்துவிடும்.

ஒவ்வொரு இலக்கிய சந்திப்பின் இறுதியில் இன்னொரு நாட்டில் அடுத்த சந்திப்பை நடத்துவதற்கான கோரிக்கையை விடுப்பார். இலக்கிய சந்திப்பை நடத்தும் பொறுப்பு எந்தத் தனிநபரிடமும் ஒப்படைக்கப்படுவதில்லை. கோரியவர் அந்த நாட்டில் உள்ள இலக்கிய செயற்பாட்டாளர்களையும் சேர்த்து ஏற்பாட்டுக் குழுவொன்றை அமைத்துக் கொள்வார்கள். ஒரே நேரத்தில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட நாட்டவர்கள் தாமும் நடத்தக் கேட்டால், அங்கே வாக்குக்கு விடப்படும். அங்கு வந்திருப்பவர்கள் பெரும்பாலும் அடுத்த சந்திப்பில் கலந்து கொள்பவர்களாக இருப்பதால் அவர்களின் விருப்பும் அந்த வாக்கெடுப்பின் மூலம் அறியப்பட்டு எளிதாக முடிவெடுக்கப்படும். இலக்கிய சந்திப்பின் இந்த இறுதி நிகழ்ச்சியில் அந்த இலக்கிய சந்திப்பின் வரவு செலவு கணக்கையும் வெளியிடுவது வழக்கம். கலந்துனர்கள் இச்செலவுகளை பகிர்ந்துகொள்வது வழக்கம். சிலவேளை இதில் பணம் ஏதும் மிஞ்சினால் குறிப்பிட்ட ஒரு வேலைத்திட்டத்துக்கு உதவியாக அதனை வழங்க அக்குழுவால் தீர்மானம் எடுக்கப்படும். அத்தோடு அவர்களின் பொறுப்பு முடிந்தது. அக்குழு இயல்பாகக் கலைந்துவிடும். இதுவே நடைமுறை.

இன்றைய நவீன போக்கில் மாக்ஸிய இயக்கங்களின் உதிர்வுக்கு அடிப்படைக் காரணங்களில் ஒன்றாக, இறுக்கமான விதிகளையும், ஒழுக்க கட்டுப்பாடுகளையும் காரணமாக முன்வைத்து வருகிறார்கள். பெரும்பாலான அமைப்புகளில் அமைப்பின் மூலோபாய, தந்திரோபாயங்களை நோக்கிய வேலைத்திட்டங்கள் பற்றிய உரையாடல்கள், விவாதங்களுக்குப் பதிலாக அரைவாசிக்கும் மேற்பட்ட சக்தியும், நேரமும், உழைப்பும் அமைப்புத்துறை சார் விவகாரங்களிலேயே ஓடி விடுகிறது என்கிற விமர்சனம் இங்கு கடுமையாக முன்வைக்கப்பட்டு வருகிறது. இத்தகைய விவாதங்கள் பெரும்பாலும் சிக்கலை தீர்ப்பதற்குப் பதிலாக ஈற்றில் உடைவுகளையே தந்திருக்கிறது என்கிற விமர்சனத்தை உதாசீனம் செய்து விட முடியாது.

குறிப்பாக புகலிடத்தில், பண்பாட்டு அமைப்புகள், சமூக, அரசியல், இயக்கங்கள் எல்லாமே குறைந்த ஆயுளைக் கொண்டதாக ஆனமைக்கும், துண்டு துண்டுகளாக சிதறுவதற்கும் அமைப்புத்துறை சார் சிக்கல்களே காரணமாக ஆகி இருக்கின்றன.

அப்பேர்பட்ட நிலையில் எத்தகைய விவாதங்களையும் நடத்தக்கூடிய களமாக மிஞ்சி இருப்பது இலக்கிய சந்திப்பு ஒன்று தான். எந்தக் கடும் விவாதங்களை நடத்துவதற்கான வாய்ப்புள்ள வேறு ஒரு களமும் தமிழ்ச் சூழலில் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இத்தகைய காரசாரமான விவாதங்கள் இடம் இருப்பதால் தான் அது வெளியில் சர்ச்சைக்குரியதான ஒன்றாகவும் எளிதில் இனங்காணப்படுகிறது. மூன்று தசாப்தங்களுக்கு முன்னர் அத்தகைய விவாதங்களை பதிவு செய்யவும் வெளிக்கொணரவும் சஞ்சிகைகளும், பத்திரிகைகளும் தான் இருந்தன. அதுவும் வாரங்களின் பின்னர், அல்லது மாதங்களின் பின்னர் தான் அவை வெளிவந்தன. ஆனால் இன்று உடனுக்குடன் நேரடி ஒளிபரப்பே செய்யப்படுகிறது. எனவே இலகுவாக அவை கருத்தாடல் களத்துக்கு வந்து சேர்ந்து விடுகின்றன.

இம்முறை பாரிசில் நிகழ்ந்த இலக்கிய சந்திப்பில் குழப்புவதற்காகவே சிலர் கலந்து கொண்டிருந்தனர். இல்லாத சாதியப் பிரச்சினையை ஊதிப்பெருப்பிக்கிறார்கள் என்பதே அவர்களின் சாரம்சம்.  ஒருவர் கருத்து கூறி, அடுத்தடுத்து கருத்து கூறுபவர்களுக்கு வழிவிட்டு தமது அடுத்த கருத்தை வரிசையில் தெரிவிப்பதற்குப் பதிலாக; கூட்ட ஒழுங்கை மீறி அவர்கள் தொடர்ச்சியாக குறுக்கிட்டுக் கொண்டிருந்ததை கட்டுபடுத்த இயலாமல் போனதைத் தொடர்ந்து அங்கே சர்ச்சை எழுந்தது. அங்கே கூடியிருந்தவர்களில் பெரும்பாலானோர் பரஸ்பரம் உடன்படாத கருத்தாக இருந்த போதும் அவர்களுக்கு அங்கே கருத்தைக் கூறும் உரிமையை இலக்கிய சந்திப்பு மறுக்காது. ஆனால் அவர்கள் அந்த உரிமை துஷ்பிரயோகம் செய்வதற்காகவே வந்திருந்தார்கள். அவர்கள் ஒரு ஜனநாயக ஒழுங்குக்கு கட்டுப்பட முடியாத, அராஜக பாணியிலான அணுகுமுறையாளர்களாக அங்கே இருந்தார்கள். எனவே கலந்துனர்கள் அவர்களின் கருத்து சுதந்திரத்தை  அல்ல அவர்களின் அற மீறலை எதிர்த்து கூட்டத்தை கட்டுப்படுத்தி வழிநடத்த வேண்டிய நிர்பந்தத்துக்கு உள்ளானார்கள். ஆனால் இலக்கிய சந்திப்பின் முடிவில் இந்த சம்பவம் இலக்கிய சந்திப்பின் அராஜகமாக வெளியில் பிரச்சாரம் செய்யப்பட்டது.

சகல விதமான பன்முகப்பட்ட; மாற்றுக் கருத்துக்களுக்குமான ஜனநாயகக் களமாகவும் பேணப்படும் இலக்கிய சந்திப்பின் மீது கடும் விமர்சனங்களை வைப்பவர்கள் அதை ஒட்டு மொத்த இலக்கிய சந்திப்பின் மீதும் வைக்கும் போது; அவ்வாறு வைப்பதே ஒரு சுத்த அபத்தம் என்பதை சுட்டிக் காட்ட வேண்டி இருக்கிறது. இவ்வாறு விமர்சிப்பவர்களில் சிலர் ஏற்கெனவே இலக்கிய சந்திப்புடன் தொடர்பில் இருந்தவர்கள் என்பதும் இலக்கிய சந்திப்பின் மரபையும், இயல்பையும் அறிந்தவர்கள் என்பது தான் வேடிக்கை. எவரெவரெல்லாம் இலக்கிய சந்திப்புடன் தொடர்பறுந்து போனார்களோ அவர்கள் வசதியாக இத்தகைய விமர்சனங்களை வைப்பதன் உள்நோக்கத்தை ஓரளவு புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. தனி நபர்கள் மீது வைக்க வேண்டிய கருத்துக்களையும் விமர்சனங்களையும் இல்லாத “அமைப்பின்” மீது வைப்பது பகுத்தறிவற்ற அபத்தமே.

ஒரு முன்மாதிரியான சுதந்திர கருத்துக் களமாக தனது இருப்பை தக்கவைத்துக் கொண்டிருக்கும் இலக்கிய சந்திப்பை பாதுகாப்பதும், பேணுவதும் தமிழ் சமுதாயத்தின் கடமையாகும்.

இதுவரையான இலக்கிய சந்திப்புகள்

நன்றி - ஜீவநதி - மே - 2024




Support : Copyright © 2013. நமது மலையகம் - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates