Headlines News :

காணொளி

சுவடி

மலையகமும் உயர் கல்வியும்:சில முன்மொழிவுகள் - பேராசிரியர் தை.தனராஜ்


24/06/2018 வீரகேசரி வாரவெளியீட்டில் மலைச்சாரல் பத்தியில் ‘கல்வித்தடைகளைத்தாண்ட வேண்டும்’ என்றத் தலைப்பில் மலையகக்கல்வி தொடர்பான பத்தியில் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்த கருத்துக்களை வரவேற்பதோடு மேலதிகமாக சில முன்மொழிவுகளை இக்கட்டுரையில் தரலாம் என நினைக்கிறோம்.

அறிமுகம்

மலையகக் கல்வி முறைமை என்பது தேசிய கல்வி முறைமையின் ஒரு கூறாகும். எனினும் தேசிய முறைமையுடன் மலையகக் கல்வியை உள்வாங்கும் செயன்முறை 1970 களுக்குப் பின்னரே ஆரம்பமானது. 1952 இல் இழந்த தமது அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தை 1977 இல் மலையக மக்கள் மீளப்பெற்றுக் கொண்டதைத் தொடர்ந்து மலையகக் கல்வியில் அபிவிருத்தி ஏற்படத் தொடங்கியது. மேற்படி கல்வி வரலாறு பற்றி பலரும் ஏற்கனவே பதிவு செய்துள்ளனர்.

கடந்த 50 ஆண்டுப் பகுதியில் இலங்கையில் அரச பல்கலைக்கழங்களின் தொகை இலங்கை திறந்த பல்கலைக்கழகம் உட்பட பதினைந்தாக அதிகரித்துள்ளது. பல்கலைக்கழக மாணவர் தொகை சுமார் ஐந்தாயிரத்திலிருந்து ஓர் இலட்சமாக அதிகரித்த போதிலும் மலையக மாணவர்களின் சேர்வு ஒரு வீதத்துக்கும் குறைவாகவே இருந்து வந்துள்ளது. எனினும் 2017 ஆம் ஆண்டில் க.பொ.த (உ/த) பெறுபேற்றின் படி சுமார் ஐந்நூறுக்கு மேற்பட்ட மலையக மாணவர்கள் அரச பல்கலைக்கழகங்களில் அனுமதி பெறுவர்.

 இது அனுமதி பெறப்போகும் மொத்த மாணவர் தெகையில் சுமார் 1.6 வீதமாகும். இந்த வரலாற்று சாதனை குறித்து மலையகக் கல்வியில் ஆர்வம் கொண்டோர் பெருமை கொள்ளலாம். எனினும் தேசத்தின் சனத்தொகையில் சுமார் 7 வீதத்தினராக உள்ள மலையக மக்கள் பல்கலைக்கழக கல்வியில் தமக்குரிய நியாயமான பங்கினை பெற்றுக்கொள்ள இன்னும் பல ஆண்டுகள் செல்லலாம்.

இந்த ‘நீண்ட காலத்தை’ குறைத்து தற்போதுள்ள வாய்ப்புகளை பயன்படுத்திக்கொண்டு எவ்வாறு மலையகம் அரச பல்கலைக்கழங்களில் தமக்குரிய சட்டரீதியான பங்கினைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியும் என்பது தொடர்பான சில முன்மொழிவுகளை இக்கட்டுரை முன்வைக்கிறது. இது தொடர்பான ஒரு சமூக விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதும் ஒரு பரந்துபட்ட கருத்தாடலை தொடங்கி வைப்பதுமே இக்கட்டுரையாளரின் நோக்கமாகும்.

இலங்கையில் உயர் கல்வியின் கட்டமைப்பு

இலங்கையில் தேசியரீதியாக உயர்கல்வி மற்றும் மூன்றாம் நிலைக்கல்வி எவ்வாறு கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதைப் புரிந்து கொள்ளுதல் மலையகத்தின் உயர்கல்வி தொடர்பான கலந்துரையாடலுக்கு மிகவும் முக்கியமானதாகும். இங்கு உயர்கல்வி (Higher Education) என்பது பொதுவாகப் பல்கலைக்கழக கல்வியையே குறித்து நிற்கிறது. உயர்கல்வி தொழில்நுட்பக்கல்வி, தொழில்சார் கல்வி (Professional Education) ஆகிய மூவகைக் கல்வியையும் இணைத்து மூன்றாம் நிலைக்கல்வி (Tertiary Education) என பொதுவாக அடையாளப்படுத்துவதுண்டு. இங்கு நாம் பல்கலைக்கழக கல்வி குறித்து மாத்திரம் கவனத்தில் கொள்வோம்.

இலங்கையில் பதினைந்து தேசிய பல்கலைக்கழகங்கள் இயங்குகின்றன. அவை பின்வருமாறு:

1. கொழும்பு பல்கலைக்கழகம்

2. பேராதனைப் பல்கலைக்கழகம்

3. ஸ்ரீ ஜெயவர்தனபுர பல்கலைக்கழகம்

4. களனி பல்கலைக்கழகம்

5. மொறட்டுவ பல்கலைக்கழகம்

6. யாழ்ப்பாணம் பல்கலைக்கழகம்

7. றுகுணு பல்கலைக்கழகம்

8. கிழக்குப் பல்கலைக்கழகம்

9. தென்கிழக்குப் பல்கலைக்கழகம்

10. இரஜரட்ட பல்கலைக்கழகம்

11. சப்ரகமுவா பல்கலைக்கழகம்

12. வயம்ப பல்கலைக்கழகம்

13. ஊவா வெல்லச பல்கலைக்கழகம்

14. கட்புல மற்றும் ஆற்றுகைக் கலைகள்  பல்கலைக்கழகம்

15. இலங்கை திறந்த பல்கலைக்கழகம்

இவை தவிர கொழும்பு பல்கலைக்கழகத்தின் கீழ் ஸ்ரீ பாளி வளாகமும், யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தின் கீழ் வவுனியா வளாகமும், கிழக்குப் பல்கலைக்கழகத்தின் கீழ் திருகோணமலை வளாகமும் இயங்கின்றன.

இவற்றை விட குறிப்பிட்ட சில பல்கலைக்கழகங்களின் கீழ் சில விசேட நிறுவனங்களும் உள்ளன. அவை பின்வருமாறு:

 கொழும்பு பல்கலைக்கழகம்

1. சுதேசிய மருத்துவ நிலையம்

2. கணனி கல்வி நிலையம் (UCSC)

களனி பல்கலைக்கழகம்

3. கம்பஹா விக்கிரமாரச்சி

 ஆயுர்வேத நிலையம்

யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகம்

4. இராமநாதன் நுண்கலைக் கல்லூரி

கிழக்குப் பல்கலைக்கழகம்

5. சுவாமி விபுலானந்தா அழகியல்

கற்கைகள் நிலையம்.

மேற்படி பல்கலைக்கழகங்களும் அவற்றுடன் இணைந்த வளாகங்கள் மற்றும் நிறுவனங்களும் உயர்கல்வி அமைச்சின் கீழ் இயங்கும் பல்கலைக்கழக மானியங்கள் ஆணைக்குழுவின் (UGC) கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இயங்குகின்றன. இவை தவிர மருத்துவம், விவசாயம், முகாமைத்துவம் தொடர்பான பட்டப்பின் நிறுவனங்களும் (Post – Graduate Institute) சில பல்கலைக்கழகங்களின் கீழ் இயங்குகின்றன.

குறிப்பிட்ட அமைச்சுகளின் கீழும் சில உயர் கல்வி நிலையங்கள் இயங்குகின்றன இவை பின்வருமாறு:

1. இலங்கை பிக்குகள் பல்கலைக்கழகம்

2. இலங்கை பௌத்த, பாளி பல்கலைக்   கழகம்

3. சேர் ஜோன் கொத்தலாவலை பாதுகாப்பு  பல்கலைக்கழகம் (KDY)

4. இரத்மலானை தொழில்நுட்பவியல்  பல்கலைக்கழகம் (Univotec)

5. சமுத்திர பல்கலைக்கழகம்

6. தேசிய கல்வி நிறுவகம்.

மேற்படி பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் உயர்கல்வி நிலையங்கள் பற்றிய முழு விபரங்களையும் கல்வி உயர்கல்வி அமைச்சின் இணையத்தளத்தில் பெற்றுக்கொள்ளமுடியும்.

பல்கலைக்கழகங்களில் உள்ள கற்கை நெறிகள்

அரச பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் அவற்றுடன் இணைந்த உயர்கல்வி நிலையங்களில் பல்வேறு கற்கை நெறிகள் போதிக்கப்படுகின்றன. பின்வரும் அட்டவணை அவ்வாறு போதிக்கப்படும் கற்கை நெறிகளை பருமட்டாக காட்டுகிறது.

கற்கைத்துறை கற்கை நெறிகளின் எண்ணிக்கை

Streams Program

1.கலை 14

2.வர்த்தகம் 05

3.உயிரியல் 29

4.பௌதிகம் 11

5.பொறியியல் தொழில்நுட்பவியல் 28

6.உயிர் முறைமைகள் தொழில்நுட்பவியல் 08

7.தகவல் தொடர்பாடல் தொழில்நுட்பவியல்06

8.துறைசாரா 35

மொத்தம் 116

துறைசாரா கற்கைநெறிகள் என்பது க.பொ.த (உ/த) வகுப்பில் எந்த துறையில் பயின்றாலும் அனுமதி பெறக்கூடிய கற்கை நெறிகளாகும். உதாரணமாக. IT, Project Management, Translation முதலான கற்கை நெறிகளுக்கு கலை, வர்த்தகம், விஞ்ஞானம் என்னும் வேறுபாடின்றி பல்கலைக்கழக அனுமதி தகைமை கொண்ட எவரும் விண்ணப்பிக்க முடியும்.

மலையக மாணவர்களைப் பொறுத்த மட்டில் மேற்படி 116 கற்கை நெறிகள் இருப்பினும் அவர்கள் பெரும்பாலும் கலை மற்றும் வர்த்தக கற்கை நெறிகளிலேயே அனுமதி பெறக் கூடியவர்களாக உள்ளனர். பொறியியல், மருத்துவம், தொழில்நுட்பவியல் முதலான தொழில்வாய்ப்பு நிறைந்த துறைகளுக்கு விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய மலையக மாணவர்களே அனுமதி பெறுகின்றனர். கலைத்துறை மற்றும் வர்த்தகத்துறை மாணவர் அனுமதி அகில இலங்கை திறமை மட்ட வரிசை நிலை அடிப்படையிலேயே நடைபெறுகிறது. அதாவது மலையகப் பாடசாலைகளில் 1AB, 1C பாடசாலைகளின் எண்ணிக்கை குறைவாக உள்ளபோதிலும் தகுதி வாய்ந்த –ஆசிரியர்களின் எண்ணிக்கை குறைவாக இருந்தபோதும் மலையக மாணவர்கள் அகில இலங்கை ரீதியில் போட்டியிட்டே கலை மற்றும் வர்த்தகத் துறை அனுமதியை பெற வேண்டியுள்ளது என்பதையும் இங்கு குறிப்பிட வேண்டும்.

எனவே மேற்படி 116 கற்கை நெறிகளில் பெரும்பாலானவற்றில் மலையக மாணவர்களின் எண்ணிக்கை பூச்சியம் தான் என்பதை விளக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

அரசு சாரா உயர்கல்வி நிலையங்கள் (Non State Higher Education Institutions)

1977 இல் ஐக்கிய தேசியக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்ததைத் தொடர்ந்து அறிமுகம் செய்யப்பட்ட திறந்த பொருளாதாரக் கொள்கை தேசத்தின் அரசில், சமூக, பொருளாதார, ரீதியில் பாரிய தாக்கங்களை ஏற்படுத்தியது.

ஆங்கில மொழி திரும்பவும் முக்கியத்துவம் பெற்றதோடு ஆங்கில மொழிப் பாடசாலைகள் கம்பனி சட்டத்தின் கீழ் தோற்றம் பெற்றன. இதன் தொடர்ச்சியாக ஆங்கில மொழி மூலமான உயர்கல்வித் தேவையும் எழுந்தது.

இன்று இலங்கையில் வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்களில் பட்டங்களை வழங்கும் பெருந்தொகையான உயர்கல்வி நிலையங்கள் உள்ளன.

இவற்றைக் கண்காணிப்பதற்கும் கட்டுப்பத்துவதற்கும் உயர்கல்வி அமைச்சில் அரசுசாரா உயர்கல்வி நிலையங்கள் பிரிவு (Non State Higher Education Institutions Division) என்னும் தனியான பிரிவு இயங்கி வருகிறது.

இப்பிரிவானது சில உயர் கல்வி நிலையங்களை தமது சொந்த பட்டங்களை வழங்குவதற்கு அனுமதித்துள்ளது இவ்வாறு அனுமதி பெற்றுள்ள 16 உயர்கல்வி நிலையங்களும் அவற்றில் வழங்கப்படும் கற்கை நெறிகளின் எண்ணிக்கையும் கீழே தரப்படுகின்றன.

1. nstitute of Surveying and Mapping –01

2. Sri Lanka Institute of Information Technology –28

3. Sri Lanka Institute of Development Agency –02

4. National Institute of Social Development –02

5. Aquinas College of Higher Studies –05

6. South Asian Institute of Technology and Medicine –03

7. National School of Business Management –17

8. Colombo Institute of Nautical Engineering Campus –04

9. Sri Lanka International Buddhist Academy –02

10. Institute of Chartered Accountants –02

11. SANASA Campus –03

12. Horizon Campus –07

13. KAATSU International University – 08

14. Nagananda International Institute for Buddhist Studies –05

15. SLT Campus Ltd  –03

16. Sri Lanka Institute of Nanotechnology Ltd –01

மேற்படி 16 உயர்கல்வி நிறுவனங்களும் சுமார் 90 கற்கை நெறிகளை நடத்தி வருகின்றன. இந்த வரிசையில் சேர்ந்துகொள்ள பல தனியார் நிறுவனங்கள் உயர்கல்வி அமைச்சுக்கு விண்ணப்பித்த வண்ணமுள்ளன. அரசு சாரா உயர்கல்வி நிறுவனங்கள் தொடர்பாக அரசியல் ரீதியான எதிர்ப்புகள் இருந்தபோதும் இலங்கையில் உயர்கல்வியில் அவற்றின் இருப்பு தவிர்க்க முடியாததாக உள்ளது. இன்று அரச பல்கலைக்கழகங்களுக்கு ஒவ்வோர் ஆண்டும் சுமார் 1,50,000 மாணவர்கள் தகைமை பெறுகின்றனர். இவர்களில் சுமார் 30,000 மாணவர்கள் மட்டுமே பல்கலைக்கழகம் செல்லும் அதிஷ்டத்தைப் பெறுகின்றனர். சுமார் 2 வீதத்தினர் மட்டும் வெளிநாட்டு பல்கலைக்கழகங்களுக்குச் செல்கின்றனர். இந்நிலையில் எஞ்சியுள்ள சுமார் ஓர் இலட்சம் மாணவர்களது பல்கலைக்கழக கனவுபற்றி அரசு சாரா உயர்கல்வியை எதிர்ப்பவர்கள் சரியான முன்மொழிகளை பொது விவாதத்துக்கு முன்வைக்க வேண்டும். இன்றைய உயர்கல்விச் சூழ்நிலையில் ஒரு தேசிய உயர்கல்வி கொள்கை உருவாக்கத்துக்கு ஒரு பொதுக் கருத்தாடல் அவசியமானதாகும்.

இலங்கையில் பல்கலைக்கழகக் கல்வியானது அரசு சாரா உயர்கல்வித் துறையினரின் பங்களிப்புடன் விரிவுபடுத்தப்பட்டுள்ள நிலையில் இந்த வாய்ப்புகள் அனைத்தையும் பற்றி உயர்கல்வி கோரும் மலையக மாணவர்கள் தெரிந்து வைத்துள்ளார்கள் எனக்கூறுவதற்கில்லை. எனினும் வரலாற்றில் முதன் முறையாக 500 இற்கு மேற்பட்ட மலையக மாணவர்கள் இவ்வருடம் அரச பல்கலைக்கழகத்துக்கு செல்லவிருக்கின்ற நிலையில் உள்நாட்டிலும் வெளிநாடுகளிலும் இருக்கக்கூடிய உயர்கல்வி வாய்ப்புக்களை தெரிந்து கொள்ளும் அவசியம் சீக்கிரமே ஏற்படக்கூடும்.

இந்தப் பின்னணியில் மலையக மாணவர்களின் பல்கலைக்கழக நுழைவு வீதத்தை அதிகரிப்பதோடு அரசு சார்ந்த பல்கலைக்கழகங்களுக்குப் புறம்பாக இருக்கக்கூடிய உயர்கல்வி வாய்ப்புகளை எவ்வாறு பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம் என்பது பற்றியும் சில கருத்துக்கள் கீழே முன்வைக்கப்படுகின்றன.

1. பல்கலைக்கழக மானியங்கள் ஆணைக்குழுவின் புள்ளி விபரத் தகவல்கள்

மலையக மக்கள் இந்நாட்டில் வாழும் ஏனைய தமிழ் மக்கள் தொகையினரின் ஒரு பிரிவினர் என்பது உண்மை. எனினும் மலையக மக்கள் அரசியல், சமூக, பொருளாதார நிலைமைகளில் மிகவும் பின்தங்கிய ஒரு பிரிவினர் என்பது பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. புதிய அரசியல் யாப்பு உருவாக்கச் செயற்பாடுகள் முன்னெடுக்கப்படும் வேளைகளில் இம்மக்களை தனியான தேசிய இனத்தினராக பிரகடனப்படுத்தும் முயற்சிகளும் முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகின்றன. எனினும் பல்கலைக்கழக மானியங்கள் ஆணைக்குழு ஒவ்வொரு ஆண்டும் தயாரித்து வழங்கும் பல்கலைக்கழக அனுமதி தொடர்பான புள்ளி விபரங்களில் மலையக மாணவர்களின் தொகை தமிழ் மாணவர்கள் என்னும் பொது வகுதிக்குள் அடக்கப்படுகிறது. எனவே மலையக மக்களின் அனுமதித் தொகையை தனியாக தருமாறு கோரப்பட்டுள்ள போதும் பல்கலைக்கழக மானியங்கள் ஆணைக்குழு இக்கோரிக்கைக்கு செவி சாய்க்கவில்லை. இன்றைய சாதகமான அரசியல் சூழ்நிலையில் மலையகத்தைச் சேர்ந்த அமைச்சர்கள் மற்றும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் உயர்கல்வி அமைச்சு ஊடாக மலையக மாணவர்களின் பல்கலைக்கழக அனுமதி பற்றிய தனியான புள்ளி விபரங்களை ஆவணப்படுத்துமாறு கோருதல் வேண்டும். மலையக மாணவர்களின் அனுமதியை அதிகரிக்கும் செயற்பாடுகளுக்கு இது உறுதியான அடித்தளத்தை அமைக்கக்கூடும்.

2. பல்கலைக்கழக மாணவர்களுக்கு நிதி உதவி வழங்குதல்

பொருளாதார ரீதியாக பின்தங்கிய ஒரு சமூகத்திலிருந்து பல்கலைக்கழக அனுமதி பெற்று தமது கல்வியைத் தொடரும் மாணவர்கள் மிகக் கடுமையான நிதிசார் கஷ்டங்களுக்கு முகம் கொடுக்கின்றனர். தமது கல்வியை தொடரமுடியாமல் பல மலையக மாணவர்கள் இடைநிலையில் கைவிட்டுச் சென்றுள்ள சந்தர்ப்பங்களும் உள்ளன. பல்கலைக்கழக அனுமதி கிடைத்த மாணவர்கள் பலர் ஆசிரியர் நியமனம் பெற்றுக்கொண்டு தமது பல்கலைக்கழக கல்வியை நிராகரித்த நிலைமைகளும் கடந்த காலங்களில் ஏற்பட்டுள்ளன.

பொருளாதார வசதி குறைந்த மாணவர்களுக்கு மகாபொல புலமைபரிசில் கிடைக்கின்றபோதும் இத்தொகை விடுதி வசதிஇல்லாத பல்கலைக்கழகங்களில் பயிலும் மாணவர்களுக்குப் போதுமானதல்ல. கொழும்பு, யாழ்ப்பாணம் பல்கலைக்கழகங்களில் அனுமதி பெறும் மலையக மாணவர்கள் மிகவும் கடுமையான பொருளாதார கஷ்டங்களால் அவதியுறுகின்றனர்.

தற்போது கொழும்பில் இயங்கும் மலையக கல்வி அபிவிருத்தி மன்றம் பதுளையில் உள்ள சந்திரிக்கா குமாரநாயகம் அறக்கட்டளை மற்றும் இக்கட்டுரையாளன் செயலாளராக பணிபுரியும் நன்னம்பிக்கை கல்வி நிதியம் (Good Hope Education Fund) போன்றவை மலையக மாணவர்களுக்கு ஓரளவு நிதி உதவிகள் வழங்கி வருகின்றன. எனினும் இவ்வுதவிகள் பொருளாதார வசதி குறைந்த சகல பல்கலைக்கழக மலையக மாணவர்களுக்கும் கிடைப்பதில்லை. இவ்வாறான நிதி உதவிகளை பின்வரும் வழிகள் மூலம் விரிவுபடுத்த முடியும்.

அ. நிதிவளம் கொண்டோர் தமது பிரதேசங்களிலிருந்து பல்கலைக்கழகம் செல்கின்ற மாணவர்களுக்கு உதவுதல்.

ஆ. பாடசாலைகளின் பழைய மாணவர் சங்கங்கள், பாடசாலை அபிவிருத்திச் சங்கங்கள் முதலியவை தமது பாடசாலைகளிலிருந்து பல்கலைக்கழகம் புகும் மாணவர்களுக்கு உதவுதல்.

இ. கோயில்கள் முதலிய சமய நிறுவன நிர்வாகங்கள், அறக்கட்டளை அமைப்புகள் ஆகியவை தமது பிரதேச மாணவர்களுக்கு உதவுதல்.

3. இலங்கையிலுள்ள இந்திய உயர் ஸ்தானிகராலயம்

இலங்கையிலுள்ள இந்திய உயர் ஸ்தானிகராலயம் ஏற்கெனவே தோட்டத் தொழிலாளர் அறக்கட்டளை மூலம் க.பொ.த உயர்தர வகுப்புகள் மற்றும் பல்கலைக்கழக மாணவர்களுக்கு நிதி உதவிகளை வழங்கி வருகிறது. இவ்வுதவிகளை இன்னும் விரிவுபடுத்த முடியும். இதற்கு முதற்படியாக இந்த அறக்கட்டளையின் நிர்வாகக்குழு விரிவுபடுத்தப்பட்டு மலையகத்தைச் சேர்ந்த கல்வியாளர்கள் இணைத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும்.

இந்திய உயர் ஸ்தானிகராலயம் உயர்கல்வி அமைச்சு ஊடாக இந்தியப் பல்கலைக்கழகங்களில் பட்டப்படிப்பைத் தொடர பெருமளவு புலமைப் பரிசில்களை வழங்கி வருகிறது. தேசிய மட்டத்தில் நடத்தப்படும் இந்தப் போட்டித் தெரிவில் மலையக மாணவர்கள் பொதுவாக வெற்றியடைவதில்லை. இந்திய உயர் ஸ்தானிகராலயம் மலையக மாணவர்களுக்கென தனியான ஒரு புலமைப்பரிசில் திட்டத்தை நிறுவ வேண்டியது இன்றைய கால கட்டத்தில் மிகவும் அவசியமானது. இதற்கான நடவடிக்கைகளை மலையக அமைச்சர்கள் மற்றும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

4. மலையக கல்விச் செயலகம்

மலையகக் கல்வி மற்றும் உயர்கல்வி தொடர்பாக எண்ணிறைந்த பிரச்சினைகள் உள்ளன. இப்பிரச்சினைகளை அறிவுபூர்வமாக ஆய்வு செய்து அவற்றுக்குத் தீர்வுகளை வழங்கக்கூடிய ஒரு பொதுவான அமைப்பு இன்று அவசரமாகத் தேவைப்படுகிறது. இந்நாட்டில் வாழும் ஏனைய சிறுபான்மை இனங்கள் இவ்வாறான அமைப்புகளை நிறுவி நமது சமூகத்தின் கல்வி விருத்தியை முன்னெடுத்து வருகின்றது என்பதை இங்கு மனங்கொள்வது நல்லது.

மேற்படி செயலகம் பின்வரும் செயற்பாடுகளை முன்னெடுக்க முடியும்:

அ. மலையக் கல்வி குறிப்பாக பல்கலைக்கழக தேர்வு தொடர்பான தகவல்களைப் பெற்று அவற்றை ஆவணப்படுத்தி பகிரங்கப்படுத்தல்.

ஆ. மலையக கல்விக்கு உதவக் கூடிய உள்நாட்டு வெளிநாட்டு நிறுவனங்கள் மற்றும் தனிநபர்கள் பற்றிய ஒரு பதிவேட்டை தயாரித்தலும் தொடர்புகளை ஏற்படுத்தலும்.

இ. மலையகக் கல்வி தொடர்பான ஆய்வுகளை வழிப்படுத்தலும் அவற்றின் முடிவுகளைப் பகிரங்கப்படுத்தலும்.

ஈ. மலையகக் கல்வி தொடர்பான ஒரு வருடாந்த மாநாட்டினை நடத்துவதோடு பல்வேறு உரித்தாளர்களையும் அதில் பங்குபெறச் செய்தலும் மாநாட்டின் செயற்பாடுகளை ஆவணப்படுத்தலும்.

பேராசிரியர் தை.தனராஜ்
பீடாதிபதி – கல்விப்பீடம் ஹொறைசன் பல்கலைக்கழகம், மாலபே. 

நன்றி - வீரகேசரி

செம்பனை: உயிர்க்கொல்லி! உலகக்கொல்லி! – 5 மலேசிய உதாரணம் - என்.சரவணன்


செம்பனையால் நமது நாட்டுக்கு ஏற்படப்போகும் இழப்புகள் பற்றிய அபாய அறிவிப்பை செய்யவேண்டுமாயின் உலகில் செம்பனை உற்பத்தியில் ஈடுபட்ட முன்னணி நாடுகளின் நிலையை நாம் ஆராய்வது அவசியம். அந்த வகையில் உலகின் செம்பனை ஏற்றுமதியில் இரண்டாவது பெரிய நாடாக திகழும் மலேசியாவை இன்று பார்ப்போம்.

மலேசியாவில் 1870 ஆம் ஆண்டு செம்பனைச் செய்கை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. மேற்கு ஆப்பிரிக்காவில் இருந்து கொண்டுவந்து அதனை நட்டார்கள் ஆங்கிலேயர்கள். அப்போது அதனை ஒரு அலங்காரத்துக்காகத் தான் அறிமுகப்படுத்தினார்கள். 1917 இல் தான் வர்த்தக ரீதியில் செலாங்கூர் என்கிற பகுதியில் தென்னமரன் எஸ்டேட்டில் (Tennamaran Estate)இதனை பயன்படுத்தத் தொடங்கினார்கள்.

இந்திய வம்சாவளியினர்

ஆனால் 1960 களில் அதுவரை இறப்பர் தோட்டங்களில் தங்கியிருந்த வர்த்தகத்தை மாற்றி அதற்கு மாற்றீடாக அரசு செம்பனை உற்பத்தியில் இறங்கியது. ஏற்கெனவே இருந்த இறப்பர் தோட்டங்கள் மெதுமெதுவாக அழிக்கப்பட்டதுடன் அங்கு இருந்த வளமான பசுமைக் காடுகளை அழித்தும் செம்பனை பயிர்ச்செய்கையில் மும்முரமாக இறங்கியது அரசு.
பினாங்கு துறைமுகத்தில் வந்திறங்கும் இந்திய வம்சாவளியினர்.

ஆங்கிலேயர் காலத்தில் தென்னிந்தியாவில் இருந்து ஏற்றுமதி செய்யப்பட்ட தொழிலாளர்களில் இலங்கைக்கு அடுத்ததாக அதிகளவு கூலித் தொழிலாளர்களை ஏற்றுமதி செய்தது மலேசியாவுக்குத் தான். மலேசியாவுக்கு இறக்குமதி செய்யப்பட்ட தென்னிந்தியர்களில் 80 சதவீதமானவர்கள் தென்னிந்தியத் தமிழர்கள். இலங்கைக்கு சுதந்திரம் கிடைத்து 9 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் தான் 1957 இல் மலேசியா பிரிட்டிஷாரிடமிருந்து சுதந்திரம் பெற்றது.

ஆரம்பத்தில் தேயிலை, இறப்பர் தோட்டங்களில் பணியாற்றுவதற்காக பல தமிழர்கள் கொண்டுசெல்லப்பட்டார்கள். மலேசியாவின் ஏற்றுமதியில் இறப்பருக்கும் முக்கிய இடம் உண்டு. அதேவேளை கணிசமான இறப்பர் தோட்டங்கள் அழிக்கப்பட்டு மாற்றீடாக செம்பனைத் தோட்டங்களாக ஆக்கப்பட்டபோது இறப்பர் தோட்டங்களில் வேலை செய்த தொழிலாளர்களும் அதில் வேலை செய்யும் நிலைக்கு உள்ளானார்கள். அதேவேளை செம்பனைத் தோட்டத் தொழிலுக்கு என்றே  1920 தொடக்கம் தமிழகத்திலிருந்து பெருமளவு தொழிலாளர்கள் இடைத்தரகர்கள் மூலம் கொண்டுவந்து குடியேற்றப்பட்டார்கள்.

குறிப்பாக கேறித் தீவு என்கிற தீவுக்கு அவர்கள் 20ஆம் நூற்ற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் குடியேற்றப்பட்டார்கள். 90% இந்தியர்கள் வாழும் இந்தத் தீவில் பல வருடங்களுக்கு முன்னர் பரவிய மலேரியா நோயினால் பாதிக்கப்பட்டு பலர் இறந்து போனார்கள். அப்போது ஏற்பட்ட தொழிலாளர் பற்றாக்குறையை சரிசெய்வதற்காக மாஹ் மேரி (Mah Meri tribe) என்கிற பழங்குடியினரைக் கொண்டுவந்து குடியேற்றி அவர்களைக் கொண்டே அந்தத் தீவின் நிலத்தையும், கிணறுகளையும், பாதைகளையும் நீர் நிலைகளையும் சுத்தம் செய்து செம்பனை உற்பத்தியை அதிகரித்தார்கள்.

அந்தத் தீவில் உள்ள மிகப்பெரிய செம்பனை ஆலையான  Sime Darbyயில் இன்றும் பலர் பணி புரிகிறார்கள். அந்தத் தீவில் தமிழர்கள் தமக்கான கோயில்கள், தமிழ் பள்ளிகள், மருத்துவமனை ஆகியனவற்றையும் உருவாக்கி தமது பாரம்பரியங்களைப் பேணி வருகிறார்கள். பல வீதிகளுக்கு தமிழில் பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளன. அந்தத் தீவின் பெரும்பான்மையினர் தமிழர்களே. அத்தோடு இங்கு வாழும் பழங்குடியினரும் மலாய் மக்களும் கூட தமிழ் பேசுகின்றனர். அதே போல தமிழ் மக்கள் மலாய் மொழியோடு பழங்குடியினர் மொழியையும் பேசுகின்றனர்.


இலங்கையின் பரப்பளவுக்கு சமன்?

இன்றைய செம்பனை உற்பத்தியில் 60 சத வீதம் பெரும் தனியார் நிறுவனங்களிடமே இருக்கிறது. மிகுதி 40% வீதம் சிறு தோட்ட உரிமையாளர்களிடம் உள்ளன.

செம்பனை உற்பத்தியில் மலேசியா இரண்டாவது இடத்தில் இருக்கிறது. மலேசியாவின் நிலப்பரப்பில் 70% சதவீதமான நிலம் விவசாயத்திற்கு பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. மொத்த நிலத்தில் 15.8% வீதமான நிலம் செம்பனை உற்பத்திக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. அதாவது 5.23 மில்லியன் ஹெக்டயார் நிலம். (இது 2014 ஆம் ஆண்டின் தரவு)

இன்றைய தகவல்களின் படி மலேசியாவின் நிலப்பரப்பில் 58,000 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவு செம்பனை செய்கைக்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இலங்கையின் பரப்பளவு 65,610 சதுர கிலோமீட்டர் தான் என்பதையும் எண்ணிப்பார்த்தால் இது எத்தனை பெரியது என்கிற உண்மை உங்களுக்குப் புலப்படும்.

இந்த நிலையில் இந்தோனேசியாவும் மலேசியாவும் செம்பனை உற்பத்தியை 2050 ஆம் ஆண்டு  இரண்டு மடங்காக அதிகரிக்கப்போவதாக தெரிவித்திருக்கிறது உலக செம்பனை உற்பத்தியில் 80 சத வீதத்தை கிழக்காசிய நாடுகளான இந்தோனேசியாவும் மலேசியாவும் நிரப்புகின்றன. செம்பனை எண்ணெய் ஏற்றுமதியில் உலகின் இரண்டாவது நாடாக விளங்குகிறது.

ஐரோப்பா, சீன, இந்தியா, பாகிஸ்தான் ஆகிய நாடுகளே மலேசியாவிலிருந்து செம்பனை எண்ணெய் இறக்குமதி செய்கின்ற பிரதான நாடுகள். இவற்றில் இந்தியா, பாகிஸ்தான் போன்ற நாடுகள் பெரும்பாலும் செம்பனை எண்ணெயை சமையல் என்னைக்குப் பயன்படுத்திவருகிறார்கள். அந்த நாடுகளில் செம்பனை எண்ணெய் கணிசமான அளவில் உற்பத்தி செய்யப்பட்டுக்கொண்டிருந்தாலும் அது தமது தேவையின் சிறிய எண்ணிக்கையே.

மேற்கின் எச்சரிக்கை

ஒருபுறம் 2020 இலிருந்து ஐரோப்பிய ஒன்றியம் செம்பனை எண்ணெய் இறக்குமதியைக் குறைக்கபோவதாக கடந்த ஜனவரி மாதம் முடிவு செய்திருக்கிறது. குறிப்பாக உயிரி எண்ணெய்க்காக செம்பனை எண்ணெயைப் பயன்படுத்துவதைத் தடுப்பதன் மூலம் உலக அளவிலான காடழிப்பை கட்டுப்படுத்த முன்னோடியாக இருக்க முடியும் என்று ஐரோப்பிய ஒன்றியம் அறிவித்திருக்கிறது.

கடந்த 2017 ஏப்ரலில் ஐரோப்பிய பாராளுமன்றம் நிலைப்பேன்தகு அற்ற முறையில் தயாரிக்கப்படும் செம்பனை எண்ணெயை இறக்குமதி செய்வதை 2020 இலிருந்து தடைசெய்யப்போவதாக தீர்மானம் நிறைவேற்றியது. இந்தத் தீர்மானத்திற்கு 640 வாக்குகள் ஆதரவாக அளிக்கப்பட்டிருந்த அதே வேளை வெறும் 18 வாக்குகள் தான் எதிர்த்து அளிக்கப்பட்டிருந்தன. 28 பேர் வாக்கெடுப்பில் கலந்துகொள்ளவில்லை. ஐர்ரோப்பாவிற்கு இறக்குமதி செய்யப்படும் செம்பனை எண்ணையில் 46% வீதம் உயிரி எண்ணெய்க்காகவே பயன்படுத்தப்பட்டுவருகிறது என்பது இங்கு கவனிக்கத்தக்கது.

2018/2019 ஆம் ஆண்டுக்கான செம்பனை எண்ணெய் இறக்குமதியை சீனா குறைத்திருக்கிறது. செம்பனை எண்ணைக்கு மாற்றீடாக அவர்கள் சோயா எண்ணெய் உற்பத்தியை உள்ளூரில் அதிகரித்திருக்கிறார்கள். அது போல கடந்த மார்ச் மாதம் இந்தியா செம்பனை எண்ணெய் இறக்குமதி வரியை உயர்த்தியதும் கூட மலேசியா, இந்தோனேசியா நாடுகள் அதிருப்திக்கு உள்ளாயின.

மேற்கை எச்சரித்து வந்த முன்னாள் மலேசிய பிரதமர் நஜீப் ரசாக்
செம்பனை வர்த்தகத்தில் பெரும்பாதிப்பை காடழிப்பு பற்றிய குற்றச்சாட்டு பெரும்பங்கை வகிப்பதால் மலேசியா பல வாக்குறுதிகளை வழங்க நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டுள்ளது.

மலேசியாவின் மொத்த தேசிய வருவாயில் முக்கிய இடத்தைப் பிடித்திருப்பது செம்பனை தொழிற்துறை. அந்த வருமானத்தை நம்பிய நீண்டகால அபிவிருத்திக்கான வேலைத்திட்டம் அங்கு போடப்பட்டிருக்கிறது அப்படி இருக்க பெருமளவு வருவாயை இழக்கும் நிலையை அது எதிர்கொள்கிறது. சர்வதேச நாடுகளின் நிபந்தனைகளை ஏற்றால் அது செம்பனை தொழிற்துறையின் வருவாயில் பாதிப்பை செலுத்தும் என்று நம்புகிறது.


செம்பனைக்காக நிகழ்த்தப்பட்ட காடழிப்பு பற்றி மலேசிய அரசு வழங்கிய தகவல்கள் உண்மைக்குப் புறம்பானது என்று சில வருடங்களுக்கு முன்னர் வெட்லேன்ட் இண்டர்நஷனல் (Wetlands International) என்கிற அமைப்பு குற்றம்சாட்டியது. அதற்கு ஆதாரமாக செட்டலைட் படங்களை வெளியிட்டது. மலேசிய அரசு கூறிய பரப்பளவை விட அதிகளவு நிலம் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதை அம்பலப்படுத்தினார்கள்.

செம்பனை உற்பத்திக்காக மலேசியா கட்டாய ஊழியர்களாக பலர் ஈடுபடுத்தப்பட்டுள்ளதாகவும், அதில் பல குழந்தைத் தொழிலார்களும் அடங்குவர் என்று “மனித உரிமை முன்னுரிமை” (Human Rights First) என்கிற அமைப்பு தெரிவித்திருந்தது. இது நவீன அடிமைத்துவம் (modern slavery) என்று அந்த அமைப்பு வரைவிலக்கணப்படுத்தியிருந்தது. உலக தொழிலாளர் நிறுவனம் (ILO) சர்வதேச மன்னிப்புச் சபை (Amnesty international), அமெரிக்கா உள்ளிட்ட பல நாடுகள் இவ்வாறு குழந்தைத் தொழிலாளர்களை ஈடுபடுத்துவது பற்றி தமது கண்டனங்களை வருடாந்தம் தெரிவித்து வருகின்றன.

1990ஆம் ஆண்டு 14.5 மில்லியன் தொன் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட செம்பனை எண்ணெய் 2018இல் 70.5 மில்லியன் தொன் உற்பத்திசெய்யப்பட்டிருக்கிறது என்றால் எந்தளவு நிலம் விரிவாக்கப்பட்டிருக்கிறது அதில் எந்தளவு காடுகள் அழிக்கபட்டிருக்கிறது. எந்தளவு கார்பன் டை ஆக்சைட் வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது. காற்றுக்கு எந்தளவு கேடு விளைவிக்கப்பட்டிருக்கது. மண்ணுக்கு எந்தளவு கேடு விளைவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. எத்தனை உயிரினங்களின் வாழ்க்கை நாசமாக்கப்படிருக்கிறது. என்கிற கணக்கைப் போட்டுப் பார்க்கலாம். இப்போதைய உறபத்தியை 2050 இல் இரட்டிப்பாக்குவோம் என்கிற நாடுகளின் செய்தியை டைம் போம் அச்சுறுத்தல் என்றல்லவா விளங்கிக்கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது.

நன்றி - தினக்குரல்

அரசாங்கத்தின் தலையிடாக் கொள்கை தோட்ட மக்களின் வறுமைக்கு காரணமாகும் - துரைசாமி நடராஜா


பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களின் கூட்டு ஒப்பந்தம் குறித்த அதிர்வலைகள் இப்போது இடம்பெற்று வருகின்றன. புதிய கூட்டு ஒப்பந்தத்தின் ஊடாக தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கைச் செலவுக்கேற்ப சம்பள உயர்வு பெற்றுக்கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்று பலரும் வலியுறுத்தி வருகின்றனர். மேலும் புதிய கூட்டு ஒப்பந்தத்தின் ஊடாக தொழிலாளர்களின் ஏனைய உரிமைகளும் உரியவாறு உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றும் கோஷங்கள் வலுப்பெற்று வருகின்றன. இதற்கிடையில் பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களின் நியாயமான சம்பள உயர்வுக்கு அழுத்தம் கொடுக்கவும், தொழிற்சங்கங்களுக்கு வலிமை சேர்க்கவும் மக்களோடு சேர்ந்து கம்பனிகளுக்கு எதிராகப் போராட்டம் செய்வதற்கு தாம் தயாராக இருப்பதாகவும், இதற்கு மக்களும் தயாராக வேண்டுமென்றும் தொழிலாளர் தேசிய சங்கம் வலியுறுத்தி இருக்கின்றது.

கூட்டு ஒப்பந்தம் என்பது மிகவும் முக்கியத்துவம் மிக்க ஒன்றாக விளங்குகின்றது. 2 வருடங்களுக்கு ஒரு முறை கைச்சாத்திடப்படும் கூட்டு ஒப்பந்தமானது தொழிலாளர்களின் நலன்களுக்கு வலுச் சேர்க்கின்றது. தொழிலாளர்களுக்கு நியாயமான சம்பளத்தை பெற்றுக்கொள்வதில் பல அனுபவ ரீதியிலான பிரச்சினைகள் ஏற்கனவே எதிர்கொள்ளப்பட்டன. எனவே இதற்கு மாற்றீடாக கூட்டு ஒப்பந்த முறை சிறந்ததாகக் கருதப்பட்டது. எனினும், கூட்டு ஒப்பந்த நடைமுறை தொடர்பிலும் இப்போது பல்வேறு விமர்சனங்கள் இருந்து வருவதும் தெரிந்த விடயமாகும். கூட்டு ஒப்பந்தத்தை மரண சாசனம் என்றும் அடிமை சாசனம் என்றும் சிலர் விமர்சித்து வருகின்றனர். கூத்து ஒப்பந்தம், கூட்டாளிகளின் ஒப்பந்தம் என்றெல்லாம் கூட இதனை இன்னும் சிலர் வர்ணணை செய்து வருகின்றனர். கூட்டு ஒப்பந்தத்தின் சில சரத்துகள் தொழிலாளர்களுக்குப் பாதகமாக அமைந்துள்ளதாகவும், எனவே இச்சரத்துகளை தொழிலாளர்களுக்கு நன்மை பயக்கக்கூடிய வகையில் மாற்றியமைக்க சம்பந்தப்பட்டவர்கள் முன்வர வேண்டுமென்றும் கருத்துகள் வெளிப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. இதன் மூலமாகவே கூட்டு ஒப்பந்தத்தின் உண்மையான பலன்களை பெற்றுக்கொள்ள முடியும் என்றும் இவர்கள் தெரிவித்து வருகின்றனர்.

இது ஒரு புறமிருக்க ஏற்கனவே இருந்த சம்பள நிர்ணயசபை முறை நடைமுறையில் இருந்திருந்தால் கூட்டு ஒப்பந்த முறையை காட்டிலும் அதிகமான சம்பளத்தை தொழிலாளர்கள் பெற்றுக்கொண்டிருப்பர் என்றும் கூட்டு ஒப்பந்த முறை இதற்கு முட்டுக்கட்டையாகியுள்ளதாகவும் சிலர் வாதங்களை முன்வைத்து வருகின்றனர். இது குறித்து தோட்ட தொழிற்சங்க கூட்டமைப்பின் தலைவர் எஸ்.இராமநாதன் தனது நூல் ஒன்றில் பல்வேறு விடயங்களை சுட்டிக்காட்டியிருக்கின்றார். இதற்கமைய தொழிலாளர்களின் சம்பள பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்கு சம்பள நிர்ணய சபையை விட தோட்டக் கம்பனிகளோடு பேரம் பேசி சம்பளத்தை உயர்த்திக்கொள்வது ஓரளவு சிறந்த வழிமுறை என்பதனையும் சுட்டிக்காட்டியிருக்கின்றார். மேலும் கூட்டு ஒப்பந்தம் மூலமான சம்பள உயர்வு தொழிலாளர்களுக்குப் போதுமானது அல்லது திருப்திகரமானது என்பது எனது விவாதமல்ல என்பதனையும் இராமநாதன் தெளிவாகவே தெரிவித்திருக்கின்றமையும் குறிப்பிடத்தக்கதாகும். இவற்றோடு தேசிய மற்றும் சர்வதேச சட்டதிட்டங்களுக்கு அமைய செய்துகொள்ளப்படும் கூட்டு ஒப்பந்த முறையும்கூட தொழிலாளர்களுக்கு சாதகமாக இல்லையெனின் அதைவிட சிறந்த முறையிலான கூடிய நன்மை தரக்கூடிய வழிமுறையைப் பின்பற்ற தொழிற்சங்கங்கள் ஆலோசிக்கலாம் என்றும் அவர் தனது நூலில் ஏற்கனவே (2009) ஒரு கருத்தினையும் முன்வைத்திருக்கின்றார்.

1997 இல் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட அடிப்படைச் சம்பளமான நாட்சம்பளம் ரூ.83 ஆகும். 1999 இல் 95 ஆக உயர்வடைந்து 2001ஆம் ஆண்டிலிருந்து பெருந்தோட்ட தொழிலாளர் சம்பளத்துடனான கொடுப்பனவுகள் மாற்றியமைக்கப்பட்டன. இதேவேளை 1996 ஆம் ஆண்டிலிருந்து வரவு ஊக்குவிப்பும், விலைப்பங்கு அனுபந்தமும் கூட்டு உடன்படிக்கையில் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டுள்ளன. 2009 ஆம் ஆண்டுவரை வரவு ஊக்குவிப்பு கொடுப்பனவுகளுக்கான தேவை தோட்ட நிர்வாகத்தினால் வழங்கப்பட்ட மொத்த வேலை நாட்களில் 85 வீதத்திற்கு மேலாக இருந்ததாக கலாநிதி ஏ.எஸ்.சந்திரபோஸின் நூல் ஒன்று வலியுறுத்துகின்றது. அதன் பின்னர் 75 வீதத்திற்கு மேலாக குறைக்கப்பட்டது. இத்தேவையைப் பூர்த்தி செய்யாதவர்கள் வரவு ஊக்குவிப்பு கொடுப்பனவை பெற்றுக்கொள்வதற்கு தகுதியுடையவர்களாகமாட்டார்கள். மாதமொன்றிற்கான ஒரு தொழிலாளியின் சராசரி வரவு 18 நாட்களாகும். பேராசிரியர் சின்னத்தம்பியினால் 1985இல் மேற்கொள்ளப்பட்ட கற்கையும், கெயார் சர்வதேச நிறுவனத்தினால் 1999களில் மேற்கொள்ளப்பட்ட கற்கையும் தோட்டங்களில் வழங்கப்படும் மொத்த வேலை நாட்களுக்கும் தொழிலாளர்களுக்கு செல்ல முடியாது என்பதை நிரூபித்துள்ளதாகவும் மேற்படி நூல் வலியுறுத்துகின்றது.

கூட்டு ஒப்பந்தத்தின் ஊடாக அப்பாவி தொழிலாளர்களின் உரிமை பறிபோவதாக ஒரு கருத்தும் இருந்து வருகின்றது. இதுபோன்றே கூட்டு ஒப்பந்த நடவடிக்கைகளின்போது பெருமளவு தொகை கைமாறுவதாகவும் ஏற்கனவே பல வதந்திகள் நிலவியமையும் உங்களுக்கு நினைவிருக்கலாம். இத்தகைய வதந்திகள் கூட்டு ஒப்பந்தத்தின் நம்பகத்தன்மையினை கேள்விக்குறியாக்கியிருந்தன. கூட்டு ஒப்பந்தத்தின் முக்கியத்துவத்தினையும் சீரழித்திருந்தன.

 இழுபறிகள்
கூட்டு ஒப்பந்த நடவடிக்கைகள் இடம்பெறும் போதெல்லாம் பல்வேறு இழுபறிகள் மேலோங்குவது தெரிந்த விடயமாகும். கையொப்பமிடும் தொழிற்சங்கங்களின் கோரிக்கைகளை முதலாளிமார் சம்மேளனம் ஏற்றுக்கொள்ளாது தனது பக்க நியாயங்களை முன்வைத்து கோரிக்கைகளை மழுங்கடிப்பு செய்வதிலேயே பெரும்பாலும் குறியாக இருந்து வந்துள்ளது. கம்பனிகள் நட்டமடைகின்றன. உற்பத்தி செலவு அதிகமாகவுள்ளது. தொழிலாளர்கள் தோட்டங்களில் உரியவாறு தொழிலுக்கு வருவதில்லை. இதனால் கம்பனிகள் சிரமங்களை எதிர்கொள்கின்றன என்றெல்லாம் முதலாளிமார் சம்மேளனம் கூறி வருகின்றது. எனினும் கம்பனியினர் இலாபங்களை மூடி மறைத்து தொழிலாளர்களை கசக்கிப் பிழிந்து வருவதாகவும் பிழையான புள்ளி விபரங்களை சமர்ப்பிப்பதாகவும் தொழிற்சங்க தரப்புகள் பலவும் குற்றம் சுமத்தி வருகின்றன.

தேயிலைப் பெருந்தோட்ட நிறுவனங்கள் பிரதானமாக உழைப்புச் செலவின் விளைவாக ஒவ்வொரு ஆண்டும் நட்டமடைவதாகக் கூறுகின்றன. இவை உழைப்புச் செலவாகக் குறிப்பிடுவது தொழிலாளர்களின் சம்பளத்தையேயாகும். உழைப்புச்செலவு நேரடி, மறைமுக உழைப்புச் செலவுகளை உள்ளடக்குகின்றது. உற்பத்திச் செலவில் 60 வீதம் உழைப்புச்செலவாகக் கணக்கிடப்படுகின்றது. உழைப்புச்செலவுகள் குறித்த போதிய ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்படவில்லை என்று புத்திஜீவிகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். மேலும் முகாமைத்துவம் இது குறித்த விபரங்களை வெளியிடுவதற்கு உரிய முயற்சிகளை மேற்கொள்ளவில்லை என்றும் இவர்கள் சுட்டிக்காட்டுவதோடு கம்பனிகள் நட்டமடைவதாகக் கூறுவதனை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது என்றும் தெரிவிக்கின்றனர். இதற்கான பல உதாரணங்களையும் இவர்கள் முன்வைத்திருக்கின்றமை குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

கூட்டு ஒப்பந்த நடவடிக்கைகளின்போது தொழிற்சங்கங்களுக்கிடையே பொது இணக்கப்பாடு என்பது பெரும்பாலும் சாத்தியமற்ற ஒன்றாகவே இருந்து வருகின்றது. தொழிற்சங்க விரிசல்கள், முரண்பாடுகள் இக்காலங்களில் பூதாகரமாக உருவெடுக்கின்றன. இத்தகைய நிலைமைகளும் முதலாளிமார் சம்மேளனத்திற்கு ஒரு வாய்ப்பாகப் போய் விடுகின்றது. தொழிற்சங்க முரண்பாடுகளை தனக்கு சாதகமாக்கிக் கொண்டு முதலாளிமார் சம்மேளனம் காய் நகர்த்தல்களை மேற்கொள்கின்றது.

போராட்டங்கள்
கூட்டு ஒப்பந்த நடவடிக்கைகளின்போது தமது எதிர்பார்ப்புகள் மழுங்கடிக்கப்படும் நிலையில் தொழிலாளர்கள் பல்வேறு போராட்டங்களிலும் ஈடுபட்டு வந்தமை கடந்த கால வரலாறாக உள்ளது. மெதுவாக பணிசெய்யும் போராட்டம், கொழும்புக்கு தேயிலையை கொண்டு செல்லவிடாது லொறிகளை மறிக்கின்ற போராட்டம், தேயிலை தொழிற்சாலை நடவடிக்கைகளை முடக்குகின்ற போராட்டம் என்று போராட்டங்கள் பல்வகை தன்மை கொண்டதாக அமைந்தன. எனினும், போராட்டங்களின் பின்னரும் தமக்கு வழங்கப்பட்ட சம்பள உயர்வு போதுமானதாக இல்லை என்ற வெளிப்பாடுகளே தொழிலாளர்களிடத்தில் அதிகமாகக் காணப்பட்டமையும் தெரிந்த விடயமேயாகும்.

அரசாங்கம் குறித்த விமர்சனங்கள்
ஒவ்வொரு அரசாங்கத்தின் எழுச்சிக்கும் மலையக மக்கள் காத்திரமான பங்காற்றி இருக்கின்றார்கள். மலையக மக்களின் வாக்குகள் அரசாங்கம் ஆட்சிபீடமேறுவதற்கு உந்துசக்தியாக இருந்திருக்கின்றன. நல்லாட்சி அரசாங்கமும் இதற்கு விதிவிலக்காகி விடவில்லை. நல்லாட்சியை உருவாக்குவதில் மலையகத்தவர்கள் அளப்பரிய பங்காற்றியிருக்கின்றார்கள். எனினும் அரசாங்கம் ஆட்சிபீடமேறிய பின்னர் மலையக மக்களைப் புறந்தள்ளியே செயற்படுவதாகக் குற்றச்சாட்டுகள் தொடர்ச்சியாகவே முன்வைக்கப்பட்டு வருகின்றன. இதில் உண்மையில்லாமலும் இல்லை. வாக்குகளைப் பெற்றுக்கொள்வதில் உள்ள ஆர்வம் அம்மக்களுக்கான உரிமைகளையும், சலுகைகளையும் பெற்றுக்கொள்வதில் காட்டப்படுவதில்லை. மலையக மக்களின் பல்வேறு தேவைகள் இன்னும் நிறைவு செய்யப்படாத நிலையில் உள்ளன. இவைகளை உரியவாறு பெற்றுக்கொடுப்பதில் இன்னும் இழுபறி நிலையே இருந்து வருகின்றது.

இந்நிலையில் கூட்டு ஒப்பந்த விடயங்களிலும் அரசாங்கத்தின் வகிபாகம் என்பது மிகவும் குறைவாகவே காணப்படுகின்றது. இது தொடர்பில் முன்னாள் அமைச்சர் பேராசிரியர் திஸ்ஸ விதாரண போன்றவர்களும் தமது உள்ளக்குமுறலை வெளிப்படுத்தி இருக்கின்றமை நோக்கத்தக்கதாக உள்ளது. தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு சம்பள உயர்வைப் பெற்றுத்தர முடியாத அரசாங்கத்திற்குத் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் ஆதரவளிப்பதில் என்ன பயன்? என்று அவர் கேள்வியெழுப்பி இருக்கின்றார். மேலும் நல்லாட்சிக்கு ஆதரவளித்த மலையக மக்களின் பிரச்சினைகள் தீர்த்து வைக்கப்படவில்லை. தோட்ட மக்களுக்கு வீடமைப்புத் திட்டத்தை முன்னெடுத்து செல்வதாகக் கூறும் அரசாங்கத்திற்கு ஆதரவு வழங்கி வரும் மலையக அமைச்சர்கள், அம்மக்களுக்கு வீடுகளைக் கட்டிக்கொடுப்பதால் மட்டும் அம்மக்களின் பொருளாதாரக் கஷ்டம் தீரப்போவதில்லை. அதனால் இந்த அரசை மாற்ற மலையக மக்கள் எம்முடன் இணைந்து செயற்பட வேண்டும் என்று திஸ்ஸ விதாரண தெரிவித்திருக்கின்றார். இவ்வாறாக அரசை மாற்ற மலையக மக்கள் ஒத்துழைத்தாலும் வருகின்ற புதிய அரசாங்கம் மலையக மக்களின் பிரச்சினைகளுக்கு உரிய தீர்வை பெற்றுக்கொடுக்குமா? என்பது குறித்தும் சந்தேகம் கொள்ளவேண்டிய நிலையே காணப்படுகின்றது.
சுதந்திரத்தின் பின்னர் இலங்கையை மாறி மாறி ஆட்சி செய்த அரசாங்கங்கள் மலையக மக்களுக்கு உரியவாறு தோள் கொடுக்க தவறியுள்ளன என்ற கசப்பான உண்மையை சகலரும் ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.
முறைப்பாடு
கடந்த 2016ஆம் ஆண்டு செய்துகொள்ளப்பட்ட கூட்டு ஒப்பந்தமானது தொழிலாளர்களின் தொழில் உரிமைகளையும் ஏனைய விடயங்களையும் மீறியுள்ளதாக மக்கள் தொழிலாளர் சங்கம் ஏற்கனவே சுட்டிக்காட்டியிருந்தது. மேலும், தொழிற்சட்டங்களுக்கு முரணானது என்று தெரிவித்திருந்த மக்கள் தொழிலாளர் சங்கம் ரிட் மனுவொன்றையும் மேன்முறையீட்டு நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பித்திருந்தது. எனினும் இந்த மனு தள்ளுபடி செய்யப்பட்டிருக்கின்றது. எனினும் இதனை மீளாய்வு செய்வதற்கு உயர் நீதிமன்றத்தில் மேன்முறையீடு செய்ய உத்தேசித்துள்ளதாக மக்கள் தொழிலாளர் சங்கத்தின் பொதுச் செயலாளரும், சட்டத்தரணியுமான இ.தம்பையா கருத்து வெளியிட்டிருக்கின்றார். மேலும், கடந்த முறை மேற்கொள்ளப்பட்ட கூட்டு ஒப்பந்தம் சட்டத்திற்கு முரணானது என்பதை சர்வதேச ரீதியாக கொண்டு செல்வதற்கும் ஏற்பாடுகளை மேற்கொண்டு வருவதாகவும் தம்பையா தெரிவித்திருக்கின்றார். இரண்டு வருடங்களுக்கு ஒரு முறை இவ்வாறு முன்னெடுக்கப்பட்டு வரும் செயற்பாடுகளை இனியும் எத்தனை காலங்களுக்குப் பொறுத்துக் கொண்டிருப்பது? இது குறித்து தொழிலாளர்கள் சிந்திக்க வேண்டும். அவர்களுக்கு நியாயமான சம்பளம் கிடைத்தால் நாம் இங்கு அது குறித்து பேச வேண்டியதில்லை.

இலங்கையின் தற்போதைய வாழ்க்கைச்செலவும் படிப்படியாக சம்பளத்துக்குப் புறம்பாக 7800 ரூபா வழங்கப்படுகின்றது. ஆனால், தொழிலாளர்களோ மாதச்சம்பளமாகவே இத்தொகை அல்லது இதற்கும் குறைவான தொகையினை பெறுகின்றனர். இதை எவ்வாறு ஏற்றுக்கொள்வது? ஒப்பந்தம் கைச்சாத்திட முன்பும் பின்பும் தொழிலாளர்கள் ஆர்ப்பாட்டங்களை மேற்கொள்கின்றனர். ஆனால் இதனால் நடக்கப்போவது ஒன்றுமில்லை. ஏனெனில் ஒப்பந்தம் கைச்சாத்திட்ட பிறகு அது தொழில் ஆணையாளரால் வர்த்தமானியில் பிரசுரமாகின்றது. அதுவே சட்டமாகின்றது. அதன் பிறகு இந்த ஆர்ப்பாட்டங்கள் எதற்கு? என்றும் தம்பையா விளக்குகின்றார். புதிய சம்பள சூத்திரம் தயாரிக்கப்பட வேண்டியதன் அவசியத்தையும் அவர் வலியுறுத்தியுள்ளார்.

புதிய கூட்டு ஒப்பந்தம்
இப்போது நடைமுறையிலுள்ள கூட்டு ஒப்பந்தமானது எதிர்வரும் ஒக்டோபர் மாதத்தில் காலாவதியாகவுள்ளது. இதன் பின்னர் புதிய கூட்டு ஒப்பந்தம் கைச்சாத்திடப்படவுள்ளது. இது குறித்த முன்னெடுப்புகள் இப்போதிருந்தே ஆரம்பமாகியுள்ளன. புதிய கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் தொழிலாளர் சம்பள உயர்வு உரியவாறு உறுதிப்படுத்தப்படுவதோடு தொழிலாளர்கள் ஏனைய பல நலன்களையும் பெற்றுக்கொள்ளக்கூடிய வகையில் ஒப்பந்தம் மாற்றியமைக்கப்பட வேண்டும் என்ற கோஷங்களும் கோரிக்கைகளும் வலுவடைந்து வருகின்றன. இதற்கிடையில் கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திடுகின்ற தொழிற்சங்கங்கள் கடந்த 06 ஆம் திகதி வெள்ளிக்கிழமை கொழும்பில் கலந்துரையாடல் ஒன்றிலும் ஈடுபட்டிருந்தன. பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஆறுமுகன் தொண்டமான் இக்கலந்துரையாடலுக்கு தலைமை வகித்திருந்தார். இராஜாங்க அமைச்சர் முத்து சிவலிங்கம், மாகாண அமைச்சர்களான எம்.ராமேஷ்வரன், செந்தில் தொண்டமான், இலங்கை தேசிய தோட்டத் தொழிலாளர் சங்கத்தின் பொதுச்செயலாளரும், பாராளுமன்ற உறுப்பினருமான வடிவேல் சுரேஷ், மாகாண சபை உறுப்பினர்களான ஏ.சக்திவேல், கணபதி கனகராஜ், முன்னாள் மத்திய மாகாண அமைச்சர் எஸ்.அருள்சாமி, கூட்டுக்கமிட்டி தலைவர் எஸ்.இராமநாதன் உட்பட மற்றும் பலரும் இக்கலந்துரையாடலில் பங்கேற்றிருந்தனர். இக்கலந்துரையாடலை நல்ல ஒரு முயற்சியென்று தொழிலாளர் தேசிய சங்கமும் வரவேற்றிருந்தது. இதற்கு முன்னர் ஒரு தொழிற்சங்கம் மாத்திரமே சம்பளத்தைத் தீர்மானித்து வந்தது. ஆனால் இன்று நிலைமை மாறிவிட்டது. ஏனைய தொழிற்சங்கங்களின் கருத்துக்களையும் பெற்றுக்கொண்டு தீர்மானிக்க வழி பிறந்துள்ளது என்று தொழிலாளர் தேசிய சங்கத்தரப்பு செய்திகள் வலியுறுத்துகின்றன.

இதேவேளை மலையகத்தில் இரண்டாவது பெரிய தொழிற்சங்கமாக தொழிலாளர் தேசிய சங்கம் விளங்குகின்றது. எமது சங்கத்தின் கருத்துக்களை ஏற்றுக்கொள்ள விரும்புவதாக தொழில் அமைச்சர் தெரிவித்துள்ளார். இதன் ஊடாக தொழிலாளர் தேசிய சங்கத்துக்கு அரசியல் ரீதியாக அங்கீகாரம் கிடைத்துள்ளது என்றும் சங்கத்தின் செய்திகள் வலியுறுத்துகின்றன. இந்நிலையில் கடந்த 06 ஆம் திகதி கொழும்பில் இடம்பெற்ற கலந்துரையாடலில் கடந்த முறை (2016) செய்து கொள்ளப்பட்ட கூட்டு ஒப்பந்தத்தை மீளாய்வு செய்யும் விடயங்கள் இடம்பெற்றதாக பாராளுமன்ற உறுப்பினர் வடிவேல் சுரேஷ் தெரிவித்திருக்கின்றார். குறிப்பாகக் கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் சொல்லப்பட்ட விடயங்கள் அமுல்படுத்தப்படாமை, தோட்டங்களிலுள்ள தேயிலை மலைகள் துப்புரவு செய்யப்படாமை முதலான விடயங்களும் உள்ளடங்கியிருந்தன. மேலும் இம்முறை செய்து கொள்ளப்படவுள்ள கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் இன்றைய பொருளாதார நெருக்கடி மற்றும் வாழ்க்கைச் செலவு அதிகரிப்பிற்கு ஏற்ப நியாயமான சம்பளம் வழங்கப்பட வேண்டும். அதனை வலியுறுத்தி முதலாளிமார் சம்மேளனத்துடன் பேச்சுவார்த்தை நடாத்தப்பட வேண்டும் என்ற நிலைப்பாடே தொழிற்சங்கங்கள் மத்தியில் காணப்படுகின்றது என்றும் வடிவேல் சுரேஷ் மேலும் வலியுறுத்தியிருந்தார்.

கருத்து வெளிப்பாடுகள்
புதிய கூட்டு ஒப்பந்தம் எவ்வாறு அமைய வேண்டும் என்பது தொடர்பில் பலரும் தனது நிலைப்பாடுகளை முன்வைத்து வருகின்றனர். இவையனைத்தும் தொழிலாளர்களின் சம்பள உயர்வு மற்றும் நலன்களை மையப்படுத்தியதாக உள்ளன. சம்பள நிர்ணயம் சம்பந்தமாக பேச்சுவார்த்தைகளில் ஈடுபடுவதற்கு முன்னர் சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினர் தொழிலாளர்களின் இன்றைய நிலை அறிந்து தொழிற்சங்கவாதிகளோடு தோட்டத் தொழிலாளர்களின் பால் உண்மையான அக்கறை கொண்ட சமூக, பொருளாதார நிபுணர்களோடும் கலந்துரையாடி அனைத்து புள்ளிவிபரங்களோடு பேரம் பேசி கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திட வேண்டும் என்று இலங்கை தேசிய தொழிலாளர் காங்கிரஸின் பொதுச்செயலாளரும், மத்திய மாகாண சபையின் முன்னாள் பிரதித்தலைவருமான இரா.தங்கவேல் வலியுறுத்தியுள்ளார். தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கைச்செலவு வேகமாக அதிகரித்து வரும் நிலையில் வாழ்க்கை செலவுக்கேற்ப சம்பள உயர்வு பெற்றுக்கொடுக்கப்பட வேண்டியதன் அவசியத்தினையும் தொழிலாளர்களின் ஏனைய உரிமைகள் கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் உரியவாறு உள்ளடக்கப்பட வேண்டியதன் அவசியத்தையும் இலங்கைத் தொழிலாளர் ஐக்கிய முன்னணியின் பொதுச் செயலாளரும், மத்திய மாகாண சபை உறுப்பினருமான எஸ்.சதாசிவம் வலியுறுத்தியிருக்கின்றார்.

பெருந்தோட்ட பொருளாதாரம் என்பது இன்று மாறும் நிலையிலிருந்து வருகின்றது. வெளியார் உற்பத்தி முறைமை, சிற்றுடைமை முறைமை என்றெல்லாம் பல்வேறு சிக்கல்களும் மேலெழுந்து வருகின்றன. எனவே இந்த மாறும் நிலைக்கு மத்தியில் கூட்டு ஒப்பந்தமானது விரைவில் இடம்பெறவுள்ளது. இந்த நிலையில் சமகால களநிலைமைகளை கருத்தில் கொண்டு கூட்டு ஒப்பந்தம் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். வாக்கு வங்கியினை கருத்தில் கொண்டு செயற்பட முனைதல்கூடாது என்று மலையக மக்கள் முன்னணியின் செயலாளர் நாயகமும், அரசியல் ஆய்வாளருமான ஏ.லோரன்ஸ் குறிப்பிட்டிருக்கின்றார். இதுபோன்று மேலும் பலரும் தமது நிலைப்பாட்டினை தெளிவுபடுத்தியுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

தொழிலாளர் தேசிய சங்கம்
கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் தொழிலாளர்களின் நலன்கள் முன்னிறுத்தப்பட வேண்டுமே தவிர அவர்கள் பாதிக்கப்படும் நிலைமைக்கு வித்திடலாகாது என்று மலையக தொழிற்சங்கங்கள் வலியுறுத்தி இருக்கின்றன. இந்நிலையில், தொழிற்சங்கங்களுக்கு வலிமை சேர்க்கவும், சம்பள உயர்வுக்கு அழுத்தம் கொடுக்கவும் தொழிலாளர்களுடன் சேர்ந்து கம்பனிகளுக்கு எதிராகப் போராட்டம் செய்வதற்கும் தாம் தயாராக இருப்பதாக அமைச்சர் பி.திகாம்பரம் தெரிவித்திருக்கின்றார். மக்களுக்கு அநீதி நேரக்கூடாது என்பதற்காகவே தான் குரல் கொடுத்து வருவதாகவும் தட்டிக்கேட்பதாகவும் தெரிவித்துள்ள திகாம்பரம் தொழிலாளர்களின் கஷ்டங்களை தான் உணர்ந்துள்ளதால் எந்த சந்தர்ப்பத்திலும் தொழிலாளர்களுக்குப் பாதிப்பு ஏற்படுத்துவதற்கு இடம்கொடுக்கப் போவதில்லை என்றும் தெரிவித்துள்ளார்.

தேசிய தொழிற்சங்க மத்திய நிலையம்
பெருந்தோட்ட தொழிலாளர்களுக்காக குரல் கொடுப்பதற்கு தேசிய தொழிற்சங்க மத்திய நிலையமும் முன் வந்திருக்கின்றது. பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்குக் கௌரவமானதும் நியாயமானதுமான ஒரு மாதாந்த சம்பளத் திட்டத்தை ஏற்படுத்த வேண்டுமென்று அரசாங்கத்தைக் கோரி ஆர்ப்பாட்டங்களை முன்னெடுக்கவுள்ளதாக தேசிய தொழிற்சங்க மத்திய நிலையத்தின் தலைவர் கே.டி.லால்காந்த் தெரிவித்துள்ளார். பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்கள் தமக்கு மாதாந்த சம்பளத் திட்டமொன்றை கோரியிருந்தனர். ஆனால் அரசாங்கம் இதை நிறைவேற்றவில்லை. இந்நிலையில் தமது தொழிற்சங்க மத்திய நிலையத்துடன் இணைந்துள்ள 10 தொழில்சார் தொழிற்சங்க அமைப்புகளுடன் சேர்ந்து தொழிலாளர்களின் சம்பள உயர்வுக்கு குரல் கொடுக்க உள்ளதாக லால் தெரிவித்திருக்கின்றார்.

கலாநிதி ஏ.எஸ்.சந்திரபோஸ்
கூட்டு ஒப்பந்தம் குறித்த பல விடயங்களை கலாநிதி ஏ.எஸ்.சந்திரபோஸ் வலியுறுத்தி இருந்தார். கூட்டு ஒப்பந்த பேச்சுவார்த்தைகள் தொழிலாளர் பக்கம் பெரும்பாலும் வெற்றியைத் தருவதாக இல்லை. வேதனத்தை முன்னிறுத்திய பெருந்தோட்டங்களாக இருப்பதற்குப் பதிலாக உற்பத்தித் திறன்மிக்க பெருந்தோட்டங்களாக இதனை அவதானிக்க வேண்டும் என்று முதலாளிமார் சம்மேளனம் வலியுறுத்தி வருகின்றது. உற்பத்தித் திறனைக் கொண்ட தொழிற்றுறையாக இது காணப்பட வேண்டும் என்பது அவர்களின் கருத்தாகவுள்ளது. இதற்கென வெளியார் உற்பத்தி முறையையும் அவர்கள் அறிமுகம் செய்துள்ளனர். 15 தொடக்கம் 20 வீதமான தொழிலாளர்களை இதில் ஈடுபடுத்தி பரீட்சார்த்தமாக நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டு வருகின்றனர். தோட்டத் தொழிலைக் காட்டிலும் 4ஆயிரம் தொடக்கம் 6ஆயிரம் ரூபா மேலதிக வருமானமாக கிடைப்பதாகவும் இவர்கள் கூறுகின்றனர். மொத்த விற்பனையில் 65 வீதம் மட்டுமே தொழிலாளர்களுக்கு வழங்கப்படுகின்றது. உயர் விளைவு தரும் தேயிலைத் தொழிலாளர்களுக்குப் பகிர்ந்தளிக்கப்பட வேண்டும். இந்நிலையானது தொழிலாளர்களின் வாழ்வில் ஒரு மாற்றத்தைக் கொண்டு வருவதாக அமையும். இத்தகைய கோரிக்கைகள் முன்வைக்கப்பட வேண்டியதும் அவசியமாகும்.

அரசாங்கம் கூட்டு ஒப்பந்த நடவடிக்கைகளில் பங்கு பற்றாது ஒதுங்கி நின்று வேடிக்கைபார்ப்பது ஒரு பெரும் குறையாகும். கூட்டு ஒப்பந்தம் முத்தரப்பு ஒப்பந்தமாக மாற்றமடைய வேண்டும். பெருந்தோட்ட மக்களின் வருமானத்தில் அரசாங்கம் தலையிடாக்கொள்கையை கடைப்பிடிக்கின்றது. தொழிலாளரின் வறுமைக்கு இதுவே காரணமாகும். தொழிலாளர் வெளியேற்றத்துக்கும் இதுவே காரணமாகும். வெளியார் உற்பத்தி முறையை சாதகமாக்கிக் கொள்வதற்கு முற்படுதல் வேண்டும். இது தொழிலாளர் வெளியேற்றத்தினை தடுக்கவும் உதவும்.

நன்றி - வீரகேசரி

'கொட்லரின்' ஊடக வியூகம் - என்.சரவணன்


இலங்கையின் இன்றைய பிரச்சினைகளை செல்வாக்கு மிகுந்த – ஆதிக்க – அடக்குமுறை சக்திகளுக்கு ஏற்றாற் போல ஊதிப்பெருக்கவோ, அல்லது மறைத்துவிடவோ, திசைதிருப்பவோ ஊடகங்களால் முடிகிறது. அப்பேர்பட்ட ஊடகங்களை தமது கட்டுப்பாட்டிற் வைத்திருக்கவென ஆளாய்ப் பறக்கும் அரசியல்வாதிகளையும், அதிகாரிகளையும், முதலாளிகளையும் நாம் இன்று நேரடியாக காண முடிகிறது.

சமீபகாலமாக இனவாதத்தை ஊதிப்பெருப்பிக்கும் சக்திகளாகவும், சிறுபான்மையினரின் உரிமைகளுக்கு எதிரான சக்திகளாகவும் மகிந்த சார்பு அணியினர் விளங்குகின்றனர் என்பது சாதாரண பொதுப்புத்திக்கும் விளங்கும்.

அந்த வகையில் இனவாத (பாசிச) – ஊழல் மிகுந்த – சர்வாதிகார – இராணுவவாத - சமூக விரோத சக்திகளின் கூட்டாக ஆகியிருக்கிற மகிந்த கும்பல் தாம் செய்த குற்றங்களில் இருந்து தப்பித்து வருவதற்கு அரச சட்டங்களில் உள்ள ஓட்டைகள் மட்டும் காரணமல்ல, அவர்கள் தம் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்து இயக்கி வரும் ஊடகங்களும் தான் காரணம்.

ஊடகங்கள் மக்களின் சிந்தனையை வழிநடத்துகின்றன. அந்த வகையில் அவர்களின் சிந்தனையை கட்டுப்படுத்தும் – திசை திருப்பும் பலத்தையும் – வளத்தையும் இந்த சக்திகள் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றால் அது மிகையில்லை. ஆனால் சிங்கள ஊடகங்களை கட்டுப்படுத்த முடிந்த அளவுக்கு தமிழ் ஊடகங்கள் அதே அளவு அவர்கள் கைகளில் இல்லை என்கிற ஒன்றையும் கூறியாக வேண்டும். தமிழில் அவர்கள் புதிதாக கொண்டு வர இருந்த ஊடகங்களும் தோல்வியில் முடிந்தன. அதே வேலை பல ஊடகங்களில் அவர்களால் கூலிக்கு அமர்த்தப்பட்டு மாதாந்தம் கிம்பளம் பெரும் ஊடகர்களையும் பல ஊடக நிறுவனங்களில் நட்டு (Plant) வைத்திருக்கிறார்கள் என்கிற உண்மையை ஊடகத்துறையில் உள்ளோர் பலரும் அறிந்த பரகசியம்.

அந்த ஊடகங்களில் ஒவ்வொன்றாக இங்கு அடையாம் காண்போம்.

விஜயகலாவின் பேச்சை தேசிய அளவில் முக்கியத்துவம் பெறச் செய்த கைங்கரியத்தை தொடக்கியது தெரண தொலைக்காட்சி என்பதை நீங்கள் கண்டிருப்பீர்கள். இதன் மூலம் பரபரப்பாக பேசப்பட்டு வந்த மகிந்த சீனாவிடம் கையூட்டு பெற்றது பற்றிய "நியூ யார்க் டைம்ஸ்” பத்திரிகையின் செய்தியை திசைதிருப்பி, காணாமல் செய்யப்பண்ணியது. அது மட்டுமல்ல, கூடவே மகிந்த அணிக்கு சாதகமான இனவாத பரப்புரைக்கு வழிகளை திறந்துவிட்டது. விஜயகலாவின் அந்த பேச்சை முதல் தடவை தலைப்புச் செய்தியாக பரபரப்புடன் வெளியிட்டது மாத்திரமல்ல அதனை திரித்துத் தான் சிங்கள மொழிபெயர்ப்பையும் வெளியிட்டிருந்தார்கள். அந்த பிழைகளை பின்னர் சில சிங்கள ஊடகவியலாளர்களே அம்பலப்படுத்தினார்கள். ஆனால் அதற்குள் அந்த செய்தி வேறு பரிமாணம் பெற்று ஆர்ப்பாட்டங்கள், உருவப்பொம்மை எரிப்பு, ஊர்வலங்கள், வழக்குப் பதிவுகள், கண்டன அறிக்கைகள், பதவி நீக்க கோரிக்கை, பாராளுமன்ற அமர்வு ஒத்திவைப்பு என கடந்து சென்று கொண்டிருந்தது.

திலித் ஜயவீர - அர்ஜுன் அலோசியஸ்
தெரண
தெரண தொலைக்காட்சி இலங்கையின் இன்று முன்னணி சிங்கள-ஆங்கில தொலைக்காட்சிகளில் ஒன்றாக மாறியிருக்கிறது. அவர்களின் செய்திகள் ஏனைய செய்திகளை பின்னுக்கு தள்ளிவிட்டிருக்கிறது என்றால் அது மிகையில்லை. இன்று சிங்கள – ஆங்கில - தமிழ் செய்திகளில் முன்னணி வகிக்குமளவுக்கு செல்வாக்கு பெற்றுள்ளது.

அதன் உரிமையாளர் திலித் ஜயவீர ஒரு பெரும் கறுப்புப் பண தொழிலதிபர் என்று அழைக்கப்படுபவர். ராஜபக்ச குடும்பத்துக்கு நெருக்கமானவரும் கூட.  மகிந்த ஆட்சிகாலத்தில் வருணி அமுனுகம (அமைச்சர் சரத் அமுனுகமவின் மகள்) வுடன் கூட்டுசேர்ந்து திலித் ஜயவீர தெரணவை ஆரம்பித்தார். அதற்கான (Derana Macro Entertainment (Pvt) Ltd) அனுமதியை மகிந்த இலவசமாகவே வழங்கினார் என்கிறது newsofcolombo.com என்கிற இணையத்தளம். ஒரு விளம்பர நிறுவனமாகவும் இந்த நிறுவனம் இயங்கிய நிலையில் திடீரென பெரும் பணக்கார நிறுவனமாக குறுகிய காலத்தில் ஆனது எப்படி என்கிற சந்தேகம் இன்றும் உண்டு. அரச விளம்பரங்கள் பலவற்றை மகிந்த அரசு இவர்களுக்கு வழங்கியது.

சமீபத்தில் கோத்தபாயவின் அரசியல் செயற்பாடுகளுக்காக ஆரம்பிக்கப்பட்ட “தியத்மக” ஆரம்ப விழாவுக்கான அழைப்பிதழைக் கூட தெரண தான் வெளியிட்டது.

மத்தியவங்கி பிணைமுறி ஊழல் வழக்கில் சிக்கியிருக்கும் அர்ஜூன் அலோசியஸ் மூன்று மொழிகளிலும் பத்திரிகை, தொலைக்காட்சி, வானொலியை ஆரம்பிக்கும் முயற்சியில் இறங்கியிருந்தார். சிங்களத்தில் “ஜனயுகய” என்கிற பத்திரிகையை ஆரம்பித்துமிருந்தார். தமிழில் நடத்துவதற்காக சக்தி ரங்காவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டு அது இழுபரிபட்ட நிலையில் பின்னர் ரங்காவை கழற்றிவிட்டு அதை முன்னால் வீரகேசரி ஆசிரியரான வீ.டி.தேவராஜைக் கொண்டு நடத்த ஏற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருந்தது. கடந்த ஜனவரி அது வெளியிடும் திகதி கூட நிர்ணயிக்கப்பட்ட நிலையில் பிணைமுறி விவகாரம் பூதாகரமாக ஆகி அந்த முயற்சியை அர்ஜூன் ஆலோசியஸ் கைவிட நேரிட்டது. சிங்களத்தில் அவர்கள் வெளிவந்த “ஜனயுகய” பத்திரிகையை தெரண உரிமையாளர் திலித் ஜயவீரவின் கைக்கு மாற்றப்பட்டது. ஆனால் அந்த பத்திரிகையையும் மூடிவிட்டார்கள்.

"தெரண" மகிந்த கும்பலின் முக்கிய பிரச்சார ஊடகமாகவும் மகிந்தவின் எதிரிகளையும், அரசாங்கத்தையும் தாக்குவதற்கான ஆயுதமாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது.

போதைப்பொருள் பணம்

அடுத்தது “ஹிரு” தொலைக்காட்சி, வானொலி (Asia Broadcasting Corporation) என்பவை பச்சை இனவாதத்தைக் கக்கும் முக்கிய ஊடக நிறுவனம். அதன் தமிழ் வெளியீடான சூரியன் எப்.எம் இல் இந்தளவு இனவாதத்தை நேரடியாக காணமுடியாவிட்டாலும், மகிந்த தலைமையிலான இனவாத அணிக்கு அனுசரணையாக இயங்குவதைக் காண முடியும். இது முன்னாள் அமைச்சர்  துமிந்த சில்வாவின் சகோதரன் ரெனோ த சில்வாவின் பெயரில் இயங்கும் நிறுவனம். பாரத லக்ஸ்மன் கொலை வழக்கில் மரண தண்டனைக் கைதியாக தற்போது சிறையில் இருக்கிறார் துமிந்த. அவர் போதைப்பொருள் மற்றும் பாதாள உலக ஜாம்பவானாக பரவலாக அறியப்படுபவர். மகிந்த அணிக்காக தொடர்ந்து இயங்கும் ஊடகம் இது.

ராஜாக்களை தீர்மானிக்கும் மகாராஜா

மகாராஜா நிறுவனம் ஊடகத்துறையில் பெரும் ஜாம்பவானாக ஆகி கொலோச்சி வருவது உங்களுக்குத் தெரியும் சக்தி, சிரச, எம்டீவி என மும்மொழியிலும் தொலைக்காட்சி, வானொலி என்று ஊடக நுகர்வில் பெரும் செல்வாக்கை செலுத்தி வருகிறது. கிட்டத்தட்ட பெரும்பாலான இலங்கை மக்களின் சிந்தனையை தீர்மானிக்கும் சக்தியாக அவர்கள் உருவெடுத்திருந்தார்கள் என்றால் அது மிகையில்லை. 1992இல் தொடங்கப்பட்டபோதும் அதன் தொலைக்காட்சி அலைவரிசை 1998இலேயே ஆரம்பிக்கப்பட்டது. அதன் உரிமையாளர் கிலி மகாராஜா இலங்கையின் அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களை தீர்மானிக்கும் சக்தியாக கருதப்படுபவர். ஒரு காலத்தில் ஐ.தே.க ஆதரவு நிலையை எடுத்த அவர்கள் அரசியலிலும் தமது பினாமிகளை அனுப்பி தமது ஆளுமையை அரசியலில் செலுத்த முனைந்தார்கள்.

சக்தி ஸ்ரீ ரங்கா போன்றாரை அப்படி திட்டமிட்டு ஐ.தே.கவுக்கு ஊடாக அனுப்பிய போதும் அதற்கும் மேல் தமது திட்டங்கள் ஐ.தே.க வுக்கு ஊடாக ஈடேராத நிலையில் ஐ.தே.க எதிர்ப்பு நிலைபாட்டையும், தற்போதைய அரசாங்கத்துக்கு எதிரான  நிலைப்பாட்டையும் எடுத்தது மட்டுமன்றி இன்றைய மகிந்த தரப்புக்கு ஆதரவு வழங்கும் முக்கிய நிறுவனமாக ஆகியிருக்கிறது.
இனவாதத்துக்கு இருக்கும் சந்தைப் பெறுமதியை துல்லியமாக எப்போதோ கணித்த மகாராஜா குழுமம்; இனவாத தரப்புக்கு போதிய தளத்தை ஏற்படுத்தித் தந்துள்ளது என்பதை நாடே அறியும்.

குமார வெல்கம - நிமல் வெல்கம சகோதரர்கள்
“உபாலி” - பேரினவாதிகளின் பெருந்தளம்

திவயின பத்திரிகையின் இனவாத பாத்திரத்துக்கு  நீண்ட கால வரலாறு உண்டு. அதிகளவு சிங்கள மக்களைச் சேரும் இலங்கையின் முன்னணி பத்திரிகையாக அது திகழ்கிறது. யுத்த காலத்தில் அதன் முக்கிய விற்பனை பண்டமே யுத்தச் செய்திகளும், இனவாத பரப்புரையுமாகத் தான் இருந்தது. இன்றும் சகல இனவாத சக்திகளும் தமக்கான நம்பிக்கைக்குரிய சக்தியாக கருதுவது உபாலி நிறுவனப் பத்திரிகைகளைத்தான். உபாலி நிறுவனம் (Upali Newspapers (Private) Limited (UNL)) பெரிய வியாபார, வர்த்தக நிறுவனம். 

சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்கவின் இளைய சகோதரன் சீவலி ரத்வத்த. அவரது இரண்டு மகள்களில் மூத்த மகள் லக்மினி ரத்வத்த உபாலி விஜயவர்த்தனவை மணமுடித்தார். உபாலி விஜயவர்தன முன்னாள் ஜனாதிபதி ஜே.ஆரின் மைத்துனர். ஜே.ஆர். பாரிய கொழும்பு பொருளாதார ஆணைக்குவுக்கு உபாலியை தலைவராக்கினார். 1983 ஆம் ஆண்டு உபாலி விஜயவர்தன சொந்த ஜெட்டில் பிரயாணித்த வேளை மர்மமான முறையில் காணாமால் போனார். அதன் பின்னர் சீவலி ரத்வத்த உபாலி நிறுவனத்தின் தலைவர் பொறுப்பை ஏற்றார். கணவரை இழந்திருந்த லக்மினி நிமல் வெல்கமவை மணமுடித்தார். சீவலி ரத்வத்த உபாலி நிறுவனத்தை நிமல் வெல்கமவிடம் ஒப்படைத்தார். நிமல் வெல்கம மகிந்த குடும்பத்துக்கு மிகவும் வேண்டப்பட்டவர். யுத்த காலத்தில் அரசுக்கு யுத்த நிதி வழங்கியவர். மகிந்த காலத்தில் ஸ்ரீ லங்கா டெலிகொம்மின் இயக்குனராகவும் நியமிக்கப்பட்டார். நிமல் வெல்கம மகிந்த காலத்தில் இணைய ஊடகங்களை கட்டுப்படுத்தும் பணிகளில் ஈடுபட்டதை பலரும் விமர்சித்தார்கள்.  மகிந்த அரசாட்சியில் போக்குவரத்து அமைச்சராக இருந்தவரும் தற்போதைய மகிந்த அணியின் முக்கியஸ்தருமான குமார வெல்கம தான் நிமல் வெல்கமவின் உடன் பிறந்த சகோதரன்.

வெல்கம சகோதரர்கள் ராஜபக்ச குடும்பத்தை ஆட்சிக்கமர்த்துவதற்கு தமது வளங்களையும் ஆதரவையும் தொடர்ந்து வழங்கிவரும் முக்கிய நபர்கள். உபாலி பத்திரிகைகள் உச்சபட்ச அளவில் அதற்கு ஈடுபடுத்தப்பட்டு வருகிறது.

“ரிவிர” – மகிந்தவின் பினாமி

இந்த வரிசையில் மகிந்த காலத்தில் இலங்கையின் பிரபல கெசினோ வியாபாரியான ரவி விஜேரத்னவால் ஆரம்பிக்கப்பட்டு ராஜபக்ச குடும்பத்தின் ஊதுகுழலாக இயங்கி வந்த “ரிவிர” பத்திரிகையை பின்னர் மாதம் ஒரு கோடி செலவாவதால் தன்னால் நடத்த முடியாது என்று அன்றைய ஜனாதிபதி மகிந்தவுக்கு அறிவித்திருந்தார். அதனைத் தொடர்ந்து அப்படி மூடப்படவிருந்த மகிந்தவின் பினாமி சிங்களப் பத்திரிகைகளான “இறுதின”, “The Nation”, “Bottom line” மற்றும் ஒரு காலத்தில் மகிந்த கும்பலுக்கு சிம்மசொப்பனமாக இருந்து அதன் ஆசிரியர் லசந்த விக்கிரமதுங்கவின் படுகொலைக்குப் பின் நட்டத்தில் போய்க்கொண்டிருந்த சண்டே லீடரையும் வாங்கி அவை அனைத்தையும் ஒன்றிணைக்கும் திட்டமும் போடப்பட்டது. ஆனால் இறுதியில் ஏனைய பத்திரிகைகள் மூடப்பட “ரிவிர”வை மட்டும் விட்டுவைத்தார்கள். “ரிவிர” தற்போது மகிந்தவின் உறவினர்களான திலங்க ராஜபக்ஷ மற்றும் பிரசன்னா விக்கிரமசூரிய ஆகியோர் உரிமை வகிக்கின்றனர்.

ரிவிர மகிந்தவின் உறபத்தி. ராஜபக்ச குடும்பத்துக்கான ஊடகம். ரிவிர பத்திரிகை இடைக்கிடை நிறுத்துவதும் மீள வெளிக்கொனர்வதுமாக இருக்கிறது. இந்த நாட்களில் மீண்டும் பத்திரிகையை காணோம். ஆனால் அதன் இணையத்தள செய்திகள் தினசரி பதிவேற்றப்பட்டுக்கொண்டிருப்பதைக் காண முடிகிறது.

செபே (யதார்த்தம்)
“செபே” என்கிற பெயரில் பத்திரிகை கடந்த யூன் 8இலிருந்து வெளிவரத் தொடங்கியிருக்கிறது. கோத்தபாயவை ஜனாதிபதியாக்குவது என்கிற முடிவுக்கு மிகவும் சமீபத்தில் தான் ராஜபக்ச சகோதரர்கள் ஒரு வழியாக உடன்பாடு கண்டார்கள். ஜனாதிபதித் தேர்தலை இலக்காக வைத்து பல்முனை நடவடிக்கைகளில் தீவிரமாக இறங்கிய அவர்கள் “மொட்டு” கட்சிக்கு புறம்பாக வெகுஜன பிரச்சாரத்தை முன்னேடுக்கவென “வியத்மக” என்கிற ஒரு அமைப்பை உருவாக்கி பெரும் எடுப்புடன் பிரச்சாரங்களை ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். “வியத்மக”வின் வேலைத்திட்டமாகத் தான் இப்போது இந்த “செபே” பத்திரிகை ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளது.

இப்பத்திரிகைக்கு ஆசிரியராக பந்துல பத்மகுமார நியமிக்கப்பட்டுள்ளார். சென்ற யூன் மாதம் ஆரம்பிக்கப்பட்ட இப்பத்திரிகை ரணில் – மைத்திரி கூட்டைக் கலைப்பதற்கான பிரச்சாரங்களில் மும்முரமாக இறக்கப்பட்டுள்ளதைக் காணலாம்.

பந்துல பத்மகுமார முன்னால் “லக்பிம” பத்திரிகையின் ஆசிரியராக இருந்தவர். அதன் பின்னர் மகிந்த ஆட்சியமர்ந்ததும் பந்துலவை லேக்ஹவுசின் தலைவராக ஆக்கினார். அவரது மகள் முது பத்மகுமாரவை இங்கிலாந்திலுள்ள தூதரகத்தின் இரண்டாம் நிலை செயலாளராக ஆக்கினார். பின்னர் பந்துல பத்மகுமாரவை ரூபவாஹினி கூட்டுதாபனத்தின் தலைவராகவும் ஆக்கினார். பந்துல அப்பதவிகளை வகித்தவரை லேக்ஹவுஸ் பத்திரிகைகள் கூட இனவாதப் பத்திரிகைகளாகத் தான் இயங்கின.

அரசாங்கம் மாறியதும் பந்துலவின் பதவிகள் அனைத்தும் பறி போயின. பந்துல அனுபவித்த சுகபோக வாழ்க்கை இழக்கப்பட்ட நிலையில் விரக்தியை ரணில்-மைத்திரி கூட்டின் மீதான எதிர்ப்பாக வெளித்தெறித்தது. பந்துலவின் இனவாத செயற்பாடுகளுக்கு அவரின் முகநூலே சாட்சி சொல்லும். இப்போது அவரைக்கொண்டு தான் “செபே” பத்திரிகை ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளது.

"லக்பிம"

“லக்பிம” பத்திரிகை 90 களின் நடுப்பகுதியில் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. ஆரம்பத்தில் அது ஏனைய தினசரிகளுக்கு போட்டியிடும் வல்லமையைக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் போகப்போக இனவாத செய்திச் சந்தையில் அதுவும் போட்டியிட்டு இனவாத ஊடக அணியில் இணைந்துகொண்டது. ஆனால் ஒப்பீட்டு ரீதியில் ஏனைய இனவாத ஊடகங்களை விட சற்று பரவாயில்லை என்றே கூற வேண்டும். லக்பிமவின் உரிமையாளர் திலங்க சுமதிபால ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் பொரல்லை மாவட்ட அமைப்பாளர். சமீபத்தில் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியையும் மகிந்த அணியையும் இணைக்கும் முயற்சியில் ஈடுபடுத்தப்பட்டவர். அதன் காரணமாகவே அவரை பிரதி சபாநாயகராக ஆக்கினார் ஜனாதிபதி மைத்திரி. ஆனால் திலங்க மகிந்த ஆதரவாளராகவே சுதந்திரக் கட்சியில் தொடர்ந்தார். இறுதியில் சுதந்திரக் கட்சியில் இருந்து 16 பேரைக் கொண்ட அணி மகிந்தவுடன் இணைந்தபோது அந்த அணியில் திலங்கவும் ஒருவரானார். திலங்கவின் “லக்பிம” பத்திரிகை மகிந்த அணிக்கு சாதகமான ஊடகமாக இயங்குவதில் ஆச்சரியமில்லை.

இலங்கையில் இனவாதத்தைப் பரப்புவதற்காகவும், இனவாத சக்திகளை பலப்படுத்துவதற்காகவும் கறுப்புபணத்தை வெள்ளையாக்குவதற்காகவும், அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதற்காகவும் இத்தனை ஊடகங்கள் தோற்றம் பெறுவதும், கைமாறுவதும் சாதாரண போக்காக இருக்கும் போது சமீபத்தில் தமிழர் ஒருவருக்கு ஒரு ஊடகம் கைமாறுவது மட்டும் பெரும் சர்ச்சையாக உருவெடுத்தது.

சுவர்ணவாகினி - லைக்கா 

ஈ.ஏ.பீ எதிரிசிங்க குழுமத்தின் உரிமையாளர் சோமா எதிரிசிங்கவின் இறப்பையடுத்து அந் நிறுவனத்தின் ஊடகங்களான சுவர்ணவாகினி தொலைக்காட்சி, உள்ளிட்ட வானொலி நிலையம் அனைத்தும்  (Swarnawahini, Shree FM, RanOne , E FM) விற்பனை செய்யும் முடிவுக்கு வந்தார்கள். சுவர்ணவாகினி 1994 இலிருந்து இயங்கிவந்த பிரபல தொலைக்காட்சி நிறுவனம். இதனை கொள்வனவு செய்வதற்கு முன்வந்தது இங்கிலாந்தைச் சேர்ந்த லைக்கா நிறுவனம். லைக்கா நிறுவனம் உலகம் முழுவதும் பிரபலமான தொலைபேசி அழைப்பு நிறுவனமாக வளர்ந்து மேலும் பல தொழிற்துறைகளில் முதலீட்டைக் கொண்டு பெரும் வளர்ச்சியடைந்த நிறுவனம். இந்திய திரைப்படத் தயாரிப்பிலும் ஈடுபட்டு வருகிறது.

அதன் உரிமையாளர் அல்லிராஜா சுபாஸ்கரன் இன்று பிரித்தானியாவில் பெரும் தொழிலதிபராக விளங்குகிறார். இலங்கையில் யுத்தத்தின் பின் வடக்கு கிழக்கு பகுதிகளில் வீடமைப்பு, பள்ளிக்கூடங்கள் அமைப்பது என பல்வேறு சமூக நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டுவருகிறது லைக்கா நிறுவனம்.

லைக்கா நிறுவனத்தின் வளர்ச்சி மீது அதிசயித்த ஐரோப்பிய நாடுகள் பல சந்தேகம் கொண்டு அதன் மீது பணமோசடி குறித்த விசாரணைகளை நடத்தி வருகிறது என்பது உண்மை. ஆனால் இலங்கையில் அந்த நிறுவனத்தை எதிர்த்து நிற்கின்றன பல சிங்கள  ஊடகங்களும், சிங்கள பேரினவாத அரசியல் சக்திகளும். லைக்கா வைத்திருக்கும் பணம் என்பது விடுதலைப் புலிகளின் பணமென்றும், வெளிநாடுகளில் இருந்தபடி விடுதலைப் புலிகளைப் பலப்படுத்த உலகம் முழுவதும் முதலீடு செய்துவரும் நிறுவனமே லைக்கா என்றும் கதைகளைப் பரப்பி வருகிறது. மகிந்த தரப்பு அரசியல் சக்திகள் விடுதலைப் புலிகள் லைக்காவின் பேரில் உள்நுழைகிறார்கள் எனவே தடுத்து நிறுத்த வேண்டும் என்று கடும் கண்டனங்களை வெளியிட்டு வருகிறார்கள்.

உலகம் முழுவதுமிருந்து இலங்கையை சுரண்டிச் செல்வதற்கு தாராளமாக திறந்துவிட்ட இவர்கள் யுத்தம் காரணமாக புலம்பெயர்ந்த ஒரு இலங்கையர் தொழிலதிபராகி யுத்தத்தின் பின் தனது சொந்த நாட்டுக்கு வந்து முதலிடுவதை எதிர்க்கிறார்கள் என்றால் தமிழர் என்கிற ஒரு காரணத்தைத் தவிர வேறில்லை. தாம் கட்டியெழுப்பிவருகிற ஊடக பலத்துக்கு எந்த விதத்திலும் சவால் ஏற்பட்டுவிடக்கூடாது என்பதில் இனவாத அணி கண்ணும் கருத்துமாக இருக்கிறது.

இதற்கு இன்னொரு உதாரணத்தையும் குறிப்பட வேண்டும்.

டி.என்.எல். 

TNL தொலைக்காட்சி சேவையை நாட்டின் பல பாகங்களிலும் பார்ப்பதற்கான தடையை சமீபத்தில் மைத்திரிபால தலைமையிலான அரசாங்கம்  விதித்தது. பாராளுமன்றத்திலும் கூட இது தொடர்பில் மைத்திரி மீது பல விமர்சனங்கள் எழுப்பப்பட்டது.

டி.என்.எல். தொலைக்காட்சி இலங்கையின் முதலாவது தனியார் தொலைக்காட்சிச் சேவை. அது மட்டுமன்றி இன்றைய தொலைக்காட்சிகளின் பல நிகழ்சிகளுக்கு முன்னோடியாக இருந்திருக்கிறது. அரசியல்வாதிகளையும், ஏனையோரையும் அரங்குக்கு அழைத்து விவாதங்களை நடத்தும் மரபை அவர்கள் தான் தொடங்கினார்கள்.

அதன் உரிமையாளர் ஷான் விக்கிரமசிங்க இன்றைய பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் உடன்பிறந்த சகோதரன். 1979 இலங்கைக்கு முதன் முதலாக தொலைக்காட்சிச் சேவையை அறிமுகப்படுத்தியவர் தான் ஷான்.  அவரை இலங்கைத் தொலைக்காட்சியின் பிதாமகன் என்று அழைப்பார்கள். 1979 ஏப்ரல் மாதம் அவர் ITN தொலைக்காட்சி சேவையைத் தொடங்கி இரண்டே மாதத்தில் - யூன் மாதம் அரசாங்கத்தால் சுவீகரிக்கப்பட்டு அரச தொலைக்காட்சி சேவையாக ஆக்கப்பட்டது.

அதன் பின்னர் ஷான் மேற்கொண்ட பகீரதப் போராட்டத்தின் பின் 1993 இல் தான் மீண்டும் அவருக்கு தொலைக்காட்சி சேவைக்கான அனுமதி பத்திரம் வழங்கப்பட்டது. இத்தனைக்கும் டி.என்.எல். ஊடகம் ரணிலுக்கு பூரண ஒத்துழைப்பு வழங்கியது கிடையாது. தற்போதைய “நல்லாட்சி” அரசாங்கத்தில் ஐ.தே.கவுக்கும் சுதந்திரக்கட்சிக்கும் இடையில் நிகழ்ந்துவரும் அதிகாரப் போட்டியின் விளைவாகவே ரணிலை பழி வாங்குவதாக எண்ணி ஷான்னுக்கு அநீதி இழைத்திருகிறார்கள் என்று விமர்சிக்கிறார்கள் பலர். 40 வருடங்களுக்கு முன்னர் அவரிடம் இருந்து பறிக்கப்பட்ட தொலைக்காட்சி அனுமதி 40 ஆண்டுகளில் அதே யூன் மாதம் பறிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

முடிவாக...

தற்போதைய பேரினவாத கூட்டு என்பது வெறும் அச்சு, இலத்திரனியல் ஊடகங்களை மாத்திரம் கைப்பற்றவில்லை. இணைய ஊடகங்கள் பலவற்றையும் கூட இயக்கி வருவது மட்டுமன்றி தமது ஆதரவாளர்களைக் கொண்டு பல சமூக வலைத்தளங்களையும் இயக்கி எதிரிகளை காயடித்து வருகிறார்கள்.

இன்னொருபுறம் ஜனநாயக சக்திகள் பல இந்த பாரம்பரிய - சமூக விரோத பெரும்போக்கு ஊடகங்களை எதிர்த்து நிற்க இந்த சமூக வலைத்தளங்ககளைத் தான் அதிகம் நம்பியிருக்க - தங்கியிருக்க வேண்டியிருக்கிறது என்பது நிதர்சனம்.

இலங்கையின் ஊடகச் சந்தை என்பது தேசியவாதத்தை சந்தைபடுத்தும் துறையாகத் தான் வளர்ந்துவிட்டிருக்கிறது. தேசியவாதத்தை எந்தளவு இனவாதம் கலந்தோ, அல்லது பாசிசம் கலந்தோ விற்பது என்பதைப் பொறுத்து அவர்களின் மூலதனம் காக்கப்படுகிறது. பன்மடங்கு பெருப்பிக்கப்படுகிறது. மக்களின் சிந்தனையை வழிநடத்துவதில் ஊடகத்தின் வகிபாகத்தை அறிந்த ஆதிக்க சக்திகள் எந்த ஊடகத்தையும் விட்டுவைப்பதாகத் தெரியவில்லை. 

நன்றி - தகவல் தளம்


லயன் வாழ்க்கை மாற்றம் பெறுமா? - இரா.சிவலிங்கம்

மலையகம்

தற்போது மலையகத்தில் புதிய வீடமைப்புத் திட்டங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வந்தாலும் லயன் குடியிருப்புகளை அகற்றி விட்டு அவ்விடத்தில் புதிய வீடுகளை அமைக்கும் ஆலோசனைகள் முன்வைக்கப்படல் வேண்டும். 

பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்கள் 180 வருடங்களுக்கு மேலாக குடியிருக்கும் லயன் அறைகளுடன், அவர்களின் வாழ்க்கைமுறைகளையும் ஆராய்ந்துபார்த்தால் அதில் பலவிடயங்கள் மறைந்திருப்பதைக் காணலாம். லயத்து வாழ்க்கைமுறை என்பது தொடர்ந்து இம்மக்கள் மத்தியில் பல சமூகப் பிரச்சினைகளை உள்ளடக்கிய ஒரு வாழ்க்கை முறையாக உள்ளது என்பதில் ஐயமில்லை.

இக்குடியிருப்புகளில் வாழ்ந்த பெரும்பாலானோர் வாழ்வுமுறை, வறுமை, நோய், பிணி, துன்பம், சுகாதாரம், தொற்று நோய்கள், கலாசார சீர்கேடுகள், சிறுவர் துஷ்பிரயோகம், மனித உரிமை மீறல்கள், போதிய வருமானமின்மை, குறைந்த வருமானத்தில் திருப்தி காணும் நிலை, மந்தபோசணை போன்ற அனைத்துப் பிரச்சினைகளையும் கொண்ட ஒரு வாழ்க்கை முறையாகக் காணப்படுகின்றது. இந்த லயன் அமைப்பு முறையானது ஒற்றை இரட்டை வரிசை லயன் என அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு பக்கத்தில் (வரிசையில்) 12 லயன் அறைகளையும், இரண்டுவரிசையில் 24 லயன் அறைகளையும் கொண்டுள்ளன. இதில் ஒரு அறையின் நீளம், அகலம் 12x10 (120சதுர அடி) என்றுஅளவுதிட்டத்தில் ஆங்கிலேயர்களினால் அமைத்துக் கொடுக்கப்பட்ட தற்காலிக வாழிடங்கள் ஆகும்.

ஒரு லயன் அறையில் ஒரு குடும்பத்தைச் சேர்ந்த 57 பேர் வரை வாழ்கின்றார்கள். குறிப்பாக தாய், தந்தை, சிறுவர்கள், குழந்தைகள், பெரியோர்கள், பெண்பிள்ளைகள், கர்ப்பிணிப் பெண்கள், நோயாளர்கள், கல்விகற்கும் பிள்ளைகள், திருமணவயது இளைஞர்கள், யுவதிகள், பருவவயதை தொடும் பிள்ளைகள் இந்தச் சிறிய இடப்பரப்பில் தினமும் தங்களுடைய வாழ்க்கைத் தேவைகளை நிறைவேற்றுகின்றார்கள்.

குடும்ப உறுப்பினர்கள் என்ற வகையில் ஒவ்வொருவரும் தங்களுடைய அன்றாடக் கடமைகளைச் செய்யும்போது ஏற்படும் கடினங்கள் மிகமிக அதிகமாகும். இந்த 120 சதுர அடிப்பரப்பில் குடும்பத்திலுள்ள அனைவரும் உறங்குவதற்கும்,உடைமாற்றுவதற்கும், குடும்பம் நடத்துவதற்கும் தங்களுடைய அத்தியாவசியப் பொருட்களை வைப்பதற்கும், விறகு சேமிப்பதற்கும், செல்லபிராணிகள் வளர்ப்பதற்கும், வீட்டில் நடைபெறும் சுக துக்க நிகழ்வுகளுக்கும், விழாக்களுக்கும் என்று இந்தச் சிறிய இடப்பரப்பையே பயன்படுத்த வேண்டும். சர்வதேச ரீதியாக ஒரு தனிமனிதனுக்கு 46 சதுர அடி தேவையெனக் கூறப்படுகின்றது. இருப்பினும் இதில் வாழுகின்ற ஒவ்வொருவரும் தினமும் அனுபவிக்கும் பிரச்சினைகள் ஒன்றுக்குமேற்பட்டதாகக் காணப்படுகின்றதை அவதானிக்கலாம்.

உதாரணமாக ஒரு கர்ப்பிணித் தாயை எடுத்துக்கொண்டால் இக்காலத்தில் மிகவும் கவனமாகவும்,சுகாதாரமாகவும், ஆரோக்கியமாகவும் அவர் பராமரிக்கப்படல் வேண்டும். ஆனால், அவர்களுக்குத் தேவைப்படும் எந்தவிதமான அடிப்படை வசதிகளும் லயன் அமைப்பிலே இல்லை என்றே கூறலாம். குறிப்பாக, இவர்கள் குளிப்பதற்கு தங்களுடைய வீட்டு முற்றத்தையே பயன்படுத்துகின்றார்கள். குழந்தை பிறந்த பின்பும் குழந்தையையும் தாயையும் இதே இடத்திலேயே எவ்வித பாதுகாப்பும் இன்றி இவர்களின் சகல நடவடிக்கைகளுக்கும் பயன்படுத்துகின்றார்கள். எனவே தாய் கர்ப்பமாக இருக்கும்போது கருவில் இருக்கும் குழந்தைக்கு கிடைக்க வேண்டிய நல்ல ஆரோக்கியமான விடயங்கள் இவ்வீட்டுச் சூழலில் கிடைப்பது இல்லை. பெண் பிள்ளைகள் வயதுக்கு வந்தால் தனியான அறையில் அவர்களை அமர்த்த வேண்டும் என்பது தமிழர் பாரம்பரியம். ஆனால் இவர்களுக்கு இருக்கின்றதோ ஓர் அறை இதில் தனி அறைக்கு எங்கே போவது? ஆனால், லயன் அமைப்பு முறையில் சமய சம்பிரதாயங்களுக்கு இடமில்லை.

கல்வி கற்கின்ற மாணவர்கள் இருக்கின்ற வீடுகளில் கற்பதற்காக பல்வேறு சிரமங்களை எதிர்நோக்குகின்றனர். தொடர் லயன் அறைகள், இரைச்சல், படிக்கின்ற சூழல் இன்மை, வீட்டுச் சூழல் போன்ற பல்வேறு பிரச்சினைகளுக்கு மத்தியிலும் ஒரு சில மாணவர்கள் சிறந்த பெறுபேறுகளைப் பெற்றுக்கொள்கின்றார்கள். இவர்களைச் சமூகத்தில் உள்ள அனைவரும் பாராட்டி ஊக்குவிக்கவேண்டும்

இச்சூழ்நிலையில் வாழ்ந்து பழக்கப்படாதவர்களுக்கு சில விடயங்கள் சாதாரண விடயமாகவும் இருக்கமுடியும். ஆனால் இச்சூழ்நிலையில் கடந்த பல தசாப்தங்களாக வாழ்கின்ற மக்களின் துன்பங்களும் வேதனைகளும் ஏராளம். இதற்கு யார் பொறுப்பு என வினா எழுப்பப்படும்போது விடைகள் மிக இலகுவாக கிடைக்காது என்பது உறுதி. இதற்குக் காரணகர்த்தாக்கள் ஆங்கிலேயர்களா? இம்மக்களா? அல்லது தோட்ட நிர்வாகங்களா? அரசாங்கமா? இவர்கள் சார்ந்து இருக்கின்ற தொழில் சங்கங்களா?

இவ்வாறு லயன் காம்பிராக்களில் வாழ்கின்ற மக்களில் புதிதாக திருமணம் முடித்தவர்களின் நிலை மிகவும் வேதனைக்குரியது. இவர்கள் சுதந்திரமாகப் பழகவும் வாழ்க்கையை சந்தோசமாக அனுபவிக்கவும் முடியாத சூழ்நிலையும் இந்த குடும்ப அமைப்பில் உள்ளது. இவர்கள் பிறந்ததற்காக வாழ்கின்றவர்களாகத் தங்களுடைய வாழ்க்கை கோலத்தை அமைத்துக் கொண்டுள்ளார்கள் என்பது மட்டும் தெளிவு. அனைவரும் ஒரே வீட்டில் வாழ்கின்றதால் சிறுவர்கள் மிகவிரைவாகவே சில ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத பழக்கவழக்கங்களுக்கு ஆட்படும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றார்கள்.

சிறுவர் துஷ்பிரயோகம் நெறிபிறழ்வான நடத்தை சிறுவயதிலேயே கூடாத பழக்கவழக்கங்கள் போன்றவற்றை பழகும் இடமாக இவ் லயத்து அமைப்புமுறை உள்ளது. இதனால் இதனை மாற்றியமைக்கவேண்டியது சம்பந்தப்பட்டவர்களின் கடமையாகும். வயதுவந்த இளைஞர் யுவதிகள் தங்களுடைய நண்பர்களை அழைத்துக் கொண்டு வரும்போது அவர்களை நல்லமுறையில் உபசரிக்க முடியாத நிலையும், இடப் பிரச்சினையும் காணப்படுகின்றது. இவ்வாறான நேரங்களிலும், திருமண வைபவம், மரண வீடுகள் நிகழும் போதும் பக்கத்து வீட்டார்களின் வீடுகளைப் பாவிக்கவேண்டிய சூழ்நிலை உள்ளது. இவ்வாறான சந்தர்ப்பங்களில் முழு லயமும் ஒரு வீடுபோல இருக்கும். மலையகப் பிரதேசத்தை சொர்க்கம் என்று கூறிய வெளிநாட்டு அறிஞர்களும் இருந்தார்கள். ஆனால் இப்பிரதேசத்தில் வாழ்கின்ற மக்களின் வாழ்க்கை முறையானது அதற்கு முரணாகக் காணப்படுகின்றதை அவதானிக்கலாம். எனவே இலங்கையின் பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சிக்காக உழைக்கும் இம்மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை தேசிய மட்ட சராசரி நிலைகளோடு எடுத்துச்செல்லக் கூடியவகையில் வேலைத் திட்டங்களை முன்னெடுத்தல் அவசியம். மட்டுமன்றி புதிய வீடமைப்புத் திட்டங்களை இச்சமூகம் வரவேற்கும் அதேவேளை பல வருடங்களாக மலையகத்தின் அடையாளச்சின்னங்களாக இருந்து வரும் லயன் குடியிருப்புகளை அகற்ற வேண்டும் என்ற இவர்களின் கோரிக்கைகளையும் சீர்தூக்கிப்பார்க்க வேண்டும்.

நன்றி - வீரகேசரி

நோர்வேயில்; மனித குலத்தை மீட்கும் விதை வங்கி - என்.சரவணன்


இந்த பூமியின் அழிவு பற்றி தினசரி புதிய புதிய வடிவத்தில் பீதி கிளப்பப்பட்டுக்கொண்டிருப்பதை நாம் அறிவோம். அந்த பீதி வெறும் புனைவல்ல. அது விஞ்ஞானபூர்வமாக நிரூபிக்கபட்டுக்கொண்டிருக்கும் நமக்கு கசப்பான அறிவியல் உண்மை.

அதில் உள்ள மிகப்பெரிய சோகம் என்னவென்றால் அறியாமையால் கடந்துபோகக் கூடிய மனிதக் கூட்டத்தை விளங்கிக் கொள்ளலாம் ஆனால் அறிந்தவர்கள் கூட அசட்டையாக தமது தற்காலிக இலாபத்துக்காக மேலும் இந்த அழிவை வேகப்படுத்திக் கொண்டிருப்பது தான் இதன் ஆபத்து பற்றி உணர்ந்த பாமரர்களையும் கையறுநிலையில் சிந்திக்க வைத்துக்கொண்டிருக்கிறது.

இந்த அழிவைப் பற்றி பேசுவதல்ல இந்தக் கட்டுரை ஒரு வேளை இயற்கையாகவோ, செயற்கையாகவோ இந்த உலகம் அழிவுக்கு உள்ளானால் மறுபடியும் உயிர்கள் தழைக்க என்ன செய்ய முடியும் என்பது பற்றிய மாற்று வழிகளையும் தொடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் இன்னொருபுறம். 

பூமி வெப்பமயமாதல், ஓசோன் படலத்தில் ஓட்டை, சூழலில் மாற்றம் ஏதோ ஒரு காரணத்தால் ஒரு வேளை உலகம் அழிந்தால்?, விவசாயம் அழிந்து, பெரும் உணவுப் பஞ்சம் ஏற்பட்டால்?,  உலகம் அழிந்து அதில் தப்பிழைக்கும் சிறு மனித கூட்டம் உணவில்லாமல் உயிருக்குப் போராடினால்?

இது போன்ற கேள்விகளுக்கு பதிலைத் தான் நோர்வேயின் வடக்கில் இன்னும் சொல்லப்போனால் வட துருவ பகுதியில் ஸ்வால்பார்ட் (Svalbard) என்கிற இடத்தில அமைக்கப்பட்டுள்ள “உலக விதைப் பெட்டகம்". இதனை இன்னொரு பெயராலும் அழைப்பார்கள் “பேரழிவுப் பாதுகாப்புப் பெட்டகம்” (Doomsday Seed Vault).

பேரழிவுப் பாதுகாப்புப் பெட்டகம்
இது போன்ற விதைப் பெட்டகம் உலகில் வேறு சில நாடுகளிலும் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் நோர்வேயில் அமைக்கப்பட்டுள்ளத்து தான் உலகின் பெரிய விதை வங்கி. உலகம் முழுவதும் இருந்து பல நாடுகள் பல வகையான விதைகளை அந்த வங்கிக்கு அன்பளிப்பு சேமிக்கச் செய்திருக்கின்றன. இதன் அமைவிடம் இந்த உலகின் அழிவில் இருந்து தப்பக்கூடிய சாத்தியம் அதிகபட்சம் இருக்கக்கூடியதாக நம்பப்படும் இடம். அதன் சீதோஸ்ன நிலை கூட இந்த விதைகளை பல்லாண்டுகள் பாதுகாக்கக்கூடியது என்கிற அறிவியல் பூர்வமான வழிமுறைகளுடனேயே அமைக்கப்பட்டிக்கிறது. 


ஸ்வால்பார்ட் நோர்வேக்கு வெளியில் வடதுருவத்தில் தனிப்பெரும்தீவாக இருக்கிறது. கிட்டத்தட்ட இலங்கையின் பரப்பளவில் உள்ள தனித் தீவு இது. (ஸ்வால்பார்ட் = 61,022 km2 , இலங்கை = 65,610 km2). வருடத்தில் மூன்று மாதங்கள் முழுமையான இருளில் தான் இந்தப் பிரேதேசம் இருக்கும். அதுபோல நள்ளிரவுச் சூரியனுடன் வசந்த காலத்தில் ஒரு மாதத்துக்கு மேல் இருக்கும்.  மொத்த சனத்தொகையே 2667 பேர் மட்டும் தான். அதிலும் கிட்டத்தட்ட மூன்றில் ஒரு பகுதியினர் நோர்வேஜியர்கள் அல்லாதவர்கள்.

அங்கே எந்த மரங்களையும் காண முடியாது. வசந்த காலத்தில் புற்களோடு சேர்ந்து வளரும் சிறு மலர்களைப் பறிப்பது கூட தண்டனைக்குரிய குற்றம் என்று எங்களிடம் மேயர் தெரிவித்தார். பனிக்கரடியின் தாக்குதலிலிருந்து பாதுகாப்பதற்காக அங்குள்ளவர்கள் துப்பாக்கி வைத்திருப்பது சர்வ சாதாரணம். ஆர்க்டிக் கண்டத்தை ஆராய்வதற்கான சர்வதேச பல்கலைக்கழகமும் இங்கு தான் இருக்கிறது.

இன்றும் இந்தத் தீவின் மற்ற பகுதியில் சோவியத் யூனியனுக்குச் சொந்தமான நிலக்கரிச் சுரங்கங்களும், சோவியத் யூனியனின் ஒரு குட்டி நகரமும் இருக்கிறது. அங்கே லெனினின் பாரிய சிலைகளைக் கண்டு ஆச்சரியமடைந்தோம். சோவியத் யூனியன் ஆக்கிரமித்து வைத்திருந்த பகுதியை அப்படியே அவர்களின் பயன்பாட்டுக்கு உடன்படிக்கையின் பேரில் அனுமதித்திருகிறது நோர்வே.

விதை வங்கி
ஸ்வால்பார்ட்டிலுள்ள ஒரு மலையை 120 மீற்றர் தூரம் வரை குடைந்து உள்ளே அறைகளைக் கட்டி அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது இந்த விதை வங்கி. மைனஸ் 18 பாகையில் இந்த விதை வங்கி பேணப்படுகிறது. எனவே இங்கு அந்த விதைகள் இயற்கையாகக் கெடாமல் பாதுகாக்க முடிகிறது.

இந்தத் திட்டத்திற்காக 2008 ஆம் ஆண்டளவில் 8.8 அமெரிக்க மில்லியன்களை நோர்வே செலவு செய்திருந்தது. ஆனால் கடந்த பெப்ரவரி மாதம் இந்த விதை வங்கியின் பாதுகாப்பு பற்றிய ஒரு சிக்கல் எலவே அதனை மீள ஒழுங்கமைப்பதற்காக 13 மில்லியன் அமெரிக்க டொலர்களை ஒதுக்கியது நோர்வே அரசு.


2006 ஆம் ஆண்டு ஸ்கண்டிநேவிய நாடுகளான நோர்வே, ஸ்வீடன், பின்லாந்து, டென்மார்க், ஐஸ்லேண்ட் ஆகிய நாடுகளின் தலைவர்கள் வந்து கூட்டாக அடிக்கல் நாட்டினார்கள். இது திறக்கப்பட்டது 2008 ஆம் ஆண்டு.

இதற்கிடைப்பட்ட 2007ஆம் ஆண்டு அது கட்டப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் போது அங்கே கிட்டத்தட்ட 15 பத்திரிகையாளர்களைக் கொண்ட குழுவுடன் நானும் அங்கே சென்றிருந்தேன். சுற்றுச்சூழல் துறைக்கு பொறுப்பான எரிக் சுல்ஹைம் எங்களுடன் வந்தார். இலங்கையிள் போர் நிலவியபோது சமாதானத் தூதுவராக இருந்த அதே எரிக் சுல்ஹைம்  தான். அந்தப் பயணம் ஒரு சுற்றுச் சூழல் பயணம் சில நாட்கள் அங்கு தங்கியிருந்து வட துருவத்தில் பணிகள் உருகும் பிரதேசங்கள் வரை பயணித்து உண்மை நிலையைக் கண்டறிந்தோம். அது ஒரு ஓகஸ்ட் மாத வசந்த காலப் பகுதியாக இருந்ததினால் இருபத்திநான்கு மணிநேரமும் நள்ளிரவுச் சூரிய வெளிச்சத்தை அனுபவித்தோம் எங்கள் பயணமும் கடினமாக இருக்கவில்லை.
Spitsberg பயணத்தைத் தொடர்ந்து பனியுருகும் ஆர்க்டிக் பகுதிக்கான கடல் பயணம்

ரஷ்யர்கள் வாழும் பகுதி - Spitsberg

பனிக் கரடியிடமிருந்து தற்காத்துக்கொள்ள பலரிடமும் இருக்கும் துப்பாக்கி - அருகில் இருந்தவரிடமிருந்து தற்காலிகமாக சுட்டது
வட துருவம் சென்ற எங்கள் பத்திரிகைக் குழு - "கரடிகள் எச்சரிக்கை"ப் பலகைக்கு கீழ்.

விதை வகையின் முகப்புப் பகுதி கட்டிக்கொண்டிருக்கும் போது. 2017இல் எங்கள் பயணத்தில் இணைந்துகொண்ட எரிக் சுல்ஹைம்
ஸ்வால்பார்ட் விதை வங்கியின் இயக்குனர் ஹாகாவுடன் (Åslaug Marie Haga) நாங்கள் 

உலகம் முழுவதும் பல வகையான தாவரங்கள் அழிந்து அடிச்சுவடே இல்லாமல் போய்க்கொண்டிருக்கிறது. இங்கே 13000 வருட பாரம்பரியமுள்ள விதைகள் வரை சேமிப்பில் உள்ளன. 

கடந்த பெப்ரவரி மாதம் மட்டும் 76,000 மாதிரி விதைகள் அங்கு சேர்க்கப்பட்டது. ஆகவே இப்போது 4.5 மில்லியனுக்கும் மேற்பட்ட விதை மாதிரிகள் அங்கு உள்ளன. 76 நாடுகள் இவ்வாறு விதைகளை வைப்பிலிட்டிருக்கின்றன. உதாரணத்திற்குச் சொல்லப்போனால் கோதுமை வகைகள் 140,000, அரிசி வகைகள் 150,000, பார்லி வகைகள் 70,000 இதில் அடங்கும்.
நம் இலங்கை மாத்திரம் 2527 விதமான மாதிரி 1,777,566 விதைகளை வைப்பு செய்திருக்கிறது (இந்தியா 72,161 மாதிரிகளைக் கொண்ட 94,931,359 விதைகள்). இப்படி வைப்பு செய்யப்பட்ட விதைகளை மறுபடியும் மீளப் பெரும் உரிமை வைப்பு செய்த அந்தந்த நாடுகளுக்கு உண்டு. அவர்களின் இணையத்தளத்தில் இதுபற்றிய விபரங்கள் நாளாந்தம் துல்லியமாக புதுப்பிக்கப்படுகிறது. நீங்களும் பார்வையிடலாம் (http://www.seedvault.no/).

மீளப் பெற்ற முதலாவது நாடு

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் சிரியா தமது நாட்டு விதைகள் பலவற்றை வைப்பு செய்திருந்தது. உள்நாட்டு யுத்தம் முடிவுக்கு வந்ததும் அங்கு அழிக்கப்பட்ட விவசாயத்துறையை மீள கட்டியெழுப்புவதற்காக தாம் வைப்பு செய்திருந்த 325 பெட்டி விதைகளில் 130 பெட்டிகளை (116,000 விதை மாதிரிகள்) 2015 இல் மீள பெற்றுக்கொண்டது. அவர்கள் மீண்டும் அதுபோல ஒருநாள் திரும்பவும் வைப்பிலிடலாம். அப்படி மீள பெற்றுக்கொண்ட முதலாவது நாடும் அது தான்.

65 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தாக்கிய விண்கல்லால் பூமியில் இருந்த டைனோசர்கள் உள்ளிட்ட பல வகை உயிரினங்கள் அழிந்துபோன வரலாறும் உண்டென்பதால் அப்படி ஒன்று நிகழ்ந்தால் என்ன செய்யலாம் என்று சிந்திக்கிற விஞ்ஞானிகள் தாவர விதை வங்கி போலவே, உலக உயிரினங்களின் டீ.என்.ஏ மாதிரிகளையும் வேறு பாதுகாப்பான கிரகத்தில் இப்படி ஒரு வங்கியை உருவாக்கி சேமிக்கலாம் என்கிற அளவுக்கு திட்டமிட்டு வருகிறார்கள்.

எப்படியோ நம்மால் நேரடியாக நடைமுறை சாத்தியப்பட்டிருக்கிற இந்த விதை வங்கி உலகையே காக்கவல்ல ஒரு முக்கிய முன்னுதாரணம். உலக சுற்றுச்சூழல், உலக பாதுகாப்பு, உலக அமைதி விடயத்தில் நோர்வே வெறும் பேச்சோடு நில்லாது நடைமுறையில் பலவற்றை மனித கோத்துக்காக சாதித்து வருகிறது.

நன்றி - அரங்கம்



 

இணைந்திருங்கள்


Support : Copyright © 2013. நமது மலையகம் - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates