Headlines News :

காணொளி

சுவடி

சிங்கள சமூக அமைப்பில் கன்னிப் பரிசோதனை சடங்கு (பகுதி -1) - என்.சரவணன்


இக்கட்டுரை பல வருடங்களுக்கு முன்னர் சரிநிகர் பத்திரிகையில் என்.சரவணன் எழுதிய கட்டுரையின் விரிவாக்கம். அரங்கம் பத்திரிகையில் மூன்று வாரங்கள் இத்தொடர் வெளியாகும்.
தென்னாசியாவில் கன்னித்தன்மையை பரிசோதிக்கும் ஒரே நாடாக இலங்கை திகழ்கிறது. இந்த விபரங்களை பல தடவைகள் டொக்டர் சிரியாணி பஸ்நாயக்க போன்றோர் பகிரங்கமாக வெளியிட்டு வந்திருக்கிறார்கள். அவர் பத்து வருடங்களுக்கு முன்னர் இலங்கையில் இன்னமும் சிங்கள சமூகத்தில் தொடரும் கன்னிப் பரிசோதனை பற்றிய உண்மைகளை தனது ஆய்வுக் கட்டுயொன்றின்  (Basnayake, Sriani. “Virginity – The Facts: The Hymen & Virginity” Lankalibrary Forum. 2007) மூலம் வெளிக்கொணர்ந்தார். அதற்கு சில வருடங்களுக்கு முன்னரே தி ஐலன்ட் பத்திரிகையில் “கன்னிப் பரிசோதனை – ஒரு இளம் பெண்ணின் கொடுங்கனவு” (Virginity test — The young woman’s nightmare) என்கிற கட்டுரையொன்றின்  மூலம் இதே விடயத்தைப் பற்றி அவர் எழுதிய போது சிங்கள சூழலில் பெரும் விவாதமே ஏற்பட்டது. அப்போது அது பற்றிய பல விவாதங்கள் பத்திரிகைகளிலும் வெளியானது. அக்கட்டுரை பின்னர் தமிழிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு ”பெண் உடல் ஐதீகங்களிலிருந்து உண்மைக்கு வெளியே” எனும் நூலில் சேர்க்கப்பட்டிருந்தது.

சிரியாணி பஸ்நாயக்க பெண்களின் பால்நிலை, சுகாதாரம், ஆரோக்கியம், பாலியல் விடயம் என்பவை தொடர்பில் பல ஆய்வுகளை செய்து நிபுணத்துவம் பெற்றவர். ஒரு பெண்ணியவாதியாகவும் அறியப்படுபவர். இலங்கை குடும்பத் திட்ட சங்கத்தின் (The Family Planning Association of Sri Lanka (FPA Sri Lanka) பிரதித் தலைவராகவும் இயங்கி வருகிறார். கன்னித்தன்மையை பரிசோதிப்பது சிங்கள சமூகத்தில் இன்னமும் நிலவுகிறது என்று அவரது கட்டுரையில் குறிப்பிட்டு இப்படி விளக்குகிறார்.

வியப்பூட்டும் தகவல்

“தென்னாசியாவிலேயே இந்தியா, பாகிஸ்தான், பங்களாதேஷ், நேபாள், மாலைதீவு, பூட்டான் எங்குமே இல்லாத கன்னித்தன்மையைப் பரிசோதிக்கும் முறை இலங்கையில் மாத்திரம் தான் நிலவுகிறது. ஆய்வொன்றின்படி ஒரு பெண் முதலாவது தடவையாக பாலுறவு புரியும்போதுதான் பெண்ணுறுப்பு வழியாக இரத்தம் வெளியேறுவதாக இலங்கையில் 85 சதவீதமானவர்கள் நம்புவதாக தெரிவிக்கின்றது. ஆனால் 20-25 சதவீதமான பெண்களுக்கு முதலாவது தடவையாக பாலுறவுபுரியும் போது இரத்தம் வெளியேறுவதில்லை என்பது வஞ்ஞான ரீதியாக உறுதிசெய்யப்பட்ட ஒன்று.”
டொக்டர் சிறியாணி பஸ்நாயக்க குறிப்பிடுகையில் தம்மிடம் வரும் பெண்களில் கணிசமானவர்கள், தான் கன்னித்தன்மையை இழக்கவில்லை என்று உறுதிச்சான்றிதழ் தரும்படி வேண்டி வருகின்றனர், பெரும்பாலும் கொழும்பின் இருதயமாக இருக்கிற பகுதியிலிருந்து கூட இந்த உறுதிச்சான்றிதழ் கோரி அதிகளவினர் வருவதாகவும் குறிப்பிடுகிறார், மேலும் அவர் இப்படிக் குறிப்பிடுகிறார்.

”சமீபத்தில் தயயொருவர் தனது 3 வயதேயுடைய சிறிய குழந்தையை கன்னித்தன்மைக்கான சான்றிதழ் தரும்படி அழைத்து வந்தார். அக்குழந்தைக்கு பாலுறுப்பில் ஏற்பட்ட காயமொன்றின் காரணமாக எதிர்காலத்தில் கன்னித்தன்மையை சந்தேகிக்கும் ஒன்றாக மாறிவிடக்கூடாது என்பதற்காக அது காயப்பட்டதனால் ஏற்பட்டது என்று சான்றிதழ் தரும்படி கோரி அந்தத் தாய் வந்திருந்தார். மிகவும் படித்த விடயமறிந்தவர்கள் கூட இப்படி செய்வது ஆச்சரியத்தைத் தருகிறது. சமீபத்தில் ஒரு பேராசிரியர் ஒருவர் கூட தனது மகளுக்கு கன்னித்தன்மையை உறுதி செய்யும் சான்றிதழ் வேண்டி வந்திருந்தார்.” என்கிறார் அவர்.

பெண்களின் மறு உற்பத்தி சுகாதாரம் பற்றிய தமது ஆய்வின்போது 32% வீதமானோர் கற்பு என்பது பற்றிய சரியான விளக்கத்தைக் கொண்டிருக்கவில்லை. நகர்ப்புற இளைஞர்களில் 44.2% வீதத்தினரும் கிராமப்புற இளைஞர்களில் 47.4% வீதமானோரும் “கன்னி கழியாதவர்களுக்கு” முதல் பாலுறவின் போது இரத்தம் வெளியேறும் என்று நம்பிக்கொண்டிருகின்றனர். என்கிறார் சிரியாணி.

முதல் பாலுறவின் போது கன்னித்திரை கிழிந்து இரத்தம் கசிந்தாகவேண்டும் என்கிற ஐதீகம் குறிப்பாக பல ஆண்களிடம் நிலவவே செய்கிறது. பெண்ணுக்கான கற்பின் அடையாளமாக கன்னித்திரை கிழிதலை கருதிவருவது குறித்து சிறியாணி குறிப்பிடுகையில் மருத்துவ விளக்கங்களின் படி கன்னித்திரை கிழியாமலும் கூட ஒரு பெண் கற்பந்தரிக்க முடியும் என்கிறார்.

சிறியாணி பஸ்நாயக்கவின் கருத்து ஐலன்ட் பத்திரிகையில் வெளிவந்ததைத் தொடர்ந்து சில ஆங்கிலம் படித்த சிங்கள ஆண்கள் பதிலளிக்கத் தொடங்கினார்கள். இவர்களின் வாதத்தின் சாராம்சத்தைப் பார்த்தால், இவர்கள் இப்போதும் நிலவும் கன்னித்தன்மை பரிசோதனை முறை பற்றிய தகவல்களை மறுக்கவில்லை. ஆனால் இது சிங்கள சமூகத்தில் ஆரம்பத்திலிருந்து இருக்கவில்லை என்றும் இது ஐரோப்பியரிடம் குறிப்பாக யூத பாரம்பரியத்தில் இருந்ததென்றும், காலனித்துவ காலத்தில் கத்தோலிக்க மதத்தின் செல்வாக்கோடு இதுவும் கூடவே இலங்கை சிங்கள மக்களிடம் ஊன்றிவிட்டதென்றும் வாதம் வைக்கின்றனர்.

யூத மரபில் இருந்ததற்கு ஆதாரமாக பி.ஏ.ஆரியதிலக்க என்பவர் பைபிள் வாசகங்களையும் ஆதாரம் காட்டுகிறார். 17ஆம் நூற்றாண்டில் ரொபர்ட் நொக்ஸ் எழுதிய குறிப்புகளை ஆதாரம் காட்டி சேர்ந்து வாழ்தல் (Living together), ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட கணவர்களுடன் ஒரே நேரத்தில் வாழ்தல் போன்ற விடயங்கள் சிங்களவர்களிடம் இருந்திருக்கிறது. அப்படிப் பார்க்கும் போது ஐரோப்பிய நாடுகளில் இப்போது தான் இத்தகைய நடைமுறைகள் வழக்கிலிருக்கின்றன, நாங்கள் எப்போதோ முன்னோடிகளாக இருந்திருக்கிறோம் என்பன போன்ற வாதங்களையும் அவர் காட்டத் தவறவில்லை.

சாராம்சத்தில் இவ்வாதங்கள் சிங்கள இனத்தின் பெருமிதத்தை வலியுறுத்துவதாகவும், அது கறைபடியாத அப்பழுக்கில்லாத ”புனிதமான” மரபைக் கொண்டதென்கிற வாதத்தை அடிப்படையாக மட்டுமே இருந்தது.

இது எந்த இனக்குழுமத்திடமிருந்து தொற்றிக்கொண்டதாக இருந்த போதும், இன்றும் சமூக வழக்கிலிருக்கும் ஒரு பாரதூரமான கொடுமை. இன்று கற்பொழுக்கம் பற்றிய புனைவுகள், ஐதீகங்கள் என்பவற்றை விளங்கிக்கொள்வது, அதனை நீக்குவது என்பனவற்றை இலக்காகக் கொண்ட ஆரோக்கியமாக உரையாடலை மேற்கொள்வது என்பது இன்னமும் வரட்சி நிலையில் தான் இருக்கிறது.


கற்பொழுக்க சோதனை
சொத்துடமை சித்தாந்தம் சொத்தை ஒன்றுகுவித்து மையப்படுத்துவதற்காகவும், ஏலவே இருக்கும் சொத்து துண்டாடப்படாமல் இருப்பதற்காகவும், ஏற்படுத்தப்பட்ட குடும்ப அலகும், அதனை சுற்றி கட்டப்பட்ட புனிதத்துவமும், கூட்டுக்குழுமங்களாக ஆக்குவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட சித்தாந்தங்களும் இவ்வகைப்பட்ட விடயங்களில் செல்வாக்கு செலுத்துகின்றன. ஆணாதிக்க சமூக அமைப்பைப் பொருத்தவரை பெண்ணை உடமையாக வைத்திருப்பதற்கும் குடும்ப அலகை கவனமாகப் பேணவுமாக இந்த கற்பொழுக்கங்கள் என்பனவற்றை கவனமாக கைகொண்டன. ஆனால் இன்றைய நடைமுறையில் இந்த தேற்றங்கள் மேற்தோற்றத்தில் தெரியாவிட்டாலும், குழந்தை, குடும்பம், ஒழுக்க மரபுகள், கற்பு, தூய்மை, புனிதம், கௌரவம், அந்தஸ்து என கற்பிக்கப்பட்டிருப்பதை நாம் வெளிப்படையாகக் காண்போம்.

இந்த வகையில் தான் "கற்பொழுக்கம் பற்றிய மதவழிப் புனைவுகள்" இலக்கியங்கள், அரச யந்திரம் கொண்டிருக்கிற சட்டங்கள், பிரச்சார சாதனங்கள், கல்வி என்பவற்றுகூடாக மிகக் கவனமாக நம்பச்செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. ஆதிக்க அதிகார அமைப்புகளின் இருப்பு இவ்வாறான புனைவுகளை நம்பவைத்தலில் தான் தங்கியிருப்பதை நாம் அறிவோம்.

கற்பொழுக்கம் பற்றி தமிழ் மரபில் இருக்கின்ற இலக்கியங்கள், இதிகாச, புராணங்கள், மரபொழுக்கங்கள் என்பனவற்றைப் பற்றி புதிதாகக் கூறத்தேவையில்லை. இந்த கற்பொழுக்கம் பற்றிய எதிர்பார்ப்பு என்பது சர்வவியாபகமான ஒட்டுமொத்த ஆணாதிக்க கட்டமைப்பும் வேண்டிநிற்கும் ஒன்று. எனவே தான் ஆண்கள் கையிலிருந்த கடந்த அதிகார அமைப்புகள் எல்லாமே இலகுவாக கற்பொழுக்கத்தை வலியுறுத்தும் சித்தாந்தங்களை உற்பத்தி செய்து வடிவமைத்து பரப்ப முடிந்தது.

அந்த வகையில் கன்னித்தன்மை பரிசோதனை முறையென்பது பல நாடுகளில் பண்பாட்டு அம்சங்களோடு இணைக்கப்பட்டும், பல நாடுகளில் வெளித்தெரியாத மரபுகளாகவும் வழக்கிலிருந்து வருகின்றன. சமீபத்தில் துருக்கி செய்திப் பத்திரிகையொன்றில் வெளியான செய்தி இதனை உறுதி செய்தது.


இலங்கையை ஒத்த வகையிலான முதலிரவின் பின் வெள்ளைத்துணி “இரத்தப்” பரிசோதனை சீனாவிலும் சில குழுமங்களில் மத்தியில் இருந்திருப்பதை சில நூல்கள் விபரிக்கின்றன. அந்த பரிசோதனை மேற்கொள்ளப்படும் விதத்தைப் பற்றி சீன தொலைக்காட்சி நாடகங்களும் பதிவு செய்துள்ளன.  லின் ஜியாங் (Lin Jiang) என்கிற சீன எழுத்தாளர் இது பற்றி எழுதிய குறிப்பொன்றில் இரண்டு வினோதமான நம்பிக்கைகள் அவர்களிடத்தில் காணப்படுவதாக குறிப்பிடுகிறார்.
  1. பெண்கள் தமது “கற்பை” திருமண நாளில் தான் இலக்க வேண்டும் என்கிற பாரம்பரிய எதிர்ப்பார்ப்பு
  2. பெண்கள் எப்போது “கற்பை” இழக்கிறார்களோ அப்போது இரத்தம் சிந்தப்படும்
  3. சிங்கள சமூக அமைப்பில் நிலவிவரும் கன்னித்தன்மை பரிசோதனை முறையை இந்த பின்புலம்கொண்டே ஆராய வேண்டியுள்ளது.
அடுத்தவாரம் கன்னித்தன்மை பரிசோதிக்கும் சிங்கள பாரம்பரிய சடங்கு பற்றி பார்ப்போம்.

நன்றி - அரங்கம்


50 வருடமாக சிலர் செய்யாததை நாம் 3 வருடங்களில் செய்துள்ளோம் - அமைச்சர் திகாம்பரம்


50 வருட காலமாக ஆட்சி செய்கிறோம் என்று கூறுபவர்கள் செய்த அபிவிருத்தித்திட்டங்களை முதலில் பட்டியலிடுங்கள் அடுத்ததாக மூன்று வருடங்கள் அமைச்சராக இருந்து நான் முன்னெடுத்த திட்டங்களை பெயரிடுங்கள் எது மக்களுக்கு உரிமைகளைப்பெற்றுக்கொடுத்திருக்கிறது என்பதை தீர்மானித்து அதன் பின்னர் முடிவெடுங்கள்.இது தான் நான் மக்களிடம் கேட்டுக்கொள்வது. வருடக்கணக்காக பரம்பரை அரசியல் செய்தவர்கள் மாளிகைகளை கட்டி சுகபோகம் அனுபவித்து இந்தியாவிலும் போய் பல தலைமுறைகளுக்கு சொத்துச் சேர்த்து விட்டார்கள் ஆனால் இன்னும் எமது மக்கள் லயன் குடியிருப்புகளில் அடிப்படை வசதிகளின்றி வாழ்ந்து வருகின்றனர். நான் மூன்று வருடங்களில் இவ்வளவு செய்ய முடியும் என்றால் ஏன் அவர்களுக்கு முடியாது? இதை ஒவ்வொரு தொழிலாளியும் தன்னிடமே கேட்டுக்கொள்வார்களாக என மலைநாட்டு புதிய கிராமங்கள், உட்கட்டமைப்பு வசதிகள் மற்றும் சமுதாய அபிவிருத்தி அமைச்சர் பழனி திகாம்பரம் தெரிவித்தார். இந்திய நிதியுதவியுடன் பெருந்தோட்டப்பகுதிகளில் அமைக்கப்பட்டு வரும் வீடமைப்புத்திட்டத்தில் 404 வீடுகளை கையளிக்கும் நிகழ்வு இன்று பூண்டுலோயாவில் இடம்பெறுகிறது. மேற்படி வீட்டுத்திட்டம் மற்றும் ஏனைய மலையக அபிவிருத்தி குறித்து அமைச்சர் வீரகேசரி வாரவெளியீட்டுக்கு வழங்கிய நேர்காணல்.

கேள்வி: இந்திய வீடமைப்புத்திட்டம் தொடர்பில் ஆரம்பத்தில் இ.தொ.கா தானே பேச்சுக்களை முன்னெடுத்திருந்தது?

பதில்: நான் இல்லை என்று கூறவில்லையே? ஆனால் அதை செயற்படுத்தினார்களா இல்லையே எங்கே போனது அவர்களின் திறமை? மேலும் அவர்கள் 4 ஆயிரம் வீடுகள் தொடர்பிலேயே கதைத்திருந்தனர் நாம் இப்போது மேலதிகமாக 10 ஆயிரம் வீடுகளை கேட்டுப்பெற்றிருக்கிறோம். 4 ஆயிரம் வீடுகள் அமைத்துக் கொடுக்கப்படும் என இந்தியா அறிவித்து நான்கு வருடங்களில் ஒரு வீட்டுக்கு ஒரு செங்கல்லை கூட இவர்களால் வைக்க முடியவில்லையே? அந்நேரம் அமைச்சர்களாகக் கூட இருந்தனர். பலமிக்க அமைச்சரவை அந்தஸ்த்தை வைத்துக்கொண்டும் எவருக்கும் ஒன்றும் செய்யமுடியவில்லை. என்ன காரணம்? தொழிலாளர்களுக்கு படம் காட்டுவதற்காக ஒரு சில இடங்களில் பெக்ககோ எந்திரம் மூலம் நிலம் சுத்தப்படுத்தப்பட்டது. இப்போது அவ்விடம் காடு மன்டிக் கிடக்கின்றது. எல்லாவற்றிலும் இலாபம் பார்ப்பதே சிலரின் அரசியலாக உள்ளது. அதை விட தொழிலாளர்கள் தொடர்ந்தும் லயங்களிலேயே தமது கட்டுப்பாட்டில் இருக்க வேண்டும் என்ற அதிகார மமதை சிலரிடம் இன்னும் இருக்கின்றது. ஆனால் நாம் 100 நாள் வேலைத்திட்டத்திலேயே அதை ஆரம்பித்துவிட்டோம்.. 4 ஆயிரம் வீடுகளின் பணிகள் ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ள அதே வேளை மேலதிக 10 ஆயிரம் வீடுகள் எங்கு அமைக்கப்படல் வேண்டும் என்பதை தெரிவு செய்து நிலங்களையும் பெற்றுள்ளோம். தோட்ட நிர்வாகங்கள் எமக்கு ஒத்துழைப்பை தந்து வருகின்றன. அதில் 404 வீடுகளை கையளிக்கும் நிகழ்வு இன்று டன்சினன் தோட்டத்தில் இடம்பெறுகிறது. இத்திட்டத்தை இந்திய அரசுடன் பேசி குறுகிய காலத்தில் எவ்வாறு நாம் முன்னெடுத்தோம் என்பதை அவர்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதை விடுத்து நாமே ஆரம்பித்தோம் என்ற கதைகளை எல்லாம் அவர்களின் பேஸ் புக் ஆதரவாளர்கள் நம்பக்கூடும் ஆனால் தொழிலாளர்கள் நம்பத்தயாராக இல்லை.

கேள்வி: அப்படியானால் இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் பெருந்தோட்ட மக்களுக்கு ஒன்றுமே செய்யவில்லை என்கிறீர்களா?

பதில்: நான் அப்படிக் கூறவில்லையே? இன்னும் எவ்வளவோ செய்திருக்கலாம் என்கிறேன். ஆரம்பத்தில் அமரர் சௌமியமூர்த்தி தொண்டமான் காலத்தில் அவர் செய்த பணிகளை குறை கூற முடியாது. அவரது காலகட்டத்திற்குப்பிறகு மலையகத்தில் அடிதடி கலாசாரம் அராஜகம் உருவாகி விட்டன. கட்சிக்காக பல தியாகங்களை செய்தவர்களும் அடித்து விரட்டப்பட்டனர். அவர்கள் மீது அபாண்டமான பழி சுமத்தப்பட்டது. அந்த வழியையே இன்று கட்சியின் தொண்டர்களும் பின்பற்றுகின்றனர். இது சரியா? எதற்கெடுத்தாலம் அடி தடி சண்டை என்பது தான் பாரம்பரிய கட்சியின் வரலாற்றுச் சாதனையா? தொழிலாளர்கள் யோசித்துப்பார்க்க வேண்டும். எல்லாமே நாம் தான் செய்தோம் என்றால் ஒரு இலட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட லயன் குடியிருப்புகள் அப்படியே இருக்கின்றன. தோட்டங்களுக்குகொங்ரீட் பாதை அமைத்தது தான் அபிவிருத்தியா? தொழிலாளர்களுக்குத்தான் ஒன்றும் செய்யவில்லை கல்வித்துறையையாவது விட்டார்களா? அவர்களின் காலில் விழுந்து வணங்குபவர்கள் தான் அதிபர்கள் தேர்தல் காலங்களில் கட்சிக்கு வேலை செய்பவர்கள் தான் நகர பாடசாலைகளில் இருக்க முடியும்.. இவை தான் சாதனையா என்று கேட்கிறேன்.

கேள்வி: மலையக பெருந்தோட்டப்பகுதிகளில் அமைக்கப்பட்டு வரும் வீட்டுத்திட்டங்கள் குறித்து விமர்சிக்கப்படுகின்றதே?

பதில்: வீடுகளே அமைக்கப்படாத காலத்தில் மௌனமாக இருந்தவர்கள் இப்போது எனது அமைச்சினாலும் இந்திய அரசாங்கத்தின் நிதியினாலும் வீடுகளை அமைத்துக்கொண்டு செல்லும் போது வயிற்றெரிச்சலில் புலம்புகின்றனர்.

இந்தப் புலம்பல்களை பேஸ் புக்கிலும் பார்க்கக்கூடியதாக இருக்கின்றது. இதையெல்லாம் ஏன் கடந்த காலங்களில் உங்கள் தலைவர்களிடம் கேட்கவில்லை என்று தான் நான் அவர்களிடமே கேட்கிறேன். அந்த தைரியம் இல்லாததால் தானே இன்னும் லயன் வீடுகளிலேயே இருக்கின்றீர்கள். தொழிலாளர் தேசிய சங்கத்தில் ஜனநாயகம் உள்ளது. யாரும் என்னிடம் கேள்வி கேட்கலாம். நான் எந்தத் தொழிலாளியையும் இது வரை அடித்ததில்லை. ஏசியதில்லை ஏனென்றால் அந்த வர்க்கத்திலிருந்து வந்தவர்களுக்குத்தான் வலி தெரியும். தொழிலாளிகளை வைத்து சொத்து சேர்ப்பவர்களுக்கு அது புரியாது. ஆகவே சில அரைவேக்காடுகளின் விமர்சனங்களுக்கெல்லாம் பதில் கூறிக்கொண்டிருந்தால் என்னால் மக்களுக்குச் சேவையாற்ற முடியாது போகும் அதை தவிர்க்கிறேன்.

கேள்வி: அமரர் சந்திரசேகரனின் காலத்தில் தானே தனி வீட்டுத்திட்டம் ஆரம்பிக்கப்பட்டது அது குறித்து ஒன்றும் கூறமாட்டீர்களா?

பதில்: இது நல்ல கேள்வி அவர் தான் ஆரம்பித்தார் அதே வேளை இப்போது அதன் தொடர்ச்சியாக வீடுகளை அமைக்கும் திட்டத்தை நான் வெற்றிகரமாக முன்னெடுப்பதற்கும் அவர் தான் காரணம்.

எப்படி என்கின்றீர்களா? அவரால் தான் நான் இன்று அரசியலில் இருக்கின்றேன். அதற்குக்காரணம் மலையக மக்கள் முன்னணியில் நிலவிய ஜனநாயகத்தன்மை. சாதாரண திகாம்பரம் என்ற மனினுக்கும் அரசியலில் இடம் கொடுத்தவர் அமரர் சந்திரசேகரன். அக்கட்சியின் மூலமே நான் அரசியலில் பிரவேசித்தேன்.

அதை என்றும் மறக்க மாட்டேன். பாருங்கள் தலைவர் சந்திரசேகரன் முன்பு எங்கிருந்தாரோ அக்கட்சியினால் இந்த மக்களுக்கு நடக்கப்போவது ஒன்றுமில்லை என்று தானே பிரிந்து வந்தார்? பின்பு தனிக்கட்சி ஆரம்பித்து அமைச்சராகி தனி வீட்டுத்திட்டத்தின் பிதாமகனாக இன்று பேசப்படுகிறார். அதற்கும் அந்த காலத்திலேயே அவரை தூற்றியவர்கள் விமர்சித்தவர்கள் இன்று என்னை விமர்சிப்பது ஆச்சரியமில்லையே? காய்த்த மரத்துக்கு தான் கல்லடி விழும் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

கேள்வி: உங்கள் திட்டங்களுக்கு மலையகத்தில் உள்ள வரவேற்பு எப்படியாக இருக்கின்றது?

பதில்: தொழிலாளர்களுக்கும் ஏனைய சமூகத்தினருக்கும் நான் கூற வேண்டியது ஒன்று தான். எனக்கு வாக்களித்து அமைச்சராக்கியுள்ளீர்கள் அதற்கு நான் செய்ய வேண்டிய கடமையை பொறுப்பாக செய்து வருகிறேன். எனது 3 வருட காலத்தில் நான் செய்தவற்றை பட்டியலிடுங்கள் அதே போன்று பாரம்பரிய கட்சி என லேபல் குத்திக்கொள்பவர்கள் செய்ததையும் பட்டியலிடுங்கள். முக்கியத்துவத்தின் அடிப்படையில் ஆதரவை தாருங்கள். நாம் எதிர்கால மலையகத்தை கருத்திற்கொண்டு செயற்படுகிறோம். மலையகத்தில் சர்வாதிகாரத்தை இல்லாதொழித்துள்ளோம். மத்திய அரசிடம் இருந்து எந்த வித தடைகளுமின்றி நிதி மற்றும் ஏனைய விடயங்களைப் பெற மலையக அதிகார சபையை உருவாக்கியுள்ளோம். இனி அடுத்து வரும் தலைமுறையினர் அதன் பிரதிபலனை பெறுவர். புதிய பிரதேச சபைகளை உருவாக்கியதன் மூலம் அப்பிரதேச சபைகளில் கடமையாற்றுவதற்கு உத்தியோகத்தர்களை அடையாளம் கண்டுள்ளோம். அடுத்து பிரதேச செயலகங்களும் உருவாக உள்ளன.

கேள்வி:தொழிலாளர்களின் சம்பள விவகாரத்தை எவ்வாறு பார்க்கின்றீர்கள்?

பதில்: கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திடும் தொழிற்சங்க கூட்டமைப்பில் எத்தனை தொழிற்சங்கங்கள் உள்ளன? அவை எல்லாவற்றினதும் அங்கத்தவர்களை சேர்த்தாலும் அதை விட தனிப்பெரும் கட்சியான நாம் அதிக அங்கத்தவர்களைக்கொண்டிருக்கிறோம். அதை எம்மால் நிரூபிக்கவும் முடியும் ஆனால் நாம் உள்ளே வந்து விட்டால் எமது அணுகுமுறை வேறு மாதிரியாக இருக்கும். தொழிலாளர்களுக்கு நியாயமான சம்பளத்தை நாம் பெற்றுக்கொடுத்து விட்டால் அவர்களின் அரசியல் அன்றோடு முடிவுக்கு வந்து விடும் என்ற பயத்தினால் எம்மை கண்டு நடுங்குகின்றனர். ஆனால் அதற்காக எமக்கு வாக்களித்தவர்களின் நிலைமையை கண்டு சும்மா இருக்கப்போவதில்லை. நிச்சயமாக இவர்கள் கேட்கும் தொகையை கம்பனிகள் வழங்காது. அவர்களுக்கு அழுத்தம் தரும் வகையில் நாம் செயற்பட போகின்றோமே ஒழிய பேச்சு வார்த்தையை குழப்பவில்லை. எமக்கும் தொழிலாளர்களின் பலம் உள்ளது என்பதை கம்பனிகள் மட்டுமல்ல நாடும் அறிய வேண்டும். ஆகவே தான் நாம் ஆர்ப்பாட்டங்களை முன்னெடுக்கப்போகின்றோம். அதைத் தவிர்க்க முடியாது.அது எமது உரிமையும் கூட.

கேள்வி: 7 பேர்ச் காணியில் அமைக்கப்பட்டு வரும் சில வீடுகள் காற்றினால் சேதமடைந்துள்ளதாக குற்றச்சாட்டு கிளம்பியுள்ளதே?

பதில்: லயன் குடியிருப்புகளில் வாழ்க்கையை கொண்டு நடத்தியவர்களுக்கு இப்போது ௭ பேர்ச் காணி உரித்துடன் வீடு கிடைத்துள்ளது. எமது மலையகப்பிரதேசத்தின் காலநிலை எல்லோருக்கும் புரியும். கடுங்காற்று மழையினால் நாம் அமைத்த வீட்டின் கூரைகள் மட்டுமா அடித்துச்செல்லப்பட்டன என்று கேட்கிறேன். இதற்கு முன்னர் மலையக பெருந்தோட்டப்பகுதிகளில் காற்றே வீசவில்லையா? குடியிருப்புகள் சேதமடையவில்லையா? இதை ஒரு காரணமாக வைத்துக்கொண்டு சில அரைவேக்காடுகள் முக நூலில் செய்தி போடுகின்றன. சில ஊடகங்களுக்கு இதை செய்தியாகப்போட்டால் தான் வியாபாரம் நடக்கும் என்பது தலை விதி. நான் என்ன சொல்ல இருக்கின்றது? 7 பேர்ச் காணியில் கடன் சலுகை அடிப்படையில் அமைக்கப்பட்டு வரும் வீடுகளுக்கு இரும்பிலான கூரைகளையா போட முடியும்? அல்லது இதற்கு முன் அப்படி வீடுகள் அமைக்கப்பட்டனவா? இப்படி எல்லாவற்றுக்கும் குற்றம் குறை சொல்பவர்கள் என்ன செய்தார்கள் என்பதைத்தான் நான் கேட்க விரும்புகிறேன் ஆகவே பட்டியலிடுங்கள் அவ்வளவு தான்.

கேள்வி: அடுத்த 2 வருடங்களில் எத்தனை வீடுகள் தான் அமைக்க முடியும்?

பதில்: 50 ஆயிரமோ ஒரு இலட்சமோ ஒரு இலக்கை வைத்துக்கொண்டு தான் பயணிக்க முடியும். மில்லேனிய இலக்குகள் போன்று குறித்த காலத்தில் அதை அடைய எடுக்கப்படும் முயற்சிகளே இப்போதைய தேவை.அதை அடைந்திருக்கின்றோமா இல்லையா அடுத்த என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது தான் ஒவ்வொருவரினதும் வாழ்க்கை இலட்சியமாக இருக்கின்றது. நாம் இப்போது தான் ஆரம்பித்துள்ளோம் அதற்கிடையில் ஐந்து வருடங்களில் எப்படி 50 ஆயிரம் வீடுகள் கட்ட முடியும் என்று கேட்பவர்கள் 50 ஆண்டு அரசியல் செய்தவர்கள் எத்தனை வீடுகளை கட்டினார்கள் என்று தான் சற்றுக்கேட்டுப்பாருங்களேன்.

நேர்காணல்:சிவலிங்கம் சிவகுமாரன்

நன்றி - வீரகேசரி

பிரதமரின் பதவியைப் பறித்த 1953 ஹர்த்தால் : 65 வருட நிறைவு - என்.சரவணன்


கடந்த வாரம் புகையிரதத் தொழிலாளர்களின் தொழிற்சங்கப் போராட்டத்தின் போது பொதுமக்கள் அவர்களை அடித்து விரட்டினார்கள் என்கிற செய்தியை மிகவும் மகிழ்ச்சியாக பல ஊடகங்கள் செய்தி வெளியிட்டிருந்தன. அப்படி விரட்டியடித்தமையை மக்களின் போராட்டமாகவும் சித்திரித்திருந்தன. அதிகார வர்க்கத்துக்கு எதிராக நியாமான கோரிக்கைகளுடன் போராடும் போராட்டத்தை மக்கள் தமக்கான போராட்டத்தின் அங்கமாக எடுத்துக்கொள்ளாது; அறியாமையால் அதிகார வர்க்கத்தின் பக்கம் சார்ந்து இருந்த ஒரு சிறு சம்பவம் அது. தொழிற்சங்கப் போராட்டங்கள் சக தோழமை மக்களாலேயே  காட்டிக்கொடுக்கப்படும் ஒரு நிலை வளர்ந்து வருவது சுயதற்கொலை நிகழ்வன்றி வேறென்ன.

சரியாக 65 வருடங்களுக்கு முன்னர் இன்றைய தினத்தில் ஓகஸ்ட் 12 அன்று இலங்கை மக்களால் நிகழ்த்தப்பட்ட மாபெரும் போராட்டத்தை இங்கு நினைவுக்கு கொண்டு வருவோம். அந்தப் போராட்டம் இரயில்வே தொழிலாளர்களும், அரசாங்க ஊழியர்களும், மாணவர்களும், விவசாயிகளும் பொது மக்களும் என சகலரும் இணைந்து நடத்திய போராட்டம். இன்று வரை “53’ மாபெரும் ஹர்த்தால்” என்றே வரலாற்றில் அழைக்கப்படுகிறது. அது புகட்டிய பாடத்தை நினைவுருத்துவதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

அரிசி கவிழ்த்திய ஆட்சி

இலங்கையை உலுக்கிய ஹர்த்தால் அது. இலங்கையின் இடதுசாரி வரலாற்றில் ஒரு மைல்கல் என்று சொல்லக்கூடிய மாபெரும் வெற்றியை தொழிலாளர்களுக்கு பெற்றுக்கொடுத்த ஹர்த்தால் அது. அது மட்டுமன்றி அன்றயை ஹர்த்தால் என்பது இலங்கையின் தொழிலாளர் வர்க்கப் போராட்டத்திற்கான சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகவும், நாடிபிடித்தறியும் முக்கிய நிகழ்வாகவும், பாடமாகவும் அமைந்தது.

சுதந்திரம் கிடைத்து நான்கே வருடம் தான் ஆகியிருந்த மழலையாக இருந்தது இலங்கை. நேரடியாக அடக்கியாண்ட காலனித்துவம் போய்  மறைமுகமாக இலங்கையை கட்டியாளும் நவகாலனித்துவ செல்வாக்குக்குள் சிக்கவைக்க அமெரிக்கா உள்ளிட்ட நாடுகள் முயன்றன.

சோல்பரி பிரபுவுடன் டட்லி சேனநாயக்க
அமெரிக்கா உள்ளிட்ட நாடுகள் நமது தேயிலை, இறப்பர் என்பவற்றுக்கு சர்வதேச சந்தையில் நியாயமான விலையைத் தர மறுத்தன. சர்வதேச சந்தையில் அரிசியின் விலையும் அதே காலத்தில் உயர்ந்தது. அரிசியை பிரதான உணவுக்கு பயன்படுத்தும் நம் நாடு சிக்கிக்கொண்டது. சிக்கவைக்கப்பட்டது.கடுமையான நிதி நெருக்கடியை சந்தித்த அரசு உலக நாடுகளிடம் கையேந்தி கடன்கேட்கும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டது. கடன் வழங்கும் சர்வதேச நிறுவனங்களும், நாடுகளும் போட்ட நிபந்தனைகளுக்கு இலங்கை கட்டுப்பட நேர்ந்தது. புதிய தேர்தலையும் அவை நிர்ப்பந்தித்தன.

1952ஆம் ஆண்டு சேனநாயக்கவின் மறைவைத் தொடர்ந்து அந்த அனுதாபத்தின் காரணமாக அவரது மகன் டட்லி சேனநாயக்கா அந்தத் தேர்தலில் வெற்றியீட்டி பிரதமரானார். அப்போது நிதி அமைச்சராக ஆனவர் பிற்காலத்தில் இலங்கையில் அதிகாரத்துக்கு வந்ததுமே நாட்டை உலக வல்லரசுகளுக்கு சூறையாட திறந்தபொருளாதாரக் கொள்கையின் மூலம் வழிதிறந்துவிட்ட ஜே.ஆர்.  பிரதமர் டட்லி மக்களுக்கு இப்படி உறுதியளித்தார்.
“இந்த அரசாங்கம் இருக்கும்வரை அரிசி விலை 25 சதமாகத் தான் இருக்கும். உலக அரசி விலை எப்படி இருந்தாலும் இலங்கை மக்களை பட்டினி கிடக்க விடமாட்டோம். புதிய உணவுத்துறை அமைச்சர் (சேர் ஒலிவர் குணதிலக்க), உலகம் முழுவதுமிருந்து உணவை பெற்றுத்தருவார். அதற்கான நிதியை நமது னி அமைச்சர் (ஜே.ஆர்.ஜெயவர்தன) ஒழுங்கு செய்வார். உலக அளவில் நமக்கிருக்கும் நல்லுறவின் மூலம் நமது உணவுத்துறை அமைச்சரும், நிதி அமைச்சரும் நமது மக்களுக்கு வரிச்சுமை எற்படாதவண்ணம் அவற்றை நிறைவுசெய்வார்கள்.” (ஐ.தே.க.வின் கட்சிப் பத்திரிகை “சியரட்ட” – 01-08.1952)
ஆனால் அரசாங்கம் அரிசி விலையை புதிய பட்ஜெட்டில் கூட்டுவதற்கான முடிவை எடுத்திருந்தது. பாராளுமன்ற பட்ஜெட் விவாதத்தில் அதனை நிறைவேற்றுவது தான் பாக்கி.பட்ஜெட் நிறைவேற்றப்படுவதற்கு முன்னரே விலைகள் உயர்த்தப்பட்டன.

25 சதத்துக்கு இருந்த ஒரு கொத்து அரிசியின் விலையை ஒரேயடியாக 70 சதமாக உயர்த்தினார். அது மட்டுமன்றி அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விலைகள் உயர்த்தப்பட்டனபுரகையிரதக் கட்டணம், தபால் கட்டணம் என்பவற்றையும் அதிகரித்ததுடன் பள்ளிக்குழந்தைகளின் மதிய நேர உணவையும் ரத்துசெய்தது.

தன்னெழுச்சிக்குத் தலைமை

இந்த திடீர் சுமையை மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலையில் இருக்கவில்லை. அலுபோமுல்ல என்கிற பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த பெண்ணொருவர் தனது எதிர்ப்பை வெளிக்காட்ட  தலைமயிரை வெட்டி ஒரு பொதியில் வைத்து அமைச்சரவைக்கு அனுப்பி வைத்தார். பத்து பிள்ளைகளின் தந்தையான டி.அப்புஹாமி என்பவர் அரிசி விலைக்கு தனது எதிர்ப்பை வெளியிடுவதற்காக அசிட் குடித்து மரணமான செய்தி பத்திரிகையில் வெளியானது.

மாநகர சபைகள், நகர சபைகள், பிரதேச சபைகள் என்பவற்றில் எதிர்ப்பு தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டு அரசாங்கத்தை பதவிவிலகுமாறு கோரி தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டன. அரசாங்கத்துக்கு எதிராக மக்கள் கிளர்ந்துகொண்டிருந்தார்கள். யூலை மாதம் இந்த நிலை உக்கிரம்  பெற்றது. 

1953 - காலிமுகத் திடல் கூட்டம் - என்.எம்.பெரேரா உரை
மக்களின் இந்த உணர்வுக்கு தலைமை கொடுக்க இடதுசாரி இயக்கங்கள் முன்வந்தன. தனித்தனியாக இது பற்றி தமது கட்சிக் கூட்டங்களில் கதைத்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் ஒன்றிணையும் காலம் வந்தது. தொழிலாளர் வர்க்கத்தையும் ஒரு சேர திரட்டி மக்கள் போராட்டமாக முன்னெடுப்பது பற்றி சண்முகதாசன் தலைமையிலான (செயலாளராக இருந்தார்) இலங்கை தொழிற்சங்க சம்மேளனம் தொழிற்சங்கத் தலைவர்களைத் திரட்டி ஒரு கூட்டத்தை நடத்தியது. ஒரு ஹர்த்தாலை நடத்துவது பற்றி அச் சம்மேளனம் ஒரு முன்வைத்த பிரேரணையை  லங்கா சமசமாஜக் கட்சி (LSSP), கொம்யூனிஸ்ட் கட்சி (CP), புரட்சிகர சமசமாஜக் கட்சி (VLSSP) ஆகிய மூன்று பிரதான இடதுசாரிக் கட்சிகளும் ஏற்றுக்கொண்டன. அரசாங்க விரோத ஜனநாயக சக்திகளையும் இணைப்பது பற்றிய முடிவும் எடுக்கப்பட்டது. அப்படிப்பட்ட முடிவுக்கு நடைமுறை வடிவம் கொடுக்கும் வகையில் அந்த கட்சிகள் இணைந்துஜூலை 19அன்று ஒரு மாபெரும் கூட்டத்தை கொழும்பு காலி முகத் திடலில் நடத்தப்பட்டது.

ஹர்த்தால் அறிவிப்பு

மலையகத்தில் செல்வாக்கு பெற்றிருந்த இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் இந்திய உயர்ஸ்தானிகர் காரியாலயத்தின் செல்வாக்கு காரணமாக நழுவியது. ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் ஆதரவைப் பெறுவதற்காக ரோஸ்மீட் பிளேசிலிருந்த பண்டாரநாயக்கவின் வீட்டுக்கு சண்முகதாசன் உள்ளிட்ட குழுவினர் சென்று உரையாடியபோது ஆதரவைத் தெரிவித்தபோதும் ஹர்த்தாலில் கலந்துகொள்ள சம்மதிக்கவில்லை. ஹர்த்தாலை மேற்கொள்வதற்காக அறைகூவல் மூன்று இடதுசாரிக் கட்சிகளும் கூட்டாக சேர்ந்து அரைகூவல் விடுத்தார்கள். அதற்கான பேரணிகளையும் முன்கூட்டியே நடத்தி ஒரே மேடையில் உரையாற்றினார்கள். ஹர்த்தாலை ஓகஸ்ட் 12ஆம் திகதி நடத்துவதாக பிரகடனப்படுத்தினார்கள். அரசாங்கம் இந்த ஹர்த்தால் அறிவிப்பால் பீதியுற்றது.

ஹர்த்தாலுக்கு முன் தயாரிப்பாக பல்முனை, பல்வடிவ திட்டங்கள் போடப்பட்டன. 20ஆம் திகதியன்று சகல தொழிற்சங்கங்களும், கட்சிகளும், அமைப்புகளும் ஒன்று சேர்ந்து ஹர்த்தாலுக்கான ஒரு ஒத்திகையாக 12,000 துறைமுகத் தொழிலாளர்களின்  மூன்று மணிநேர அடையாள வேலைநிறுத்தத்தை செய்து காட்டுவதென முடிவெடுக்கப்பட்டது. அதுவே தொழிலாளர்களின் முதல் தாக்குதலாக திட்டமிடப்பட்டது. அன்றைய தினமே இரத்மலான இரயில்வே தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்கள் 4000 பேர் இஞ்சினியர் காரியாலயத்தை சுற்றிவளைத்து ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தினார்கள். 

அரிசி விலையேற்றத்துக்கு ஆதரவளிக்கக் கூடாதென்று பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு அழுத்தம் கொடுக்கும் வகையில் அவர்களின் வீடுகளை சுற்றிவளைத்து ஆர்ப்பாட்டம் செய்யும் மக்கள் இயக்கம் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. தமது கோரிக்கை அடங்கிய 60,000 பேரின் கையெழுத்து அறிக்கையை பிரதமரிடம் சேர்ப்பித்தனர்.

இவை எதற்கும் அரசாங்கம் செவி சாய்க்காத நிலையில் ஜூலை 23 அன்று சகல அமைப்புகளும் ஒன்று சேர்ந்து காலிமுகத் திடலில் மாபெரும் கூட்டமொன்றை நடத்தினார்கள். ஹர்த்தாலுக்கு உத்தியோகபூர்வமாக ஆதரவு அளிக்க முன்வராத எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டீ.பண்டாரநாயக்கவும் அந்தக் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டமை அங்குள்ளவர்களுக்கு பெரும் பலமாக இருந்தது.

இதற்கிடையில் பாராளுமன்றத்தைச் சூழ நடத்திய ஆர்ப்பாட்டம் பொலிசாரால் அடக்குமுறையின் மூலம் நசுக்கப்பட்டது. 

12ஆம் திகதி ஹர்த்தாலுக்கு நாட்டின் சகல துறைகளைச் சேர்ந்த ஊழியர்களும் இணைவதற்கான ஏற்பாடுகள் நடந்தபோதும் ஆஸ்பத்திரி, வைத்தியர்மார், தாதிமார், மருந்துவழங்குனர், நோயாளிகளுக்கு உணவு தயாரிப்பவர்கள் போன்ற விடயங்களில் ஈடுபடுவோரை ஹர்த்தாலில் இணைத்துக்கொள்ளக்கூடாது என்கிற முடிவையும் ஏகமானதாக எடுத்திருந்தனர்.

டொக்டர் எஸ்.ஏ.விக்கிரமசிங்க (கொம்யூனிஸ்ட் கட்சி),  லெஸ்லி குணவர்தன (நவலங்கா சமசமாஜ கட்சி), பிலிப் குணவர்தன (நவ லங்கா சமசமாஜக் கட்சி), கலாநிதி என்.எம்,பெரேரா (இலங்கை தொழிலாளர் சம்மேளனம்), பீட்டர் கெனமன் (இலங்கை தொழிலாளர் சங்க சம்மேளனம்), ஏ.ஈ.குணசிங்க (இலங்கை தொழிலாளர் சங்கம்), சீ.எச்.ஹிக்கடுவகே (அகில இலங்கை துறைமுக தொழிலாளர் சங்கம்), பாலா தம்போ (இலங்கை வர்த்தக சேவகர் சங்கம்) ஆகியோர் தமது அமைப்புகளை முழுமையாக ஹர்த்தாலில் ஈடுபடுத்தினர். ஒன்றாக இயங்கினர்.

ஜே.ஆரால் வந்த வினை

ஓகஸ்ட் 07 அன்று ஜே.ஆர் பாராளுமன்றத்தில் சமர்ப்பித்த பட்ஜெட் இரண்டாவது வாசிப்பின் பின் 23 அதிகப்படியான வாக்குகளால் நிறைவேற்றப்பட்டது.

அரசாங்கம் ஹர்த்தாலை இரானுவகரம் கொண்டு முறியடிக்க ஏற்கெனவே திட்டமிட்டிருந்தது. அதுபோலவே 12ஆம் திகதி ஹர்த்தாலை நடத்துவது என்று முடிவு செய்திருந்தன ஹர்த்தால் ஏற்பாட்டு அமைப்புகள்.

11ஆம் திகதி பேராதனை பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் பெரும் ஆர்ப்பாட்ட ஊர்வலத்தை கண்டியில் நடத்தினார்கள். போலீசாரைக் கொண்டு தாக்குதல் நடத்தி அது கலைக்கப்பட்டது. கொழும்பில் மக்கள் களத்தில் இறங்கி ஆர்ப்பாட்டத்தைத் தொடகினார்கள்.

அரசாங்கமும் அடக்குமறையை உடனடியாகவே ஆரம்பித்தது. வழமைபோல அனைத்தும் சகஜமாகவே இருக்கும் என்று 12ஆம் திகதி அரசாங்க ஏரிக்கரைப் பத்திரிகைகள் பெரிய எழுத்தில் தலைப்பிட்டன.

12ஆம் திகதி அதிகாலை ஹர்த்தால் தொடங்கியது. கருப்புக்கொடி உயர்த்தல், வேலைநிறுத்தம், ஊர்வலங்கள், ஆர்ப்பாட்டங்கள், சத்தியாக்கிரகங்கள் என நாடெங்கிலும் நடந்தன. நாடே ஒரு போர்க்களம் போல காட்சியளித்தது.

ஆரம்பத்தில் நேரடியாக ஆதரவு வழங்குவதை தவிர்த்த இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் பின்னர் மலையகத் தோட்டங்களில் பல்லாயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்களை ஹர்த்தாலில் ஈடுபடச்செய்தது.

தமிழரசுக்கட்சி ஆதரவு தெரிவித்து வடக்கில் பூரண ஒத்துழைப்பைக் கொடுத்தது. அங்கே கருப்புக்கொடி எங்கெங்கும் பறக்கவிடப்பட்டது. யூலை 18 ஆம் திகதி தமிழரசுக் கட்சியின் தலைவர்களின் தலைமையில் யாழ்ப்பாணத்தில் மாபெரும் போராட்ட ஊர்வலமும், கூட்டமும் நிகழ்த்தப்பட்டிருக்கிறது.


போக்குவரத்து முற்றிலும் ஸ்தம்பித்தது. இரயில் இரயில்கள் நிறுத்தப்பட்டு என்ஜினை இயக்கமுடியாதபடி எரிபொருளை வெளியேற்றினர். தண்டவாளங்களை கழற்றி போக்குவரத்தை நிறுத்தினர். கடைகள், நிறுவனங்கள் மூடப்பட்டன. மக்கள் வெற்று வீதிகளில் கூடினர். அரசாங்கம் அன்றே மதியம் 12 மணிக்கு கலகச்சட்டத்தை பிறப்பித்தது.

கவர்னர் மாளிகை, அலரி மாளிகை, பாராளுமன்றம், பிரதான தபாலகம், தொலைதொடர்பு மத்திய நிலையம், லேக்ஹவுஸ் உள்ளிட்ட முக்கிய அரச மர்மஸ்தானங்கள் அடங்கிய கொழும்பு ஆத்திரமடைந்த மக்களால் சூழப்பட்டிருந்தது. தமக்கெதிரான பொய்ப்பிரசாரங்களைப் பரப்பிவந்த லேக்ஹவுஸ் நிறுவனம் ஊர்வலத்தின் போது கைப்பற்றப்படக்கூடும் என்று கூட நம்பப்பட்டது.

நடுக்கடலில் கூடிய அமைச்சரவை

ஹர்த்தால் உக்கிரமுற்று விபரீதங்கள் நிகழ்ந்துவிடும் என்று கருதிய அரசாங்கம் தமது அமைச்சரவைக் கூட்டத்தை அன்று கொழும்பு துறைமுகத்தில் நங்கூரமிட்டிருந்த எச்.எம்.எஸ்.நியுபவுன்ட்லேன்ட் (HMS Newfoundland) என்கிற பிரித்தானிய கடற்படைக்கு சொந்தமான யுத்தக்கப்பலில் நடத்தியது. அங்கு வைத்துத் தான் அவசரகால சட்டமும் பிறப்பிக்கப்பட்டதுடன் இராணுவத்தை இறக்கும் தீர்மானமும் நிறைவேற்றப்பட்டது.

நடுக்கடலில் அரசாங்க அமைச்சரவைக் கூட்டம்  நடத்தப்பட்ட பிரித்தானிய கடற்படைப் போர்க்கப்பல் - HMS Newfoundland 

வீதிகளில் இதில் ஈடுபடுவோர் சுடப்படுவர் என்று அச்சுறுத்தியதுடன் மக்கள் கலைக்கப்பட்டார்கள். போலீசார் வெறித்தனமாக மக்களைத் தாக்கினார்கள். அன்று கலைய மறுத்த மக்கள் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட துப்பாக்கிச் சூட்டில் 12 பேர் கொல்லப்பட்டார்கள். (அன்றைய டைம்ஸ் பத்திரிகை 21 பேர் கொல்லப்பட்டதாக அறிவித்தது) மக்கள் சரணடையவில்லை. அஞ்சவுமில்லை. அரசு திணறியது. அடுத்த நாளும் ஹர்த்தால் நீடித்தது.

ஆனால் பீட்டர் கெனமன், பிலிப் குணவர்தன, என்.எம்.பெரேரா ஆகியோர் சேர்ந்து ஒரு கூட்டறிக்கையை வெளியிட்டார்கள். அதில் இப்படி இருந்தது
“...அனைவரும் சேர்ந்து 12ஆம் திகதி ஹர்த்தாலை வெற்றிகரமாக சாத்தியப்படுத்திய மக்களுக்கு நன்றி கூறுகிறோம். நமது சக்தியை மெய்ப்பித்திருக்கிறோம். அரசாங்கம் பீதியுற்று அவசரகால சட்டத்தை அமுல்படுத்தி அரசாட்சி தளம்பியதை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது. இனி பொலிசாரையும், அரசாங்கத்தையும் சீண்டாமல் இருக்குமாறு அனைவரையும் கேட்டுக்கொள்கிறோம். முன்னர் அறிவித்திருந்த 24 மணிநேர ஹர்த்தால் இன்று அதிகாலையுடன் முடிவுக்கு வந்துள்ளது. இனி தாங்கள் தத்தமது அன்றாட வேலைகளுக்கு திரும்புமாறு கேட்டுக்கொள்கிறோம்...”
ஹர்த்தால் முடிந்ததன் பின்னர் அதில் ஈடுபட்ட 500க்கும் மேற்ப்பட்டோர் கைது செய்யப்பட்டு வழக்கு தொடரப்பட்டது. அதிகளவு விற்பனையான மவ்பிம, சிங்களே, சமசமாஜய போன்ற பத்திரிகைகளை விற்பனை செய்த இடங்களில் இருந்து இராணுவம்  அவற்றை பறிமுதல் செய்தன. தணிக்கை அமுல்படுத்தப்பட்டது.

பதவியை இழந்த பிரதமர்

இலங்கையின் வரலாற்றில் வெற்றிபெற்ற மாபெரும்  மக்கள் போராட்டம் இது. இந்தப் போராட்டத்தின் மூலம் அரிசியின் விலை பின்னர் 55சதமாகவும், பின்னர் 25 சதமாகவும் குறைக்கப்பட்டது. அதுமட்டுமன்றி பல முக்கிய விளைவுகளை ஏற்படுத்தியது. பிரதமர் டட்லி இந்த ஹர்த்தாலின் போது ஏற்பட்ட கொலைகள், படுகாயங்கள், சேதங்கள், இழப்புகள் என்பவற்றால் மனமுடைந்து போயிருந்தார். அதன் விளைவாக ஓகஸ்ட் 15ஆம் திகதி தனது பதவியை மக்கள் பாதுகாப்பு மற்றும் உணவுத்துறை அமைச்சராக இருந்த சேர் ஒலிவர் குனதிலக்கவிடம்  பதவியை கொடுத்து விட்டு ஓய்வானார்.

ஓகஸ்ட் 17இலிருந்து செப்டம்பர் முதலாம் திகதி வரை இந்த ஹர்த்தால் குறித்த வாத விவாதங்கள் உக்கிரம் பெற்றன. செப்டம்பர் முதலாம் திகதி அரசாங்கத்துக்கு எதிரான நம்பிக்கையில்லாப் பிரேரணையை கொண்டுவர எதிர்க்கட்சிகள் உடன்பட்டிருந்தன. இந்த நிலையில் ஆளுநராக கடமையாற்றிய ஹெலன் ரோஸ் ஐ (ஆளுநர் சோல்பரி வெளிநாடு சென்றிருந்ததால் தற்காலிகமாக ஆளுனர் பதவி வகித்தவர் ரோஸ்) சந்தித்து அடுத்த பிரதமராக ஜே.ஆரின் பேரை பரிந்துரைத்த போதும் சோல்பரி வரும்வரை காத்திருக்க நேரிட்டது. செப்டம்பர் 10அன்று சோல்பரி இலங்கைக்கு திரும்பி பிரதமர் டட்லியை பதவி விலக வேண்டாம் என்றும் சற்று ஓயவெடுக்கும்படியும் ஆலோசனை வழங்கினார். ஒக்டோபர் 12ஆம் திகதி டட்லி பிரதமர் பதவியிலிருந்து இராஜினாமா செய்தார். போக்குவரத்து அமைச்சராக இருந்த சேர் ஜோன் கொத்தலாவல பிரதமராக பதவியேற்றார்.

சேர் ஜோன் கொத்தலாவல உடனடியாகவே ஜே.ஆரின் வரவுசெலவு திட்டத்தை ரத்து செய்ததுடன் ஜே.ஆரை நிதி அமைச்சர் பதவியிலிருந்து அகற்றி விவசாயத் துறை அமைச்சை ஒப்படைத்தார்.

"புதிய பிரதமர் ஜோன் கொத்தலாவல - டட்லி சேனநாயக்க இராஜினாமா
புதிய அமைச்சரவை நாளை"
ஏரிக்கரைப் பத்திரிகை - தினமின
ஓகஸ்ட் 17ஆம் திகதி கொம்யூனிஸ்ட் கட்சி, லங்கா சமசமாசக் கட்சி ஆகியவற்றின் அச்சகங்களுக்கு சீல் வைக்கப்பட்டன.

ஓகஸ்ட் 31அன்று பாராளுமன்ற விவாதத்தின் போது கேட்கப்பட்ட கேள்விக்கு பதிலளித்த டட்லி சேனநாயக்க ஹர்த்தாலில் பொலிஸ் மற்றும் இராணுவத்தின் துப்பாக்கிச் சூட்டுக்கு பலியானோர் 8 பேர் என்றும் அவர்களின் பெயர்களையும் வெளியிட்டார்.

இடதுசாரிகள் இழந்த சந்தர்ப்பம்
ஒரு நாள் ஹர்த்தாலை வாபஸ் பெற்றதாக இடதுசாரிக் கட்சிகள் அறிவித்த போதும் தன்னெழுச்சியடைந்திருந்த மக்கள் அதனை அடுத்த நிலைக்கு கொண்டு செல்ல தயாராக இருந்தனர். மக்கள் போராடத் தயாராக இருந்தார்கள். போராட்ட ஓர்மம் சற்றும் குறையாது இருந்தார்கள். ஆனால் இடதுசாரிக் கட்சிகள் அந்த உணர்வுக்கு தலைமை கொடுக்க பின்வாங்கியது. இது ஒரு நாள் போராட்டம் என்றது. மக்கள் போராட்டத்தின் மூலம் அரசையே (அரசாங்கமல்ல) கவிழ்க்குமளவுக்கு சாதகமான சூழல் இடதுசாரிக் கட்சிகளுக்கு அன்று இருந்தது. புரட்சிகர கட்சிகளாக இயங்குவதற்குப் பதிலாக அவை அன்று சீர்திருத்தவாதக் கட்சிகளாக நடந்துகொண்டன என்கிற கடும் வரலாற்று விமர்சனத்துக்கு  ஆளாகின அவை. “யூ.என்.பி விரோத சக்திகளின் புரட்சி நடவடிக்கையின் உச்சக்கட்டமாக அந்த ஹர்த்தால் இருந்தது” என்பார் தோழர் சண்முகதாசன்.
இந்த ஹர்த்தாலோடு இடதுசாரிக்கட்சிகளின் தொழிலாளர் வர்க்க வரலாற்றுப் பாத்திரம் முடிந்து விட்டதென்று கூறுவார்கள். இடதுசாரிக் கட்சிகள் பிளவுற்றிருந்த நிலையில் ஓரணியில் இயங்க கிடைத்த அற்புதமான சந்தர்ப்பம் அது. 1952 வரை இலங்கையின் இரண்டாவது பெரும் அரசியல் சக்தியாக திகந்த இடதுசாரிக் கட்சிகள் 1956 ஆகும் போது மூன்றாம் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டது. ஒரு சில வருடங்களிலேயே பண்டாரநாயக்கவின் சிங்கள- பௌத்த தேசியவாத கொள்கைகளை ஆதரித்து போட்டித்தவிர்ப்பு ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டு ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியை ஆட்சியிலமர ஒத்துழைத்தது. அதையே; கட்சி தேய தேய தொடர்ந்தும் மேற்கொண்டு அழிந்து போயினர். இந்த ஹர்த்தால் தந்த பாடத்தின் விளைவாகத் தான் இடதுசாரி சிந்தனையையுடைய இளைஞர்கள் புரட்சிகர பாதையை நோக்கி தள்ளப்பட்டதும், அதன் நீட்சியாக ஜேவிபி தோற்றம் பெற்றதும் என்பதை கவனிக்க வேண்டும்.

நன்றி - தினக்குரல்


பண்டைய இலங்கையின் பாலியல் வழக்குகள் - என்.சரவணன்

பட்டறிவு

“இலங்கையில் பேயோட்டுதலும் குணப்படுத்துவதற்குமான கலை” (Exorcism And The Art Of Healing In Ceylon) என்கிற பெயரில் போல் விஸ் (PAUL WIRZ) என்கிற மானுடவியலாளர் எழுதிய ஒரு நூல் 1954 ஆம் ஆண்டு நெதர்லாந்தில் (ஒல்லாந்தில்)வெளியிடப்பட்டது.

“இலங்கை” பற்றிய ஆய்வு என்கிற போதும் குறிப்பாக சிங்கள சமூகத்தைப் பற்றியே இந்த ஆய்வு நூல் பல விபரங்களை வெளிப்படுத்துகிறது. சிங்கள பாரம்பரிய பேயாட்டு சடங்குகள் குறித்த ஆய்வுகளுக்கு அடிப்படை விபரங்களை தரும் நூலாக அது திகழ்கிறது. இந்திய உதாரணங்களையும் அவர் பல இடங்களில் கையாள்கிறார்.

பில்லி, சூனியம், வேண்டுதல்கள், செய்வினை, கொடிவினை, நோய் தீர்த்தல், சாமத்திய சடங்கு, முதலிரவு சடங்கு, சிறுதெய்வ வழிபாடுகள் என பல்வேறு சடங்குகளைப் பற்றிய குறிப்புகளையும் அவை சார்ந்த தனது பார்வையையும் பதிவு செய்திருக்கிறார் போல் விஸ் .


இதில் ஒரு அத்தியாயம் “சிங்கள சமூகத்தில் பாலியல் வாழ்க்கை” என்பது பற்றியது. அதில் ருதுவாதல், திருமணம், முதலிரவு, கருவுறல், பிறப்பு, குழந்த வளர்ப்பு, வசீகரப்படுத்தும் சடங்கு, நிர்வாணக் கலை, ரொடியோ சாதியினரின் மீது திணிக்கப்பட்ட “கச்சையணிவதன் தடை” என நீள்கிறது அதன் உள்ளடக்கம்.

ஒரு இடத்தில் “பத்வலங் கஹனவா” (බත්වළං ගහනවා "bat valan gahanava") என்கிற ஒரு பதம் பிரயோகிக்கப்படுகிறது. அதாவது அந்தக் காலத்திலேயே பெண்கள் “ஓரினச்சேர்க்கை”யில் (Lesbianism) ஈடுபடுவதைக் குறிக்க சிங்கள சமூகத்தில் புழக்கத்தில் இருந்த ஒரு பதம் பற்றிய குறிப்பு. அதை நேரடியாக மொழிபெயர்த்தால் “சோற்றுச்சட்டியை வழித்தல்” (அல்லது தேய்த்தல் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம்). இது எப்படி “பெண் ஓரினச் சேர்க்கை”க்கு குறியீடாக பொருள்கொள்ளப்பட்டது என்பது புரியவில்லை. அந்த நூலில் அதற்கான விளக்கமுமில்லை.

ஆணாதிக்க சமூகத்தால் சோறு சமைத்தல் உள்ளிட்ட சமையல், வீட்டுப்பணிகள்  போன்ற பொறுப்புகள் சுமத்தப்பட்டுள்ள பெண்களுக்கு சோறு சமைக்கும் பாத்திரங்களும் ஒரு வகையில் பெண்களின் குறியீடாகவே பார்க்கப்படுகிறது. 

ஆரம்பத்தில் அதிகமாக கரையோரப் பிரதேசங்களிலேயே இந்தப் பதம் புழக்கத்தில் இருந்திருக்கிற போதும் இப்போது அப்படியொரு சொல் பயன்படுத்தப்பட்டதற்கான தடமே இல்லை. சோற்றுச்சட்டியை வழிப்பது என்பது சாதாரண வழக்கம். சமூகத்தில் ஒருபாலுறவு குறித்த புரிதல் காரணமாக காலப்போக்கில் இந்த பதம் சாதாரண சமூகப் புழக்கத்திலிருந்து கூட இல்லாமல் போயிருக்கிறது. இது குறித்து பரவலாக சிங்கள ஆய்வாளர்கள் மத்தியில் பேசப்படுவதையும் காண முடிகிறது.

அந்த நூலில் இந்தப் பதத்தைப் பற்றி குறிப்பிடும் 250வது பக்கத்தில் இன்னொரு கதையையும் குறிப்பிடுகிறார் போல் விஸ் . ஒரு நடுத்தர வயதைச் சேர்ந்த ஆணொருவர் பசுவொன்றுடன் பாலுறவு கொண்டது ஊரில் பகிரங்கப் பட்டுப்போய்விடுகிறது. அவமானம் தாங்காமல் அந்த ஊரை விட்டு இன்னொரு ஊருக்குத் தப்பிச் சென்று விடுகிறார். பலராலும் அது ஓரளவு மறுக்கப்பட்டதன் பின்னர் ஐந்து வருடங்களுக்குப் பின் மீண்டும் ஊரை வந்தடைகிறார்.

சுய கைமைதூனம் என்று அழைக்கப்படும் சுய பாலுறவின்பம் அந்தக் காலத்திலேயே “அத்த கஹனவா” என்று அழைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

பாலியல் வசியம் செய்வதற்காக அன்றைய நாட்டுமருத்துவத்தில்  “வயச குறுகம” என்று பிரசித்தமாக அழைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதற்கான மருத்துவ பதார்த்தம் (“பெஹெத் படு”) செய்வதற்காக பயன்படுத்தப்பட்ட மூலிகைகள் பற்றிய விபரங்களையும் விளக்கியிருக்கிறார் போல் விஸ் .

ரொபர்ட் நொக்ஸ் எழுதிய “இலங்கைத் தீவின் வரலாற்றுத் தொடர்பு” (An Historical Relation of the Island of Ceylon by Robert Knox - 1681) நூலானது அன்றைய இலங்கையை அறிய பலராலும் பயன்படுத்தப்படும் முக்கிய நூல். அந்த நூலில் “வீட்டுக்கு வரும் விருந்தினர்களை உபசரிக்கவென தமது மனைவியரை அன்றைய இரவு பகிர்வது விருந்தோம்பலின் அங்கமாக சிங்களவர்கள் மத்தியில் இருந்ததைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அதை போல் விஸ்  தனது நூலில் எடுத்துக் காட்டியதுடன்.  ஆண்கள் தமது மனைவியரை ஒரு சொத்தாகக் கையாண்டு தமது சகோதர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ளும் வழக்கம் இருந்தையும் தெரிவிக்கிறார். (அந்த மரபைப் பற்றி தனியான ஒரு கட்டுரையில் பின்னர் பார்க்கலாம்.)

இரு நபர்களுக்கிடையிலான பாலுறவை அசாத்தியப்படுத்துவதற்காக மேற்கொள்ளப்படும் சூனியத்துக்கு “கலவ பந்திம” என்கிற சொல் இருந்திருக்கிறது. அந்த நூலில் அதனை  “கலவ பந்திம” என்கிற சொல்லால் அழைக்கிற போதும் இன்றைய சிங்கள ஆய்வுகளில் “கலவ பந்தனய” என்றே அழைக்கப்படுவதைக் கவனிக்க முடிகிறது. பாலுறுப்புகளில் ஏற்படும் நோய்கள், அல்லது பாலியல் சார் பீதியுணர்வு என்பவற்றை சரிசெய்வதற்கான உளவியல் சடங்காகவே “கலவ பந்தனய” என்கிற இந்தச் சடங்கைச் செய்ததாக இன்றைய ஆய்வாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.

பௌத்த விகாரைகளில் பிக்குமாரின் பாலியல் தேவைக்காக இளம் பிக்குமாரும், அங்கு பணிபுரிபவர்களும் துஸ்பிரயோகம் செய்யப்படும் போக்கைப் பற்றி குறிப்பிடும் போது “பௌத்த விகாரைகளில் இப்படி நிகழ்வதைப் பலரும் அறிவார்கள் என்றும் அந்தச் செயலை “பன்சல சூதுவ” ("temple diversions") என்று அழைக்கப்படுவதையும் விபரிக்கிறார்.

இந்த நூலில் காலத்தால் அழிக்கப்பட்ட பல பதங்களின் குறிப்புகளைக் காண முடிகிறது. குறிப்பாக இந்த அத்தியாயத்தில் பாலியல் சார்ந்த கலைச்சொற்கள் பற்றிய ஒரு பட்டியலே இருக்கிறது. 

இலங்கையில் சிங்கள சமூகத்தில் இருந்த ரொடியோ சாதிப் பெண்கள் மார்பை மறைப்பதில்லை. சிங்கள அரசாட்சி காலத்திலேயே ரொடியோ பெண்கள் மார்பை மறைக்க அனுமதி மறுக்கப்பட்டிருகிறது. அதே வேளை தேயிலை, இறப்பர் தோட்டங்களில் பணிபுரியும் மலையகப் பெண் தோட்டத் தொழிலாளர்களும் மேலே வேறெதுவும் அணிவதில்லை அவர்கள் தாம் அணிந்துள்ள சேலையினால் மார்பை மறைத்துக் கொள்வார்கள் என்று விளக்குகிறார்.

இந்த நூலை எழுதியவர் ஈ.எல்.பிரில்  (E. I. Brill) என்று சிங்கள கட்டுரைகளில் காணக்கிடைக்கிறது. ஆனால் பிரில் அந்த நூலை வெளியிட்டவர் மாத்திரம் தான். அந்த நூலின் அட்டையில் இருவரின் பெயரும் மேலும் கீழும் காணக்கிடைப்பதைப் பார்த்து பிரில் என்று நம்பியிருக்கக் கூடும்.

இந்த நூலை எழுதுவதற்கு அவர் கள ஆய்வுகள் செய்தது போல அவருக்கு முன் இவை சார்ந்து எழுதிய பல நூல்களையும் மேற்கோள் காட்டியிருக்கிறார். அதற்காக அவர் பயன்படுத்திய முக்கிய இரு நூல்களில்  ஒன்று 1928இல் ஆனந்த குமாரசுவாமியால் எழுதப்பட்ட “யக்சாஸ்” (Yakshas) என்கிற நூல். அந்த நூல் இரு தொகுதிகளாக வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது. அடுத்தது “இலங்கையில் பேயியலும் சூனியமும்” (On Demonology and Witchcraft in Ceylon – 1865) என்கிற நூல். அது முதலியார் தந்திரிஸ் டீ சில்வா குணரத்ன என்பவரால் எழுதப்பட்டது. இந்த ஆய்வுகளின் பின்னைய நீட்சியையும், மேலதிகமாக ஆராய்ந்து போல் விஸ்  தனது நூலை வெளியிட்டிருந்தார். பின் வந்த ஆய்வுகளுக்குக் களமமைத்த முக்கிய நூல் என்கிற சிறப்பை இந்த நூல் பெறுகிறது.

நன்றி - அரங்கம்


தொழிலாளர்களின் நலன்புரி விடயங்கள் பற்றி பேசுதல் அவசியம் - டி.வசந்தகுமார்


இன்று பெருந்தோட்டங்களைப்பொறுத்தவரை பிரட்டுக்களம், தேயிலை பறிக்கும் மலைகள், தொழிலாளர் குடியிருப்புக்கள் என எங்கு பார்த்தாலும் தொழிலாளர்களின் கூட்டு ஒப்பந்தம் பற்றிய கதையாகத்தான் இருக்கின்றது. ஊடகங்களும் ஓவ்வொரு நாளும் மக்களுக்கு புதிய தகவல்களை வழங்கி வருகின்றன. புதிய கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் குறைந்தது ஆயிரம் ரூபா அடிப்படை சம்பளம் இருக்க வேண்டுமென்பதே தொழிலாளர்களின் எதிர்பார்ப்பாகும். கூட்டு ஒப்பந்தம் கைச்சாத்திடப்படுவதற்கு முன் முக்கிய தொழிற்சங்கங்கள் ஒன்றிணைந்து பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபட்டு வருவதை பாராட்டத்தான் வேண்டும். இந்த ஒற்றுமை தொடர்ந்து இருப்பதோடு ஏனைய தொழிற்சங்கங்களினதும் கருத்துக்களை சேர்த்துக்கொண்டால் மிகவும் நன்றாக இருக்குமென பலர் கருத்து தெரிவிக்கின்றனர். ஒற்றுமையே வெற்றிக்கு பலம் என்பதை எல்லோரும் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும்.

தோட்டத்தொழிலாளர்களைப் பொறுத்தவரை மழை, வெயில் என்று பாராமல் வேலை செய்யும் இவர்கள் வாழ்வில் இன்னும் பெரிய மாற்றம் ஏற்படவில்லை. அவர்கள் தொடர்ந்து தொழிற்சங்கங்களை நம்பியிருக்கின்றனர். இன்று கிடைக்கும் நாட்சம்பளத்தில் குடும்பத்தில் எல்லோரும் சந்தோஷமாக வாழ்ந்து பிள்ளைகளின் கல்வியை கவனிக்க முடியாத நிலையில் கஷ்டப்படுகின்றனர். எனினும் கூட்டு ஒப்பந்தம் என்றால் அவர்களின் சம்பளம் மட்டும் தான் என்பதில்லை. அதைத்தாண்டி அவர்களின் நலன்புரி விடயங்கள் இருக்கின்றன.

தொழிலாளர்கள் நலன் சார்ந்து செய்து கொள்ளப்பட்டு வரும் ஒப்பந்தத்தில் பல வருடங்கள் ஆகியும் சில ஷரத்துக்கள் புதுப்பிக்கப்படவில்லை..அது குறித்து பார்த்தல் அவசியம். ஆகவே, இம்முறை நலன் சார்ந்த விடயங்கள் கட்டாயம் உள்ளடக்கப்படவேண்டும். அவை என்ன என்பதைக் கீழே பார்ப்போம்.

(1)தோட்டத்தொழிலாளர்களோ அல்லது அவர் குடும்பத்தில் யாராவது மரணமடைந்தால் தோட்டங்களில் பெட்டிப்பணம்(மரணாதாரப்பணம்) என்று சிறிய தொகை வழங்கப்பட்டு வருகிறது. இந்தத் தொகை இன்றைய நிலையில் வெற்றிலை பாக்குக்கூட வாங்க முடியாது.. ஆகவே வேலை செய்யும் தொழிலாளர்கள் யாரும் மரணமடைந்தால் குறைந்தது 25,000 ரூபா வழங்குவதோடு ஓய்வு பெற்ற தொழிலாளர்களோ மற்றும் குடும்பத்தில் யாராவது உறுப்பினர்களோ இறந்தால் குறைந்தது 15,000 ரூபா வழங்குவதற்கு நடவடிக்கை எடுக்கவேண்டும்.

(2) தோட்டத்தில் வேலைசெய்யும் போது குளவி கொட்டுதல் , மிருகங்கள் தாக்குதல் அல்லது வேறு ஏதும் விபத்துக்கள் ஏற்பட்டால் அவர்கள் குணமடைந்து வரும் வரை குறைந்தது ஒரு நாளைக்கு அரை நாள் சம்பளம் வழங்க வேண்டும்.

(3) அநேக தோட்டங்களில் வைத்தியசாலைகள் குறைவு. வேலை செய்யும் தொழிலாளர்களுக்கு நோய் ஏற்பட்டால் அவர்களின் மருந்துச் செலவுகள் அனைத்தையும் தோட்ட நிர்வாகம் பொறுப்பேற்க வேண்டும்.

(4) தோட்டங்களில் காடுகளை அழித்து தொழிலாளர்கள் வேலை செய்யும் நிலையை உருவாக்கவேண்டும்.

(5) தொழிலாளர்களுக்கு மாதத்தில் 25 நாட்கள் வேலை வழங்க வேண்டும். இல்லாவிடின் அதற்குரிய சம்பளத்தை வழங்கவேண்டும்.

(6) கவ்வாத்து வெட்டும் தொழிலாளர்களுக்கும் மருந்து தெளிக்கும் தொழிலாளர்களுக்கும் மட்டு மல்லாது கொழுந்து பறிக்கும் , இறப்பர் பால் வெட்டும் ,மலையில் வேலை பார்க்கும் கங்காணிமார்கள், சாக்கு சேர்க்கும் தொழிலாளிகளுக்கும் (Extra Rates) மேலதிக கொடுப்பனவுகள் அதிகரிக்கப்படல் வேண்டும். மேற்குறிப்பிட்ட விடயங்கள் யாவும் தொழிலாளர்கள் நலன் சார்ந்தவையாகும். இவற்றை எல்லாம் கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் உள்வாங்கப்பட தொழிற்சங்கங்கள் ஆவன செய்தல் வேண்டும்.

 தொழிலாளர்கள் இம்முறை கூட்டு ஒப்பந்தத்தை மிக ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து இருக்கின்றனர். இவற்றை எல்லாம் முதலாளிமார் சம்மேளனம் வழங்க முன்வரவில்லை என்றால் தொழிற்சங்கங்கள் எல்லாம் ஒன்றிணைந்து அரசியல் தொழிற்சங்க பேதங்களை மறந்து ஒரே மேசையில் அமர்ந்து நல்ல முடிவினை எடுக்க வேண்டும். தொழிலாளர்களின் பாதுகாவலர்கள் தொழிற்சங்கங்களே என்பதை எவரும் மறந்துவிடக்கூடாது. இம்முறை நியாயமான சம்பளம் கிடைக்காவிட்டால் தொழிலாளர்கள் தமது வருமானத்தை அதிகரித்துக்கொள்வதற்கு வெளியில் சென்று வேலை செய்வதை யாராலும் தடுக்க முடியாது. ஆகவே, இந்நிலைமையை ஏற்படுத்தாது நாட் சம்பளத்தை 1000 ரூபாவாக அதிகரிக்க நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.நவம்பர் மாதம் தீபாவளிப் பண்டிகை வருகிறது ஆகவே, இம்முறை புதிய சம்பளத்தைப் பெற்று தீபாவளி திருநாளை மிக விமர்சையாகக் கொண்டாட எல்லோரும் தயாராகி வருவதுடன், புதிய கூட்டு ஒப்பந்தத்தை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துள்ளனர்.

நன்றி - வீரகேசரி

ஜே.வி.பி : “தமிழீழப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வென்ன?” - என்.சரவணன்



1983 ஆம் ஆண்டு ஜே.ஆர் அரசின் அனுசரணையுடன் நிகழ்ந்த இனப்படுகொலையை மூடிமறைக்க ஜே.வி.பி பலிக்கடா ஆக்கப்பட்டதை அறிவோம். ஜே.வி.பியின் மீது அத்தகைய பழியைப் போடுவதற்கு உடனடி, நேரடி ஆதாரங்கள் எதுவும் அரசாங்கத்துக்கு இருக்கவில்லை என்பது உண்மை. ஆனால் ஜே.வி.பி மீது அந்தக் குற்றச்சாட்டுக்களை சுமத்துவதற்கு சாதகமான சித்தாந்தப் பின்னணியை ஜேவிபி கொண்டிருந்தது என்பது உண்மை.

இன்றைய ஜேவிபி தலைமையின் போக்கில் நிறைய மாற்றங்கள் தெரிகிற போதும் அம்மாற்றங்கள் அடிமட்டத் தொண்டர்கள் வரை கொண்டுசெல்லப்பட்டிருக்கிறதா என்கிற சந்தேகம் எலவே செய்யும். இது வரை ஜேவிபி இனப்பிரச்சினை தொடர்பில் தமது கடந்தகால நிலைப்பாடு பற்றிய சுயவிமர்சனம் பகிரங்கமாக வெளியிட்டதில்லை.

சண்முகதாசன் தலைமையிலான சீன கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் இருந்து விஜேவீர நீக்கப்பட்டதற்கான காரணங்களில் ஒன்று விஜேவீரவின் இனவாதப் போக்கு என்பதைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும். 1966 இல் டட்லி – செல்வநாயகம் ஒப்பந்தத்தை எதிர்த்து சிங்கள இனவாத அணியினர் பெரும் எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டபோது விஜேவீரவும் சகாக்களைக் கூட்டிக்கொண்டு அவ்வொப்பந்தத்துக்கு எதிராக ஊர்வலம் சென்றது குறித்து கட்சி விசாரணை நடத்தி அவரை வெளியேற்றியது.

ஜே.வி.பி 1971 கிளர்ச்சியைத் தொடங்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்துகொண்டிருந்த போது ஜேவிபியில் இணைந்தவர்களுக்கு இரகசியமாக நடத்தப்பட்ட பிரதான ஐந்து வகுப்புகளில் ஒன்று இந்திய விஸ்தரிப்பு வாதம் பற்றியது. அதில் மலையகத் தொழிலாளர்களை சக பாட்டாளி வர்க்கமாக இனங்கண்டு போராட்டத்தில் இணைத்துக்கொள்வதற்குப் பதிலாக சிங்களத் தொழிலாள வர்க்கத்திடமிருந்து பிரித்து  அவர்களை எதிரிகளாக சித்திரித்தது ஜேவிபி.

ரோகண விஜேவீரவும் லயனல் போபகேவும் வெலிக்கடை சிறையிலிருந்து நீதிமன்றத்துக்கு.கொண்டு செல்லும் வழியில்
விஜேவீரவின் திரிபு

காலத்துக்குக் காலம் இனப்பிரச்சினை குறித்த சர்ச்சையின் காரணமாக ஜேவிபியிலிருந்து பலர் அணியணியாக விலகியிருக்கிறார்கள். அதன் முன்னால் பொதுச் செயலாளர் லயனல் போபகே “தேசிய இனங்களின் சுயநிர்ணய உரிமை” ("ජාතීන්ගේ ස්‌වයං නිර්ණ අයිතිය") என்கிற நூலை கட்சியின் ஒப்புதலுடன் 80களின் ஆரம்பத்தில் கட்சியின் வெளியீடாக வெளியிட்டார். ஆனால் விஜேவீரவுக்கு அந்த நூலின் உள்ளடக்கத்தில் உடன்பாடு இருக்கவில்லை. அந்த விவாதம் லயனல் போபகே கட்சியை விட்டு வெளியேறும் அளவுக்கு கொண்டு சென்றது. அதே காலத்தில் வெளியேறிய, வெளியேற்றப்பட்ட பலரும் சுயநிர்ணய உரிமைக்கு ஆதரவானவர்களாக இருந்தனர். சுனிலா, கெலி சேனநாயக்க போன்றோரும் அதில் உள்ளடங்குவர்.

83 கட்சித் தடையைத் தொடர்ந்து ஜே.வி.பி தலைமறைவு அரசியலுக்குத் தள்ளப்பட்டது. அப்போது விஜேவீர “தமிழீழப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வென்ன?” என்கிற நூலை தலைமறைவு காலத்தில் எழுதினார். இந்த நூலை 1986இல் வெளியிட்டார்.

இந்த நூல் 1985 கட்சியின் மத்தியகுழு மார்ச் மாதம் இரகசியமாக கூடியபோது முன்வைக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. ஆனால் அது ஒரு பரிசீலனைக்குட்படுத்தப்பட்ட ஒரு ஆவணமாகவோ, அரசியல் குழுவின் ஒப்புதலைப் பெற்றோ வெளியிடப்படவில்லை.

315 பக்கங்களைக் கொண்ட சின்ன எழுத்தில் அதிகமான விபரங்களை உள்ளடக்கியது அந்த நூல். இந்த நூலில் மீது பல ஆண்டுகாலமாக முன்வைக்கப்படும் விமர்சனங்களுக்கு ஜேவிபி பதிலளித்தது கிடையாது.

நூலில் தேசிய இனங்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை மறுப்பதற்காகவே தொகுக்கப்பட்ட நூல் அது என்பதை இங்கு குறிப்பிட்டாக வேண்டும். அப்படிப்பட்ட நூலில் கார்ல் மார்க்ஸ், லெனின், ஸ்டாலின், ரோசா லக்சம்பேர்க் போன்றோரின் விளக்கங்களைக் பல இடங்களில் திரிபு படுத்துகிறார் விஜேவீர.

உதாரணத்திற்கு இனங்களின் சுய நிர்ணய உரிமைக்கான நியாயங்களை லெனின் வாதிப்பதை தவிர்த்து அதற்கடுத்தடுத்த பந்திகளில் சுநிர்ணய உரிமை கருத்தாக்கத்தில் உள்ள சிக்கலான பக்கங்களை விபரிக்கும் இடங்களை மாத்திரம் தொகுத்திருப்பார் விஜேவீர. மார்க்சிய திரிபு, திரிபுவாதம், திரிபுவாதிகள் போன்ற சொல்லாடல்கள் மாக்சிய இலக்கியத்தில் பரவலாகக் கையாளும் சொற்கள் அப்பேர்பட்ட மார்க்சிய ஆசான்களையே திரித்து விஜேவீர சிங்கள பாட்டாளி வர்க்கத்தை பிழையாக வழிகாட்டியிருப்பதை அதில் காணலாம். அப்படியான திரிபுகள் நூல் நெடுகிலும் காணலாம்.

இதில் உள்ள வேடிக்கை என்னவென்றால் தமிழ் மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமை பற்றிய பிரச்சினையை அந்த மக்களுக்கு இறுதிவரை சொல்லவில்லை ஜேவிபி. அதாவது இந்த நூல் சிங்களத்தில் மட்டும் தான் வெளியிடப்பட்டது. ஜே.வி.பிக்குள் இருந்த சிங்களத் தலைவர்களால் தீர்மானிக்கப்பட்ட அந்த நூல் அன்றைய தலைமறைவு காலத்தில் இக்கட்டான சூழலில் சிங்களத்தில் மாத்திரம் தான் வெளிக்கொணர முடிந்தது என்று கூறினாலும் அதன் பின்னர் கூட வெளியிடப்படவில்லை.


இனவாத நடத்தை

1987 -1989 காலப்பகுதியில் ஜேவிபியின் இரண்டாவது கிளர்ச்சி நிகழ்ந்த காலப்பகுதியில் இலங்கை இந்திய ஒப்பந்தத்துக்கும், 13வது திருத்தச் சட்டத்துக்கு எதிராகவும், மாகாண சபை முறைக்கு எதிராகவும் தீவிரமாக இயங்கியது ஜேவிபி. தமிழ் மக்களின் அரசியல் அபிலாசைகளுக்கு எதிராக மோசமான இனவாத நிலைப்பாடு எடுத்ததுடன் இலங்கையின் மோசமான இனவாத அமைப்புகளுடன் கைகோர்த்து அவற்றுக்கெல்லாம் தலைமை தாங்குமளவுக்கு சென்றது. தலைமறைவாக இயங்கிய ஜேவிபி அந்தக் காலப்பகுதியில் இப்படியான வெகுஜன வேலைகளுக்கென்று பல முன்னணி அமைப்புகளை அமைத்து இயங்கியது. மாகாண சபை முறைக்கு ஆதரவான பலர் ஜேவிபியால் கொல்லப்பட்டனர்.

இந்தக் காலப்பகுதியில் அடக்கப்பட்டு, கட்சி மோசமாக அழிவுக்குள்ளாகி மீண்டும் 1993இல் பகிரங்க அரசியலுக்கு வந்த வேளை வடக்கில் இனப்பிரச்சினை அடுத்த நிலைக்குச் சென்றிருந்தது. அப்போது இனப் பிரச்சினை “தேசியப் பிரச்சினையாக” உருவெடுத்திருந்த நிலையில் “சுயநிர்ணய உரிமை” பற்றிய விவாதம் கட்சிக்குள் மீண்டும் எழுந்தது. கட்சியின் கொள்கைவகுப்பை உருவாக்குவதற்கான அந்த விவாதத்தில் சுயநிர்ணய உரிமைக்கு ஆதரவாக கருத்து வெளியிட்ட பலர் மீது (குறிப்பாக ஹிரு குழுவினர் மீது) தனிப்பட்ட தாக்குதலை நிகழ்த்தி அவர்களைக் கட்சியில் இருந்து வெளியேறப்பண்ணியது. 

1995ஆம் ஆண்டு மூன்றாவது ஈழப்போர் ஆரம்பமாகி இனப்பிரச்சினை மேலும் தீவிரம் பெற்றிருந்த நிலையில் 1997 ஆம் ஆண்டு விஜேவீரவின் “தமிழீழப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வென்ன?” என்கிற நூலை மீண்டும் ஜேவிபி வெளியிட்டது. கொழும்பு போது நூலக கேட்போர் மண்டபத்தில் அது ஆரவாரமாக வெளியிடப்பட்ட போது அநதக் கூட்டத்தில் நானும் கலந்துகொண்டிருந்தேன். அப்போது எனக்கு எழுந்த கேள்வி என்னவென்றால்,

தலைமறைவு காலத்தில் அந்த நூல் கட்சிக்குள் உரிய விவாதத்தை நடத்த சாதகமான சூழல் இல்லாது இருந்திருக்கலாம். ஆனால் 11 வருடங்களுக்குப் பின்னர் இது கட்சியின் அரசியல் குழுவிலோ, மத்திய குழுவிலோ, அல்லது கட்சி உறுப்பினர்கள் மத்தியிலோ போதிய உரையாடல் இன்றி வெளியிடப்பட்டது முறையானதா? சரியானதா? ஜனநாயகமானதா? அப்படிப்பட்ட உரையாடலை மேற்கொள்ளாமல் அவசர அவசரமாக வெளியிடப்பட்டதன் அரசியல் என்ன? இனவாத அரசியல் நடத்தையைத் தவிர வேறென்னவாக இருந்திருக்க முடியும்.

86 இல் இது வெளியிடப்பட்டபோது இருந்த இனத்துவ அரசியல் சூழல் 1997 இல் வேறு வடிவத்தைப் பெற்றிருந்தது. குறைந்தபட்சம் புதிய நிலைமையைக் கருத்திற்கொண்டு போதிய மாற்றங்களை செய்யக் கூடத் துணியவில்லை ஜேவிபி. இன்னொரு வடிவத்தின் இதனைச் சொல்வதென்றால் இலங்கையின் இனப் பிரச்சினை குறித்த விஜேவீரவின் சுயநிர்ணய உரிமைக்கு எதிரான” இந்தப் பிரகடனம் தான் தமது இன்றைய அரசியல் நிலைப்பாடு என்பதையே அன்று அறிவித்தது. மாக்சியம் ஒரு விஞ்ஞானம் என்றால், மாற்றத்தைத் தவிர அனைத்தும் மாறும் என்று நம்புகிற ஒரு கட்சியால் இனப்பிரச்சினை குறித்த நிலைப்பாட்டில் மட்டும் பிழைகளும் திரிபுகளும் நிறைந்த ஒரு நூலை எப்படி எல்லாக்காலத்துக்குமான சர்வரோக நிவாரணியாக ஏற்றுக் கொள்ள முடிந்தது.

மாறமுடியாத வேத நூலா?

இனவாத அணிகளின் பலமான தலைவர்களில் ஒருவராக ஆன விமல் வீரவங்ச ஜேவிபியில் இருந்து விலகிய பின்னும் இனப்பிரச்சினை குறித்த நிலைப்பாட்டுக்கு அரசியல் வழிகாட்டும் புனித நூலாக வரிந்து கொண்டதும் இந்த நூலைத் தான். விஜேவீரவை கடவுளாகவும், அவரது நூலை புனித நூலாகவும் ஏற்றுக்கொண்ட மத நிறுவனமா ஜேவிபி என்கிற கேள்வியை எவரும் இதுவரை எழுப்பியிருப்பார்களோ தெரியாது.

1986 இல் வெளியிடப்பட்ட போது தான் தமிழ் மொழியில் வெளியிடப்படவில்லை. 1997 இல் இரண்டாவது பதிப்பும், 2002 இல் மூன்றாவது பதிப்பும்  வெளியிடப்பட்ட வேளையிலும் தமிழில் வெளியிடப்படவில்லை. ஒரு தொழிலாளர் கட்சி குறிப்பிட்ட இன மக்களின் தலையெழுத்தை எப்படி நிர்ணயித்திருக்கிறது என்பது பற்றி உரிய அந்த மக்களுக்கு கூறுவதைத் தவிர்த்ததன அரசியல் என்ன? சிங்கள மக்களுக்கு மாத்திரம் அந்த நிலைப்பாட்டை பல தடவைகள் விளக்கியதன் அரசியலும் என்ன. சரி இப்போது 2008 அதாவது அந்த நூல் வெளியாகி 32 வருடங்கள் கடந்தும் கூட தமிழில் வெளியிடாததன் உள்நோக்கம் என்ன? சிங்களத்தில் இன்றும் கிடைப்பதன் காரணம் என்ன?
சரி இன்று அந்த நிலைப்பாட்டை மாற்றியிருந்தால் அதைப் பகிரங்கமாக அதே சிங்கள மக்களுக்கு சொல்லாததன் அரசியல் தான் என்ன? ஜேவிபி தனது வெளியீடுகளில் 2 வீதத்தைக் கூட தமிழில்வெளியிட்டதில்லை என்பது வேறு கதை. இது இலங்கையின் ஏனைய முன்னணி இடதுசாரிக் கட்சிகளுக்கும் பொருந்தும். இலங்கையின் இடதுசாரி வரலாற்றில் எந்த இடதுசாரிக் கட்சியும் சிங்களத்திலும் தமிழிழும் சமமாக இயங்கியதில்லை. அதாவது சிங்கள மக்களுக்கு சொன்னவற்றை முழுமையாக தமிழ் மக்களுக்கு சொன்னதில்லை. அதன் வெளியீடுகளே சிறந்த சாட்சி. இன்னொரு வகையில் கூறுவதென்றால் இலங்கையில் தொழிலாளர் வர்க்க கட்சி என்று ஒன்று இருந்ததில்லை. இனவாரிக் கட்சிகளாகத் தான் அவை இருந்திருக்கின்றன.
ஜே.வி.பி இன்னமும் இனப்பிரச்சினையைப் பற்றி எப்படி விளங்கி வைத்திருக்கிறது, என்ன நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை விளங்கிக் கொள்ளவேண்டுமெனில் சமீபகாலத்தில் வெளியான “குழுவாதம் பற்றிய அரசியல் வாசிப்பு” (2011), “தேசியப் பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்கான பிரவேசம் – முன்மொழிவுகள்” (2013), என்கிற நூல்களை வாசித்தறியலாம். அவற்றில் ஜே.விபி அம்பலப்பட்டுப் போகின்றது என்று தான் கூறமுடியும். மேற்படி சிங்கள நூல்களில் சில தமிழில் கிடையாது என்பதையும் அறிக.

சம்பந்தப்பட்ட தமிழர்கள் அறியாத “தமிழீழப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வென்ன?” என்கிற அந்த நூல் 90 ளிலேயே ஜப்பான் மக்கள் அறிந்திருந்தார்கள். ஏனென்றால் அது ஜப்பான் மொழிக்கு மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்டு வெளியிடப்பட்டிருந்தது. ஜேவிபியின் சர்வதேச கிளைகளில் ஜப்பான் கிளை பலமான ஒன்றாக அப்போது இருந்தது. இந்த நூல் பற்றிய மாக்சிய திறனாய்வை சிங்களச் சூழலிலும் விரிவாக செய்தது கிடையாது. தமிழில் செய்வதற்கு இந்த நூல் தமிழ் மொழியில் கிடைத்ததும் கிடையாது. தமிழில் அது வெளிவரும் பட்சத்தில் விஜேவீரவின் திரிபு முழுமையாக அம்பலப்பட்டுப் போய்விடும் என்பது நிச்சயம். ஏன் இன்னமும் தமிழில் வெளியிடவில்லை என்று ஜேவிபியின் தலைமையிடம் கால் நூற்றாண்டாக கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன். இன்னமும் தமிழில் மொழிபெயர்க்க எவரும் இல்லை என்கிற பதிலை வாய்ப்பாடாகவே கூறி வருகிறார்கள்.

சுயவிமர்சனம் முன்நிபந்தனை

வடக்கு கிழக்கை நிரந்தரமாக பிரித்தது, சுனாமி பொதுக் கட்டமைப்புக்கு தடை விதிக்க வைத்தது, சமாதானப் பேச்சுவார்த்தையை குழப்பி எதிர்த்துக்கொண்டே இருந்தது. யுத்தத்தில் மகிந்த அரசுடன் கைகோர்த்தது என தமிழ் மக்களுக்கு எதிராக பல வகைகளிலும் தமது நிலைப்பாட்டை வெளிக்காட்டி வந்திருக்கிறது ஜேவிபி.

ஜேவிபியில் தற்போது ஏற்பட்டுள்ள மாற்றம் கடந்த சில வருடங்களுக்கு முன் ஏற்பட்ட பாரிய கட்சிப் பிளவின் பின் உருவானது. கட்சியில் இருந்து வெளியேறி முன்னிலை சோசலிசக் கட்சியை உருவாக்கிய தோழர்கள் குறைப்பாடுகளுடன் என்றாலும் ஒரு விரிவான சுயவிமர்சனத்தை வெளியிட்டார்கள். தமிழ் மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை அங்கீகரிப்பதாகவும், கடந்த காலங்களில் தமது நிலைப்பாடு தவறு என்பதையும் ஏற்றுக்கொண்டார்கள். பல்வேறு தளங்களிலும் தத்துவார்த்த விவாதங்களை முன்னெடுத்தார்கள். அவர்களின் அந்த விவாதத்தின் தாக்கம் ஜேவிபியை சற்று சுயசுத்தம் செய்யத் தள்ளியிருந்தது என்பதை மறுக்க முடியாது.

தமிழ் மக்கள் மத்தியில் வெகுஜன அரசியலை முன்னெடுப்பதற்கு முன்னர் ஜேவிபி வெளிப்படையாக தமது சுயவிமர்சனத்தை வெளிப்படுத்தியாக வேண்டும். சிங்களச் சூழலில் மாத்திரமல்ல வடக்கு கிழக்கிலும் மலையகத்திலும் தான். முக்கியமாக தமிழிலும் தான்.

நன்றி - தினக்குரல்



விஜேவீர எழுதிய "தமிழ் ஈழப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு" நூலின் சிங்கள வடிவத்தை முழுமையாக இங்கு வாசித்தறியலாம்

என்.எம்.பெரேரா சிறையிலிருந்து தப்பிய கதை - என்.சரவணன்

பட்டறிவு

“பிரித்தானிய ஏகாதிபத்தியவாதிகளின் யுத்தத்திற்கு இலங்கைவாசிகளின் பணத்திலிருந்து ஒரு சதத்தைக் கூட உதவியாக வழங்கக் கூடாது.”
இரண்டாம் உலக யுத்தத்துக்காக ஆதரவையும், நிதியையும், ஆளணியையும் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்கள் திரட்டிக்கொண்டிருந்தபோது கூறினார் என்.எம்.பெரேரா. இதனை அவர் அன்றைய பாராளுமன்றத்தில் முன்மொழிந்தபோது பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்கள் மட்டுமல்ல அன்றைய தினம் பிரதிநிதிகள் சபையில் இருந்த அனைவரும் ஆத்திரமுற்றார்கள். அந்தப் பேச்சை எதிர்த்து அவர்கள் கடும் கண்டனங்களை வெளியிட்டார்கள்.

யுத்தத்துக்கு எதிராக லங்கா சமசமாஜக் கட்சியின் நிலைப்பாட்டின் காரணமாக அன்றைய பிரித்தானிய அரசு லங்கா சம சமாஜக் கட்சியை சட்டவிரோதக் கட்சியாக பிரகடப்படுத்தி 17.06.1940 அன்று என்.எம்.பெரேரா, பிலிப் குணவர்த்தன, கலாநிதி கொல்வின் ஆர் டி சில்வா, எட்மன்ட் சமரக்கொடி ஆகியோரைக் கைது செய்தது. லெஸ்லி குணவர்தன வேறு வேடமணிந்து கட்சிப் பணிகளை முன்னெடுத்தார். கட்சியின் உத்தியோகபூர்வ பத்திரிகையான “சமசமாஜ” பத்திரிகையையும் இழுத்து மூடி சீல் வைத்து அரசு.

கைது செய்யப்பட்ட அத்தலைவர்கள் அனைவரும் கண்டி போகம்பர விசேட சிறைச்சாலைப் பகுதியில் தடுத்து வைக்கப்பட்டனர். கிட்டத்தட்ட இரண்டாண்டுகள் சிறை வாழ்க்கை தொடர்ந்த நிலையில் 1942 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 7 அன்று நள்ளிரவு என்.எம்.பெரேரா, கொல்வின், எட்மன்ட், ரொபர்ட் குணவர்தன ஆகியோர் உள்ளிட்ட சமசமாஜக் கட்சியைச் சேர்ந்த சிறைக்கைதிகள் தந்திரமாக அங்கிருந்து தப்பிச்சென்றனர்.

பின்னர் நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளில் ஒளிந்து மறைந்து வாழ்ந்த அவர்கள் பின்னர் வள்ளம் ஒன்றில் தனுஸ்கோடிக்கூடாக ராசா என்கிற ஒருவரின் உதவியுடன் இந்தியாவுக்குத் தப்பிச் சென்றனர். இந்தியாவில் அவர்கள் பல்வேறு பெயர்களில் வேறு அடையாளங்களுடன் இந்திய சுதந்திரப் போராட்டப் பணிகளில் தம்மை இணைத்துக் கொண்டனர். பேராசிரியர் விஸ்வநாத் என்கிற பெயரில் இந்திய டிஸ்கவுன்ட் வங்கியில் செயலாளராகவும் பணியாற்றினார் என்.எம்.பெரேரா. அதுபோல கொல்வின் ஆர்.டீ.சில்வா மலையகத்தின் முதல் தியாகியான கோவிந்தனின் பெயரில் இயங்கினார், அதே பெயரில் பல கட்டுரைகளையும் எழுதினார்..  15.07.1943 அன்று சந்தேகத்துக்கு இடமான 15 இடங்களை ஒரே நேரத்தில் இரகசிய பொலிசார் சுற்றி வளைத்ததில் சமசமாஜக் கட்சியைச் சேர்ந்த 21 பேர் கைது செய்யப்பட்டனர்.

இந்தியாவில் ஆதர் ரோட் என்கிற (இன்று மும்பாய் மத்திய சிறைச்சாலை) சிறைச்சாலையில் விசேட பாதுகாப்புடன் அவர்கள் அனைவரும் 17 நாட்கள் இருட்டறையில் வைக்கப்பட்டு பின்னர் பம்பாயில் உள்ள வேறு சிறைகளுக்கும் அனுப்பப்பட்டு பின்னர் 1943 டிசம்பரில் இலங்கைக்கு திருப்பி அனுப்பப்பட்டார்கள்.

சிறைச்சாலைப் பாதுகாப்பிலிருந்து தப்பிச்சென்ற குற்றச்சாட்டின் பேரில் என்.எம்.பெரேரா உள்ளிட்டோர் மீது வழக்கு தொடுக்கப்பட்டது. அந்த விசாரணை வழக்கு 28.12.1943 அன்று கண்டி பொலிஸ் நீதவான் டீ.விஜேரத்ன முன்னிலையில் விசாரணைக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. அரச வழக்கறிஞர் எஸ்.நடேசன் இலவசமாக என்.எம்.பெரேராவுக்காக வாதிட முன்வந்தார்.

President John F. Kennedy Meets with Members of the Parliament of Ceylon,  14 June 1961, White House, Washington, D.C
என்.எம்.பெரேரா தனக்கு எதிராக சுமத்தப்பட்ட குற்றச்சாட்டில் தான் நிரபராதி என்றும் இந்த வழக்கை தொடர்ந்தும் நடத்துவதை தான் நிராகரிப்பதாகவும் அதேவேளை குற்றவாளிக்கூண்டில் இருந்து விளக்கத்தை அளிக்க தனது சம்மதத்தையும் வெளியிட்டார். குற்றவாளிக் கூண்டில் இருந்தபடி என்.எம்.பெரேரா தன்னை சிறைவைக்கவோ, தனக்கு எதிராக வழக்கு தொடுக்கவோ, பிரித்தானிய அரசுக்கு எந்தவித அதிகாரமும் கிடையாது என்றும் இந்த குற்றவாளிக் கூண்டில் இருக்க வேண்டியது தான் அல்ல பிரித்தானிய ஆளுநர் தான் என்றும் வாதிட்டார்.

இந்த மறுப்பும் பிரகடனமும் ஒரு வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அறிவிப்பு.

அவர் அங்கு ஆற்றிய நீண்ட உரையின் ஒரு பகுதி இது தான்.
“இன்று நான் ஒரு குற்றவாளியாக இங்கே இருப்பதில் பெருமை கொள்கிறேன். ஆனால் நான் ஒரு குற்றவாளி அல்ல. நான் இந்த நாட்டின் ஆளுனரைக் குற்றவாளி என்கிறேன். இந்த விசாரணை எனக்கு எதிராக அல்ல இந்த அயோக்கிய முறைமையின் கருவியான ஆளுநருக்கு எதிராகவே மேற்கொள்ளப்படவேண்டும். ப்ரெஸ்கேர்டலின் வழக்கில் இருந்து பல அரசியல் வழக்குகளின் மூலம் எப்படி பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்தின் வண்டவாளங்கள் வெளிவருவதற்கு சாதகமானதாக அமைந்ததோ அது போல இந்த வழக்கும் இந்த மோசமான எதிரியின் உண்மை முகத்தைக் கிழித்தெறிய வழிவகுக்கட்டும்.”
பல்லாண்டுகளாக சுரண்டலுக்கும், அடக்குமுறைகளுக்கும் ஆளாகிவரும் லட்சக்கணக்கான இலங்கைத் தொழிலாளர்களும் விவசாயிகளும் இந்த சுரண்டலுக்கு எதிராக போராடிய வரலாற்று நிகழ்வுகளை என்.எம்.பெரேரா வரிசையாக அந்த வழக்கில் விளக்கினார்.

என்.எம்.பெரேரா
பழைய கருப்பு வெள்ளைப் படத்தை இக்கட்டுரைக்காக கலராக ஆக்கப்பட்டது
18.06.1940 ஆம் திகதியிலிருந்து எந்த வித குற்றச்சாட்டுமின்றி, விசாரணையுமின்றி சிறைச்சாலையில் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தோம். நாட்டின் பௌத்த தலைவர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்பவர்களின் (உள்நாட்டலுவல்கள் அமைச்சர் டீ.பீ.ஜயதிலக்க) கையெழுத்தின் மூலம் அனுமதி கொடுக்கப்பட்டு அன்றைய தினமே நாங்கள் கைதுக்கு உள்ளானது மிகவும் கசப்பான செயல்...

நானும் எனது கட்சித் தோழர்களும் சிறையனுப்புமளவுக்கு நாங்கள் செய்த குற்றம் தான் என்ன? ஆனால் நாங்கள் பல தவறுகளை செய்து தான் இருக்கிறோம். அதாவது ஏழைத் தொழிலாளர்களுக்கும், விவசாயிகளுக்கும், மாணவர்களுக்கும், நோயாளர்களுக்கும், பெண்களுக்காகவும் நாங்கள் குரல் கொடுத்ததது தான் எங்கள் தவறா? நாங்கள் எங்கள் தொழிற் சங்கத்தை சாத்தியமாக இயக்கியிருக்கிறோம்.  குறிப்பாக மலையகப் பகுதிகளில் “அகில இலங்கை தோட்டத் தொழிலாளர் சங்கத்தை” இயக்கியிருக்கிறோம். அதன் போது தொழிலாளர்களின் நிலைமையையும், வர்க்க உணர்வையும் நிமிர்த்தியிருக்கிறோம். அதே வேளை சகல முதலாளிமாரின் குரூர சுரண்டலை இயன்றளவு கட்டுப்படுத்தியிருக்கிறோம்.

இவை எல்லாவற்றையும் விட மாபெரும் தவறொன்றை இழைத்திருக்கிறோம். எகாதிபத்திவாதிகளும் அவர்களின் கருப்பு அடிவருடிகளும் அதற்காக எங்களுக்கு மன்னிப்பு வழங்கப் போவதில்லை. பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்திடமிருந்து விடுவித்துக்கொண்டு இந்த நாட்டின் சுதந்திரத்தை அடையும் வழியைக் காட்டியிருக்கிறோம். பூரண விடுதலைக்காக இந்த நாட்டு மக்களை தயார்படுத்தத் தொடங்கியிருக்கிறோம். இப்படி தயார்படுத்தியதன் விளைவு தான் இந்த வழக்கு எனக் கருதலாம். இந்த அனைத்து குற்றங்களுக்கும் தான் நான் ஒரு குற்றவாளி என்பதை இங்கு கூறிக்கொள்ள விரும்புகிறேன்.

நான் சிறையிலிருந்து தப்பியது பற்றியது தான் இந்த வழக்கு. சிறையிலிருந்து தப்பியதை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். அதேவேளை நான் சிறைவைக்கப்பட்டது சட்டரீதியானது என்று ஏற்றுக் கொள்ளமாட்டேன்.  எந்தளவு அதிகாரம் படைத்த ஒருவராக இருந்தாலும் வெற்று ஆணை சட்டபூர்வமானதென நான் ஏற்றுக்கொள்ளப்போவதில்லை... அரசாங்க சபையில் எங்களை விடுவிக்கும்படி தெளிவான மொழியில் பல தடவைகள் யோசனைகள் முன்மொழியப்பட்டிருக்கிறது. ஜனநாயக அரசாங்க சபையின் முன்மொழிவுகள் தன்னிச்சையாக உதைத்தெறியப்பட்டிருக்கிறது.

நான் கொண்டிருக்கிற கொள்கைக்காகவும் எனது செயற்பாடுகளுக்காகவும் தான் ருவன்வெல்ல தொகுதி மக்கள் என்னைத் தெரிவு செய்திருக்கிறார்கள். தேசத்தின் சுதந்திரத்துக்காகவும், சமவுடமைச் சமூகத்தை உருவாக்கப் போராடுவதை நிறுத்தினால் நான் அவர்களால் வெறுக்கப்படுவேன். எனவே தனியொருவரின் (ஆளுநரின்) ஆணைக்கு நான் கட்டுப்படப் போவதில்லை. அப்படிப்பட்ட அந்த அராஜகன் பல்லாண்டுகளாக இந்த நாட்டு மக்களின் இரத்தத்தை உறிஞ்சிக் குடித்து வளர்த்து பலமடைந்த முறைமையின் பிரதிநிதியே தவிர மக்களின் பிரதிநிதி கிடையாது.

நாங்கள் இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தில் கலந்துகொள்வது என்கிற திட்டத்துடன் தான் சிறையில் இருந்து தப்பிச் சென்றோம் அந்த மகா தேசத்துக்கு எங்களால் முடிந்த சிறு பங்கையாவது ஆற்றுவதில் பெருமை கொள்கிறோம். இந்தியாவின் விடுதலையின்றி இலங்கைக்கு விடுதலை சாத்தியமில்லை. எங்கள் இரு போராட்டங்களும் ஒரே இலக்குக்கான போராட்டம்.

...இந்தியாவில் நடக்கும் அட்டூழியங்களை ஹிட்லர் அறிய நேரிட்டால் தனது பாசிஸ்ட் நடவடிக்கைகள் அத்தனை கொடூரமில்லை என்று கூறக்கூடும். இந்திய மக்கள் செய்த ஒரே குற்றம் தமது தாய்நாட்டுக்காக சுதத்திரத்தைக் கோரியது தான். ஆனால் பிரித்தானியவோ தாம் சுதந்திரத்துக்காவும், ஜனநாயகத்துக்காகவும் யுத்தம் செய்வதாக கூறிக்கொள்கிறது. வேடிக்கை அல்லவா?
என்.எம்.பெரேராவின் இந்த உரை தமிழில் விரிவாக வெளிவந்ததாகத் தெரியவில்லை. அது போன்று பிலிப் குணவர்த்தனவும் நீதிமன்றில் ஒரு உரையை நிகழ்த்தியிருந்தார். அந்த நீதிமன்ற உரை ஆங்கிலேயர்களைக் கலங்கடித்த உரை. ஆனால் இறுதித் தீர்ப்பாக மீண்டும் என்.எம்.பெரேராவுக்கும் பிலிப் குணவர்த்தனவுக்கும் 6 மாத கடூழிய சிறைத்தண்டனையுடன் 100 ரூபா அபராதமும் விதிக்கப்பட்டு கண்டி-போகம்பரை, கொழும்பு –வெலிக்கடை, பதுளை சிறைச்சாலை என்பவற்றில் சிறைவாழ்க்கையை அனுபவித்தார்கள்.

அவர்கள் சிறையில் இருக்கும் போது, ஜே.ஆர், சேர் ஜோன் கொத்தலாவல, டட்லி சேனநாயக்க, ஜோர்ஜ் ஈ டீ சில்வா, டீ.எம்.ராஜபக்ஷ (மகிந்த ராஜபக்சவின் தகப்பனார்) உள்ளிட்ட பல அரசாங்க சபை பிரதிநிதிகள், அமைச்சர்கள் அடிக்கடி பார்வையிடச் சென்றிருக்கிறார்கள்.

சிறையிலிருந்து வெளியே வந்த போது என்.எம்.பெரேரா
சிறையில் இருக்கும் போது அவர் “சுதந்திரக் கல்வியின் வடிவம்” என்கிற நூலை எழுதினார். அது மட்டுமன்றி லண்டனில் இருக்கும் போது 1933இல்  D.S.C பட்டப்படிப்பிற்காக அவர் சமர்ப்பித்த “பாராளுமன்ற ஜனநாயகம் : ஆங்கிலேய முறைமை பற்றிய ஒப்பீட்டு ஆய்வு” (Parliamentary Democracy: A Comparative Study of the English System) என்கிற ஆய்வுக்காக அவருக்கு உயர் பட்டம் அறிவிக்கப்பட்டது. அப்போது அவர் சிறையில் இருந்தார்.

30.05.1945 அன்று சகல அரசியல் கைதிகளையும் நிபந்தனையின்றி விடுதலை செய்ய வேண்டும் என்கிற யோசனை முன்வைக்கப்பட்டு அரசாங்க சபையில் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. அதற்கு ஆதரவாக 28உம், எதிராக 2 வாக்குகளும் மட்டுமே அளிக்கப்பட்டன. பெரும்பான்மை வாக்குகளால் அது நிறைவேற்றப்பட்டது. அங்கு உரையாற்றப்பட்டவை இன்றைய அரசியல் கைதிகள் விடுதலை விடயத்திற்கு சிறந்த உதாரணமாக இருக்க முடியும்.

இந்தத் தீர்மானத்தால் குழப்பமடைந்த ஆளுநர் நிபந்தனைகளுடன் அவர்களை ஒரு மாதத்தின் பின்னர் விடுவிக்கலாம் என்றார். நிபந்தனையின்றி விடுவிக்காவிட்டால் தாம் உண்ணாவிரதம் இருப்போம் என்று என்.எம்.பெரேரா உள்ளிட்ட அரசியல் கைதிகள் ஏகமானதாக தெரிவித்துடன் ஜூன் 18 அன்று உண்ணாவிரதத்தையும் தொடங்கினார்கள். அவர்களின் விடுதலைக்காக சிறைக்கு வெளியிலும் அழுத்தங்கள் பிரயோகிக்கப்பட்டன. இடதுசாரிக் கட்சிகள், தொழிற்சங்கங்கள் வெகுஜன அமைப்புகள் இணைந்து யூன் 18-25 வரை ஒரு வாரம் அரசியல் சிறைகைதிகளுக்கான வாரமென பிரகடனப்படுத்தி பல்வேறு பிரச்சார, மற்றும் எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டார்கள்.  இறுதியில் ஜூன் 20 அன்று ஆளுநர் ஹென்றி மொன்க் மேசன் மூர் (Henry Monck-Mason Moore – இலங்கையின் இறுதி பிரிட்டிஷ் ஆளுநர்) அடிபணிந்தார். நிபந்தனையின்றி அனைவரையும் விடுவிக்க சம்மதம் தெரிவித்தார். யூன் 25 அன்று அந்த மக்கள் தலைவர்கள் பதுளை சிறைச்சாலையிலிருந்து வெளியேறினார்கள்.

நன்றி - அரங்கம்



 

இணைந்திருங்கள்


Support : Copyright © 2013. நமது மலையகம் - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates