Headlines News :

காணொளி

சுவடி

மலையக தொழிற்சங்க வரலாற்றில் என்றும் போற்றப்படுபவர் அப்துல் அஸீஸ்


 அஸீஸ் எப்போதும் பிறர் நலம் கருதுபவர். தனது ஆழ்ந்த அறிவும், சிந்தனை சக்தியும் கொண்டவர். எப்போதும் கறைபடாத கையாக வாழ்ந்தவர்.

இந்திய வம்சாவளி என்ற மேலான உணர்வைக் கொண்டவர். தொழிலாளர் துயர் துடைக்க பணம் பெறாத மிகப் பெரிய வழக்கறிஞர். 50 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக தொழிலாளர்களுக்காகவும் இந்திய வம்சாவளியினர்களுக்காகவும் தனது அயராத போராட்டத்தை முன்னெடுத்துச் சென்றவர்.

தலைவர்களுக்கெல்லாம் முன்மாதிரியானவர். போராட்டத்தை எப்போதும் முன்னின்று நடத்தி வெற்றி பெற வேண்டுமென்ற எண்ணம் கொண்டவர்.

அரசியல் தொழிற் சங்கத்துறையில் கலங்கரை விளக்காக இருந்து சமுதாயத் தொண்டில் தன்னை எப்போதும் ஈடுபடுத்தி வந்தவர். பெருந்தோட்டத் துறையில் பலாங்கொடை பெட்டியாகெல தோட்டம், மஸ்கெலியா பனியன் தோட்டப் போராட்டங்களும் அக்கரப்பத்தனை டயகம போராட்டமும் அவரை என்றுமே நினைவு கூரும். 1750 பஞ்சப்படி போராட்டம் 1966ம் ஆண்டு இலங்கை நாட்டையே கதிகலங்க வைத்தது. ஒன்றரை மாதங்கள் இலட்சக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் வேலையின்றிப் போராடினர். இது போன்ற சம்பவங்களின் கதாநாயகன் அஸீஸைத் தவிர வேறு யாராகவும் இருக்க முடியாது. மிகப்பெரிய செல்வந்தர். ஆனால் ஏழைத் தொழிலாளிகளின் தோழனாக நாட்டில் பயணித்த இவர் பெருமைக்குரியவர்.

1951-1952ம் ஆண்டுகளில மஸ்கெலியாத் தொகுதி பாராளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்த போது அஸீஸ் நாடாளுமன்றத்தில் ஆற்றிய உரைகளிலிருந்து சிலவற்றை அவதானிப்போம்.

எகிப்திய நாட்டில் பிரித்தானிய சாம்ராச்சியம், அந்த நாட்டு மக்களை கொன்று குவிக்கிறது. பிரித்தானிய இராணுவத்தினர் பயங்கரமாக மக்களை அழித்து வருகின்றனர். அவர்களது நாட்டிலுள்ள சுயஸ் கால்வாயை தனது ஆதிக்கத்தில் வைத்துக் கொள்வதற்காகவும் கப்பல் வாணிபத்தை நிலைநாட்டி சுரண்டலை வெற்றிகரமாக நடத்துவதற்கும் பிரித்தானிய சாம்ராச்சியம் எகிப்தில் குடிகொண்டுள்ளது.

சுயஸ் கால்வாயில் வெளிநாட்டவர் ஆதிக்கம் செலுத்தி அந்த நாட்டை அடிமையாக்குவதில் எம்மைப் போன்ற சிறிய நாட்டினரும் பாதிக்கப்படுவோம்.

ஆச்சரியமான சம்பவங்கள் நடைபெறுவதை நமது வெளிவிவகார அமைச்சு பார்த்துக் கொண்டு இருப்பதையிட்டு நான் கவலை அடைகிறேன். இந்தப் பிரச்சினை சர்வதேச முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகும். அதிசயிக்கும் முறையில் நடந்த பாரதூரமான சம்பவங்களுக்கான நடவடிக்கையை நாங்கள் எடுத்தாக வேண்டும். இதனால் என்னென்ன பாதிப்புகள் நமக்கு ஏற்படும் என்பதையும் ஆராய வேண்டும். துருக்கியர்கள் சுல்தான் ஆட்சியில் இதனைக் கட்டுப்படுத்தி வைத்திருந்தனர். 1932ம் ஆண்டு சுல்தான் அரசுக்கு எதிராக புரட்சி ஏற்பட்டது. எகிப்து சுந்திர நாடானது. துருக்கிய இராச்சியத்திலிருந்தும், சுல்தான் பிடியிலிருந்தும் விடுபட்டது. புரட்சியாளர்கள் கை ஓங்கியது. அதனைக் கண்டிப்பதோடு உடினடியாக பிரித்தானியர் அங்கிருந்து வெளியேற வேண்டும். அத்தோடு அங்கு நடக்கும் மனித கொலையையும் நிறுத்த வேண்டும்.

இவ்வாறு தனது தீர்மானத்தை முன் மொழிந்து பாராளுமன்றத்தில் பேசினார். இலங்கை அரசு சரியான தூதுக்குழு ஒன்றை அனுப்பி பிரித்தானிய அரசாங்கத்திடம் கண்டனத்தைத் தெரிவிக்க வேண்டும் எனவும் கோரினார்.

உலகப் பிரசித்திபெற்ற சுயஸ் கால்வாயை அந்த நாட்டு ஜனாதிபதி கேர்ணல் அப்துல் நஸார் தேசியமயமாக்கி எகிப்து நாட்டின் அரசுடமையாக 1956ம் ஆண்டு ஆக்கினார். அதனால் காலனித்துவ பிடியிலிருந்து எகிப்திய சுயஸ் கால்வாய் தேசியமயமான வரலாற்றுச் சம்பவத்திற்கு கால்கோல் விழாவை ஆரம்பித்து வைத்தவர் அஸீஸ்.

அப்துல் அஸீஸ் 1939ம் ஆண்டு இலங்கை இந்திய காங்கிரஸின் முதலாவது இணைச் செயலாளராக தெரிவு செய்யப்பட்டார். அதனைத் தொடர்ந்து 1940ம் ஆண்டு இலங்கை இந்திய காங்கிரஸின் தலைவரானார். இவர் ஆங்கில மொழியில் தலைசிறந்த அறிவாளியுமாவார்.

50 ஆண்டுகள் தொழிற்சங்க அரசியற் துறையில் அளவற்ற சேவைகளை இந்திய வம்சாவளித் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு செய்து வந்ததோடு, தொழிலாளர்களின் தோழராகவும் சேவை செய்த பெருமைக்குரியவர்.

தொழிலாளர்களின் பிரச்சினைக்கு முகம் கொடுத்து வந்ததால் அவரை அரசியற் கட்சித் தலைவர்களும் மிகவும் கௌரவமாக மதித்தனர். தொழிலாளர்களின் அன்றாடப் பிரச்சினைகளை ஆராய்ந்து அறிந்து கொண்டதோடு, பேச்சுவார்த்தையில் கலந்து கொள்கின்ற போது புள்ளி விபரங்களை முன்வைத்து பேச்சுவார்த்தையை பெருகூட்டியதோடு அப்பேச்சுவார்த்தையில் வெற்றி வீரனாகத் திகழ்ந்தார்.

மலையக தொழிற்சங்க அரசியலில் ஒரு முடிசூடா மன்னனாகவே அவர் மறையும் காலம் வரை பிரகாசித்தார். அதே நேரத்தில் சர்வதேச தொழிற்சங்கங்களின் மாநாடுகளில் அவரின் குரல் மகுடஞ் சூட்டியே வந்துள்ளது.

பி. எம். லிங்கம்

நன்றி - தினகரன்

“விருதுகளால் என் எழுத்தாயுதத்தை முறிக்க முடியாது!” என்.சரவணன்

என்.சரவணன். கடந்த 25 வருடங்களுக்கும் மேலாக பத்திரிகையாளராக ஓயாது எழுதிவருபவர். அதிகமாக பேரினவாதத்தை நுட்பமாக அம்பலப்படுத்துவது அவரது எழுத்துக்கள். புலம்பெயர்ந்து நோர்வேயில் வசித்து வரும் அவருக்கு கடந்த மாதம் 1915: கண்டி கலவரம்” நூலுக்கான சாகித்திய விருது கிடைத்தது. அவ்விருது சார்ந்த நேர்காணல் இது.

இந்த நூலுக்கு அரசு விருது கொடுத்திருப்பதால் நூலின் நடு நிலைமை பற்றி சந்தேகிக்கப்படுகிறதே?
இந்த நூலை வாசிக்காதவர்கள் அப்படி சந்தேகம்கொள்ள முடியும். 

சாகித்திய விருது இந்த  நூலை திரும்பிப் பார்த்தவர்களை சந்தேகிக்கச் செய்திருக்கிறது. சந்தேகித்தவர்களைத் திரும்பிப் பார்க்கவும் செய்திருக்கிறது. இந்த நூலின் நம்பகத்தன்மை பற்றிய சந்தேகமுள்ளவர்கள் முழுமையாக வாசித்துவிட்டு கருத்து கூறுவதே நேர்மையானதாக இருக்கும். நெருங்கிய நண்பர்கள் சிலர் நான் அரச விருதொன்றை எற்றுகொண்டாமை குறித்து தமது அதிருப்தியை தெரிவிக்கத் தவறவில்லை. அவர்கள் எனது எழுத்தில் கொண்டிருக்கும் எதிர்ப்பார்ப்பினாலும், என் மீது கொண்டிருக்கின்ற நம்பிக்கையினாலும் உரிமையுடன் தமது ஆதங்கத்தை வெளிப்படுத்தினார்கள்.

25 வருடத்துக்கும் மேலான எனது எழுத்துப் பயணத்தில் ஒரு போதும் விருதுகளை இலக்காக வைத்து எழுதியதில்லை. எதிர்பார்த்ததுமில்லை.
அப்படியென்றால் ஏன் தேவைப்பட்டது?
ஆதிக்க சித்தாந்தங்களால் கட்டுண்ட சமூக அமைப்பில் என் போன்றவர்களுக்கு மரியாதையும், கௌரவமும், மதிப்பும் கிடைக்கும் என்று நான் நம்பவில்லை. குறைந்தபட்சம் அவர்களுக்காகவும் எழுதப்படும் என் எழுத்துக்கான மரியாதை எங்கு கிடைக்கிறதோ அதை ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது. இது இந்த எழுத்துக்களை மக்கள் முன் கொண்டு செல்வதற்கான ஒரு காவியாகவும் இருக்கிறது.

மக்களிடம் கொண்டு செல்ல முடியாத எந்த படைப்புக்கும் எத்தனை விலை கொடுத்தான் தான் என்ன பயன். இந்த விருது கொடுத்திருக்கிற அங்கீகாரம் நூலையும், எனது எழுத்துக்களையும் வாசகர்களிடம் மேலும் பரவலாகக் கொண்டு செல்வதற்கான வழிகளைத் திறந்திருக்கிறது. இந்த நூலை விற்பனை செய்வதற்கு சில கடைகளில் தயங்கிய செய்தியையும் அறிந்திருக்கிறேன். இப்போது முழு அங்கீகாரத்துடன் வாசகர்களிடம் கொண்டு சேர்க்க முடியும்.
விருதைக் கொண்டாடுகிறீர்களா?
நான் சார்ந்த ஒடுக்குமுறைக்கு ஆட்பட்ட குறிப்பட்ட சமூகத்தில் முதல் தடவையாக பெற்ற விருது. பின்தங்கிய சமூகத்தவர்கள் பலர் கல்வி கற்ற எனது பாடசாலையில் இவ்விருது பெற்ற முதலாவது மாணவன். இதனை அவர்கள் கொண்டாடுகிறார்கள். என்னை ஒரு முன்மாதிரியாக அந்தச் சமூகத்துக்குக் காட்டுகிறார்கள். இந்த விருது அதற்காகவும் தேவைப்பட்டது.

பணத்துக்காக நான் எழுதியதில்லை. புலம்பெயர்ந்ததன் பின்னர் சம்பளம் பெற்று நான் எதையும் எழுதியதில்லை. இந்த நூலின் மூலம், அல்லது செய்யப்பட்ட ஆய்வின் மூலம் நான் பொருள் ரீதியில் எதையும் சம்பாதிக்கவில்லை. இழந்திருக்கிறேன். ஆனால் சோர்ந்ததில்லை. சமூக மாற்றத்துக்கான எனது இலட்சிய பயணத்துக்கு என்னிடம் இன்று எஞ்சியிருப்பது இந்த எழுத்தாயுதம் தான். இன்று செய்யப்படாமல் இருக்கின்ற; கட்டாயம் செய்யப்பட்டே ஆக வேண்டிய வேலையொன்றைத் தெரிவு செய்து எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். அதற்கு நான் கொடுத்த, கொடுத்து வருகின்ற விலையும் அதிகம். எனவே இந்த விருதுகள் எனது இலட்சியப் பயணத்துக்கு இடையூறு செய்ய விடமாட்டேன்.
நூலின் உள்ளடக்கத்தைப் பற்றி...?
1915 கலவரத்தைப் பற்றிய பல புனைவுகள் சிங்களச் சூழலில் பரப்பப்பட்டிருப்பதை நான் நெடுங்காலமாக அவதானித்து வந்திருக்கிறேன். அது முஸ்லிம்களுக்கு எதிரான வெறுப்புணர்ச்சிக்கு அதிகம் பயன்படுத்தப்பட்டிருகின்றன. முஸ்லிம்களே அக் கலவரத்தின் காரணகர்த்தாக்கள் என்கிற புனைவை உடைப்பது இந்நூலின் முக்கிய நோக்கமாக இருந்தது. அக்கலவரத்துக்கு முன்னரான நூற்றாண்டு முழுவதும் சிங்கள பௌத்த பேரினவாதம் சிங்கள பௌத்தர்கள் அல்லாதவர்களுக்கு எதிரான உணர்வை எப்படி கட்டியெழுப்பி வந்திருக்கிறது என்பதை முதல் 18 அத்தியாயங்களில் விளக்குகிறேன். அதன் பின்னர் தான் கலவரத்துக்குள்ளும், அதன் பின்னரான இராணுவச் சட்ட அடக்குமுறைகளும், அதன் மீதான விசாரணைகளைப் பற்றியும் மொத்தம் 60 அத்தியாயங்களில் விளக்கியிருக்கிறேன்.
அரசு தரும் நேர்மையான விருது என்கிறீர்களா?
இது அரசாங்கம் தரும் விருதல்ல. உலகில் உள்ள ஏனைய அரசுகளைப் போலவே இங்கும் இலக்கியங்களை கௌரவித்து ஊக்குவிப்பதற்காக வைத்திருக்கும் வழிமுறை இந்த சாகித்திய விருது. அதில் அரசியல் உள் நோக்கம் இருக்கிறது என்கிற கொஞ்ச சந்தேகம் இருந்தாலும் நான் இதனை பெற்றிருக்க மாட்டேன். கூடவே எனக்கான விருதை அரசியல் தலைவர்களால் பெறாமல் நான் மதிக்கும் இலக்கிய அறிஞர்களான பேராசிரியர் சுனில் ஆரியரத்ன மட்டும் தெளிவத்தை ஜோசப் ஆகியோரின் கைகளால் பெற்றதில் ஆறுதலும் மகிழ்ச்சியும்.

விருதுக்குரியவை எப்படி தெரிவாகின்றன என்கிற விபரங்களை நான் கேட்டு அறிந்துகொண்டேன். அந்தத் தெரிவு முறை மிகவும் நீதியான பொறிமுறையில் நிகழ்ந்திருப்பதை அறியக் கூடியதாக இருந்தது.

இல்லையென்றால் அரச எதிர்ப்பு இலக்கியவாதியாக அறியப்பட்ட மு.பொன்னம்பலம் அவர்களுக்கு வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருது கிடைத்திருக்காது. அது போல சிங்கள பௌத்த பேரினவாதத்தின் புனைவுகளை உலகம் முழுவதும் அம்பலப்படுத்திக்கொண்டிருக்கும் சிங்களப் பேராசிரியர் கனநாத் ஒபேசேகரவுக்கு வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருது கிடைத்திருக்காது. கடந்தகால அரசாங்கத்தால் உயிர் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகி நாட்டை விட்டு தப்பியோடி ஜெர்மனில் வாழ்ந்து வருபவர்கள் பத்திரிகையாளர்களான தேவிகா வடிகமங்காவ,  சனத் பாலசூரிய தம்பதிகள். தேவிகா வடிகமங்காவவுக்கு இம்முறை சாகித்திய விருது கிடைத்தது. இவர்கள் எவரும் விருதுகளால் விலை கொடுத்து வாங்க முடியாதவர்கள். சரணடையச் செய்ய முடியாதவர்கள். இவர்களின் இலக்கியங்களையும், படைப்புகளையும் மேலும் கொண்டு சேர்க்க இவ்விருது உதவும்.
ஒரு வேளை மகிந்த அரசு ஆட்சியில் இது கிடைத்திருந்தால் எடுத்திருப்பீர்களா?
நிச்சயம் இல்லை. நேரடியாக இனப்படுகொலையில் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு ஆட்சியில் அதைப் பெற்றிருக்கவே மாட்டேன். அதேவேளை நாம் விரும்புகிற; நமக்கான ஒரு பொதுவுடைமை மக்களாட்சி அரசு வரும்வரை சகல அரச சேவைகளையும் புறக்கணிக்கலாம் அல்லது மற்றவர்களையும் புறக்கணிக்கச் சொல்லலாம் என்கிற “உடோபியா” (Utopia) சிந்தனை எனக்கில்லை. எனவே இந்த விருதுகளால் நமது கடமைகள் தோற்காது. நமது லட்சியத்தின் வீரியத்தைப் பாதிக்காது.

நன்றி - தினக்குரல்

சபரிமலைத் தீர்ப்பு: ஆண்களின் மனசாட்சி! - என்.சரவணன்


பெண்கள் சபரிமலைக்கு நுழைவதற்கு இருந்த தடையை நீக்கி இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தமை தென்னிந்தியாவில் சர்ச்சைக்குள்ளாகியிருப்பதுடன். இலங்கையிலும் அது எதிரொலித்ததை செய்திகளில் கண்டோம்.

ஆனால் இந்தத் தீர்ப்பு ஒரு வகையில் தீண்டாமைக்கு எதிரானத் தீர்ப்பே. எப்படி கடந்த காலங்களில் சாதியத் தீண்டாமையை ஒழிப்பதில் சட்டம் பங்கு வகித்ததோ அதே வழியில் தான் பெண்களுக்கு எதிரான தீண்டாமையை எதிர்த்து இந்த தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. வரலாறு நெடுகிலும் வெறும் நம்பிக்கைகளால் நசுக்கப்பட்ட உரிமைகளை சட்டம் தான் மனித குலத்திற்கு மீட்டுக்கொடுத்திருக்கிறது.

அன்று சாதியத் தீண்டாமை, கோவில் பிரவேச மறுப்பு, தேவதாசி முறை, என்பவை தெய்வத்தைக் காரணம் காட்டி ஐதீகங்கள் மத நம்பிக்கை, சமூக வழக்கு, மரபு என்பவற்றின் பேரால் தான் நியாயப்படுத்தப்பட்டன. அவற்றுக்கான நீதியை  சட்டங்கள் தான் பெரும் போராட்டங்களின் பின்னர் பெற்றுக்கொடுத்தன.

இந்தத் தீர்ப்பு தெய்வ நம்பிக்கைகளின் பேரால் “மறுக்கப்படுகின்ற உரிமைகளுக்கு” எதிரான சிறந்த முன்னுதாரணத் தீர்ப்பு.

தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா தன்னுடைய தீர்ப்பில் பக்தி என்பது தீண்டாமைக்கு வழி வகுக்கக் கூடாது என்று குறிப்பிட்டார். மேலும் ஆன் வழிச் சமூக சிந்தனைகளும் விதிமுறைகளும் மாற்றப்பட வேண்டும். வழிபாடு போன்ற விசயங்களில் பாலியல் வேறுபாடுகளை கருத்தில் கொண்டு அனுமதியை மறுப்பதை சற்றும் ஏற்றுக் கொள்ள இயலாது என்று கூறினார்.

நீதிபதி கான்வில்கர் கேரள மக்களின் இந்து வழிபாட்டுத் தளங்கள் விதிமுறைகள் 1965 இந்து பெண்களின் மத நம்பிக்கைகளை புண்படுத்தும் வகையில் அமைந்திருக்கிறது என்று கூறினார். வயதை காரணம் காட்டி தடை விதிப்பதை ஒரு மத வழிமுறையாக பின்பற்றுதல் கூடாது என்று கூறினார்.

இதே விதிமுறைகளை எடுத்துக் கூடி நீதிபதி நரிமன் “இது பெண்களின் அடிப்படை உரிமை” என்று குறிப்பிட்டார்.

நீதிபதி சந்திரசூட் தன்னுடைய தீர்ப்பில் “பெண்கள் அவர்களின் இனப்பெருக்க காலங்களை வைத்து அவர்களை கோவிலுக்குள் நுழைய விடாமல் தடுப்பது தவறு. 10 வயதில் இருந்து 50 வரையிலான பெண்களை கோவிலுக்குள் அனுமதிக்காமல் இருப்பது அவர்களுக்கு அவமரியாதையை உருவாக்குவதாகும்” என்று குறிப்பிட்டார். மத நம்பிக்கையுள்ள பெருவாரியான ஐயப்ப பெண் பக்தர்கள் பலர் இந்தத் தீர்ப்பை ஆதரிப்பார்கள் என்றோ, கோவிலுக்குச் செல்வார்கள் என்றோ பொருள் கொள்ள முடியாது. ஆனால் பெண்களைத் தீட்டுக்கும் துடக்குக்கும் உள்ளாக்கி அவர்களுக்கான சந்தர்ப்பங்களை மறுத்தும் கட்டுப்படுத்தியும் வரும் வைதீக சமூகம் காலாவதியாகி வருகிறது.

சுதந்திரம், ஜனநாயகம், சமத்துவம் என்பவற்றை மதத்தின் பேரால் கட்டுப்படுத்துகின்ற காலம் இன்று கேள்விக்குள்ளாக்கப்பட்டு வருகிறது. சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என்கிற அரசியலமைப்பின் அடிப்படை உரிமையை எந்த மத சடங்குகளாலும், வைதீக நிர்ப்பந்தங்களாலும் கட்டுப்படுத்த முடியாது என்பதை சகலறும் உணர வேண்டும்.


உலகில் உள்ள எந்த மத விதிகளும் பெண்களால் உருவாக்கப்பட்டதில்லை. ஆண்களே உருவாக்கினார்கள். ஆணாதிக்க சமூகத்தை மறுத்து தொழிற்பட முடியாத பெண் சமூகம் அதனை பின்பற்ற நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டது. காலப்போக்கில் அந்த விதிகளை அவர்களே பேண வேண்டும் என்கிற நம்பிக்கைக்கு அவர்களே ஆளாக்கப்பட்டார்கள். அதன் விளைவு; பெண்களே பெண்களுக்கு எதிரான ஆசாரங்களை பாதுகாத்து நியாயப்படுத்தி, அமுல்படுத்தும் நிலைக்கு ஆனார்கள். அதாவது ஆணாதிக்க நிகழ்ச்சிநிரலை தாமே ஏற்று நடத்தினார்கள். அதன் பின்னர் ஆணாதிக்க விதிகளையும், நிர்ப்பந்தங்களையும் அமுல்படுத்த நேரடியாக ஆண்கள் தேவைப்பட்டதில்லை. பெண்களே அதனைப் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.

உதாரணத்திற்கு இன்றும் போது வழக்கில் கூறப்படும் சில காரணிகளைப் பார்ப்போம்.
“பெண்கள் தான் இன்று வரதட்சினை கேட்கிறார்கள். ஆண்கள் அல்ல” என்பார்கள்.
“சபரிமலைக்கு பெண்கள் நுழைவதை எதிர்த்து பெண்களே போராடுகிறார்கள்!” என்று செய்தி வரும்.
இப்போது சொல்லுங்கள் பெண்கள் தான் வரதட்சனையை  வலியுறுத்துகிறார்களா? அல்லது ஆணாதிக்க அவசியத்தின் முகவர்களாக பெண்கள் செயல்படுகிறார்களா? 

சபரிமலை தரிசனத்தை பெண்களுக்குத் தடை செய்திருப்பது தீட்டு, துடக்கு போன்ற காரணங்களால் என்றால் அதனை வலியுறுத்தியது பெண்களா அல்லது ஆணாதிக்க விதிகளா? இந்த விதிகளை இயற்றியது பெண்களா? அல்லது ஆண்களா? அல்லது ஐயப்பன் தான் இந்த சட்டத்தை இயற்றினாரா?
இயற்கையான மாதவிலக்கை தீட்டு, துடக்குகுள்ளாகி தம்மை அசிங்கப்படுத்தும் ஆணாதிக்க சிந்தனையை கேள்விக்கு உட்படுத்தாமல் அதை ஏற்றுக்கொள்ள நம் பெண்களுக்கு எப்படி முடிகிறது?


பாலுறவுக்கு பாலுறுப்பு வேண்டும், பரம்பரை தழைக்க பாலுறுப்பு வேண்டும். ஆனால் அதன் இயற்கை இயல்பு மட்டும் எப்படி தீட்டானது. அதைக் காரணம் காட்டி எப்படி உரிமைகளைத் தடுக்க முடிகிறது? சடங்குகளுக்கும், வைதீக மரபுகளுக்கும் அப்பால் மனசாட்சியின் பால் ஆண்கள் சிந்திக்க முடியாதா? தன்னை ஈன்ற தாயை,  வாழ்க்கையின் சக பயணியை, தான் பெற்ற மகளை தீட்டு - துடக்கின் பேரால் பலவற்றிலும் ஒதுக்கி வைக்கும் நிலையை நெஞ்சில் ஈரமுள்ள ஆண்கள் ஆதரிக்க முடியுமா? சகிக்க முடியுமா? எதிர்க்க வேண்டா? கொதித்தெழ வேண்டாமா?

வைதீக நம்பிக்கைகள், சடங்குகள், மரபுகள் அனைத்தையும் கேள்விக்குட்படுத்தும் நவீன சமூகத்தில் உலகம்; உரிமைகளுக்கும், சுதந்திரத்திற்கும், ஜனநாயகத்துக்கும், சமத்துவத்துக்கும்  முன்னுரிமை கொடுத்து அடுத்தக் கட்டத்திற்கு வளர்ந்து கொண்டு செல்கிறது.

இன்றைய நீதித்துறையும் அதன் அடிப்படையிலேயே வைதீக நம்பிக்கைகளை கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. சட்டத்திற்கு முன் அனைவரும் சமம் என்கிறது.

நன்றி - தினகரன்

தமிழ் அரசியல்வாதிகளின் கரங்களில் தங்கியிருக்கும் கைதிகளின் விடுதலையும் சம்பள அதிகரிப்பும் - விசு கருணாநிதி


``பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சம்பள விவகாரத்துடன் சம்பந்தப்பட்ட கூட்டு ஒப்பந்தத்தைப் புதுப்பிப்பதற்கான பேச்சுவார்த்தை மீண்டும் ஒத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளது. கடந்த வெள்ளிக்கிழமை நடைபெறவிருந்த பேச்சுவார்த்தையைப் பெருந்தோட்ட முதலாளிமார் சம்மேளனமே ஒத்தி வைப்பதாக அறிவித்திருக்கிறது.

யார் ஒத்தி வைத்தாலும் வையப்படுவது தொழிற்சங்கங்கள்தான். அவர்கள் சம்பள அதிகரிப்பை வழங்கினால் பாராட்டைப் பெறுவதும், வழங்காவிட்டால் விமர்சனத்திற்குள்ளாகுவதும் சங்கங்கள் என்பது சம்மேளனத்திற்கு நன்கு தெரியும்.

உடன்படிக்ைக புதுப்பிக்கப்படுவது கால தாமதம் ஆகுவதையிட்டு அவர்களுக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை. ஏனெனில், உடன்படிக்கை கைச்சாத்திடப்பட்ட காலந்தொட்டு, அதனை மீளப்புதுப்பித்தல் என்பது ஒரு வருடமாவது உரிய காலத்தில் நடைபெற்றிருக்கவில்லை. குறைந்தபட்சம் சில வாரங்களேனும் கடந்த பின்னரே மீளக்ைகச்சாத்திடப்பட்டிருக்கிறது.

பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதும் இணக்கமில்லை என ஒத்திவைப்பதும், உடன்படிக்ைக விடயத்தில் சகஜமப்பா என்றாகிவிட்டிருக்கும் நிலையில், முன்பெல்லாம் தொழிலாளர்களைத் திரட்டி ஆர்ப்பாட்டம், போராட்டம் என்ற நாடகத்தை சங்கங்களே அரங்கேற்றும். ஆனால், அந்தப் பணியைத் தற்போது மலையகத்தில் உள்ள சில நிருபர்கள் பொறுப்பேற்றிருப்பதாகத் தெரியவருகிறது. அதுதான், ஆங்காங்கே ஆர்ப்பாட்டம் நடைபெறுவதாகப் பத்திரிகைகளிலும் இணையத்தளங்களிலும் படங்களைப் பார்க்கக்கூடியதாக இருக்கின்றது. சங்கங்கள் தலைமையேற்று தலவாக்கலையில் ஓர் ஆர்ப்பாட்டத்தை நடத்தியிருந்தன. அதுவும், உடன்படிக்ைகயில் கைச்சாத்திடாத சங்கங்கள். அதனைத் தவிர, இப்போது நடப்பதெல்லாம், நிருபர்களுக்குச் செய்திக்காகத் தூண்டப்படும் ஆர்ப்பாட்டங்கள் என்று மலையகத் தகவல்கள் மூலம் தெரியவருகிறது.

எவ்வாறாயினும், சங்கங்கள் செய்ய வேண்டியதைப் பத்திரிகையாளர்களாவது செய்கிறார்களே என்று திருப்தியடைவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்கிறார்கள் பெருந்தோட்ட ஆர்வலர்கள்.

சம்பள அதிகரிப்பு விடயத்தில் அரசாங்கம் தலையிட வேண்டும் என்ற கோரிக்ைக காலாகாலமாகவே விடுக்கப்பட்டு வருகிறது. அதன்படி கடந்த முறை (2016) ஒப்பந்தம் கைச்சாத்திடப்பட்டபோது அரசாங்கம் தலையிட்டது. ஆனால், அந்தத் தலையீடு முதலாளிமார் சம்மேளனத்திற்குச் சாதகமானது என்று இப்போது சங்கங்கள் அம்பலப்படுத்தியுள்ளன. அதன் காரணமாகத்தான் பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சம்பள விவகாரத்துடன் தொடர்புடைய கூட்டு ஒப்பந்தத்தைப் புதுப்பிப்பதற்காக, வெள்ளிக்கிழமை நடைபெறவிருந்த இறுதிக்கட்டப் பேச்சுவார்த்தை திட்டமிட்டபடி நடைபெறாதென்று பெருந்தோட்ட முதலாளிமார் சம்மேளனம், கைச்சாத்திடும் சங்கங்களுக்கு அறிவித்துள்ளதாகச் சங்கத் தலைவர்கள் கூறியிருக்கிறார்கள்.

அன்றைய தினத்திற்குப் பதிலாக நாளை திங்கட்கிழமை (15) பேச்சுவார்த்தையை நடத்தலாம் என்று முதலாளிமார் சம்மேளனம் அறிவித்துள்ளது. சரியென்றால், திங்கட்கிழமை முதல் தொழிலாளர்களுக்குப் புதிய உடன்படிக்ைகயின் கீழ் சம்பளம் வழங்கப்பட வேண்டும்.

அதனால், திங்கட்கிழமை உடன்படிக்ைக காலாவதியாகவுள்ளதால், சம்மேளனத்தின் இந்த அறிவிப்பு தொழிற்சங்கத் தலைவர்களுக்கு மாத்திரமன்றித் தொழிலாளர்களுக்கும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. என்றாலும், சங்கங்கள் பதற்றமடையாமல், முதலாளிமார் சம்மேளனத்திற்கு ஒரு நிபந்தனையை முன்வைத்துள்ளன.

அதாவது, திங்கட்கிழமை பேச்சுவார்த்தையில் பங்குபற்றுவதாயின், பேச்சு ஆரம்பித்து நிறைவடையும் காலப்பகுதி வரையில் நிலுவைச் சம்பளத்தை வழங்குவதாக எழுத்து மூலம் உத்தரவாதம் அளிக்க வேண்டும் என்று தொழிற்சங்கத் தலைவர்கள், சம்மேளனத்திற்கு அறிவித்துள்ளனர்.

அவ்வாறு உத்தரவாதம் வழங்காதபட்சத்தில், பிரதமரைச் சந்திப்பதற்குச் சங்கங்கள் முடிவுசெய்துள்ளதாக இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸின் உப தலைவர் அருள்சாமி தெரிவிக்கின்றார்.

முதலாளிமார் சம்மேளனத்தின் இந்த இழுத்தடிப்புக்குக் காரணம் கடந்த முறை உடன்படிக்கையில் சேர்க்கப்பட்ட புதிய சரத்தாகும் என்று அவர் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார். அதாவது, உடன்படிக்ைக சிலவேளை புதுப்பிப்பதற்குக் கால தாமதமானால், அதே உடன்படிக்ைகயை மேலும் ஈராண்டுகளுக்குத் தொடரலாம் எனும் ஒரு சரத்து கடந்த உடன்படிக்ைகயில் உள்வாங்கப்பட்டுள்ளது. இந்தச் சரத்தின் வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தியே பேச்சுவார்த்தையை அவர்களாகவே ஒத்திவைத்திருக்கிறார்கள் எனக் கருத வேண்டியிருக்கிறது. அதனால்தான், மலையகப் பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சம்பள உயர்வு தொடர்பான கூட்டு ஒப்பந்தம் தொழிலாளர்களுக்கு ஒரு பொறியாக மாறியிருப்பதாக அருள்சாமி கூறுகிறார்.

சென்ற முறை இந்தக் கூட்டு ஒப்பந்தத்தைப் புதுப்பிக்கும்போது அரசாங்கத்தின் அமைச்சர்கள் தலையிட்டு இந்தச் சிக்கலைத் தோற்றுவித்திருக்கிறார்கள். முதலாளிமார் சம்மேளனம் கூட்டு ஒப்பந்தத்தின் பிடியிலிருந்து தப்புவதற்கு அன்று அமைச்சர்கள் வழி வகுத்துச் செயற்பட்டிருக்கிறார்கள் என்று குற்றஞ்சாட்டுகிறார் அருள்சாமி.

அதேநேரம், நியாயமான சம்பள அதிரிப்பை வழங்காவிட்டால், உடன்படிக்ைகயில் கைச்சாத்திடுவதிலிருந்து விலகியிருப்போம் என்று தோட்டத் தொழிற்சங்கக் கூட்டமைப்பின் செயலாளர் நாயகம் எஸ்.இராமநாதன் கூறியிருக்கிறார்.

எனினும், இது சாத்தியமற்றது என்பது அருள்சாமியின் நிலைப்பாடு. கைச்சாத்திடாவிட்டால், உடன்படிக்ைக இராது. உடன்படிக்ைக இராவிட்டால், தொழிலாளர்களுக்கு ஆபத்து. உடன்படிக்ைக கைச்சாத்திடப்பட்டிருக்கும்போதே அநேகமான தோட்டங்களில், அது மீறப்பட்டு வருகிறது. தற்போது வழங்கப்பட வேண்டிய 730 ரூபாய் சம்பளத்தை வழங்காதிருப்பதற்கு என்னவெல்லாம் செய்ய முடியுமோ அத்தனையையும் தோட்ட நிர்வாகங்கள் மேற்கொண்டு வருகின்றன.

75% வேலைக்குச் சென்றால், 60 ரூபாய் வழங்க வேண்டும். அதனைத் தவிர்ப்பதற்குக் குறைந்த நாட்கள் வேலை வழங்குவது. ஊக்குவிப்புக் கொடுப்பனவாக வழங்க வேண்டிய 140 ரூபாயைத் தவிர்ப்பதற்காகத் தொழிலாளர்களுக்குக் குறைந்த பணிப்பொறுப்பைச் செய்யச்செய்வது. இந்த இரண்டையும் தவிர்த்துவிட்டால், 200 ரூபாய் வழங்க வேண்டியதில்லை. தேயிலை/இறப்பர் விலைக்கேற்ற கொடுப்பனவான 30 ரூபாயையும் அடிப்படை நாட்சம்பளமான 500 ரூபாயையும் வழங்கினால் போதுமானது. இந்த நிலை மலையகத்தின் பெரும்பாலான தோட்டங்களில் இடம்பெற்று வருவதாகத் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.

எனவே, அடிப்படைச் சம்பளத்தை அதிகரிக்காமல், கொடுப்பனவுகளை அதிகரிப்பதாகச் சொல்லி ஏற்றுக் ெகாண்டுவிட்டு, அதனைக் கொடுக்காமல் இருக்கும் சூட்சுமத்தைக் கம்பனிகள் கற்றுக்ெகாண்டிருக்கின்றன. அதனால், இம்முறை இந்தக் கொடுப்பனவு விளையாட்டெல்லாம் வேண்டாம், எங்களுக்கு அடிப்படைச் சம்பளமாக ஆயிரம் ரூபாய் கொடுங்கள்! என்ற கோரிக்ைகயை முன்வைத்திருக்கிறார்கள் சங்கத்தினர்.

சிலவேளை, இந்தக்ேகாரிக்ைகயை முதலாளிமார் சம்மேளனம் ஏற்றுக் ெகாள்ளாவிட்டால், சங்கங்கள் சொன்னதைப்போல, உடன்படிக்ைகயிலிருந்து விலகிவிட முடியுமா?

முடியாது!

ஏன்?

அவ்வாறு உடன்படிக்ைகயிலிருந்து விலக வேண்டுமாயின், ஒரு மாதம் முன்னறிவித்தல் கொடுக்க வேண்டும். இப்போது அதற்கான கால அவகாசம் கிடையாது. ஏனெனில், நாளையுடன் உடன்படிக்கை முடிவுக்கு வருகிறது. அதன் பின்னர், கம்பனிகள் நினைத்தவாறு செயற்படுவதற்குத்தான் கடந்த முறை அமைச்சர்கள் தலையிட்டிருக்கிறார்கள். இதுதான் உண்மை.

தோட்டத் தொழிலாளர்களைப் பொறுத்தவரை கூட்டு ஒப்பந்தம் மிக முக்கியமானது. சிலர் உடன்படிக்ைகயிலிருந்து வெளியே வாருங்கள் என்கிறார்கள். அப்படி வெளியில் வந்துவிட்டால், இதனைவிடப் பாரதூரமான அநீதிகள் இழைக்கப்படலாம் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தொழிலாளர்கள் விடயத்தில் தற்போது கைச்சாத்திடுகின்ற சங்கங்களைவிடவும் வெளியில் சுவரொட்டி ஒட்டி ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தும் சங்கங்களும் தம்மை ஈடுபடுத்திக்ெகாள்ள வேண்டும். அதற்கான பொறிமுறை யாதெனக் கண்டறிய வேண்டும். அதனைவிடுத்து தொழிலாளர்களைக் கொண்டு ஆர்ப்பாட்டம் செய்வதால் ஆகப்போவது எதுவுமில்லை.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் கேரளாவின் மூணாறு தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்குச் சம்பள அதிகரிப்பு கேட்டு ஒட்டுமொத்த பெண் தொழிலாளர்களும் களத்தில் இறங்கினார்கள். ஆண்கள் உணவு சமைத்துக்ெகாண்டு வந்து கொடுப்பதோடு நின்றுகொண்டார்கள். பெண்கள்தான் போராட்டத்தை முன்னெடுத்தார்கள். இறுதியில், அந்தப் பெண்கள், தொழிலாளர்களின் பிரதிநிதிகள் அல்லர் என்றும் அவர்கள் ஓர் அமைப்பினர் அல்லரென்றும் காரணம் கூறி அவர்களுடன் பேச்சு நடத்த பெருந்தோட்டக் கம்பனி நிர்வாகம் மறுத்துவிட்டது.

அதுபோல், ஊடகவியலாளர்களும் சரி வேறு அமைப்புகளும் சரி, தொழிலாளர்களை ஆர்ப்பாட்டம் செய்யத் தூண்டுவதன் மூலம் எந்தப் பலனும் ஏற்படாது. மாறாக அவர்களுக்கு வருமான இழப்பே ஏற்படும். மலையகப் பெருந்தோட்டங்களில் தற்போது நடத்தப்படும் ஆர்ப்பாட்டங்களில் பெரும்பாலும் பெண்கள்தான் பங்கு பற்றுகிறார்கள். மிக அரிதாகவே ஆண்கள் காணப்படுகிறார்கள்.

தொழிலாளர்களுக்குச் சம்பள அதிகரிப்பு பெறுவதற்கு ஆண் தொழிலாளர்களும் ஒரு காரணம் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. ஆண்கள் தோட்டங்களில் அக்கறையுடனும் அர்ப்பணிப்புடனும் பணியாற்றுவதில்லை என்று குற்றச்சாட்டை முதலாளிமார் சம்மேளனம் முன்வைத்திருக்கிறது. முன்னரைப்போன்று தோட்டங்களில் ஆண்களுக்கென்று தனித்துவமான பணியென்று வழங்குவதற்கில்லை. அதனால், கொடுக்கப்படும் வேலையைப் பட்டும் படாமல் செய்துவிட்டுச் சுகமாக வேலையோடு வீட்டுக்குச் சென்றுவிடுகிறார்கள். பெண்கள் காலை முதல் மாலை வரை கடுமையாக உழைக்கிறார்கள். குளவி கொட்டுக்கு ஆளாகுவது அதிகமாகப் பெண்களென்பதை அறியும்போது இந்தக் குற்றச்சாட்டை முற்றாக மறுக்கவும் முடியாதுதான்.

முன்னர் புல்லுகளை வெட்டிச் சுத்தம் செய்தார்கள். இப்போது தேயிலை மலைகள் காடாகி வருகின்றன. புல்லுவெட்டுவதற்குப் பதிலாக, களை நாசினியைப் பயன்படுத்தினார்கள். அதுவும் இப்போது நிறுத்தப்பட வேண்டு என்று சொல்கிறார்கள். ஆகவே, ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் அதிகரிப்பு வழங்குவது சாத்தியமில்லை என்ற ஒரு கருத்து முன்பு முன்வைக்கப்பட்டிருந்தது.

அதேநேரம், இப்படியெல்லாம் கூறும் நிர்வாகம், தோட்டங்களில் பணியாற்றும் உத்தியோகத்தர்கள் தமது சொந்தப் பணிக்காகவும் வீட்டு வேலைகளைச் செய்வதற்கும் பத்து முதல் பதினைந்து தொழிலாளர்களைப் பயன்படுத்திக்ெகாண்டு, அவர்களுக்குத் தோட்டத்தில் சம்பளம் வழங்குகிறார்களே, இதனால், ஏற்படும் நட்டத்தை யார் ஈடுசெய்வது? மாதாந்தம் எத்தனைபேரின் சம்பளத்தை ஏப்பம் விடுகிறார்கள் என்பது கம்பனிகளுக்குத் தெரியுமா? என்று கேட்கிறார்கள் ஆண் தொழிலாளர்கள்.

1992ஆம் ஆண்டிலிருந்து கைச்சாத்திடப்படும் கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் உள்ள அனைத்துச் சரத்துகளும் தொழிலாளர்களுக்குப் பாதுகாப்பையும் தொழில் உத்தரவாதத்தையும் வழங்கும் வகையில் அமைந்துள்ளபோதிலும், கடந்த 2016ஆம் ஆண்டு ஒக்ேடாபரில் உடன்படிக்ைக கைச்சாத்திடப்பட்டபோது உடன்படிக்ைகயில் இரண்டாவது சரத்தாக, ஏதாவதொரு காரணங்களுக்காக உடன்படிக்ைக கைச்சாத்திடப்படுவது தாமதமாகும் பட்சத்தில், அதே உடன்படிக்ைக அமுலில் இருக்கும் என்ற விடயம் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. இது நிலுவைச் சம்பளம் பெறுவதையும் பேரம்பேசுதலையும் பலவீனப்படுத்தியிருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. அப்படியாயின் புதிதாகத் தற்போது உடன்படிக்ைக கைச்சாத்திடப்படும்போது அந்தச் சரத்தை நீக்க வேண்டும்.

கடந்த முறையைப்போன்று இம்முறை எந்தவிதமான அரசியல் அழுத்தத்திற்கும் சங்கங்கள் அடிபணியாதென்று தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. எனினும், ஒரு சிலர் கம்பனி நிர்வாகத்துடன் பேரம்பேசலைத் தனியாக முன்னெடுத்துச் செல்வதாகவும் தகவல்கள் கசிந்துள்ளன. அவ்வாறெனின், அது தொழிலாளர்களுக்குச் செய்யும் மாபெரும் துரோகமாகும்.

தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்குச் சம்பள அதிகரிப்பைப் பெற்றுக்கொள்வதற்காக முன்னெடுக்கப்படும் நடவடிக்ைகக்கு, முழுமையான ஆதரவினைப் பெறுவதற்காகத் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு, மக்கள் விடுதலை முன்னணி ஆகிய கட்சிகளுடன் இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியிருப்பதாக அருள்சாமி தெரிவித்திருக்கிறார்.

சம்பள அதிகரிப்பை வழங்குமாறு அழுத்தம் கொடுப்பதற்குத் தமிழ்க் கட்சிகளின் சார்பில் உள்ள பாாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அனைவரும் அரசாங்கத்துடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்த வேண்டும் என்றும் வரவுசெலவுத்திட்டத்திற்கு ஆதரவளிப்பதாகவிருந்தால், 1200 ரூபாய் நாட்சம்பளம் வழங்குமாறு முதலாளிமார் சம்மேளனத்திற்குப் பணிப்புரை வழங்க வேண்டும் என்றும் யோசனை முன்வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. மலையகத்தைச் சேர்ந்த அமைச்சர்களும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களும் வரவு செலவுத்திட்டத்திற்கு ஆதரவளிப்பதை மீள்பரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்றும் கோரிக்ைக விடுக்க தீர்மானிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

அதேநேரம், தமிழ்க் கைதிகள் விடயத்திலும் வரவு செலவுத் திட்டத்தைத் துரும்பாகப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற கோரிக்ைகயும் முன்வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

தமிழ்க் கட்சிகளின் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் எந்த விடயத்திற்கு முன்னுரிமை வழங்குவார்கள் என்று தெரியவில்லை.

தொழிலாளர்களின் நாட்சம்பளத்தை ஆயிரம் ரூபாயாக அதிகரிப்பதாக தலவாக்கலையில் நடைபெற்ற கூட்டமொன்றில், பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க உறுதியளித்திருக்கிறார். இம்முறை ஆயிரம் ரூபாய் அதிகரிப்பை கம்பனிகளாக முன்வந்து வழங்கினால், ஏற்றுக்ெகாண்டு ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திடுவதாகவும் இல்லையேல் அரசாங்கத்தைக் கொண்டு 1200 ரூபாய் அதிகரிப்புக்குச் செல்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்றும் சங்கங்களின் சார்பில் திரு.அருள்சாமியும், எஸ்.இராமநாதனும் கூறியுள்ளனர். அவ்வாறு அரசாங்கம் சம்பள அதிகரிப்பை வழங்குமாறு கம்பனிகளுக்கு உத்தரவிட்டாலும், கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் சங்கங்கள் கைச்சாத்திட்டதன் பின்னரே அந்த அதிகரிப்பு நடைமுறைப்படுத்தப்படும் என்பதும் கவனிக்கத்தக்கது.

நிறைவாக இங்கே கவனிக்க வேண்டிய ஒரு விடயம் என்னவென்றால், தமிழ் அரசியல் கைதிகளின் விடுதலையானாலும் சரி, அல்லது தொழிலாளர்களின் சம்பள அதிகரிப்பாக இருந்தாலும் சரி, தமிழ் அரசியல்வாதிகள் பிரதேச, அரசியல் பேதங்கள் கடந்து ஒன்றுபட்டுச் செயற்படுவதன் மூலம் மாத்திரமே சாதிக்க முடியும் என்பதை இந்த ஆண்டு தெள்ளத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்பது மட்டும் உண்மை.

நன்றி - தினகரன்

“ஒரே வீட்டில் புசித்தல்” : சிங்கள சமூக அமைப்பில் “பல கணவர் முறை” - என்.சரவணன்


“எக கே கேம” (Eka Ge Kaema - එකගෙයි කෑම) என்பதை தமிழில் “ஒரே வீட்டில் புசித்தல்” என்று நேரடியாக பொருள் கொள்ளலாம். ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த சகோதர்களுக்கு ஒரே பெண்ணை மணம்முடித்து வைப்பது சிங்கள சமூக அமைப்பில் குறிப்பிட்ட சமூகப் பிரிவினர் மத்தியில் காலாகாலமாக பாரம்பரியமாக கடைபிடிக்கப்பட்டு வந்த ஒரு வாழ்க்கைமுறை.

ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட ஆண் சகோதர்களுடன் வாழ்க்கையைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் மணமுறை நெடுங்காலமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒரு முறையாக நிலவி வந்திருக்கிறது. அந்தப் பெண் ஆண் சகோதர்களுடன் அன்பையும், பாலுறவையும் பகிர்ந்துகொள்வார். அதேவேளை ஆண்கள் “பொது மனைவி” என்று கூறுவதை தவிர்த்தார்கள். அதற்குப் பதிலாக “ஒரே வீட்டில் உண்கிறோம்” என்கிற சொல்லைப் பயன்படுத்துவார்கள். அதுபோல மனைவி “நான் மூவருக்கும் உணவு சமைத்துப் போடுகிறேன்” என்பார் என்று ருல்ப் பீரிஸ் தனது “சிங்கள சமூக அமைப்பு: கண்டி யுகம் (1964)” என்கிற நூலில் குறிப்பிடுகிறார். இதை சேர் பொன் அருணாச்சலமும் எழுதியிருக்கிறார்.

"பலகணவர் மணம்" அல்லது "பல்கொழுநம்" (Polyandry) என்று அகராதிகள் இதற்கான பதங்களை அறிமுகப்படுத்துகின்றன. நேபால், சீனா, வடஇந்திய பகுதிகளிலும் பல்வேறு சமூகக் குழுமங்களிடையே இந்த வழக்கம் இருந்து வந்திருக்கிறது.

“பண்டைய தாய்வழிச் சமூகத்தில் பல ஆண்கள் ஒரு பெண்ணை பொதுவில் அனுபவித்தார்கள். பிறக்கும் குழந்தைக்கு தாய் யார் என்று தெரிந்திருந்தது. தந்தை யார் என்று தெரிந்திருக்கவில்லை. பெண்ணைச் சுற்றியே வம்சாவளி அமைந்தது. எனவே ஆணை விலக்கிவிட்டு பெண்வழியில் மட்டுமே இரத்த உறவு கணக்கிடப்பட்டது” என்று எங்கெல்ஸ் "குடும்பம், தனிச்சொத்து, அரசு ஆகியவற்றின் தோற்றம்" என்கிற நூலில் குறிப்பிடுவார். காலப்போக்கில் இவை எப்படி எல்லாம் மாறி இன்றைய குடும்ப அமைப்பு முறை நிறுவப்பட்டது என்பது தனிச்சொத்துடைமையின் நீட்சியே.

மகாபாரதக் கதையில் பாஞ்சாலி பஞ்சபாண்டவ சகோதர்கள் ஐவருக்கு மனைவியாக இருந்த கதை இன்றும் ஒரு வியப்பான கதையாக நோக்கப்படுகிறது.


சிங்கள சமூகத்தில் நிலவும் குடும்ப – மண உறவுகள் பண்பட்டதாகவும், இனிமையானதாகவும் இருகிறது. இது போல மனித சமூகத்தில் சொற்பமாகவே காணப்படுகிறது.” என்று ஜோன் டேவி என்கிற ஆங்கிலேய ஆய்வாளர் தனது நூலில் தெரிவிக்கிறார். (Davy, John (1821), An Account of the interior of Ceylon).

பாலுறவு, விவாகம், விவாகரத்து போன்றவை மிகுந்த தாராளவாத, திறந்த, சுதந்திரமான ஒரு முறைமை சிங்கள சமூகத்தில் ஒரு காலத்தில் நிலவியிருப்பதை இனங்கான முடிகிறது.

ஓர் ஆண் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பெண்களை ஒரே சமயத்தில் மணந்து கொள்வதை பொலிஜினி (Polygyny) என்பார்கள். ஒரு பெண் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட ஆண்களை ஒரே சமயத்தில் மணந்து கொள்வதை பொலியாண்டரி (Polyandry) என்பார்கள். கண்டிய சிங்கள சமூகத்தில் இந்த இரண்டும் வழக்கத்தில் இருந்திருக்கிறது.

உலகம் முழுவதும் ஆண்கள் பல பெண்களை திருமணம் செய்துகொள்வதை அத்தனை பெரிய அதிசயமாக பார்ப்பதில்லை. ஒரு வகையில் பல இனக்குழுமங்களில் அது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டே இருக்கிறது. ஆனால் பெண்கள் பல ஆண்களை திருமணம் செய்துகொள்வதை ஆணாதிக்க சமூக அமைப்பு  ஆச்சரியமாகவும், அதிசயமாகவும், கலாசார சீர்கேடாகவும் பார்க்கிறது. வெறுக்கத்தக்க ஒன்றாகவும், ஒழுக்க மீறலாகவும் புனைந்தே வருகிறது.

கணவனின் இறப்பு, விவாகரத்து, விலகல் என்பவற்றின் பின்னர் செய்துகொள்ளும் மறுமணத்தையே ஏற்றுக்கொள்ளாத சமூகம் ஒரே சமயத்தில் பல ஆண்களுடன் வாழ்கையைப் பகிர்வதை ஏற்றுக்கொள்ளுமா என்ன? ஆனால் சிங்கள சமூக பண்பாட்டில் நெடுங்காலமாக பொதுவழக்கில் எற்றுகொள்ளப்பட்டிருந்தது. அந்த சமூக் வழக்கை முறைகேடான ஒன்றாக பார்க்கவில்லை.

இலங்கையில் பலதாரமணம் சட்டவிரோதமான ஒன்று. ஆனால் கண்டிய திருமணச் சட்டத்தில் ஒரு பெண் குடும்பத்தில் மூத்தவனை முறைப்படி திருமணம் செய்தாலும் அவள் அவனது சகோதரர் அனைவருக்கும் மனைவியாகிற முறை ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒன்றாக இருக்கிறது. இந்தத் திருமணம் சகோதர்களுடன் ஒன்றாக செய்துகொள்ளப்படுவதில்லை. ஒருவர்; குறிப்பாக மூத்தவர் தான் திருமணம் முடித்து பெண்ணை அழைத்துவருவார்.

குடும்பத்தின் சொத்துக்கள் அக்குடும்பத்திலேயே தொடர்ந்தும் வழிவழியாக பாதுகாக்கப்படுவதற்காக இது தொடர்ந்து வந்திருக்கிறது. சொத்துக்களைப் பாதுகாப்பது பற்றிய அச்சம் கொண்ட நிலவுடைமைச் சமூகத்தினர் மத்தியில் அதிகம் இருந்திருக்கிறது. ஆக கொவிகம சாதியினர் மத்தியிலேயே  இந்த வழக்கம் அதிகமாக இருந்துவந்ததை நாம் ஊகிக்கலாம். அதேவளை சிங்கள சமூகத்தில் சகல சமூக மட்டத்திலும் இந்த வழக்கம் இருக்கவே செய்தது  அதையே பல்வேறு ஆய்வாளர்களும் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்.


ரொபர்ட் நொக்ஸ் தனது நூலில் 17 ஆம் நூற்றாண்டில் இலங்கையில் கைதியாக வாழ்ந்தனுபவித்து பின்னர் எழுதிய (Historical Relation of Ceylon) நூலில் இதை உறுதிப்படுத்தும் வகையில் கண்டிய சமூகத்தில் ஒரு பெண் இரு  கணவர்மாருடன் ஒன்றாக குடித்தனம் நடத்துவது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒன்றாக இருந்ததாகவும் குழந்தைகள் அந்த இருவரையும் சொந்தத் தகப்பனாக ஏற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள் என்பதையும் குறிப்பிடுகிறார்.

“பல கணவர் முறை” இருந்ததற்கான ஒரு நிகழ்வாக “மகுல்மகா விகாரை ஓலைச்சுவடிகள்” வெளிப்படுத்திய ஆதாரம் குறிப்பிடத்தக்கது. 14ஆம் நூற்றாண்டில் ருகுணு தேசத்தை ஆண்ட பராக்கிரமபாகு சகோதர்கள்  ஒரே பெண்ணை திருமணம் முடித்திருந்தார்கள் என்கிறது. கோட்டை பகுதியை ஆண்ட 6வது விஜயபாகு தன்னுடைய சகோதரனுடன் மனைவியைப் போது மனைவியாக ஆக்கி வாழ்ந்து வந்தார் என்கிறது வரலாறு.

இலங்கையில் இந்த சம்பிரதாயம் பற்றி சமீபகாலத்தில் அறியத்தந்தது ஒரு தொலைக்காட்சி நாடகமே. 1993 இல் வெளியான “பெத்தேகெதர” (Baddegedara) என்கிற பெயரில் ஜயசேன ஜயக்கொடி எழுதி வெளியிட்ட நாவல் 1996இல் தொலைக்காட்சித் தொடர் நாடகமாக வெளியானது. கிராமத்தில் அண்ணனுக்கு திருமணமுடித்துக் கொடுக்கப்பட்ட பெண் தம்பிக்கும் மனைவியாக்கப்பட்டு நடத்தும் வாழ்க்கைப் பற்றியது அந்தக் கதை. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே வழக்கொழிந்து போயிருந்த ஒரு மரபை மீண்டும் நினைவுக்கு கொண்டு வந்து பேசுபொருளாக்கியது இந்த நாடகம் தான்.

மிகச் சமீபத்தில் தொலைக்காட்சிக்காக ஒரு பாடல் தயாரிக்கப்பட்டது (Eka Gei Kema). அந்தப் பாடலில் மூத்த சகோதரனுக்கு திருமணம் முடித்து கொடுக்கப்பட்ட பெண் இளைய சகோதரனுக்கும் மனைவியாக்கப்பட்டபோதும் அந்தப் பெண் கூடுதலாக ஈடுபாடு காட்டுகின்ற இளைய சகோதரன் படும் வேதனை, ஏக்கம், தவிப்பு, காதல் பற்றியதாக அமைக்கப்பட்டிருந்தது. யூடியுபில் இந்தப் பாடல் மிகவும் பிரசித்தம்.

சகோதரர் ஒருவர் மனைவியுடன் ஒன்றாக உறவுகொள்ளும் போது வெளிக்கதவின் வாசலில் தனது உள்ளாடைத் துண்டை (கோவணம்) சமிக்ஞைக்காக தொங்கவிட்டிருப்பார். மற்றவர் அதைப் புரிந்து கொண்டு விலகிச் செல்வார். இந்தக் காட்சியும் அந்தப் பாடலில் சிறப்பாக பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கும்.


வழக்கொழிந்தது எப்போது?

காலப்போக்கில் இந்த மரபு சமூக அளவில் கேலிக்குரிய ஒன்றாக மாறியபோது மெதுமெதுவாக வழக்கொழிந்து போனது.

1815இன் பின் இலங்கையில் படிப்படியாக ஆங்கிலேய விக்டோரியா சட்டங்கள் அறிமுகமாயின. 1819இல் நீதிமன்ற ஆணையாளர்களால் “பல கணவர்” முறையை பின்பற்றும் சிங்கள அரச அதிகாரிகளை சேவையிலிருந்து நீக்கும்படி அறிவித்திருக்கிறார்கள். பிரிட்டிஷார் பல கணவர் முறையை 1859 இல் தடை செய்தத்துடன் மூன்று வருட சிறைத்தண்டனையை அறிமுகப்படுத்தினார்கள். 1907ஆம் ஆண்டின் 19இலக்க விவாகப் பதிவு சட்டத்தின் படி (ஒரே கணவர் – ஒரே மனைவி) சம்பிரதாயபூர்வமான பல கணவர் முறை முற்றிலும் முடிவுக்கு வந்தது. “Twentieth Century Impression of Ceylon (1907)” (பக்கம் 337) என்கிற நூலில் சேர் பொன் அருணாச்சலம் “கண்டிய சமூக அமைப்பில் நிலவிய ஒரே பெண்ணை பல சகோதர்கள் மணமுடிக்கும் முறை இனிமேல் சட்டபூர்வமானதில்லை. அவ்வாறான விவாகத்தை பதிவு செய்ய சட்டத்தில் இனி இடமில்லை” என்று குறிப்பிடுகிறார்.

இந்த வழக்கம் தாராளவாத முறை என்று சில ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிட்டபோதும் பெண்ணடிமைத்தனம் நிறைந்த ஒன்று. திருமணம்-மணமகன் தெரிவு பெண்ணுக்கு உரிய ஒன்றாக இருக்கவில்லை. பெரியவர்கள் தீர்மானித்து முடித்து வைப்பார்கள். பெண் அந்த வீட்டுக்கு சகல ஆணுக்கும், அவரின் குடும்பத்துக்குமான பணிப்பெண்ணாக செல்கிறார். அந்த ஆண்களுக்குத் தேவைப்படும் போதெல்லாம் பணிவிடையோடு, பாலுறவுத் தேவையையும் நிறைவு செய்யும் ஒரு பாலியல் இயந்திரமாக அப்பெண்கள் நடத்தப்பட்டிருக்கின்றனர்.

நன்றி - அரங்கம்


சிறில் மெத்தியு: பேயை உயிர்ப்பித்தல்! - என்.சரவணன்


இலங்கையின் இனவாத வரலாற்றில் குறிப்பாக 70களிலும்  80களிலும் தலைமைப் பாத்திர மட்டத்தில் இருந்தவர் சிறில் மெத்தியு. சிங்கள பௌத்த பேரினவாதத்தின் சித்தாந்தத் தளத்தில் மாத்திரமல்ல நடைமுறையிலும் களத்தில் இறங்கி தமிழர்களுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டவர் சிறில் சிறில் மெத்தியு.

சிறில் மெத்தியு 77, 81, 83 கலவரங்களின் பின்னணியில் செயற்பட்டவர்களில் ஒருவராகவும் யாழ் நூலக எரிப்பின் பின்னணியில் இருந்தவரும் கூட.

இனவாதத்தைத் தூண்டும் வகையில் சிறில் மெத்தியு 70கள், 80களில் எழுதிய நூல்கள் இப்போது மீண்டும் மீள்பதிப்பு செய்து வெளியிடப்பட்டிருப்பத்தை கொழும்பு பண்டாரநாயக்க சர்வதேச மண்டபத்தில் கடந்த வாரம் நிகழ்ந்த மாபெரும் புத்தக சந்தையில் காண முடிந்தது. அந்த நூல்கள் அன்று நிகழ்த்திய அழிவுகளில் இருந்து இந்த நாடு பாடம் கற்றுக்கொள்ளவில்லையோ என்று சிந்திக்கும் அளவுக்கு இந்த நூல்களின் மறுபதிப்புகள் அச்சத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

சிறில் மெத்தியு தென்னிலங்கையில் பாரிய அளவில் இனவாத பிரச்சாரத்தை முன்னெடுத்தார். துண்டுப்பிரசுங்கள், சுவரொட்டிகள், நூல்கள் வெளியீடு, கூட்டங்கள் நடத்துதல் என்று ஓயாமல் தமிழர்களுக்கு எதிராக பிரச்சாரம் செய்தார். தமிழர்கள் வந்தேரிகள் என்றும் அவர்களுக்கு சொந்தமில்லாத இலங்கைத் தீவை உரிமைகொண்டாடி தனி நாடாக பிரித்துக் கொண்டு செல்லப்போகிறார்கள் என்பதே அதன் அரசியல் உள்ளடக்கமாக இருந்தது.


கவுத கொட்டியா?

“கவுத கொட்டியா” என்கிற தலைப்பில் 1980இல் வெளியிட்ட நூல் அன்றைய சூழலில் பெரும் அதிர்வை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அன்றைய கால சூழலில் இனவாதத்தின் தன்மையை நாடி பிடித்தறிய குமாரி ஜெயவர்த்தன உட்பட பல ஆய்வாளர்களும் அந்த நூலைக் கையாண்டுள்ளனர். அது 2011இல் மீண்டும் மறுபதிப்பை வெளியிட்டிருப்பவர்கள் “சிங்கள ஹன்ட” (சிங்களக் குரல்) என்கிற அமைப்பு.

இந்த நூலை கொழும்பு நூலக சேவைகள் சபையில் 17.08.2011 பெரும் எடுப்புடன் இனவாதத் தலைவர்கள் பலர் முன்னிலையில் வெளியிட்டுவைத்தார்கள். அங்கு உரையாற்றிய பேராசிரியர் பீ.ஏ.த.சில்வா
“துப்பாக்கியைப் பிரயோகித்த காலம் முடிந்து விட்டது. இப்போது பேனையைப் பாவிக்க வேண்டிய காலம் வந்திருக்கிறது. யுத்தத்தில் வால் இன்னும் மிச்சம் இருக்கிறது. அதையும் இன்று வெட்டியெறிய வேண்டியிருக்கிறது.” என்றார் (திவயின – 29.08.2011)
“கவுத கொட்டியா” (புலிகள் யார்) என்கிற நூலின் அட்டைப்பட கேலிச்சித்திரத்தில் வெள்ளை வேஷ்டியுடன் நெற்றியில் விபூதிபட்டை பூசிய உருவம் அமிர்தலிங்கத்தைக் குறிக்கிறது. அமிர்தலிங்கம் கண்ணாடியில் தன்னை புலியாகக் காட்டுவதைக் கண்டு மிரண்டு போவதாக அந்த கேலிச்சித்திரம் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. 

பின் அட்டையில் இலங்கையின் வரைபடத்தின் மீது இருந்து கொண்டு ஆனொருவர் சிங்கக் கொடியின் கம்பத்தை ஈட்டியாக்கிக் கொண்டு புலியின் நெஞ்சில் குத்திக் கொல்லும் படம். கூடவே இரு வெவ்வேறு வாசகங்கள்.
“இது சிங்களவர் எங்கள் நாடு, நாங்கள் பிறந்து இறக்கின்ற நாடு” மாமக சேகர
“தமிழர்களுக்கு இந்தியாவில் தமிழ் நாடுண்டு, சிங்களவர்களுக்கு இலங்கைத் தவிர வேறெந்த இடமுமில்லை.” – சிறில் மெத்தியு
நூலின் முகப்பை விரித்தால் அடுத்த பக்கத்தில் இப்படி இருக்கிறது.
“தயவு செய்து இதனை வாசித்ததன் பின் அடுத்தடுத்தவர்களுக்கு அனுப்புங்கள்”
அந்த நூலை வெளியிட்ட சிங்கள ஹன்ட அமைப்பின் சார்பில் “சிங்கள நாட்டை இரண்டாக பிளக்க; புலிகளுக்கு இருக்கும் உரிமை தான் என்ன?” என்கிற தலைப்பில் பெரியதொரு அறிமுகத்தை எழுதியிருப்பவர் நரவெல்பிட்ட பஞ்ஞாராம தேரர். இவர் மூன்று நிக்காயக்களின் மகா சங்க சபையின் நிறைவேற்றுக் குழுவில் இருப்பவர் என்பதை இங்கு கவனிக்க வேண்டும்.
சிறில் மெத்தியு, பிரேமதாச, லலித் அத்துலத் முதலி, ஜே.ஆர்.
அதில் ஒரு இடத்தில் இப்படிக் குறிப்பிடப்படுகிறது.
“இலங்கையில் 29வீதத்தினரைக் கொண்ட தமிழ் பேசும் மக்களுக்காக இலங்கையை இரண்டாக பிரித்து தனி நாடு கோரி வருகின்றனர் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி தலைவர்கள். அப்படி தமிழ் பேசும் மக்கள் ஒரே குடையின் கீழ் இல்லை. அவர்களில் மூன்றில் ஒரு பகுதியினர் முஸ்லிம்கள், இன்னொரு மூன்றில் ஒரு பகுதியினர் இந்திய வம்சாவளியினர். ஆக இலங்கைத் தமிழர்களாக அடையாளம் காணக் கூடியவர்கள் சுமார் 12 வீதத்தினர் மாத்திரமே. அதிலும் ஒரு பகுதியினர் கிழக்கைச் சேர்ந்தவர்கள். ஆக இலங்கையின் ஜனத்தொகையில் வடக்குத் தமிழர்கள் வெறும் 5% வீதத்தினர் மட்டுமே. புலிகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துபவர்கள் அந்த 5%வீதத்தினருக்குள் மட்டுமே இருக்கிறார்கள். வடக்கிலுள்ள தமிழ் மக்களில் பெரும்பகுதியினர் வெள்ளாளர்களால் சூத்திரர்கள் ஆக்கப்பட்ட ஹரிஜனர்களும், வன்னித் தமிழர்களுமே ஆவர். இந்த சூத்திரர்களும் கூட தென்னிந்திய தமிழர்களால் சிங்களப் பிரதேசங்கள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டபோது சிங்களவர்களோடு கலந்து உருவான வம்சத்தினரே. அப்போது அடிமைகளாக பிடிக்கப்பட்ட சிங்களவர்களுக்கு தமிழ் மொழியையும், இந்து மதத்தையும் திணித்தார்கள். அவர்களின் சிங்களப் பின்னணியாலும், பௌத்த பின்னணியாலும் இழிசாதியினராக நடத்தப்பட்டார்கள். அவர்களே ஹரிஜனர்கள். அவர்கள் மீது தீண்டாமை மோசமாக திணிக்கப்பட்டது. இந்த சூத்திர ஹரிஜனர்களில் பெரும்பாலானோருக்கு ஈழம் தேவைப்படவில்லை...” (பக்கம் xiii, xiv)
என்று அப்பட்டாமான கற்பனாவாதப் புனைவுகளைப் போதிக்கிறது.

இரண்டாம் பதிப்புக்கு “சிங்கள ஹன்ட” அமைப்பு வழங்கியிருக்கும் முன்னுரையில்
“விடுதலைப் புலிகளை ஆயுத ரீதியில் தோற்கடித்துவிட்டதாக நாம் கூறிக்கொள்கிறபோதும் இன்றைய நிலையில் பிரிவினைவாத கருத்தியல் தோற்கடிக்கப்படவில்லை. அதனை செய்வதற்கு வரலாற்றின் பங்கு முக்கியமானது. “யார் புலிகள்” என்கிற நூல் அந்த வகையில் பெரும் பாடத்தைக் கற்றுத் தருகிறது.....”
“...இதில் அடங்கிய உரைகளில் தமிழ் பிரிவினைவாத, பயங்கரவாத நடவடிக்கைகளின் பின்னணியில் அமிர்தலிங்கம் தலைமையிலான தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி இருந்திருக்கிறது என்பதை நிறுவப்படுகிறது... அந்த வகையில் பயங்கரவாதத்தை யுத்தத்தால் மட்டும்தான் அழிக்கமுடியும் என்கிற கோஷத்தை முதன் முதலில் முன்வைத்தவர் சிறில் மெத்தியு. அவர் கூறியபடி ஆயுத ரீதியில் பயங்கரவாதத்தை அழித்துவிட்ட பின்புலத்தில் தான் இந்த இரண்டாம் பதிப்பு வெளியாகிறது..”
“அன்று புலிகளை கட்டியெழுப்பிய தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணிக்கும், இன்றைய கூட்டமைப்புக்கும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை. 70களில் புலிகளைத் தோற்றுவித்தது போலவே இன்றும் பயங்கரவாத அமைப்புகளை உருவாக்கும் அடிப்படை பின்புலத்தை இன்றைய கூட்டமைப்பு மேற்கொண்டு வருகிறது.” (பக்கம் i, ii)
“தமிழர்களின் பாரம்பரிய பூமி என்கிற அடிப்படையில் தீர்வைக் கோரும் போக்கு இன்னமும் தொடர்கிறது... அதை முறியடிப்பதே அடுத்த இலக்கு...”
என்று விரிகிறது அந்த முன்னுரை. 


இந்த நூலில் சிறில் மெத்தியுவின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உரைகளும் அறிக்கைகளும் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. அவை:
  • 19.05.1978ஆம் திகதி விடுதலைப் புலிகளையும் அதற்கு சமமான இயக்கங்களையும் தடை செய்யும் சட்டம் குறித்த பாராளுமன்ற விவாதத்தில் சிறில் மெத்தியுவின் உரையும், தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி உறுப்பினர்களுக்கும் இடையில் நிகழ்ந்த விவாதம்.
  • 08.08.1978 அன்று பாராளுமன்றத்தில் சமர்பிக்கப்பட இலங்கையின் இரண்டாவது குடியரசு அரசியலமைப்பு குறித்த விவாதத்தில் சிறில் மெத்தியு சிங்கள மக்களின் உரிமைகள் குறித்து ஆற்றிய உரையும் விவாதமும்.
  • 19.12.1978 அன்று சிறில் மெத்தியுவின் “பயங்கரவாதத்தை பயங்கரவாதத்தால் தான் நசுக்க முடியும்” தலைப்பிலான பாராளுமன்ற உரையும் விவாதமும்.
  • 03.04.1979 அன்று ஆற்றிய உரை. “எதிர்க்கட்சித் தலைவர் சலுகைகைகளைப் பெற்றுக்கொண்டு ஈழத்துக்காக வெறுப்பைப் பரப்புகிறார்.” (அமிர்தலிங்கமும் அவரது துணைவி மங்கையற்கரசியும் தமிழகம் சென்று நிகழ்த்திய பிரச்சாரங்களுக்கு எதிர்வினை)
  • விடுதலைப் புலிகளையும் அதற்கு சமமான இயக்கங்களையும் தடை செய்யும் 1978ஆம் ஆண்டின் 16இலக்கச் சட்டத்திருத்தத்தின் மீதான விவாதத்தில் சிறில் மெத்தியுவின் உரை. (“சுதந்திரத் தேர்த்தலை துப்பாக்கித் தோட்டாக்களால் நிறுத்திவிட முடியாது” எனும் தலைப்பில்)
  • 11.07.1979 அன்று எதிர்க்கட்சித் தலைவர்அமிர்தலிங்கத்தால் வெளியிடப்பட்ட கட்டுரையொன்றைப் பற்றி அன்றைய ஜனாதிபதி ஜே.ஆருக்கு தொழிற்துறை மற்றும் விஞ்ஞான அலுவல்கள் அமைச்சர் சிறில் மெத்தியு அனுப்பிய பகிரங்கக் கடிதம்.
  • 04.10.1979 அன்று பாராளுமன்றத்தில் சிறில் மெத்தியு ஆற்றிய உரை (“வடக்கில் அவசர நிலை: மனித உரிமைகளையும் ஜனநாயகத்தையும் பாதுகாத்தல்” என்கிற தலைப்பில்)
இந்த நூலில் அத்தியாயங்களுக்கு இடையில் வரும் பக்கத்தில் பெரிய எழுத்துக்களில் சில உரைகள் மேற்கோள் காட்டப்படுகின்றன. உதாரணத்திற்கு... 
“நம் நாட்டு மக்களில் குறிப்பாக வேறெங்கும் போக முடியாத இலங்கையில் மட்டுமே பேசக்கூடிய மொழியைக் கொண்டிருக்கும் சிங்களவர்களின் உரிமைகள், பாரம்பரியம், மதம், கலாசாரம் என்பவற்றை பேணிப் பாதுகாக்கப்பதற்கு நானும் எனது அரசாங்கமும் உத்தரவாதப்படுத்துவதை இத்தால் அறிவிக்கிறேன். அதுவே உங்களால் எமக்கு வழங்கப்பட்ட ஆணையின் ஒரு பகுதி.”
(14.10.1979 அன்று சிலுமின பத்திரிகையில் வெளியான ஜனாதிபதி ஜே.ஆர் அகலவத்தையில் ஆற்றிய உரையிலிருந்து...)
சிங்களவர்களின் நேரடி எதிரிகள்
அடையாளத்தை அழிக்க ஆதாரத்தை அழி!

சிறில் மெத்தியு தமிழர்களுக்கு எதிரான வேறு சில நூல்களும் எழுதியிருக்கிறார்.
  • “சிங்ஹலயாகே அதிசி சதுரா” (சிங்களவர்களின் நேரடி எதிரிகள்),
  • “சிஹளுனி! புதுசசுன  பேராகனிவ்” (சிங்களவர்களே பௌத்தத்தைக் காத்திடுங்கள்!),
  • “பல்கலைக்கழகத்துக்கு கள்ளப்பாதை (1981)”
ஆகிய  நான்கு நூல்களும் முக்கியமானவை. இவை பல்கலைக்கழக சிங்கள இளைஞர்கள், இனவாதமயப்பட்டு வந்த படித்த தரப்பினர் மத்தியில் பிரபல்யமாக இருந்ததுடன் அந்நூல்கள் தமிழரெதிர்ப்புக்கு வேகமாக எண்ணெய் வார்த்தவை.

இந்த நூல்களில் சிறில் மத்தியு தனது கட்டுரைகளையும், தனது பாராளுமன்ற உரைகளையும் உள்ளடக்கியது மட்டுமன்றி ஜே.ஆர். மற்றும் இன்னும் பல சிங்களத் தலைவர்கள் தமிழர்களுக்கு எதிராக முன்வைத்த கருத்துக்களையும் தொகுத்து வெளியிட்டார். “சிங்களவர்களே பௌத்தத்தைக் காத்திடுங்கள்!” என்கிற நூலின் பின் அட்டையில் இப்படி இருக்கிறது.
“மண்டையில் மூளையிருந்தும்  இதைப் பற்றி சிந்திக்காதிருப்பது; கண்களிரண்டிலும் ஆணி அறைந்திருப்பதாலா சிங்களவர்களே”
"சிங்களவர்களே பௌத்தத்தைக் காத்திடுங்கள்!"
தமிழர்களுக்கு எதிரான புனைவுகளையும், சிங்கள பௌத்தர்களின் நாடு இது என்பதை நிறுவ கையாளும் போலிக் கதைகளையும் ஆதாரங்களையும் நிரப்பி வெளியிடப்பட்ட நூல்கள் அவை. "சிங்களவர்களே பௌத்தத்தைக் காத்திடுங்கள்!" என்கிற நூலின் 12வது அத்தியாயம் முழுவதும் ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தன தமிழ் மக்களின் தாயகக் கோரிக்கைக்கு எதிராக அதுவரை வெளியிட்ட கருத்துக்கள் பல தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.

சிறில் மெத்தியு சிங்கள பௌத்த சக்திகளால் ஒரு வீரனாக போற்றப்படுவதை பல்வேறு கட்டுரைகளில் காண முடிகிறது. வடக்கு கிழக்கு பகுதிகளில் புராதன வரலாற்று தொல்பொருள் இடங்களை அறிந்து அவை அனைத்தும் சிங்கள பௌத்த வரலாற்று ஆதாரங்களே என்று நிறுவ பல முனைகளில் இயங்கினார் சிறில் மெத்தியு. அது பற்றிய விபரங்களை சேகரித்து ஆவணமாக ஆக்கி 1983 யூலை 20 அன்று பாராளுமன்றத்தில் வடக்கில் 261 பௌத்த அகழ்வாராய்ச்சிக்கு உரிய இடங்கள் இருப்பதாக அறிக்கை சமர்ப்பித்து ஹன்சார்டில் பதிவு செய்தார்.

இந்தப் பணிகளை மேற்கொள்வதற்காக “அரச தொழிற்துறை பௌத்த சங்கம்” என்று ஒன்றை ஆரம்பித்து திருமலையில் புல்மூடை – குச்சவெளி பிரதேசத்தில்  “அரிசிமலை ஆரண்ய சேனாசனய” என்கிற ஒரு பௌத்த தளத்தை  ஆரம்பித்தார். சிறில் மெத்தியு தயாரித்த அறிக்கையை அதிகாரபூர்வமாகவே இலங்கையின் கலாசார உரிமைகள் பற்றி யுனெஸ்கோ நிறுவனத்திடம் 20.10.1983 அன்று கையளித்து அந்த பிரதேசங்களை பாதுகாத்து தருமாறும் முறைப்பாடொன்றை செய்தார். அந்த அறிக்கை இன்றுவரை சிங்கள தேசியவாதிகளால் போற்றப்பட்டுவருகிறது. வடக்கு கிழக்கு சிங்களவர்களின் பூர்வீக உடமை என்கிற வகையில் அந்த அறிக்கை தயாரிக்கப்பட்டிருந்தது.
ஜனாதிபதி, பிரதமர் மற்றும் அமைச்சர்களை அழைத்துக் கொண்டு "பௌத்த புராதன" இடங்களைக் காட்டுதல்
வடக்கையும் கிழக்கையும் துண்டாடுவது, தமிழர் தாயகக் கோட்பாட்தை எதிர்ப்பதற்கும் இந்த பிரச்சாரப் பணிகள் அவசியப்பட்டன. கிரிஹண்டு, வெஹர, சேருவில வெல்கம் வெஹர போன்ற விகாரைகளின் பாரம்பரியம் பற்றி நூல்களை எழுதினார்.

மாவட்ட சபைத் தேர்தல் காலத்தில் சிறில் மெத்தியு “தமிழர்களுக்கு எதிராக எழுங்கள்” என்கிற கோசத்துடன் சுவரொட்டிகளை எங்கெங்கும் ஓட்டினார். சிங்கள பௌத்த நாட்டைப் பாதுகாப்பதற்கு தமிழர்களின் பிரதேசங்களில் குடியேறுங்கள் என்று அறைகூவினார்.

யாழ் நூலக எரிப்பில் சிறில் மெத்தியுவின் வகிபாகம் பற்றிய தகவல்கள் பல இடங்களில் பதிவாகியுள்ளன. 83 கலவரத்தின் வடிவமைப்பாளனாக அறியப்படுபவர். ஒரு முறை ராவய பத்திரிகையின் ஆசிரியர் விக்டர் ஐவன் தான் முன்னால் கொழும்பு மேயர் கணேசலிங்கத்துடன் உரையாடியபோது கணேசலிங்கம் கக்கிய விடயங்களை சரிநிகர் பத்திரிகைக்கு வழங்கிய பேட்டியில் வெளியிட்டிருந்தார். கணேசலிங்கம் இப்படி கூறுகிறார்.

ஐவன்: 83 கலவரத்தில் சிறில் மெத்தியுவுக்கு நேரடிப் பங்கு இருந்ததை ஏற்றுக் கொள்கிறீர்களா?
கணேசலிங்கம்: “1983 கலவரத்திற்கு நானும் பங்களிப்பு செய்திருக்கிறேன். நானும் சிறில் மெத்தியுவும் மட்டுமல்லஅரசோடு இருந்த எல்லா சிரேஷ்ட அரசியல் வாதிகளும் அக்கலவரத்தைப் பாவித்தார்கள்..
(சரிநிகர் - மார்ச் 1993)
கலுவாதேவகே சிறில் மெத்தியு
களனியின் வரலாற்றை எடுத்தால் இனவாதத்தத்தின் கோட்டை எனலாம். பல இனவாதிகளை உருவாக்கிய இடம் அது. சிங்கள சாதியமைப்பில் வகும்புற சாதியைச் சேர்ந்தவர சிறில் மெத்தியு. சிங்கள சாதியமைப்பில் உயர் சாதியாக கொள்ளப்படும் கொவிகம சாதியிலும் பார்க்க உயர்வான நிலவுடைமை சாதி தாம் என்று கூறிக்கொள்ளும் சாதி அது. காலனித்துவ காலத்தில் கத்தோலிக்க மதமாற்றம் செய்துகொள்ளாத ஒரு சாதியாக சுயபெருமிதம் கொள்ளும் சாதி அது.  மேல் மாகாணத்திலும், சப்பிரகமுவா மாகாணத்திலும் அதிகமாக வாழ்த்து வருபவர்கள். சிங்கள சனத்தொகையில் கிட்டத்தட்ட 30% வீதத்தினரைக் கொண்டவர்கள் வகும்புற சாதி. ஒரு காலத்தில் வர்த்தகத்தில் பெரும் செல்வாக்கு செலுத்திவந்த போதும் 70கள், 80களில் கராவ சாதியினரின் எழுச்சியும், வியாபார வர்த்தகத்தில் தமிழர்களும் போட்டியாக வளர்ச்சியடைந்ததன் பின்னர்  பொருளாதார ரீதியில் வீழ்ச்சியைச் சந்தித்த சமூகமாக அறியப்படுகிறார்கள். களனி தொகுதியில் வகும்புற சாதியைச் சேர்ந்த சிறில் மெத்தியுவின் உறவினர்கள் அதிகம் வாழும் பகுதி.

ஆக தம்மை கொவிகம சாதியினரை விட தூய சிங்கள பௌத்த தேசியவாதி என்று நிறுவ பிரயத்தனப்பட்ட ஒரு அரசியல்வாதியாக கருதப்படுபவர். அவரது பரம்பரைப் பின்னணி; கேரளாவிலிருந்து வழிவந்தோர் என்று கூட ஆங்காங்கு சிங்களத்தில் வாதிடுவதையும் காண முடிகிறது.

சிறில் மெத்தியு கொழும்பு றோயல் கல்லூரியில் கல்வி கற்று பின்னர் சட்டம் பயின்று வழக்கறிஞராக ஆகி, 1977 தேர்தலின் மூலம் பாராளுமன்றத்துக்கு பிரவேசித்து அதே தொகுதியைச் சேர்ந்த ஜே.ஆரின் நெருங்கிய நண்பருமானார். ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் இணைச் செயலாளராகவும், பின்னர் அதன் உப தலைவராகவும் இருந்தவர். ஐ.தே.க.வின் தொழிற்சங்கமான “ஜாதிக்க சேவக சங்கமய”வின் தலைவராக நீண்டகாலம் இருந்தவர்.
யாழ் கந்தரோடை பகுதியை அன்றைய கலாசார அமைச்சர் ஈ.எல்.பீ.ஹுருல்லேவுக்கு சிங்கள "கந்துருகொட" வுக்கு நேர்ந்த அவலம் என்று சிறில் மேத்தியுவால் காண்பிக்கப்படுகிறது. இந்தப் படம் "சிங்களவர்களே புத்த சாசனத்தை காப்பாற்றுங்கள்" என்கிற நூலில் 230வது பக்கத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டது. 
எதிர்காலத்தில் தமிழர்கள் ஆயுதப் போராட்டத்தை தொடக்கினால் அதனை ஒடுக்குவதற்காக ஆயுத உற்பத்தியை மேற்கொள்ளவேண்டும் என்று தனது அமைச்சரவைக்கு கீழ் இருந்த இரும்புக் கூட்டுத்தாபனத்தின் மூலம் ஆயுத உற்பத்தியை மேற்கொள்வதற்கான திட்டத்தை வகுத்து அக்கூட்டுத்தாபனத்தின் அன்றைய தலைவராக இருந்த பேராசிரியர் பீ.ஏ.த.சில்வாவையும் அழைத்துக் கொண்டு போய் அதனை ஜே.ஆரிடம் சமர்ப்பித்தார். ஆனால் ஜனாதிபதியிடம் இருந்து அதற்கான ஒப்புதல் கிடைக்கவில்லை. (திவயின – 16.11.2011)

1985 ஆம் ஆண்டு திம்பு பேச்சுவார்த்தைக்கு எதிராக ஆளுங்கட்சிக்குள் குரல் எழுப்பியதால் அவரது அமைச்சு பதவி பறிக்கப்பட்டது. ஜே.ஆரின் அமைச்சரவையில் இருப்பதை விட ஒரு பாம்புடன் சீவிப்பது மேல் என்று பத்திரிகைகளிடம் கூறினார். (லங்காதீப – 02.06.2018)

தமிழ் மாணவர்களின் பல்கலைக்கழக நுழைவை சிறில் மெத்தியுவால் சகிக்கக் கூட முடியவில்லை. எம். சிவசிதம்பரம் சிறில் மெத்தியுவுக்கும் இடையில் பாராளுமன்றத்தில் கடுமையான வாதம் நிகழ்ந்தது. தமிழ் மாணவர்களை குறுக்குவழியில் பல்கலைக்கழகத்துக்கு அனுப்புவதற்காக வினாத்தாள் திருத்துனர்கள் மோசடி செய்து அதிக புள்ளிகளை வழங்கினார்கள் என்று பகிரங்கமாக குற்றம் சாட்டினார். அந்த விவாதத்தில் அவரை ஆதாரத்தை முன்வைக்கக் கோரியபோதும் கையில் ஒரு கடுதாசியை வைத்துக் கொண்டு கடைசி வரை சமர்ப்பிக்கவில்லை. ஆனால் இன்று வரை சிங்கள நூல்களில் சிறில் மெத்தியு கூறியது உண்மை என்றே பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளதையும் காண முடிகிறது. அன்றைய ஜனாதிபதி ஜே.ஆருக்கும் இது குறித்து நீண்ட கடிதத்தை அவர் எழுதினார். இவை இரண்டும் “கவுத கொட்டியா” நூலிலும் இடம்பெற்றுள்ளது. 
“நாம் எதனையும் ஏற்றுக்கொள்வோம்; ஆனால், நேர்மையற்றவர்கள் என்ற குற்றச்சாட்டை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது... கஷ்டப்பட்டு படித்துப் புள்ளிகள் பெறும் மாணவர்களை நோகடிகின்ற, இழிவுசெய்கின்ற கருத்துக்கள் இவை” 
என்று சிவசிதம்பரம் ஆத்திரத்துடன் உரையாற்றினார்.


1987 ஆம் ஆண்டு ஜே.ஆரும் ராஜீவ் காந்தியும் செய்துகொண்ட இலங்கை இந்திய ஒப்பந்தத்தையும், 13வது திருத்தச்சட்டத்தையும் எதிர்த்ததோடு நில்லாமல் பாராளுமன்றத்தில் அதனை எதிர்த்து வாக்களித்த ஆளுங்கட்சி உறுப்பினர்கள் இருவர் ஒருவர் காமினி ஜெயசூரிய மற்றவர் சிறில் மெத்தியு. இந்தியா மற்றும் சர்வதேச நாடுகளின் அழுத்தம் காரணமாக இனப்பிரச்சினை விடயத்தில் ஜே.ஆர் சற்று கவனமாக காய் நகர்த்த வேண்டிய நிலை தலைதூக்கியது. கண்துடைப்புக்காக என்றாலும் ஜே.ஆரால் மேற்கொள்ளப்பட்ட சகல நடவடிக்களுக்கும் எதிராக சிறில் மெத்தியு இயங்கினார். சர்வகட்சி மாநாடு, மாவட்ட சபைகள், திம்பு பேச்சுவார்த்தை, இலங்கை இந்திய ஒப்பந்தம், மாகாணசபை அனைத்தின் போதும் அவர் இனவாத சக்திகளோடு கைகோர்த்து இயங்கினார். அப்போது தலைமறைவாக இருந்த ஜே.வி.பி “மவ்பிம சுரகீமே சங்விதான” (தாய் நாட்டை பாதுகாப்பதற்கான இயக்கம்) என்கிற முன்னணி அமைப்பை உருவாக்கி பல்வேறு இனவாத சக்திகளை ஒரே குடையின் கீழ் இணைத்தது. அதில் பகிரங்கமாக இயங்கியவர் சிறில் மெத்தியு.

களனி நகரம் புனித பூமியாக பிரகடனப்படுத்தி 33 நிறைவு நிகழ்வில் (1981) சிறில் மெத்தியு, ஜனாதிபதி ஜே.ஆர், பிரதமர் பிரேமதாச
இதே ஆண்டு தான் யாழ் நூலக எரிப்பும் நிகழ்த்தப்பட்டது.
அப்போது ஜே.ஆர் பலம் பொருந்திய நபராக இருந்தார். அவரை எதிர்த்து எவரும் கருத்து கூறக்கூட துணிய மாட்டார்கள். பல உறுபினர்களின் இராஜினாமா கடிதத்தை முன்கூட்டிய வாங்கி வைத்துக்கொண்டவர் அவர். இந்த நிகழ்வுக்குப் பின் சிறில் மெத்தியு கட்சியில் இருந்து ஓரங்கட்டப்பட்டார். ஆளும் இனவாத அரசாங்கத்துக்கே பொறுக்க முடியாத அளவுக்கு எல்லை கடந்திருந்தன சிறில் மெத்தியுவின் நடவடிக்கைகள். அவர் இறப்பதற்கு 6 மாதங்களுக்கு முன்னர் பிரேமதாச கட்சியின் உறுப்புரிமையை மீளக் கையளித்தார்.

சிறில் மெத்தியு 17.10.1989 அன்று இறக்கும்போது 80வயது.

சிறில் மெத்தியு இனப்பிரச்சினையை அடுத்த மோசமான கட்டத்துக்கு நகர்த்தியதில் முக்கிய காரணகர்த்தா. இன்றும் சிறில் மெத்தியுவுக்கு உயிர் கொடுக்கிறார்கள் என்றால் பேரினவாதம் சற்றும் சளைக்காமல், குற்றவுணர்ச்சியே இல்லாமல் முழுமையான இனச்சுத்திகரிப்புக்கு வியூகம் அமைக்கிறது என்றே விளங்கிக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

நன்றி - தினக்குரல்

இயக்க வாழ்வில் எனது மலையக அனுபவங்கள் - பஷீர் சேகு தாவூத்

தோழர் பஷீர் சேகு தாவூத் அவர்கள் தனது முகநூலில் பகிர்ந்துகொண்ட இந்த வரலாற்றானுபவத்தை நன்றியுடன் மீள இங்கு பதிவு செய்கிறோம்.
1
இற்றைக்கு 33 வருடங்களுக்கு முன்பு 1985 இன் இறுதிக் காலாண்டில் ஒரு நாள், யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக் கழகத்துக்கு அண்மையாகப் பரமேஸ்வரா சந்தியில் அமைந்திருந்த முடி திருத்தும் கடையில் எனது தலை மயிரின் வழமையான வடிவத்தை மாற்றியமைக்கும் வேலை நடந்து கொண்டிருந்தது. நீண்ட தூரம் ஒரு முக்கிய வேலைக்காக பேரூந்தில் போகவேண்டி இயக்கத்தால் பணிக்கப்பட்டிருந்தேன். இக்காலத்தில் நான் ஹுசைன் என்ற பெயரில் ஒரு தேசிய அடையாள அட்டை வைத்திருந்தேன். பஷீர் என்ற பெயரில் உள்ள அடையாள அட்டை பாவிக்காமையால் கிடைக்கும் பாதுகாப்பு முக அடையாளயாத்தால் பறி போய்விடக் கூடாது என்ற அக்கறையில் எனது முடி திருத்த வேலை நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தது.

அப்பிரயாணத்தின் போது என்னை எவரும் அடையாளம் கண்டுகொள்ளாதிருக்கச் செய்யப்பட்ட எளிய முயற்சியை அந்தத் தொழிலாளர் முடித்த அடுத்த நாள் காலை நான் ஹற்றன், மல்லியப்பூ பஜார் நோக்கிப் புறப்பட்டேன்.

மல்லியப்பூ பஜாரில் உள்ள கோயில் ஒன்றில் பாலநடராச ஐயர் என்ற இயற் பெயரைக் கொண்ட, இளையவன் என்ற பெயரில் எழுத்தாளராக அறியப்பட்ட உரும்பராயைச் சேர்ந்த தோழர் சின்ன பாலாவின் மாமா "குருக்களாக" பணியில் இருந்தார். அவரோடு கோயில் அறை ஒன்றில் இயக்கப் பணிகளின் நிமித்தம் சின்ன பாலா தங்கியிருந்தார். இவரோடு இணைந்து செயலாற்றுவதற்காகவே நான் அங்கு சென்றேன். வழியில் எந்தத் தடங்கலும் இன்றிப் போய் பாலாவுடன் இணைந்துகொண்டேன். இரவு வேளைகளில் அவருடனேயே தங்கிக்கொண்டு பகலில் இயக்க வேலைகளில் இருவருமாக ஈடுபட்டோம்.

சில நாட்களில் பாலா, உணவகம் ஒன்றில் கோழிக் கறி சாப்பிடுவதை அவரது ஐயர் மாமா கண்டு விட்டார். அன்றிலிருந்து கோயில் வளவுக்குள் எங்களது கால் படுவதற்கு மட்டுமல்ல, எம்மில் உராய்ந்து செல்லும் குளிர் காற்றுக்கூட கோயிலுக்குள் போக அனுமதிக்கப்படவில்லை. பாலாவின் மிகக் கடுமையான போக்குக் கொண்ட ஐயர் மாமாவினால் உடுப்புப் பைகள் கோயில் எல்லைக்கு அப்பால் கொண்டு வந்து அழுகி முடை நாற்றமெடுக்கும் இறந்த ஏதோ பறவைகளை எறிவது போல தரப்பட்டது. அதுதான் முதன் முதலில் தான் சாப்பிட்ட 'மச்சம்' என்றும், இதற்கு முன்னர் சாப்பிட்டதே இல்லை என்றும், மாமா துரத்தினாலும் பரவாயில்லை கோழிக் கறி மிகவும் சுவையாக இருந்தது என்றும் பின்னொரு நாளில் நாமிருவரும் மட்டக்களப்பில் மலையக நினைவுகள் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்த போது பாலா நகைச்சுவையாகக் கூறினார்.
2
1986 இல் மீண்டும் மக்களை விழிப்பூட்டும் வேலைத்திட்டங்களுக்காகவும், இயக்கம் தொடர்பாக மலையகத் தமிழ் இளைஞர்களுக்குள் பிரச்சாரங்களை மேற்கொண்டு அணிதிரட்டுவதற்காகவும் மலையகத்துக்குச் செல்லவேண்டி ஏற்பட்டது.

இம்முறை நுவரெலிவை இலக்கு வைத்த பயணத்துக்குத் தயாரானேன். 1977 இல் மலையகத்து தமிழர்களை இலக்கு வைத்து கலவரம் என்ற பெயரில் நடாத்தப்பட்ட தாக்குதல்களினாலும், கொள்ளையினாலும் பாதிக்கப்பட்டு செங்கலடிக்கு வந்தார் சிவா. இவர் அங்கு எரிபொருள் நிரப்பு நிலையத்துக்கு முன்னாலுள்ள கடைத் தொகுதியில் ஒரு கடையை வாடகைக்கு எடுத்து " லவினி மெடிக்கல்" என்ற பெயரில் ஒரு பார்மஸியைத் திறந்து வியாரம் செய்து வந்தார்.இவருடன் அப்பிரதேச ஈரோஸ் போராளிகள் நட்பை ஏற்படுத்திப் பழகி வந்தனர். இந்த நட்பு வட்டத்துக்குள் நானும் ஒருவனாயிருந்தேன். எங்கள் கருத்துக்களை உள்வாங்கிய சிவா எந்த இழப்புக்கும் தயாரான உறுதி படைத்த ஈரோஸ் அமைப்பின் ஆதரவாளரானார். இவரது கடையின் முன்னால் மறைந்த தியாகத் தோழர்கள் ரமேஷ், வேணு, மனோகரன் மற்றும் இன்னும் மறையாத நான் ஆகியோர் பிரதான வீதியின் இரு புறத்தையும் திரும்பிப பார்த்த வண்ணம் கதைகள் பேசிக் கழித்திருப்போம். ஏதாவது பாதுகாப்புத் தரப்பு வண்டிகள் வந்தால் மெல்ல லவினி மெடிக்கலுக்குள் புகுந்து பின்னால் வேலிகள் பாய்ந்து ஒடி பிள்ளையார் கோயிலுக்குள் தஞ்சமடைந்துவிடுவோம். இவ்வாறான தருணங்களில் கடை முதலாளிக்கு ஆபத்துகள் நிகழும் என்றெண்ணி ஒரு போதும் எம்மைக் கண்டு சிவா முகம் சுழித்தது கிடையாது. ஈரோஸ் மலையகத் தமிழர்களின் விடுதலை பற்றி முதன்மையான அக்கறையைக் கொண்ட அமைப்பு என்பதை சிவா முழுமையாகப் புரிந்திருந்ததே அவரது திடகாத்திரமான ஆதரவுக்குக் காரணமாகும்.

சிரேஷ்ட மலையகத் தோழர் கணேஷ் 1984 ஆம் ஆண்டு டிசம்பரில் ஏறாவூரில் வைத்து குற்றப் புலனாய்வுப் பிரிவினரால் 'தூக்கப்பட்டு' இக்கினியாகலைக்குக் கொண்டு செல்லப்படார். அங்கு சிறிது காலம் தடுத்து வைக்கப்பட்டு, பூசா தடுப்பு முகாமுக்கு அனுப்பப்பட்டார். கணேஷ் தளத்தில் இன்மையால் நான் மலையகத்துக்கு மீண்டும் செல்லவேண்டிய நிலைமை ஏற்பட்டது.

நுவரெலியா செல்வதற்கு லவினி சிவாவிடம் உதவி கோரினோம். மனமுவந்த அவர் என்னையும் தோழி சுகிர்தாவையும் தொடரூந்தில் கண்டிக்கு அழைத்துப் போய் அங்கிருந்து பேரூந்தில் நுவரெலியா கொண்டு சேர்த்தார்.

தோழி சுகிர்தா அம்பாறை மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த, யாழ் பல்கலைக் கழக விஞ்ஞானப் பட்டதாரியாவார். அந்தக் காலத்தில் பல்கலைக் கழகத்தில் இருந்து பட்டம் பெற்று வெளியேறியவுடன் வேலை வாய்ப்புக் காத்திருக்கும். அதுவும் விஞ்ஞானப் பட்டதாரி என்றால் வெளியேறும் போதே வாயிலில் வந்து நின்று வாய்ப்புகள் அரவணைத்து வரவேற்கும். அனைத்து வாய்ப்புகளையும் உதறிவிட்டு ஈழப் போராட்டத்தில் தன்னை இணைத்துக்கொண்ட சுகிர்தா, பெரும் மனிதாபிமானியும், கொள்கைப் பற்றுள்ளவரும், புத்திஜீவியுமாகும். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக இவர் ஒரு துணிகரமான பெண்ணாகும்.

நாம் மூவரும் தொடரூந்தில் கண்டியை நோக்கிச் செல்கையில் மன்னம்பிட்டியில் தரித்த வண்டிக்குள் அதிரடிப் படையினர் சோதனைக்காக ஏறினர். விசிலையும், புகையையும் ஊதிய தொடரூந்து நகரத் தொடங்கியது. சுகிர்தா அமர்ந்திருந்த இருக்கைக்குப் பக்கத்தில் இடமிருந்த போதும் வெவ்வேறு இடங்களில் அமர்வது பாதுகாப்பாக இருக்குமென்று கருதிய நாங்கள் வெவ்வேறாக அமர்ந்திருந்தோம். நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் தொடர்பில்லாதவர்கள் போல அமர்ந்திருந்தோம்.சிவா மாட்டிக்கொள்ளக் கூடாது என்பதில் நாமிருவரும் கவனமாக இருந்தோம்.

அதிரடிப் படையினரோடு முகமூடி அணிந்த "காட்டிக் கொடுக்கும்" நபரொருவரும் வந்ததைக் கண்ட சுகிர்தா கண்ணைக் காட்டி என்னைத் தன்னருகே அழைத்தார். சுகிர்தாவை யாரும் அடையாளம் காண மாட்டார்கள் முகமூடி அணிந்தவரைக் கண்ணுற்றதும் என்னை முகமூடி அடையாளம் காணக்கூடும் என்று பயந்துதான் ஒரு திடீர் திட்டத்தோடு என்னைத் தன்னருகே வருமாறு சுகிர்தா அழைத்தார் என்பதை அப்போது நான் நினைத்துப் பார்க்கவில்லை. அருகில் சென்ற என்னிடம் " நீங்கள் எனது மடியினுள் முகத்தைப் புதைத்தபடி தூங்குவது போல நடியுங்கள் மற்றவற்றை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன் " என்று மெல்லக் கூறினார். அப்படியே செய்தேன். சிவா தனது அடையாள அட்டையைக் காண்பித்தார், அவரது நரைத்த மீசையும் அவரைச் சந்தேகப்படாமலாக்கிற்று. எம்மிருவரது இருக்கைகளுக்கருகிலும் சோதனைக்காக வந்தவர்களிடம் 'இவருக்கு சரியான சுகமில்ல நான் பேராதெனிய பெரிய ஆசுபத்திரிக்கு கொண்டு போறன்' என்று சுகிர்தா சொன்னது முகம் புதைத்துக் கிடந்த என் செவிகளில் கேட்டது.சுகிர்தாவின் முகத்தில் இழையோடிய சோகத்தையும், நாத்தழும்பும் பாவத்திலான கதையையும் கேட்ட படையினர் நகர்ந்து விட்டனர். படையினர் ஹபறண நிலையத்தில் இறங்கிய பின்னர் மூவரும் புன்சிரிப்போடு முகங்களை மாறி மாறிப் பார்த்துக் கொண்டோம். இந்நிகழ்வை இன்றும் நினைத்துப் பார்க்கிறேன், எண்ணிலடங்கா நன்றிகள் தோழி சுகிர்தா!

எங்களை சிவா நுவரெலியா நகரின் மத்தியில் லேடி மெக்லம்ஸ் வீதியில் அமைந்திருந்த முன்பள்ளி ஆசிரியை ஒருவரின் வீட்டில் கொண்டு ஒப்படைத்துவிட்டு அவர் கிளம்பி எங்கோ அவருக்குத் தெரிந்த இன்னொருவரின் வீட்டுக்குச் சென்றுவிட்டார்.
3
தோட்டத் தொழிலாளிகளின் பிள்ளைகள் கற்கும் முன்பள்ளியில் கற்பித்துக் கொண்டிருந்த இவ்வாசிரியைக்கு சொற்ப சம்பளமே கிடைத்தது. ஈரோஸ்காரரின் வழமைக்கிணங்க நாம் தங்கியிருந்த வீட்டுக்காரரைப் பற்றி விசாரிக்கத் தொடங்கினோம். இவரது கணவன் சந்திரமோகன் இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரசின் முக்கியஸ்தராக இருந்தவர். இவர் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இறந்து போனார். இறப்பின் பின் மனைவிக்கு காங்கிரஸ் இந்த ஆசிரியைத் தொழிலை வழங்கியிருந்தது. இவர்களுக்கு இரண்டு மகள்களும், ஒரு மகனுமாக மூன்று பிள்ளைகள் இருந்தனர். மூத்த பெண்ணுக்கு 18 வயதாகவும், இளைய பெண்ணுக்கு 15 வயதாகவும், மகன் அம்மாவுடன் முன் பள்ளிக்குச் செல்லும் சிறுவனாகவும் இருந்தான். தனது சிறிய சம்பளத்தில் மூன்று பிள்ளைகளையும் வளர்த்து ஆளாக்கும் பொறுப்பைச் சுமந்திருந்த இந்தத் தாய்க்கு மேலதிக சுமையாக ஒரு தங்கையும், தம்பியும் போய்ச் சேர்ந்திருந்தோம். எவ்வளவு வற்புறுத்தியும் இவ்வாசிரியை எங்களிடம் பணம் பெற்றுக்கொள்ளவே இல்லை. தோட்டமொன்றுக்குச் சொந்தமான வீடு இவர்களால் வாடகைக்கு பெறப்பட்டிருந்தது. அடிக்கடி வீட்டைக் காலி பண்ணுமாறு தொந்தரவு வேறு கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். தொழிலாளர் காங்கிரசில் முன்னர் பிரபல்யமான பிரமுகராகவும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகவும் இருந்து தற்போது விலகி வேறு கட்சி ஒன்றில் மத்திய மாகாண சபை உறுப்பினராக இருக்கும் சதாசிவம் ஐயாவுக்கும் இந்த ஆசிரியையின் கணவருக்கும் இடையில் இருவரும் காங்கிரசில் ஒன்றாக இருந்த காலத்தில் பலத்த போட்டி நிலவியதாக அறிந்தோம்.

லேடி மெக்லம்ஸ் வீதியின் முடக்கில் ஒரு பெரிய வெளி, இந்த வெளியின் மேலே இருக்கும் வானத்தின் பரப்பை மறைக்கும் வல்லமையுடன் கிளைகள் பரப்பிப் பரந்திருந்த நூற்றாண்டு பழமையான புளிய மரத்தின் கீழால் சென்று சில படிகள் ஏறி அந்தப் பழைய இருண்ட இரண்டறை வீட்டுக்குள் நுழைவது அலாதியான அனுபவத்தைத் தந்தது.ஒரு விறகு அடுப்பும் கம்பளிப் போர்வைகளும் அந்த வீட்டில் எமக்கான குளிர்க்காவலர்களாயிருந்தன. வீட்டின் முன்னால் ஒரு இரட்டைக் கழிவறையும்,குளியலறையும் இருந்தன. பல குடும்பங்கள் இவ்விரண்டையும் பயன்படுத்தின. 1986 ஏப்பிரல் 17 ஆம் திகதி காலையில் அந்தக் குழியலறைகளையும், கழிவறைகளையும் தீவிரமாகத் துப்பரவு செய்து கொண்டிருந்தேன். வெளியில் வந்து இதனைக் கண்ட சுகிர்தா என்ன இன்றைக்கு தீவிரமான சுத்திகரிப்புத் தொழிலாளராக மாறிவிட்டீர்கள் என்று கேட்டார். ஆமாம் எனது பிறந்தநாளைக் கொண்டாடிக்கொண்டு இருக்கிறேன் என்று பதிலிறுத்தேன். அன்று எனது 26 ஆவது பிறந்தநாள் பிறந்திருந்தது.

நாம் தங்கியிருந்த இந்த வீட்டின் பின்புறத்தால் இறங்கி மேலே செல்லும் ஒற்றையடிப் பாதையால் ஏறினால் வெகு தூரத்தில் உள்ள மலை உச்சியில் அரச ரூபவாஹினிக் கூட்டுத்தாபனத்தின் கோபுரம் அமைந்துள்ளது. மூச்சிரைக்க அக்கோபுரத்தைப் போய்ப் பார்த்துவிட்டு வந்தேன். இக்கோபுரத்தை ஈரோஸ் குண்டு வைத்துத் தகர்த்திருந்தது. இதில் மலையக மூத்த தோழர் கிருஷ்ணனும் பங்குபற்றியிருந்தார். இந்த தாக்குதல் நடந்து சில நாட்களில் தாக்குதல் பற்றிய வீரப் பிரதாபங்களை தோழர் கிருஷ்ணன் நுவரெலியா நகருக்குள் கொட்டித் தீர்த்தமையால் கைது செய்யப்பட்டார். இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் மூலம் கிடைத்த பொது மன்னிப்பினால் அவர் விடுதலையானார். இப்போது இவர் கடும் நோய்வாய்ப்பட்டவராக தனிமையிலும் வறுமையிலும் உழல்வதாக அறிகிறேன். இவரை வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கும் வேலைகள் தோழர்களால் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. 

தங்கிய வீட்டுக்கு அருகாமையில் புளியமரத்துக்கு பக்கவாட்டில் சற்று உயரமான மேட்டில் ஒர் அகலமான பெரிய மாடிகளற்ற தள வீடு இருந்தது. இந்த வீட்டின் உரிமையாளர் மறைந்த முன்னாள் அமைச்சர் எம். எச் முஹம்மத் ஆவார். நாம் நுவரெலியாவில் இருந்த காலத்தில் இவ்வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்து இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸ் அலுவலகம் நடாத்திக்கொண்டிருந்தது. அன்றைய காலகட்டத்தில் இவ்வலுவலகத்தின் பொறுப்பாளராக திரு சதாசிவம் இருந்தார். நாங்கள் அந்தக் காரியாலயத்துள் நுழைந்து அங்கு வேலை செய்த இளைஞர்கள் சிலரை நண்பர்களாக்கிக்கொண்டோம். நாட்போக்கில் அரசியல் வகுப்பெடுத்து அவர்களைத் தோழர்களாக்கி ஈரோஸ் உறுப்பினர்களாக உள்ளீர்த்தோம். பின்னென்ன, இரவு வேளைகளில் எனது உறக்கம் இந்த அலுவலகத்தில் இருந்த பெரிய மேசையின் மீதுதான் கழிந்தது. சுகிர்தா ஆசிரியை வீட்டில் தங்குவது தொடர்ந்தது. அங்கு வேலை செய்த தோழர்கள் ஓரிருவர் என்னோடு கூடவே தங்குவர். இவர்கள் இரவில் நெய் பூசி சுட்டுத் தந்த கோதுமை ரொட்டி போல் சுவையுள்ள ரொட்டியை நான் இன்று வரை வேறெங்கும் உண்டதில்லை. காலையில் எழுந்து ஆசிரியையின் வீட்டுக்குச் சென்று காலைக்கடன்களை முடித்துக் குளித்துவிட்டு தோட்டங்களுக்கு ஏறத்தொடங்கி விடுவேன். இங்கு பிடித்த எனக்குப் பிடித்தமான தோழர்கள் நுவரெலியாவில் உள்ள நிறையத் தோட்டங்களுக்கு என்னை அழைத்துச் சென்று இளைஞர்களுக்கும், தொழிலாளர்களுக்கும் வகுப்புகள் எடுக்கப் பெருந்துணை புரிந்தனர். சுகிர்தாவைத் தோட்டப் பகுதிகளுக்கு அழைத்துச் செல்வதில்லை. தோட்டங்களைத் தெரிந்து கொண்டோம், அங்கெல்லாம் போகும் வழி தெரிந்து கொண்டோம், பலரை அமைப்பின் உறுப்பினர்களாக்கினோம், எமக்குத் தெரிந்தவர்களும் எம்மைத் தெரிந்தவர்களும் - எமது கொள்கைகளைப் புரிந்தவர்களும் பெருகினர், ஒருகட்ட வேலையைப் பூர்த்தி செய்துவிட்டு பதுளையூடாக அம்பாறை வந்து அக்கரைப்பற்றை அடைந்தோம்.
4
1977 இல் டெவன் தோட்டத்தை நட்சாத் திட்டத்திற்காக இல்லாமல் செய்ய அரசாங்கம் நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்ட போது, இதனை எதிர்த்து ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளிகள் போராட்டத்தில் குதித்தனர். இப்போராட்டத்தில் தீவிர பங்கெடுத்த வட்டகொட ஒக்ஸ்போர்ட் தோட்டத்தைச் சேர்ந்த தொழிலாளி சிவணுலட்சுமணன் பொலிசாரினால் மே மாதம் 11 ஆம் திகதி சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார்.

மட்டு வந்து ஒரு வாரத்தில், சிவணுலட்சுமணனின் ஒன்பதாவது நினைவு தினம் தொடர்பான மக்கள் வேலைத் திட்டத்தினை மேற்கொள்வதற்காக மீண்டும் நுவரெலியா செல்லுமாறு இயக்கத்தால் பணிக்கப்பட்டேன்.

படுவான்கரைப் பாவற்கொடிச் சேனையில் இருந்து அக்கரைப்பற்றினூடாக அம்பாறை போய் பதுளையில் இறங்கி, அங்கிருந்து நுவரெலியா போகும் நோக்கோடு வந்த வழிப் பயணம் தொடங்கிற்று.

அக்ரைப்பற்றூரைச் சேர்ந்த ஈரோஸ் ஆதரவாளரான சலாஹுதீன் வட்டவிதானையார் அவரது உந்துருளியில் பாவற்கொடிச் சேனை வந்து என்னை ஏற்றிக்கொண்டு அம்பாறை பேருந்து நிலையத்தில் பாதுகாப்பாக இறக்கி பதுளை போகும் பேரூந்தில் அவரது பணத்தில் நுழைவுச் சீட்டும் எடுத்துத் தந்தார். நான் பதுளையூடாக நுவரெலியா சென்று ஆசிரியையின் வீட்டையடைந்தேன்.

இம்முறை பாதுகாப்பு விடயத்தில் அவதானமாக இருக்கவேண்டும் என்ற முன்முடிவோடு செயலாற்றத் தொடங்கினேன். எனது முன்னைய மலையக வேலைத்திட்டங்களில் ஒன்றாக அனைத்து மதத்தலங்களுக்கும் செல்வதை வழமையாகக் கொண்டிருந்தேன். ஒரு நாள் நுவரெலிய நகரப் பள்ளிவாயிலிலின் கவுழில் மிகவும் குளிரான நீரில் வுழூஉ செயது லுகர் தொழுகையை நிறைவேற்றிய பின் புவாத் என்ற ஒருவரை சந்தித்து நண்பராக்கிக் கொண்டேன். இவர் ஐ.தே. கட்சியின் தொழிற்சங்கமான ஐக்கிய தேசியத் தோட்டத் தொழிலாளர் சங்கத்தின் நுவரெலியக் காரியாலயத்தில் இலிகிதராக வேலை செய்து கொண்டிருந்தார்.அப்போது இம்மாவட்டக் காரியாலயத்தின் பொறுப்பாளராக முன்னாள் பிரதியமைச்சர் புத்திரசிகாமணி இருந்தார். நான் இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரசின் தொழிற்சங்கக் காரியாலயத்தைப் பயன்படுத்திய போது அதன் பொறுப்பாளராக இருந்த சதாசிவத்துக்கோ, புவாத்துடனான தொடர்பு பற்றி புத்திர சிகாமணிக்கோ தெரியாதவாறே காய்களை நகர்த்தினேன். ஆனால் மலையகத்தில் நடமாடிய காலத்தில் பாதுகாப்பின் நிமித்தம் அமைச்சர் தொண்டமானின் புகைப்படத்தை எனது சட்டைப் பைக்குள் வைத்தவனாகவே நடமாடினேன்.அடிக்கடி புவாத்தை அவரது அலுவலகத்தில் சந்தித்து உறவாடத் தவறவில்லை.
5
மட்டக்களப்பிலிருந்து புறப்படும் போது சிவணு லட்சுமணனின் நினைவாக மக்களை விழிப்பூட்டும் வகையிலான சுவரொட்டி வாசகங்களை தோழர்களோடு கலந்து வடிவமைத்து அரபு எழுத்துக்களில் தமிழ் கருத்துப்பட எழுதி வைத்துக்கொண்டேன்.

நுவரெலியாவை அடைந்தவுடன்
முன்னைய தொடர்புகளினால் கிடைத்த தோழர்களினூடாக மே 11 சிவணுலட்சுமணனின் நினைவுச் சுவரொட்டிகளைத் தமிழில் தயாரித்தேன். 63 தோட்டங்களில் நானும் தோழர்களும் ஏறி இறங்கி சுவரொட்டிகளை ஒட்டினோம். அடுத்த நாள் காலை தோழர்கள் எல்லோரும் முதல்நாள் இரவு நடந்தவை எவையும் தெரியாதவர்களாக நடித்து அவரவர் வேலைகளுக்குத் திரும்பினோம். நான் ஓர் அப்பாவி சுற்றுலாக்காரனாக புவாத்தின் காரியாலயத்துக்குச் சென்று அவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். பகல் போசனத்துக்கான நேரம் நெருங்கியது.கீழே இருந்த ஒரு முஸ்லிம் உணவகத்துக்குச் செல்வோம் என்று கூறி என்னை அழைத்துக்கொண்டு புவாத் இறங்கினார். நாமிருவரும் போகும்போது வெள்ளை உடையணிந்த திடகாத்திரமான இருவர் எம்மைப் பின் தொடர்வதை அவதானித்தேன். எதுவுமே தெரியாத 'பச்சப்புள்ள' புவாத் உணவகத்தினுள் சென்று அமர்ந்து இரண்டு சோற்றுச் சாப்பாட்டுகளைக் கொண்டு வருமாறு பணித்தார். நான் கூர் உணர்திறனுடனும்,அவதானத்துடனும் புவாத்தின் அருகில் அமர்ந்திருந்தேன். எம்மைக் பின்தொடர்ந்த வாட்டசாட்டமான அந்த இருவரும் உணவகத்தினுள் நுழைந்தனர். கதிரைகளில் அமர்ந்த அவர்கள் ஆளுக்கு ஒரு கால் இறாத்தல் பாணும் கறியும் கொண்டு வருமாறு வேலையாளைப் பணித்தனர். நான் உசாரானேன் பகலுணவுக்காக எவர்தான் காலிறாத்தல் பாண் எடுப்பர்? நிச்சயப்படுத்திக் கொண்டேன், இவர்கள் என்னைப் பின் தொடரும் அரசபடையைச் சேர்ந்த சிவில் உடையில் உலவும் அதிகாரிகளென்று. நான் கழிவறைக்குச் சென்று வருகிறேன் என்று புவாத்திடம் சாக்குச் சொல்லிவிட்டு உணவகத்தின் பின் வழியாக வெளியேறி விரிந்து கிடந்த 'கொல்ப்' மைதானத்தைத் தாண்டி பிரதான வீதியை அடைந்தேன். தங்கிநிருந்த வீட்டையடைந்து பிரயாணப் பையை எடுத்துக்கொண்டு பேரூந்து நிலையத்தை நோக்கி நடந்தேன்.
6
வீட்டை அடைந்தவுடன் எனது தடிப்பான மீசையை அவசரமாக மழித்து எறிந்திருந்தேன். பயணப் பையை எடுக்கும் போதே அணிந்திருந்த மேற்சட்டையையும், காற்சட்டையையும் மாற்றி வேறு ஆடைகளை அணிந்து கொண்டேன். என்னை ஓரிரு முறைகள் பார்த்தவர்கள் அடையாளம் காண்பதற்கு சிரமப்பட வேண்டும் என்பதை நோக்காகக் கொண்டே இவ்வாறு செய்தேன்.

பேரூந்து நிலையத்தை அடைந்து பதுளைக்குச் செல்லும் பேரூந்துகளைத் தேடினேன், ஆனால் அந்நேரம் அங்கு பதுளை செல்ல வண்டிகள் எதுவுமிருக்கவில்லை.அங்கு தாமதிக்க விரும்பாமல் சற்றுத் தள்ளியிருக்கும் தனியார் வேன்கள் தரித்திருக்கும் நிலையத்துக்கு நடையைக்கட்டினேன். நான் அவ்விடம் போய்ச் சேரவும் ஒரு பழைய வேன் வெலிமடைக்கு புறப்படவும் சரியாக இருந்தது. எம்பி ஏறி வேனுக்குள் தொங்கினேன். தரிப்பிடத்தில் இருந்து உயரமான மேட்டில் உறுமியபடி ஏறிய வேனின் இயந்திரம் நின்று போனது. சாரதி ச்ச்சிர்ர் என்று மீண்டும் மீண்டும் ஸ்டார்ட் செய்தார். ம்ஹூம் இயந்திரம் இயங்க மறுத்தது. வெளியில் எட்டிப் பார்த்தேன், பேரூந்து நிலைய வளாகத்துக்குள்- உணவகத்துக்கு என் பின்னால் வந்த இருவரும் வேகமாகத் தேடிக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. உடனே இயங்கினேன். Bபஹின்ட, தள்ளுவக் தாமு (இறங்குங்க தள்ளு ஒன்று போடுவோம்) என்று கூறியவாறு நான் முதலில் இறங்கினேன். தொடர்ந்து அனைவரும் இறங்கினர். பலங்கொண்டமட்டும் வேனைத் தள்ளினோம், ஸ்டார்ட் வந்து விட்டது. எல்லோரும் உள்ளே ஏறியதும் வேன் வெலிமடையை நோக்கிப் பயணித்தது.

வெலிமடையை வந்தடைந்த வேனிலிருந்து இறங்கினேன். பதுளை செல்லவேண்டும் பொது மற்றும் தனியார் வாகனத் தரிப்பிடங்களில் பதுளை செல்ல எந்த வண்டிகளும் இருக்கவில்லை.மாலை ஆறு மணிக்குத்தான் பதுளை செல்லும் வண்டிகள் புறப்படும் என்றார் அங்கிருந்த நேரக்காப்பாளர். இந்தப் பொது இடத்தில் நிற்பது பாதுகாப்புக்கு உசிதமல்ல என்று எண்ணியவுடன் வெலிமடையில் இருந்த "சத்தார்ஸ்" என்ற காத்தான்குடி முதலாளிக்குச் சொந்தமான துணிக்கடை நினைவுக்கு வந்தது. இக்கடை பேரூந்து நிலையத்துக்கு அண்மையிலேதான் அமைந்திருந்தது. கடைக்குள் நுழைந்தேன். அங்கிருந்த சிலருக்கு என்னைத் தெரிந்திருந்தது. ஏறாவூரைச் சேர்ந்தவன் என்பதையும் அறிந்திருந்தார்கள். வாங்க.. வாங்க.. என்று அன்புடன் வரவேற்றார்கள். சாப்புட்டீங்களா? சாப்பிடாட்டி வாங்க சாப்மிடலாம் என்று அழைத்தார்கள். வேண்டாம் நான் பகல் சாப்பிட்டுட்டுத்தான் வாறன் என்று பொய் சொன்னேன். பசியா பசி.. சிறு குடலைப் பெருங்குடல் தின்னத் தொடங்கியிருந்த நேரம் அது. ஒரு கோப்பை தேத்தண்ணி தந்தால் குடிப்பேன் என்றேன்.தந்தார்கள், குடித்தேன். பதுளைக்குச் செல்லும் வண்டிக்கான நேரம் நெருங்கும் வரை பாதுகாப்பாகக் கடைக்குள்ளே இருந்துவிட்டு தரிப்பிடம் சென்று அரச பேரூந்தில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டேன். சரியாக ஆறுமணிக்கு வண்டி பதுளையை நோக்கிக் கிளம்பிற்று.
7
ஒரு மணி நேரம் வண்டி ஓடியிருக்கும்,திடீர் சோதனைக்காக வெலிமட- பதுளைப் பிரதான வீதியில் பொலிசார் வண்டியை நிறுத்தினர். நுவரெலியாவில் இருந்து ஒரு பயங்கரவாதி தப்பியமையால் இந்த திடீர் சோதனை நிகழ்த்தப்பட்டது.

வீதியோரத்தில் தனி நபர் வரிசை வகுக்கப்பட்டிருந்தது." அனைவரும் ஒவ்வொருவராக பிரயாணப் பைகளைத் திறந்தவாறு அடையாள அட்டைகளை கையிலேந்திக்கொண்டு தனியாளாக வரிசையில்" வருமாறு கேட்கப்பட்டோம்.என்னைப் பிடித்தால் துப்பாக்கியைப் பறித்துச் சுடுவது என்பது எனது அப்போதைய உறுதியான தீர்மானமாகும்.

ஈரோஸ் 1983 இல் நூரளை சீத்தா எலிய கோவிலின் பின்புறமாக இறங்கி நெடுந்தூரம் பயணித்தால் வெல்லவாய ஊடாக மட்டக்களப்பு உன்னிச்சைக் குளத்தை அடையலாம் என்று வரைபடத்தினூடாக கணிப்பிட்டிருந்தது. இதனடிப்படையில் சீதா எலிய ஊடாக கீழிறங்கி உன்னிச்சையை அடையும் முயற்சியில் தோல்வியே கிடைத்தது. போகும் வழியெங்கும் அனுமதியின்றிக் களவில் மாணிக்கக் கல் தோண்டும் சிங்களவர் நாட்டுத் துப்பாக்கிகளோடு காவலில் இருந்தமையால் எமது முயற்சி கைகூடவில்லை. இது கைகூடியிருந்தால் இந்தக் கஷ்டம் இல்லையே என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.
8
வரிசையில் செல்லும் போது சோதனை செய்பவருக்கு அலுப்புத் தட்டும் நேரத்தில்தான் எனது 'தவணை' வரவேண்டும் என்பதற்காக வரிசையில் பின்புறமாக நின்றுகொண்டேன். ஹுசைன் என்ற பெயரிலான தேசிய அடையாள அட்டையை அவசரத்தில் எடுக்க மறந்திருந்தேன். கைவசம் பஷீர் என்ற பெயரிலான எனது ஆசிரியர் அடையாள அட்டையே இருந்தது. நான் சோதனையிடும் பொலிஸ் உத்தியோகத்தரின் முன்னிலைக்கு வந்தேன். அடையாள அட்டையை மூடியபடி கையில் ஏந்தியவனாக பயணப் பையின் ஸிப்பைத் திறந்து காட்டினேன். கையில் இருந்த அரச அடையாள அட்டையைக் கண்ட அதிகாரி அதனை விரித்துப் பார்க்கவில்லை,பையை மட்டும் கிண்டிவிட்டு என்னை அனுப்பிவிட்டார். மீண்டும் அதே பேரூந்தில் பயணம் தொடர்ந்தது.பதுளை பேரூந்து நிலையத்தில் இறங்கினேன். இரவில் பதுளையில் இருந்து கிழக்கிற்குச் செல்ல வாகனங்கள் இல்லை. கடையில் இரவுணவு உண்டேன். எங்கே தங்குவது? பதுளைப் பள்ளிவாயிலுக்குப் போனேன், அங்கே ஒரு பீரங்கி என்னை வரவேற்றது. ஒலி பெருக்கி பாவனையில் இல்லாத காலத்தில் தொழுகைக்கான அழைப்பாக பீரங்கியை வெடிக்க வைப்பார்களாம்.

கால்களைக் கழுவிய பின்னர் பள்ளிக்குள் சென்று ஒரு மூலையில் பயணப் பையைத் தலைக்குக் கீழே வைத்துப் படுத்தேன். சிறிது நேரத்தில் பள்ளி முஅத்தின் வந்து எழுப்பி நீங்கள் எந்த ஊர் என்று கேட்டார். மட்டக்களப்பு போக வாகனமில்லை அதனால் இங்கு தூங்கி காலையில் போகலாம் என்றிருக்கிறேன் என்றேன் அவரிடம். அப்படியா வாங்க மேலே போய் என்னுடைய அறையில் தங்குவோம் என்று அழைத்தார். நானும் மகிழ்வோடு சென்று மனிதனோடு தூங்கினேன். அசதியினாலும், களைப்பினாலும் மெய் மறந்து தூங்கிய என்னை முஅத்தினார் அதிகாலை மூன்றரை மணிக்கு எழுப்பினார். அன்று தலை நோன்பு என்பது என் நினைவில் இருக்கவில்லை. சஹர் உணவு தந்தார், சாப்பிட்டுவிட்டு சுபஹ் கூட்டுத் தொழுகையில் கலந்துகொண்டபின் முஅத்தினாரிடம் விடைபெற்று பேரூந்து தரிப்பிடம் சென்றேன். அம்பாறைக்குச் செல்லும் வண்டியில் ஏறி அமர்ந்தேன். அம்பாறையில் இறங்கி வழமையான பாதுகாப்பான வழியால் பாவற்கொடிச் சேனையை அடைந்தேன்.
9
சில வாரங்களின் பின்னர் அமைப்பாக்கப் பணிகளுக்காக மீண்டும் மலையகப் பயணம், ஆனால் இம்முறை நுவரெலியாவுக்கல்ல கண்டிக்குச் சென்றேன்.

கண்டியைச் சேர்ந்த தோழர் குணசீலன் மட்டக்களப்பு சென்ற் மைக்கல் கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்த போது ஈரோஸ் அவரைக் கருத்துக்களால் கவ்விப் பிடித்திருந்தது. இவர் வசதியான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர், முத்தையா முரளிதரனின் உறவுக்காரர். இவரோடு கண்டியில் உள்ள கந்தானைத் தோட்டத்துக்குச் சென்றேன். இங்குதான் சீலனின் அக்கா குடும்பம் வாழ்ந்துவந்தது. அக்காவின் கணவர் தோட்டத்தில் இலிகிதராக வேலை செய்தார். இவர்களோடு தங்கியிருந்து கொண்டு பல தோட்டங்களுக்கும் சென்று அப்பிரதேசத்தில் அமைப்பாக்க வேலைகளைச் செய்தோம். வகுப்புகள் எடுத்தோம், உறுப்பினர்களைச் சேர்த்தோம். சில வாரங்கள் கடந்தன. நுவரெலியாவில் ஏற்கனவே செய்த வேலைத் திட்டங்கள் முடங்கிக் கிடந்தமை கவலையைத் தந்தாலும் அச்சம் அங்கு செல்வதற்கு தடையாக இருந்தது. இது மட்டுமல்லாமல் மடத்தனமாகச் சென்று மாட்டிக்கொள்ளவும் கூடாது என்ற அவதானமும் நுவரெலியா செல்வதைத் தடுத்தது. எதற்கும் தொழிலாளர் காங்கிரசின் நுவரெலியா அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் தோழர்களோடு தொலைபேசிப் பார்ப்போம் என்று முடிவெடுத்தேன். அலுவலகத்தில் இருந்து முக்கியத்தர்கள் கடமை முடிந்து போன பின்னர், இரவானதும் அங்கு தங்கி இருக்கும் தோழர்களொடு பேசினேன். விலாவாரியாக வினாக்களை எழுப்பினேன். அந்தப் பக்கமோ நான் தங்கியிருந்த வீட்டுக்கோ எந்தப் பாதுகாப்புத் தரப்பினரும் வரவோ விசாரிக்கவோ இல்லை என்று சொன்னார்கள். அடுத்த நாள் காலை புவாத்துடன் தொலைபேசினேன். நான் உணவகத்தில் இருந்து சாப்பிடாமல் போன பின்பு அவர் என்னைத் தேடிப் பார்த்தார். நான் எங்கும் கிடைக்காததால் அவர் சாப்பிட்டு விட்டு அலுவலகம் சென்றாராம். பின்னேரம் நாலு மணி போல் இருவர் வந்து உங்களோடு கடைக்கு சாப்பிட வந்தவர் யார்? அவரது விபரங்களைத் தரவேண்டும் என்று கேட்டார்களாம். அவர் ஒரு தொழிற்சங்க வேலையாக வந்தார், தோட்டங்களில் இருந்து அலுவலகத்துக்கு வந்து இருப்பவர்களுக்கு உணவு வேளை வந்தால் சாப்பாடு கொடுப்பது எமது வழக்கம், அவருக்கு மதிய உணவு கொடுப்பதற்காக அழைத்துச் சென்றேன். ஆனால், திடீரென வயிற்று வலி வர அவர் சாப்பிட முடியாமல் போய்விட்டார்.அவரது பெயர் ஷியாம் என்று சொன்னாராம் புவாத். ஆம் மலையகத்தில் நான் ஷியாம் என்ற பெயரில்தான் நடமாடினேன். ஐக்கிய தேசியக் கட்சி ஆட்சி புரிந்த காலமது, ஆளும் கட்சியின் தொழிற்சங்கத்தில் ஏடாகூடமாகப் பேசவும் முடியாது என்பதால் அவர்கள் கதையைக் கேட்டபின் சென்றுவிட்டார்களாம்.
இக்கதைகளை எல்லாம் கேட்டபின் அச்சம் நீங்கி நுவரெலியா போகும் ஆவல் ஓங்கியது.
10
கண்டியில் இருந்து நுவரெலியா சென்றேன். தோழர்களுடன் தொடர்பு கொண்டு விடுபட்ட வேலைகளில் இறங்கினேன். ஆயுதப் பயிற்சி வழங்குவதற்காக ஏற்கனவே சில இளைஞர்களைத் தெரிவு செய்திருந்தோம். இவர்களோடு இன்னும் மேலதிகமாகச் சிலரையும் இணைத்துக் கொண்டு அவர்களைப் பாதுகாப்பாக மட்டக்களப்புக்கு கொண்டு சேர்க்கும் சிக்கலான பொறுப்பை ஏற்றேன். போர்க்கப்பல்களைத் தோற்கடிக்கும் வல்லமையுள்ள தோணிகளைத் தயாரிக்கும் பணி தொடங்கிற்று. இலங்கையில் 200 ஆண்டுகளாக ஒடுக்குமுறைக்கு உட்படும் மலையகத் தமிழர்களே போராடத் தகுதியுள்ள முதன்மையான தேசிய இனமாகும். இவர்களுக்கல்லாமல் வேறு யாருக்கு ஆயுதப் பயிற்சி அளிப்பது?

18 இளந்தோழர்களுடன் நுவரெலியாவில் இருந்து பேரூந்தில் கண்டி சென்றேன். கண்டியிலிருந்து தொடரூந்தில் மாஹோ சந்தி சென்று மட்டக்களப்பு செல்வது வரையப்படாத திட்டமாகும். கண்டியில் நின்ற தோழர் குணசீலன், நான் அறிவுறுத்தியதற்மைய தொடரூந்துக்கான 19 நுழைவுச் சீட்டுக்களை வாங்கி வைத்திருந்தார். தொடரூந்தில் 19 பேரின் பயணம் தொடங்கிற்று, எமக்கு அச்சம் நீக்கும் மருந்தாகவும், எதிரிகளுக்கு எம்மைப் பற்றிய சந்தேகம் ஏற்படாத வகையிலான உத்தியாகவும் பாட்டும் நடனமுமாகப் பயணித்தோம். குருநாகல் எனும் பெருநகரை அடையும் முன்பான பொல்கஹவெல நிறுத்த நிலையத்தில் வண்டி நின்றது. உடனே துப்பாக்கி ஏந்திய பொலிஸ் படையினர் பலர் கூட்டாக வண்டிக்குள் ஏறினர்.துரிதமாகச் செயற்பட்டு தோழர்களோடு வண்டியைவிட்டு நான் கீழிறங்கினேன். படையினரை ஏமாற்றிய வண்டி கிளம்பிற்று.

நாங்கள் பேரூந்தில் ஏறி குருநாகல் நகரை வந்தடைந்தோம்.அங்கிருந்து வேறொரு பேரூந்தில் பொலன்னறுவை நகருக்கு வந்தோம். எங்களுக்கா படையினரை ஏமாற்றத் தெரியாது? பொலன்னறுவையில் இருந்து மீண்டும் தொடரூந்தில் ஏறி எந்த தொந்தரவுகளுமின்றி மட்டுநகர் நிலையத்துக்கு வந்து சேர்ந்தோம். "கோச்சில எந்த பயங்கரவாதிகளும் பயணிக்கவில்லை."
மட்டக்களப்பு நிலையத்தில் இறங்கி கடவைகளைக் கடந்து பின்னால் செல்லும் பாதைகளூடாக நடந்து பார் வீதியில் இருந்த தோழர் கண்ணனிடம் மலையகத் தோழர்களை "பாரப்படுத்திவிட்டு" நான் நடந்தே மறைந்தேன். தொடரூந்துப் பயணத்தில் எஞ்சின்கள் மாறும், பெட்டிகள் மாறும், இலக்குகள் மட்டுமே மாறாது. இனி மீதியை கண்ணன் பார்த்துக்கொள்வார். கண்ணன் கச்சிதமாகச் செயற்பட்டு மலையகத் தோழர்களை ஆயுதப் பயிற்சிக்காக ஈரோஸின் பாவற்கொடிச்சேனை முகாமுக்கு அனுப்பி வைத்தார்.
11
தோழர் கண்ணன் 1990 இல் ஈரோஸ் தற்காலிகமாகக் கலைக்கப்பட்ட போது செய்வதறியாது திணறினார். ஆனாலும், அவசரமாக சுதாகரித்துக் கொண்டு பரம்பரையினரின் ஏடுகளைக் கையிலேந்தி ஆயுர்வேத வைத்தியத்தைக் கற்றுத் தேர்ந்தார். இலங்கை அரச ஆயுர்வேதக் கூட்டுத்தாபனத்தின் பரீட்சை எழுதி சித்தியடைந்தார்.தமது மனைவியின் குடும்பத்துக்குச் சொந்தமான வளவுக்குள் மூலிகைச் செடிகளை நட்டு பெரிய தோட்டத்தை உருவாக்கி வைத்தியத்தை சமூக சேவையாக செய்யத் தொடங்கினார். ஆங்கில வைத்தியத்தால் கைவிடப்பட்டவர்களை சவாலாக ஏற்று பலரைக் குணமாக்கினார். கிழக்கு முழுக்க அவரது புகழ் பரவியது. தமிழ் முஸ்லிம் மக்கள் அவரைச் சூழ்ந்தனர். நிறைவாக சேவை செய்தார். தம்மைச் சந்திக்க வருவோர்க்கு இயற்கை உணவை உட்கொள்வதற்கான ( Organic food) ஆலோசனைகளையும், மற்றும் மனோவலிமைக்கான உளவளப் பயிற்சிகளையும் வழங்கினார். விரைவில் செத்தும் போனார். மட்டக்களப்பில் கண்ணனின் மகளுக்கூடாக இன்னும் வாழ்கிறது அவரது வைத்தியமும், ஆலோசனைகளும். ஆம் இவரது மகள் இப்போது ஆயுர்வேத வைத்தியராக அப்பாவின் இடத்தை நிரப்பி பணி புரிகிறார்.

நான் மலைகத்தில் இருந்து புரட்சிகரமான செயல்களைப் பயிற்றுவிக்க மட்டக்களப்புக்கு அழைத்து வந்த தோழர் தினேஷ் கண்ணனின் தங்கையை திருமணந்து பார் வீதியில் வாழ்கிறார். விதைகளை நீரூற்றுக் கிடைக்கும் இடத்தில் பதியமிட்டால் அவை முளைக்கத்தானே செய்யும்.வளர்ந்து வளத்தை வழங்கத்தானே செய்யும்.
12
தோழர் கணேஷ் 1986 இறுதிக்காலத்தில் சிறையிலிருந்து விடுதலையாகி வந்துவிட்டார். மீண்டும் கணேஷோடு மலையேறினேன்.1987 ஜனவரி முதல் வாரத்தில் ஹற்றன் சோமசெட் தோட்டத்தின் கணக்கப்பிள்ளையின் வீட்டின் தொடர்பை கணேஷ் நீண்ட காலமாகப் பேணியிருந்தார். இம்முறை கணேஷ் இந்த வீட்டாரை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தி என்னையும் அங்கு தங்கவைத்தார். கணேஷ், கண்டி திகண உடிஸ்பத்துவத் தோட்டத்தில் பிறந்து, கலகெதரவில் கல்வி கற்றிருந்தாலும் சிறை செல்வதற்கு முன்பு நுவரெலியா எங்கணும் இயக்க வேலைகள் செய்து பல இடங்களில் தொடர்புகளைப் பேணியிருந்தார். மறைந்த அமைச்சர் சந்திரசேகரம் தொழிலாளர் காங்கிரசில் முக்கிய தொழிற்சங்கப் பிரமுகராக இருக்கையில் கணேஷ் அவருடன் பல தடவைகள் ஈரோஸ் பற்றி விளக்கமாக உரையாடியிருந்தார். சந்திரசேகரத்துக்கு காங்கிரசுடன் முரண்பாடுகள் ஆழப்படத் தொடங்கிய காலத்தில் நான் ஒரு பத்திரிகை நிருபர் என நடித்து அவரை நேர்காணல் கண்டு அவரது நாடியோட்டத்தை அறிந்து ஈரோஸின் பக்கம் ஈர்க்க முயன்றிருக்கிறேன். ஈரோஸின் கொள்கை போட்பாடுகள் பற்றி ஏற்கனவே கணேஷ் மூலம் அனிந்திருந்த இவர் இக்காலத்தில் ஈரோஸ் ஆதரவாளராக மாறியிருந்தார். அவ்வருடம் தொழிலாளர் காங்கிரஸ் நடாத்திய மே தினக் கூட்டத்தில் சந்திரசகரம் தனது ஆயிரக்கணக்கான ஆதரவாளர்களோடு அந்தக் கூட்டத்தில் ஆரவாரமான தனித்துவக் கோசங்களை எழுப்பிய வண்ணம் போய் ஏறினார். சூழ்நிலையை அவதானித்து இயக்கத்துக்கு அறிக்கையிடுவதற்காக இக்கூட்டத்துக்கு நானும் போயிருந்தேன். இந்நிகழ்வுக்குப் பின் சந்திரசேகரத்தார் தனிக்கட்சி தொடங்கி விட்டார்.இவரின் வலது கரமாகவும், தத்துவாசிரியருமாக தோழர் காதர் செயற்பட்டார். காதர் தமிழ்நாட்டில் இருந்த போது எழுதிய "இருபதாம் நூற்றாண்டின் நவீன அடிமைத்துவம்" என்ற மலையக மக்கள் பற்றிய வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த புத்தகத்தை ஈரோஸின் பொதுமை வெயீட்டகம் பதிப்பித்து வெளியிட்டிருந்தது. சென்னையில் கண்ணன் என்ற பெயரில் இயங்கிய அக்கரைப்பற்றைச் சேர்ந்த தோழர் யோகராசாவின் அச்செழுத்து தோற்றுப்போகும் அழகிய கையெழுத்தாலான இப்புத்தகப் பிரதியைப் படித்திருக்கிறேன்.

இடையில் சந்திரசேகரம், ஏனோ தெரியவில்லை புளட் இயக்கத்துடன் உறவாடத் தொடங்கினார். இதனால் ஈரோஸ் இவரில் இருந்து கொஞ்சம் விலகி நின்றது. இந்த நிலைமையினால் 1989 இல் நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் போட்டியிட்ட சந்திரசேகரத்தை, தோட்டங்களில் ஆழக் காலூன்றி நின்று அகலமான ஆதரவுத் தளத்தைக் கொண்டிருந்த ஈரோஸ் இரகசியப் பிரச்சாரத்தின் மூலம் தோற்கடித்தது. பின்னர் ஈரோஸ், பாடசாலை அதிபராக இருந்த தனது ஆதரவாளரான மறைந்த இராமலிங்கத்தை தேசியப் பட்டியல் மூலம் மலையக மக்களுக்கான நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக்கியது.
ஒரு வாரமளவில் சோமசெட் தோட்டத்தில் வேலைத்திட்டங்களில் ஈடுபட்டபின் இரண்டாவது வாரம் கணேசைவிட்டுப் பிரிந்து தனியாக நான் நுவரெலியா வந்தேன். மீண்டும் முன்பள்ளி ஆசிரியையின் வீட்டில் தங்கியிருந்து நுவரெலியாத் தோழர்களோடு இணைந்து வேலைகளில் ஈடுபட்டேன். 1987 ஜனவரி 14 ஆம் நாள் மாலை கடுங்குளிரில் நடுங்கியபடி ஆசிரியையின் வீட்டு விறகு அடுப்பில் கைகளைச் சூடேற்றிக் கொண்டடே இலங்கை ஒலிபரப்புக் கூட்டுத்தாபனத்தின் அன்றைய மாலைச் செய்தியை கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். செய்திகள் முடிவடைந்ததும், மரண அறிவித்தல் வந்தது. அதில் ஏறாவூரைச் சேர்ந்த மீராசாஹிப் என்பவர் இன்று காலமானார். ஆசிரியரான இவர் செய்த்தூன் பீவியின் கணவரும், ஆயிஷா ரமீஷாவின் தகப்பனும்.... ஆவார் என்று சொல்லப்பட்டது.எனது இரத்த ஒட்டம் அதிகமாயிற்று. மீராசாஹிப், தோழர் றகுமானின் மூத்த சகோதரியின் கணவனாகும்.எனது நெருங்கிய உறவினராகவும், தோழர்களுக்கு உதவுபவராகவும் இருந்த இவர் இளமையில் மரணத்தைத் தழுவியது எனக்கு பெருந்துயரைத் தந்தது. அடுத்த நாள் அதிகாலை புறப்பட்டு வழமையான வழிகளினூடாக வாகனங்களிலும் நடையுமாக ஏறாவூரை அடைந்து, நள்ளிரவில் மரணவீட்டுக்குள் பிரவேசித்தேன். கண்டவுடன் சத்தமிட்டு அழத்தொடங்கிய குடும்பத்தாரை பொறுமையாக இருங்கள் இல்லாவிட்டால் நான் இங்கு வந்திருப்பது அனைவருக்கும் தெரிந்துவிடும். தகவல் பாதுகாப்புப் படையினர் வரை சென்றால் எனக்கு ஆபத்து ஏற்பட்டுவிடும் என்று கூறி அவர்களை அமைதி காத்தேன். 

நீங்கள் எங்கிருக்கிறீர்கள் என்று எங்களுக்குத் தெரியாது. ஆனால் நீங்கள் எங்கிருந்தாலும் வானொலிச் செய்தி கேட்பீர்கள் என்பது எங்களுக்குத் தெரியும். நடந்த மரணத்தை உங்களுக்கு அறிவிக்கவேண்டும் என்பதற்காகத்தான் மரண அறிவித்தலை வானொலிக்குக் கொடுத்தோம் என்று அங்கிருந்த தோழர் றகுமான் கூறினார்.

அன்று
அதிகாலை வெளிக்கிட்டு ஈரோஸின் உறுதியான கிராமத் தளமான தன்னாமுனைக்கு நடந்து போய்ச் சேர்ந்தேன். மதியம் தோழர்கள் விஜி, கவி ஆகியோரும் நானும் தோணியில் மட்டக்களப்பு ஆற்றைக் கடந்து படுவான்கரை விளாவட்டவானுக்குச் சென்றோம்.மீராசாஹிப் ஆசிரியர் என் மனதோடே பயணித்தார். மீண்டும் நான் வேலைகளில் தீவிரமாக இறங்க மீராசாஹிப் என் மனதில் இருந்து இறங்கிச் சென்றுவிட்டார். மச்சானின் மரணம் நிகழ்ந்து ஒரு வாரத்தில் றகுமான் அதிரடிப்படையினரால் கைது செய்யப்பட்டார் என்ற செய்தி கிடைத்தது. இச்செய்தி குடும்பத்தினருக்கும் எனக்கும் வேதனையை இரட்டிப்பாக்கியது. பாவற்கொடிச் சேனையில் இருந்து கன்னன்குடா வழியாக மட்டக்களப்பு எருமைத் தீவைத் தோணியில் கடந்து போவது எனது திட்டமாக இருந்தது. ஆனால் நான் ஒரு யமஹா ஸ்போர்ட்ஸ் மோட்டார் சைக்கிளில் தனியாகப் போவதை அவதானித்த வான்படையின் உலங்கு வானூர்தி தாழப்பறந்து என்னை நோக்கி HMG என்ற பாரிய ஆயுதத்தால் தாக்கியது நான் மோட்டார் சைக்கிளை கீழே கிடத்திவிட்டு ஒரு பனை மரத்தின் கீழே ஒதுங்கினேன். இதனைத் தொலைத் நோக்கியூடாகப் பார்த்த மேலிருந்த சிப்பாய் பனை மரத்தை நோக்கிச் சுட்டார் மரத்தின் வட்டு பிழந்தது. நான் படுத்து உருண்டு அங்கே இருந்த சிறிய கொன்க்றீட் பாலத்தின் கீழே புகுந்துகொண்டேன். சுற்றிவர சரமாரியாகச் சுட்டுவிட்டுப் வட்டமடித்துப் பறந்து சென்றது உலங்கு. நான் வெளியில் வந்து, நகரையடைந்து மீண்டும் ஏறாவூர் வந்தேன்.
13
சில நாட்களில் மூதூர் சோமண்ணையும், நானும், யாழ்ப்பாணம் கல்வியங்காடு ஆடியபாதம் வீதியைச் சேர்ந்த தோழர் முருகனும் வெருகல் ஊடாக நடந்து கிளிவெட்டியை அடைந்து அங்கிருந்து மூதூர் சென்றோம். மல்லிகைத் தீவில் ஒரு நாள் இரவு தங்கி அடுத்த நாள் சோமண்ணையின் வழிகாட்டலில் புல்மோட்டைக்குச் சென்று கடல் மார்க்கமாக முல்லைத்தீவு சென்றோம். அங்கே ஈரோஸ் முகாமில் சிறிது நேரம் தரித்த பின் வடமராட்சிக்குப் பயணமான நாம் நடுநிசியில் நெல்லியடியில் இறங்கினோம். அங்குள்ள ஈரோஸ் காரியாலயத்திலிருந்த தோழர்கள் எம்மை வரவேற்று அழைத்துச் சென்றனர். எமக்கு எல்லையில்லாப் பசி எடுத்திருந்தது. காரியாலயத்திலும் அந்நேரம் உண்ண எதுவுமில்லை.எங்கள் நிலையைப் பார்த்த தோழர்கள் சாமம் என்றும் பாராது பக்கத்து வீடுகள் இரண்டைத் தட்டி எழுப்பி சோறும் மீன் குழம்பும் கொண்டு வந்தனர்.இரவுணவை முடித்து தூங்கி நீண்ட நேரமானதனால் அந்த வீடுகளிலும் எஞ்சியிருந்த கொஞ்ச உணவையே வழங்கினார்கள். மீன்குழம்புக்குள் மீன் துண்டுகள் இருக்கவில்லை. குழம்பை சோற்றில் விட்டு சாப்பிட்டோம். குழம்புக்குள் சிதிலமாகி ஒரு பெருவிரல் நகத்தின் பிரமாணத்தில் கிடந்த மீன் சதை எனது உணவுத் தட்டுக்குள் தட்டுப்பட்டது, அதை எடுத்து நுணைத்தேன். ஆஹா அதுபோலொரு சுவையான மீன்குழம்பை இந்த 31 வருடமாக எங்கும் உண்டதில்லை நான். உப்பு, புளி,உறைப்பு எல்லாம் கன கச்சிதமான அளவுத்திட்டத்தோடு பாவிக்கப்பட்டு ஊறி சுவை ததும்பிய ஒரு குழம்பை இன்னும் தேடுகிறேன்! அதிக பசி அந்த சுவைக்கான காரணமாக இருக்கும் என்று நண்பர்கள் பலர் அபிப்பிராயப்பட்டனர்.அப்படியாயின் இதன் பின்பும் அதீத பசியிலிருக்கும் போது மீன் குழம்பும் முழு மீன் துண்டும் உண்டிருக்கிறேன், இதிலெல்லாம் நெல்லியடி உருசி வரவில்லையே! 

அடுத்த நாள் நாம் மூவரும் யாழ்நகர் வைத்தியசாலை வீதியில் அமைந்திருந்த அமைப்பின் தலைமைக் காரியாலயத்துக்கு வந்தோம். முருகன் கல்வியங்காட்டில் உள்ள தனது அம்மா, அப்பா மற்றும் தங்கையைக் காண வீட்டுக்குச் சென்றுவிட்டார். சோமண்ணையும் நானும் யாழ் திருநெல்வேலியில் இருந்த ஈரோஸின் மணவர் அமைப்பான 'கைஸ்' (GUYS) இன் அலுவலகத்துக்குச் சென்று அங்கு நின்ற அக்கரைப்பற்றைச் சேர்ந்த தோழர் ஜெமீலைச் சந்தித்து அளவளாவினோம். பின்னேரம் ஐந்து மணிபோல் பாலகுமாரன் அண்ணன் வேண்டிக்கொண்டதற்கு அமைவாக, நான் கிளம்பி மிருசுவில்லில் அமைந்திருந்த இயக்கத்தின் பண்ணைக்குப் போனேன். அங்கிருந்த தோழர்களோடு எனது மலையக அனுபவங்களைப் பகிர்ந்தேன். மேலும் அந்த இரவின் பெரும் பகுதியை அரசியல் நிலைவரங்களையும், இயக்கங்களுக்கிடையிலான முரண்களையும் பேசியபடி கழித்தோம். 

விடிந்ததும் புறப்பட்டு அக்கரைப்பற்றைச் சேர்ந்த தோழர் முகைதீன் மௌலவியையும் அவரது குடும்பத்தையும் பார்ப்பதற்காக கொண்டாவிலில் அவர்கள் தங்கியிருந்த வாடகை வீட்டிற்கு வந்தேன். அவர்களோடு பழைய அனுபவங்களை நினைவு கூர்ந்து பேசிக் களித்தேன்.அடுத்த நாள் முருகன் வந்து என்னை அவரது வீட்டுக்கு அழைத்துப் போனார்.

முருகன் மலையக வேலைத்திட்டங்களைப் பார்க்க விரும்பினார்.இரண்டு நாட்கள் கழிந்து நானும், முருகனும் யாழிலிருந்து கொழும்பு ஊடாக நுவரெலியா சென்றோம்.

தோழர் முருகன் தேர்ந்த வாசகர்,புதுக்கவிதைகளில் நாட்டமுடையவர், மக்கள் நேசன், என்னோடு நிறையப் பேசுகிறவர்- தோழமைகயைக் கடந்தும் பாசத்தைக் கொட்டியவர். 1989 ஆம் ஆண்டு ஏறாவூரில் எமது வீட்டில் தங்கியிருந்த முருகனும், திருமலையைச் சேர்ந்த சிரேஷ்ட தோழர் கஜனும் செங்கலடியை நோக்கிப் போகையில் காணாமலாக்கப்பட்டார்கள். இது நடந்ததைக் கேள்வியுற்றவுடன் கொழும்பில் இருந்த நான் அவசரமாக ஊர் திரும்பினேன். ஏனைய தோழர்களோடு இணைந்து இவர்களை மும்முரமாகத் தேடினேன். ஆனாலும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. இவர்கள் செங்கலடி போகும் வழியில் ஏறாவூர் செங்கலடி எல்லையில் அமைந்திருந்த தமிழ்த் தேசிய இராணுவத்தின் ( TNA) அலுவலகத்தில் இருந்தவர்கள் இவர்களை வழி மறித் கடத்திச் சென்று கடற்கரையோரமாகக் கொன்று புதைத்துவிட்டனர் என்ற தகவல் மக்களிடமிருந்து இரகசியமாக எமக்குக் கிடைத்தது. இந்தக் கொலைகளை தமிழ்த் தேசிய இராணுவத்தைச் சேர்ந்த தாஸ் என்பவன் செய்ததாகப் பின்னர் ஊர்ஜிதப்படுத்தப்பட்டது.
14
நானும் முருகனும் நுவரெலியா, ஹற்றன், கண்டி பிரதேசங்களில் உள்ள தோழர்களைக் கட்டங்கட்டமாகச் சந்தித்து உரையாடினோம். முருகனை அதிகமாப் பேசவிட்டோம். அவர் தனது அனுபவங்களைச் சுவைபடப் பகிர்ந்தார்.முருகன், தேசியத் தொழிலாளர் சங்கத்தின் தலைவராக இருந்து மறைந்த வெள்ளையன் பற்றி பெருமதிப்பு வைத்திருந்ததை அவரது மலையகத் தோழர்களுடனான கருத்துப் பரிமாறல்களின் போது கவனித்தேன். வெள்ளையனின் நூறாவது பிறந்தநாள் அண்மிக்கிறது. இந்நேரத்தில் கதை பகிர முருகன் இல்லையே!

இக்காலத்தில் இந்திய - இலங்கை ஒப்பந்தம் பற்றிய செய்திகள் ஊடகங்களை நிறைத்திருந்தது.

முருகன் ஒப்பந்தம் நிறைவேறும் என்பதில் அவ்வளவாக நம்பிக்கை வைக்கவில்லை, ஒப்பந்தம் இடம்பெற்றாலும் மலையக வேலைத்திட்டங்கள் மேலும் வேகத்துடன் முன்னெடுக்கப்படல் வேண்டும் என்று முருகன் தோழர்கள் மத்தியில் வேண்டிக்கொண்டார்.

ராஜிவ் காந்தியின் கொழும்பு வருகையும் ஒப்பந்தம் கைச்சாத்திடும் நிகழ்வும் நாங்கள் மலையகத்தில் நின்ற போதே நடந்தது. ஒப்பந்தத்தில் அனைத்து இயக்க உறுப்பினர்களுக்கும் பொது மன்னிப்பளிக்கப்பட்டுள்ளது என்று குறிப்பிட்டுள்ளமையைக் கருத்தில் எடுத்திருந்தோம். ஒப்பந்தம் கைச்சாத்தாகி இரண்டாம் நாள் நாமிருவரும் கொழும்புக்கு வந்து மருதானை பஞ்சிகாவத்தைப் பகுதியில் ஒரு சிறிய விடுதியில் தங்கியிருந்தோம். ஒப்பந்தத்தை எதிர்த்து நூற்றுக்கணக்கான சிங்கள இளைஞர்கள் வீதிகளில் இறங்கி வன்முறைகளில் ஈடுபட்டனர். இவ்வன்முறை தமிழர்களுக்கு எதிராகத் திரும்பக்கூடும் என்ற ஐயம் எமக்கிருந்தது. ஆயினும் கொழும்பு எங்கணும் வீதிகளில் டயர்கள் எரிக்கப்பட்டதையும், அரச பேரூந்துகளுக்குத் தீ வைப்பதையும் வீதியின் மருங்குகளில் நின்று பார்த்தோம். இந்த வன்முறைகளில் இளம் தேரர்களும் பங்குபற்றியதைக் கண்டோம், அங்கு குழுமியிருந்த வெகுமக்கள் வன்முறையாளர்கள் ஜே.வி.பி யைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று பேசிக்கொண்டார்கள். இன்னும் சிலர், இளம் தேரர்கள் போல் தெரிபவர்கள் உண்மையில் தேரர்களல்ல அவர்கள் மொட்டையடித்துக் காவி அணிந்து தேரர்கள் போல் வேசமிட்ட ஜேவிபி உறுப்பினர்கள்தானோ என்றும் சந்தேகப்பட்டனர். ஆனால் அக்காலத்தில் தேரர்கள் ஜேவிபியில் உறுப்பினர்களாகவும் இருந்தனர், மட்டுமல்ல இலங்கையில் தேரர்கள் பல சந்தர்ப்பங்களில் வன்முறகளில் ஈடுபட்ட வரலாறும் உண்டு என்று விடுதி திரும்பியதும் முருகன் அங்கிருந்தவர்களுக்குச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

கொழும்பில் மேலும் தங்குவது உசிதமல்ல என்று நினைத்த நாங்கள் அடுத்த நாள் இந்திய- இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் புண்ணியத்தில் பகிரங்கமாக மட்டக்களப்புக்குப் பிரயாணமானோம். பாதுகாப்பாக மத்திய வீதிக் காரியாலயத்தை அடைந்தோம்.
15
இதன் பின் இந்திய இராணுவத்தால் கைது, இலங்கை அதிரடிப்படையால் கைது என்பனவும், இந்தியப் படைக்கும் புலிப்படைக்கும் இடையிலான யுத்த நெருக்கடி காலத்தில் மட்டக்களப்பில் நிற்கவேண்டிய அவசியம், எனக்கும் ராணிக்கும் திருமணம் நடந்தேறியமை, ஈரோஸ் பங்குபற்றாவிட்டாலும் வடகிழக்கு மாகாணசபைத் தேர்தல் காலத்தில் கூர்மையான அவதானிப்புத் தேவைக்காக கிழக்கில் நிற்கவேண்டியிருந்தமை, யாழ்ப்பாணத்தில் 29 நாட்கள் தொடர்ந்தேர்ச்சியாக நடைபெற்ற ஈழந்தழுவிய முக்கிய தோழர்கள் பங்கு கொண்ட மாநாட்டில் பங்குபற்றியது மற்றும் நாடாளுமன்றத் தேர்தல் நடைபெற்றமை ஆகிய காரணங்களால் என்னால் மலையகத்துக்குச் செல்ல முடிந்திருக்கவில்லை. அதனாலென்ன, ஈழப் புரட்சி அமைப்பு மலையகத்தில் பதியமிட்ட விதைகள் முளைத்து மரமாகிக் கிளைபரப்பி நின்றன.1988, 1989 ஆகிய இரண்டு வருடங்கள், மே தினம் மலையக ஈரோஸ் தோழர்களால் ஆயிரக்கணக்கான மக்களின் பங்குபற்றலுடன் மேடையமைத்துக் கூட்டமிட்டுக் கொண்டாடப்பட்டது. ஈழப்போராட்டத்தில் மலையகத் தமிழ் மக்கள் சம பங்காளிகள் என்று தத்துவ ரீதியாக நிரூபணம் செய்த ஈரோஸின் நிறுவுனர் தோழர் இரத்தினசபாபதி 1989 ஆம் ஆண்டைய மே தினக் கூட்டத்தில் பிரதம பேச்சாளராகக் கலந்து கொண்டார்.

1990 ஆம் ஆண்டு நோர்வூட்டில் ஈரோஸ் நடாத்திய மே தினக் கூட்டத்தில் கொட்டும் மழையிலும் அணி திரண்டிருந்த பல்லாயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் மத்தியில் உரையாற்றினேன். எத்தனையோ மேடைகளிலும், அரங்குகளிலும், தொலைக் காட்சி நிகழ்ச்சிகளிலும் உரையாற்றியிருக்கிறேன். ஆனாலும், நோர்வூட் மே தின மேடையில் உரையாற்றிய போது எனக்கிருந்த உச்சந்தொட்ட மனவுணர்வையும், நிறைவையும் வேறெந்த மேடைகளிலும் நானடையவில்லை. நான் பேசிக்கொண்டிருந்த வேளை மேடையின் முன்னால் வந்து நின்று தோழர் கணேஷ் இன்னும் பேசு, இன்னும் பேசு என்று என்னை ஊக்கப்படுத்தியதை இன்றும் நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.

மே தினக்கூட்டம் முடிவடைந்ததும் இரவோடிரவாக நானும் இரண்டு தோழர்களும் கொழும்பை நோக்கி காரில் பயணித்தோம். எமது நூறுக்காக்கா வண்டியைச் செலுத்திக்கொண்டிருந்த போது இடை நடுவில் வைத்து "தம்பி பிறேக் வேலை செய்தில்ல" என்று பதட்டத்துடன் கூறினார். வளைவுகளும் நெளிவுகளும் நிறைந்த மலைப் பாதைப் பயணம், என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை." மெதுவாக ஓரமாக நிறுத்துங்க காக்கா" என்றேன். அவ்விடத்தில் இருந்து நான் சாரதியாகி மெல்ல மெல்ல அவதானமாக பிறேக் இல்லாமலே வண்டியை ஓட்டிக்கொண்டு கொழும்பு வந்து சேர்ந்தோம்.
16
எம்பியாகிய பின்னர் தும்பியாகிப் பறந்த கதை சுவாரசியமானது. 
ஈரோஸின் அலுவலகம் இல: 39, பகதல வீதியில் அமைந்திருந்தது. 1990 இல் இந்திய இராணுவம் வெளியேறிய பின்னர் அரச படைகளுக்கும் புலிகளுக்குமிடையில் உரசல்கள் தொடங்குமாப் போல் இருந்த காலத்தில் பிரேமதாச அரசாங்கத்துக்கும் புலிகளுக்குமிடையில் சமாதானத் தரகராகச் செயற்பட்ட முன்னாள் அமைச்சர் மறைந்த ஏ.சீ.எஸ் ஹமீதுக்கும் புலிகளுக்கும் இடையில் தொடர்பாடல் செய்வதற்கான ஏற்பாட்டை ஈரோஸ் செய்து கொடுத்தது. கொழும்பு பகதல வீதி அலுவலகத்தின் பாதாள அறையில் சக்திவாய்ந்த தொலைத் தொடர்பு சாதனத்தை வைத்திருந்தோம். அக்காலத்தில் கைத் தொலைபேசிகள் பாவனையில் இருக்கவில்லை. புலிகளிடம் சட்டர்லைட் தொலைபேசி வசதியும் இருக்கவில்லை. ஆனால் புலிகளிடமும், அரசாங்கத்திடமும், ஈரோஸிடமும் வயர்களற்ற தொடர்பு சாதனம்(wireless Communication set) இருந்தது. புலிகள் அரசாங்கத்தின் சாதனங்களூடாகப் பேச விரும்பவில்லை. ஆகவே, ஹமீட் அவர்கள் புலிகளுடன் தொடர்பாட ஈரோஸ் தனது சாதனத்தைக் கொடுத்து உதவியது.அமைச்சர் 70 வயதை எட்டியிருந்த காலமது. அவரை நான் கைகளில் பிடித்த வண்ணம் கீழே மேலே மறுபடியும் கீழே மேலும் கீழே பின்னர் மேலே இன்னும் கீழே என்று பல தடவைகள் அழைத்துச் சென்று புலிகளும் அரச பிரதிதிதி ஹமீட்டும் பேசுவதற்கு உதவியிருக்கிறேன். அமைச்சர், ஜனாதிபதி பிரேமதாசாவின் அனுமதியுடன்தான் பேசுவதற்கு வந்தார்.அவர் மரப் படிக்கட்டுகளில் மேலும் கீழுமாக ஏறி இறங்கி மேலும் இறங்கி ஏறி இறங்கும் போது மேல் மூச்சு கீழ் மூச்சு வாங்குவதைப் பார்க்கையில் எனக்குக் கவலையாக இருக்கும். ஹமீட் இறுதியாகப் புலுகளுடன் நேரடியாகப் பேச விரும்பி உலங்கு வானூர்தியில் வடக்கு சென்றார். அவரது முயற்சி தோல்வியில் முடிந்தது. யாழ்ப்பாணம் முழுவதும் துப்பாக்கிப் பிரயோகம் நடப்பதாக கொழும்புக்குத் தகவல் கிடைத்த வண்ணமிருந்தது. அன்றைய நாடாளுமன்ற அமர்வில் சபாநாயகர் எம். எச் முஹம்மத் பாதுகாப்பாகக் கொழும்பு திரும்பவேண்டும் என்று பகிரங்கமாக வேண்டினார். ஹமீட்டைப் புலிகள் பாதுகாப்பாக அனுப்பி வைத்தனர்.

இவை நிகழ்வதற்கு முன்பு பாலகுமாரன், பரராஜசிங்கம்(பரா) ஆகியோரும் இன்னும் சில சில தோழர்களும் யாழ்ப்பாணம் சென்றுவிட்டனர். பாலா அண்ணன் யாழ் சென்று சில நாட்களில் ஈரோஸ் யாழ் காரியாலயத்தில் வைத்திருந்த இதே வகையான தொடர்பு சாதனமூடாக கொழும்பு அலுவலகத்துக்குப் பேசி ஈரோஸின் 13 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களையும் பதவிகளைத் துறக்குமாறு கடுமையான தொனியில் கூறினார். அடுத்த நாளே அனைவரும் இராஜினாமாச் செய்தோம். பின்னொரு நாள் பாலா அதே தொலைத் தொடர்பூடாக முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுடன் பேசி உடனடியாக அனைவரும் கிளம்பி யாழ்ப்பாணம் வருமாறு "கட்டளையிட்டார்" பதவிகளைத் துறந்த பெரும்பாலானவர்கள் சாதனத்தின் முன்னால் எதுவும் பேசாமல் தொடைகள் நடுங்க நின்றிருந்தனர். அல்பா போர் ( Alpha four) எங்கே என்று கர்ச்சித்தார். சுற்றியிருந்தவர்கள் விழி பிதுங்கி நின்றனர். தொடர்பு சாதனத்தினூடாகப் பேசும்போது ஆளடையாளத்தைக் காட்டாத வகையிலான என்னக்குரிய குறியீட்டுச் சொல் அது. தொடர்பு சாதனத்தின் இயக்கத்துக்குப் பொறுப்பாய் இருந்த தோழர் எனது முகத்தைப் பார்த்தார்.

ஒம் அண்ணே!- நான்

என்ன செய்யிறா அங்க இவ்வளவு நாளும்! எல்லாரையும் கூட்டிட்டு இங்க வா- பாலா

அண்ணே இங்க கொழும்புல பாதுகாப்பில்லாம 112 தோழர்கள் நிக்கிறாங்க நானெப்பிடி இவங்கள இங்க விட்டுட்டு வாறது? - நான்

பாலா பக்கமிருந்து சத்தமில்லை அவரின் தோழமையுணர்வும் மனிதாபிமான மனதும் அழுவதை நானுணர்ந்தேன். எனது கண்கள் கொஞ்சம் பனித்தன, அண்ணே நீங்கள் வடக்கு சூழலின் அழுத்தத்திற்கு ஏற்ப செயல்படுங்கள், நான், இங்கு தோழர்களின் பாதுகாப்பைக் கையாளுகிறேன் என்று சொன்னேன். தொடர்பு அறுந்தது. இதனை பாலாவின் அங்கீகாரமாகக் கருதி செயல்படலானேன்.

பெரும்பாலான முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் ஐரோப்பா பயணமானார்கள். நான் கொழும்பில் நின்றேன். மீண்டும் நாடாளுமன்று புகுந்தேன். மீண்டும் நாடாளுமன்ற உறுப்பிரானதன் நிமித்தம் எனக்கு அரசு தந்த ஜீப்பை விற்றுவிட்டு கொழும்பு அலுவலகத்தில் செய்வதறியாது திகைத்து நின்ற தோழர்களில் அநேகரை, தோழர் சுதா மாஸ்டரும் நானும் இணைந்து தாய்லாந்துக்கு அனுப்பினோம். அங்கே உள்ள ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகளுக்கான சபை (United Nations Human Rights Council) அலுவலகத்தில் அவர்கள் தம்மை அகதிகளாகப் பதிவு செய்தனர்.சொற்ப காலத்தில் அவர்கள் அங்கிருந்து ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கு அச் சபையால் அனுப்பிவைக்கப்பட்டனர். 

இக்காலத்தில் நான் முன்பு நுவரெலியாவில் தங்கியிருந்த முன்பள்ளி ஆசிரியை ஏதோ ஒரு தேவை நிமித்தம் எமது கொழும்பு அலுவலகத்துக்கு வந்தார். அங்கிருந்த தோழர்கள் அவர்களை பசீர் எம்பியை சந்தியுங்கள் என்று என்னிடம் அனுப்பிவைத்தனர். நானும் எனது மனைவியும் அந்த அலுவலகத்தில்தான் தங்கியிருந்தோம். என்னை வந்து கண்ட அவர்கள், இது எங்க சியாம் அண்ணனல்லவா என்று சத்தமிட்டவாறு ஒடிவந்து என்னைக் கட்டிப்பிடித்தனர். எனது இயற்பெயர் பஷீர் என்பதும் நான் ஒரு முஸ்லிம் என்பதும் அன்றுதான் அவர்களுக்குத் தெரியவந்தது.

1990 ஆம் ஆண்டு இயக்கம் தற்காலிகமாகக் கலைக்கப்பட்ட பின்னரும் மலையகத் தோழர்களுடன் தத்துவார்த்தத் தொடர்பாடலை வைத்திருத்தோம்.

இன்று ஈரோஸ் மலையகத்தில் மீளமைக்கப்பட்டு ஈழவருக்குத் தலைமை தாங்கும் தகுதியோடு இயங்குகிறது.

 

இணைந்திருங்கள்


Support : Copyright © 2013. நமது மலையகம் - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates