Headlines News :

காணொளி

ஜனாதிபதி விருது

ஜனாதிபதி விருது
நமது மலையகத்துக்கு

சுவடி

சரவணனின் ‘தலித்தின் குறிப்புகள்’ - காலத்திற்கும் புலமாற்றங்களுக்கும் ஊடாகச் சாதியம் – :I - சமுத்திரன்

என்.சரவணனின் "தலித்தின் குறிப்புகள்" நூல் வெளியீடு கடந்த 18.08.2019 அன்று நோர்வே stovner நூலகத்தில் நிகழ்ந்தது.  இதில் சமுத்திரன் (பேராசிரியர் சண்முகரத்தினம்), கலாநிதி சர்வேந்திரா, எழுத்தாளர் சத்தியதாஸ் (டென்மார்க்) ஆகியோர் திறனாய்வுரைகளை நிகழ்த்தினர். இந்த நிகழ்வை தலைமையேற்று நடத்தியவர் சித்திவிநாயகநாதன் அவர்கள். சமுத்திரன் அவர்களின் ஆய்வுரை பல பக்கங்களைக் கொண்ட திறனாய்வாக இருந்தது. மார்க்சிய கண்ணோட்டத்துடன் எந்தவொரு சிக்கலையும் அணுகும் அவரின் இந்த உரை எழுத்துவடிவத்தில் அவரின் இணையத்தளத்தில் (https://samuthran.net/) வெளியாகியிருக்கிறது. இது அதன் முதல் பகுதி.

‘தலித்தின் குறிப்புகள்’ பிரதி ஒன்றினை எனக்குத் தரும்போது சரவணன் ‘இது இலேசான வாசிப்புக் கட்டுரைகளைக் கொண்டது’ எனக் கூறியது நினைவுக்கு வருகிறது. ஆயினும் இந்தக் கட்டுரைகளை வாசித்தபோது எனக்குப் பல கனதியான விடயங்கள் நினைவுக்கு வந்தன. இங்கு அவை எல்லாவற்றையும் பற்றிச் சொல்வது சாத்தியமில்லை. ஆனால் ‘தலித்தின் குறிப்புகள்’ என் சிந்தனையைப் பலமாகத்தூண்டி வரலாறு மற்றும் கோட்பாடு தொடர்பான கேள்விகளுக்கு இழுத்துச் சென்றன என்பது உண்மை. இந்த அனுபவத்தின் உதவியுடன் சரவணனின் நூல் பற்றியும் அதன் பேசுபொருளுடன் தொடர்புள்ள சில பொதுவான அரசியல் விடயங்கள் பற்றியும் எனது கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். 

1990களிலிருந்து 2017 வரையிலான காலகட்டத்தில் எழுதிப் பிரசுரிக்கப் பட்ட 30 கட்டுரைகளுடன் ஆதவன் தீட்சண்யாவின் அணிந்துரை மற்றும் ஆசிரியரின் ‘என்னுரை’ யையும் உள்ளடக்குகிறது இந்தத் தொகுப்பு. கட்டுரைகளின் ஒரு பகுதி சரவணன் இலங்கையில் வாழ்ந்த காலத்தில் ‘சரிநிகர்’ பத்திரிகையில் பிரசுரிக்கப்பட்டன. அப்போது அவர் ‘அருந்ததியன்’ எனும் புனைபெயரில் எழுதினார். தன்னை அடையாளப்படுத்த இந்தப் புனைபெயரை அவர் தேர்ந்தது குறியீட்டு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது.  மற்றைய கட்டுரைகள் அவர் நோர்வேக்குப் புலம்பெயர்ந்த பின்னர் எழுதப்பட்டு வெவ்வேறு வெளியீடுகளில் பிரசுரிக்கப்பட்டன. ஏறக்குறைய மூன்று தசாப்த காலம் தொடர்ச்சியாக எழுதப்பட்ட கட்டுரைகளின் பிரதான பேசுபொருள் சாதியம், தலித்தியம் எனலாம், அதிலும் அருந்ததியர் சமூகம் மையமுக்கியத்துவம் பெறுகிறது. அதேவேளை இந்தப் பேசுபொருளுக்கும் இலங்கையில் மேலோங்கி நிற்கும் இனத்துவ அடையாள அரசியலுக்குமிடையிலான உறவும் இந்தத் தொகுப்பில் ஒரு முக்கிய இடத்தைப் பெறுகிறது. இலங்கையின் ‘இந்திய வம்சாவழித்’ தமிழ் சமூகத்தின் மிகப் பெரும்பான்மையினர் தலித்துக்கள் என்பதால் அவர்களின் சமூக, கலாச்சார, அரசியல் பிரச்சனைகள் பெரும்பாலான கட்டுரைகளின் கருப்பொருட்களாகின்றன. மற்றைய கட்டுரைகளில் போரின் விளைவாக நோர்வே போன்ற நாடுகளுக்குப் புலம்பெயர்ந்த வடக்குக் கிழக்குத் தமிழ் சமூகத்தில் தொடரும் சாதியம் மற்றும் அதன் நடைமுறை வடிவங்கள்பற்றிய அவருடைய அவதானிப்புக்களையும் விளக்கங்களையும் சரவணன் பகிர்ந்து கொள்கிறார். பல இடங்களில் தனது வாழ்க்கை அனுபவங்களையும் நேரில் கண்டவற்றையும் உயிர்ப்புடன் எழுதுகிறார். கட்டுரைகளில் இழையோடும் சுயவரலாறு சொல்லும் நடை இந்தத் தொகுப்பின் சிறப்பம்சம். 

சரவணன் எழுதுகிறார்:‘தலித்தியம் பேசுவது என்பது அவ்வளவு இலகுவானதுமில்லை, இன்பமானதுமில்லை. உயர்த்தப்பட்டவர்கள் பேசும்போது அவர்களுக்கு ஒரு மதிப்பும் கிடைத்துவிடுகிறது. ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் பேசும்போது அவர்களின் அடையாளம் வெளிப்பட்டு அவமானப் பார்வைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டு விடுகிறார்கள். தலித் மக்களின் உரிமை குறித்து பேச சம்பந்தப்பட்ட தரப்பிலிருந்து குரல்கள் உரியவகையில் பதியப்படாததன் அரசியல் இதுதான்.’ சரவணன் தலித்தியம் பற்றிப் பேசுவதையோ எழுதுவதையோ அவருடைய உறவினர்கள், நண்பர்கள் பலர் விரும்பவில்லை. அவர் தனது தலித் அடையாளத்தைப் பெருமிதமாக வெளிப்படுத்தித் தலித்துக்களின் பிரச்சனைகள் பற்றி எழுதத் துணிந்ததால் அவரை விட்டு விலகிய உறவினர்களுமுண்டு என்பதையும் பதிவு செய்கிறார். பலகாலமாக இந்தியாவில் பரவிய தலித்தியப் போக்குகளினால் அவர் 1990களில் ஆகர்சிக்கப்பட்டார் என்பதையும் அறியமுடிகிறது. இந்தக் கட்டுரைகளுக்கூடாகத் தலித்தியம் எனும் பதத்தையும் அது சொல்லும் கோட்பாட்டையும்  இலங்கையில் சாதியம் பற்றிய கதையாடலுக்கு அறிமுகம் செய்துள்ளார். இலங்கையில், விசேடமாக இந்த நூலில் பிரதான முக்கியத்துவம் பெறும் சமூகங்களில், சாதியத்திற்கெதிரான போராட்டத்தில் இதுவரை  கருத்தியல்ரீதியிலும், அரசியல்ரீதியிலான அணிதிரட்டலைப் பொறுத்தவரையிலும் தலித்தியத்தின் பங்கு என்ன என்ற கேள்வி வாசகர் மனதில் எழலாம். இது ஒரு முக்கியமான கேள்வி. ஆயினும் இது பற்றி ஆழ, முழுமையாக ஆராய்வது இங்கு சாத்தியமில்லை. இந்தத் தொகுப்பின் உள்ளடக்கங்களை விமர்சனரீதியில் அணுகும்போது தலித்தியம் வரையறுக்கும் அடையாள அரசியல் பற்றிச் சில கேள்விகள் எழுகின்றன. அவைபற்றி இந்தக் கட்டுரையின் இறுதியில் பார்ப்போம். 

‘தலித்திய குறிப்புகள்’ பேசும் விடயங்களும் அவை நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் எழுப்பும் கேள்விகளும்   வாசகரை ஒரு நீண்ட வரலாற்றுக் காலத்துக்குள், அதாவது பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிரித்தானிய கொலோனிய ஏகாதிபத்திய காலத்திலிருந்து நவதாராள உலகமயமாக்கல் தொடரும் இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டின் சமகாலம்வரை, அழைத்துச் செல்கிறது. இந்தக் காலகட்டத்தில் இலங்கையின் ‘இந்திய வம்சாவழி’ மக்களின் வரலாறு தனியே மாற்றமின்றி முழுக்க முழுக்க அசைவற்று உறைந்து போய் நின்றுவிடவில்லை. அது ஒரு புறம் மாற்றத்தையும் மறுபுறம் மாற்றத்தைத் தடுக்கும் நிறுவனங்களின், விழுமியங்களின் தொடர்ச்சியையும் உள்ளடக்கிய போக்குகளைக் கொண்டுள்ளது என்பதே உண்மை. இந்தப் போக்கினைப் புரிந்து கொள்ள இந்தத் தொகுப்பின் கட்டுரைகளும் உதவுகின்றன. 

ஆயினும் இந்த நூலை வாசிக்கும்போது நிரப்பப்படவேண்டிய இடைவெளிகள் சிலவற்றையும் சந்திக்கிறோம்.  இந்தத் தொகுப்பின் பயன்பாட்டினை நன்கு புரிந்து கொள்ளவும் மதிப்பீடு செய்யவும் இதில் உள்ளடக்கப்பட்ட கட்டுரைகள் பேசும் விடயங்களின் வரலாற்றுக் காலகட்டப் பின்னணிபற்றிய ஒரு விரிவான குறிப்பு உதவியாயிருந்திருக்குமென நம்புகிறேன்.அத்தகைய ஒரு அறிமுகம் இந்தத் தொகுப்பினைச் மேலும் சிறப்பித்திருக்கும். அந்தக் குறையை நிரப்புவது எனது நோக்கமில்லை. ஆயினும்  எனது உரையை வரலாற்றுப் பின்னணி பற்றிய சில குறிப்புகளுடன் ஆரம்பிக்க வுரும்புகிறேன். அதைத் தொடர்ந்து அருந்ததியர் சமூகம், மலையகத் தமிழர், புலம்பெயர்ந்த ஈழத்தமிழ் சமூகம், மற்றும் இனத்துவ அரசியல் பற்றி இந்த நூல் கூறும் விடயங்கள் பற்றிப் பார்ப்போம். இறுதியில் ஒரு கலந்துரையாடலை நோக்கிச் சில முடிவுரைகள். 

வரலாற்றுப் பின்னணி

நீண்ட வரலாற்று நோக்கில் இலங்கையின் தமிழர்கள், சிங்களவர்கள் அனைவரும், அல்லது இவர்களில் மிகப் பெரும்பான்மையினர், இந்திய வம்சாவழியினர்தான். ஆனால் ‘இந்திய வம்சாவழித் தமிழர்’ எனும் பதம் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில்  தமிழகத்திலிருந்து பிரித்தானிய கொலோனிய ஏகாதிபத்தியத்தின் தேவைகளுக்காகப் புலம் பெயர்க்கப்பட்டு இலங்கைக்கு வருவிக்கப்பட்ட மக்களையே குறிக்கிறது. பிரிட்டிஷ் சாம்ராச்சியம் கொடிகட்டிப் பறந்த பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் அந்தக் கொலோனிய கிரீடத்தின் அதி உயர்ந்த மணிக்கல்லென விளங்கிய இந்தியாவின் பல பகுதிகளிலிருந்து மற்றைய கொலொனிகளுக்கு தொழிலாளர்கள் ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டனர். இதற்கு முன்பிருந்தே ஒரு சர்வதேச கொலோனிய தொழிற்பிரிவு உருவாகிக்கொண்டிருந்தது. இது கொலோனியத்தின் அரசியல் பொருளாதாரத்தின் அடிப்படைத் தன்மைகளில் முக்கியமானது. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதிவரை பிரிட்டிஷ், பிரெஞ்ச், ஒல்லாந்த கொலொனிகளில் அடிமைகளே தொழிலாளர்களாகப் பயன்படுத்தப்பட்டனர். 1833இல் பிரிட்டிஷ் கொலொனிகளில் அடிமைத் தொழிலாளர்களைப் பயன்படுத்துவது தடைசெய்யப்பட்டது. இதற்குப்  பின்னர் வேறுவழிகளால் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட, அதாவது சுதந்திரமற்ற நிலைமைகளில், தொழிலாளர்களை இந்தியாவிலிருந்து கொலொனிகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யும் போக்கு ஆரம்பமாகி 1920கள் வரை தொடர்ந்தது.[1] இப்படியாக ஏற்றுமதி செய்யப்பட்ட தொழிலாளர்கள் தமது தாயகத்தின் சாதியமைப்பினால் ஒடுக்கப்பட்டு கொலோனிய அரசாங்கத்தினால் கவனிக்கப்படாது பஞ்சத்தில் அல்லது அதன் விளிம்புகளில் வாழ்ந்து வந்தார்கள். காலாதி காலமாக இந்திய சாதியமைப்பினால் நிலமற்றவர்களாக்கப்பட்ட மக்கள், அதாவது தலித்துக்கள், விரிந்து செல்லும் பிரித்தானிய கொலோனிய சாம்ராச்சியத்தின் பல இடங்களில் தோன்றிய உழைப்பாளர் பற்றாக்குறையை நிரப்பும் மலிவான மனிதவள இருப்பாகப் (reserve)பயன்படுத்தப்பட்டனர். இவர்கள் பல்வேறு கொலொனிகளில் முற்றிலும் பரிச்சயமற்ற, இலாபத்தை நோக்காகக் கொண்ட உற்பத்தி அமைப்புக்குள் மிகவும் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட நிலையில் இணைக்கப்பட்டனர்.

இலங்கையில் 1815இல் கண்டி இராச்சியத்தைக் கைப்பற்றியபின் 1860களிலேயே பிரிட்டிஷ் பெருந்தோட்ட முதலீட்டாளர்கள் தேயிலைத் தோட்டங்களை உருவாக்குவதில் ஈடுபட்டனர். ஆயினும் அதற்கு மூன்று நான்கு தசாப்தங்களுக்கு முன்பிருந்தே தமிழகத்திலிருந்து தொழிலாளர்கள் இலங்கைக்குப் புலம்பெயரும் போக்கு ஆரம்பித்துவிட்டது. அப்படி வருவிக்கப்பட்டவர்கள்தேயிலைக்கு முன் ஆரம்பிக்கப்பட்ட கோப்பித் தோட்டங்களில் வேலைசெய்தார்கள். ஆனால் கோப்பிப் பயிரை அழிக்கும் வியாதியின் பரவலால் அந்த உற்பத்தி கைவிடப்பட்டது. இதைத் தொடர்ந்து தேயிலை உற்பத்தி பெருமளவில் ஊக்கிவிக்கப்பட்டது.மலைநாட்டில் பெருந்தோட்டப் பயிர்ச்செய்கைக்கு உகந்த செழிப்பான நிலங்கள் காடுகளாயிருந்தன. காடுகளை அழித்துத் தேயிலைத் தோட்டங்களாக மாற்றுவதற்கும் மற்றைய தேவைகளுக்கும் வேண்டிய தொழிலாளர்களை இலங்கையில் பெற முடியவில்லையெனக் கொலோனிய நிர்வாகிகளும் வெள்ளை முதலீட்டாளர்களும் குறைபட்டபடி இருந்தனர். கண்டிய விவசாயிகளை அவர்களின் உற்பத்தி சாதனங்களிலிருந்தும் கிராமிய சமூக அமைப்பிலிருந்தும் பெருமளவில் பலவந்தமாகப் பிரித்து வெளியேற்றித் தோட்டத் தொழிலாளர்களாக மாற்றுவது சாத்தியமில்லை என்பதை ஆட்சியாளர்கள் அநுபவரீதியாக உணர்ந்திருந்தனர். கண்டி இராச்சியத்தைக் கைப்பற்றிய பின்னர் அங்கு அதிகாரத்தையும் அந்தஸ்தையும் இழந்த பிரபுக்களின் தலைமையில் இடம்பெற்ற கிளர்ச்சிகளில் விவசாயிகள் முக்கிய பங்கு வகித்தனர். இந்த வகையில் விசேடமாக 1848இல் இடம்பெற்ற கிளர்ச்சி ஆங்கிலேயருக்குச் சில பாடங்களைப் புகட்டியது. பிரபுக்கள் வர்க்கத்தை அந்நியப்படுத்திய தவறினை உணர்ந்த ஆட்சியாளர் அவர்களுக்கு மேனிலை அந்தஸ்தையும் சலுகைகளையும் வளங்கித் தமக்குச் சார்பானவர்களாக்கினர். இது மேலும் கிளர்ச்சி ஏற்படுவதைத் தவிர்க்கும் ஒரு உபாயமாக உதவியது என ஆய்வாளர்கள் சுட்டிக் காட்டியுள்ளனர்.

கண்டிய விவசாயிகளைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களாக மாற்றுவதற்குச் சாதகமற்ற இன்னுமொரு காரணத்தையும் ஆய்வுகள் வெளிப்படுத்தியுள்ளன. கண்டிய சிங்கள விவசாயிகள் தமது கிராமங்களில் நெற்செய்கையிலும் சுற்றுமுறை (‘சேனா’)விவசாயத்திலும்(shifting cultivation)ஈடுபட்டிருந்தனர். நெற்காணிகள் பள்ளத்தாக்கின் கீழ்மட்டத்தில் இருப்பதால் தேயிலைப்பயிர்ச் செய்கைக்கு உகந்தவையல்ல. ஆகவே கொலொனிய அரசு அவற்றைச் சுவீகரிக்க முயற்சிக்கவில்லை. விவசாயிகளின் பிரதான உற்பத்தி சாதனமான நெற்காணிகளிலிருந்தும் கிராமியப் பொருளாதாரத்திலிருந்தும் அவர்கள் பிரிக்கப்படவில்லை. அதாவது அவர்கள் உற்பத்திச் சொத்துக்களற்றவர்களாக்கப்பட்டு உழைப்பு சக்தியை விற்பதில் மட்டுமே தங்கியிருக்கும் பாட்டாளிவர்க்கமயப் படுத்தப்படவில்லை. இந்தச் சூழலில் அவர்கள் பெருந்தோட்டங்களில் வேலை செய்ய முன்வரவில்லை.[2]

ஆகவே பெருந்தோட்டத் துறையை விருத்தி செய்யத் தமிழகத்திலிருந்து தொழிலாளர்கள் இறக்குமதி செய்யப்பட்டனர். புலம்பெயர்ந்தநிலையில் பெருந்தோட்டங்களில் சுதந்திரங்கள் மறுக்கப்பட்ட சூழலில் குடியமர்த்தப்பட்டனர். அதேகொலோனிய காலத்தில் தோன்றிய நகரங்களுக்கு நகரசுத்தித் தொழிலாளர்கள் தேவைப் பட்டனர். இந்தத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்ய தமிழகத்திலிருந்து அருந்ததியர் கொண்டுவரப்பட்டனர். 

நீண்டகாலமாக இலங்கைக் கொலொனியைப் பொறுத்தவரை  தமிழகத்திலிருந்து தொழிலாளர்களைக் கொண்டுவரும் சேவை கங்காணிகளின் பொறுப்பிலேயே இருந்தது. Kangani என்பது கண்காணிப்பவர் (மேற்பார்வையாளர்)எனும் சொல்லின் ஆங்கிலமயமாக்கலே. இவர்கள் தம்மையும்விடக் கீழ்நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு ஒடுக்கப்பட்டு அடிக்கடி பஞ்சத்துக்காளாக்கப்படும் விளிம்புநிலையில் வாழும் தலித் கிராமிய மக்களை அவர்களுக்குத் தொழில்பெற்றுத்தருவதாகக் கூறி இலங்கைக்குக் கொண்டுவரும் வியாபாரத்தில் ஈடுபட்டார்கள். சரவணன் உட்படப் பல ஆய்வாளர்கள் சொல்வதுபோல் இந்த முறைமை நடைமுறையில் தமிழகத்திலிருந்த சாதியமைப்பையும் இறக்குமதி செய்தது. ஆயினும் புலம்பெயர்க்கப்பட்டுக் கொலோனிய சுரண்டல், அடக்குமுறை அதிகார உறவுகளைக் கொண்ட அமைப்புக்குள் குடியமர்த்தப்பட்டனர் என்பது முக்கியமான மாற்றம் என்பதைக் குறிப்பிடவேண்டும்.  பெருந்தோட்டங்களில் ‘லயினறைகளில்’ குடியமர்த்தப்பட்ட தொழிலாளர்களைக் கட்டுப் படுத்தவும் வேலைநேரத்தில் மேற்பார்வை செய்யவும் அவர்களுக்கு மேலே கங்காணிகளிருந்தனர். நீண்டகாலமாக அவர்கள் வாழ்ந்த தோட்டமே அவர்களின் முழு உலகமாயிருந்தது. நகரசுத்தித் தொழிலாளர்களான அருந்ததியர் ஒரு சிதறுண்ட விளிம்புநிலைச் சமூகமாக நகர்ப்புறங்களில் வசதிகளற்ற சூழலில் குடியமர்த்தப்பட்டனர். தொழிற்புலங்களில், குடியிருப்புகளில் சாதிய அடக்குமுறைகள் தொடர்ந்தன. 

பெருந்தோட்ட முகாமை அமைப்பில் வர்க்கரீதியான சுரண்டலுக்குச் சாதிய மற்றும் பால்ரீதியான அடக்குமுறை துணைபோனது.  இந்திய சாதியமைப்புடன் இணைக்கப்பட்டிருந்த உற்பத்தி அமைப்பிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டு மூலதனக் குவியலை நோக்காகக் கொண்ட கொலோனிய சுரண்டல் உற்பத்தி அமைப்பின் அங்கமானபோதும் அவர்கள் சாதியத் தளையிலிருந்து முற்றாக விடுபடவில்லை. தலித் சமுகங்களிடமிருந்து எதிர்வினைகள் தோன்றாமலில்லை.  இவைபற்றி நூலில் பேசப்படுவனபற்றி விரிவாகப் பின்னர் பார்ப்போம்.

இரண்டாம் உலகப்போரின் முடிவு பிரிட்டிஷ் சாம்ராச்சியத்தில் சூரியன் மறைந்து செல்லும் செய்தியையும் அறிவித்தது. ஆயினும் 1948 இல் வந்த இலங்கையின் சுதந்திரத்துடன் இந்திய வம்சாவழி மக்களின் குடியுரிமையின் இழப்பும் கூடவே வந்தது. இதைத் தொடர்ந்து சுதந்திர இலங்கையில் இனத்துவ அரசியல் வர்க்க அரசியலுக்குப் பெரும் சவாலாக எழுந்தது. பல்லின நாட்டில் சிங்கள பௌத்த தேசத்தினதும் அரசினதும் உருவாக்கம் தொடர்ச்சியான போக்காகியது. பேரினவாதமும் அதற்கெதிரான தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் இனத்துவ தேசியவாதங்களும் அரசியல் வெளியை இனத்துவ அடையாள அரசியலின் களமாக மாற்றிவிட்டன. இனரீதியான பெரும்பான்மையே ஜனநாயகம் சொல்லும் பெரும்பான்மை எனும் அரசியல் ஜனநாயகத்தையே தலைகீழாக நிறுத்தியது. வர்க்கம், சாதி, பால் ரீதியான சுரண்டலும் ஒடுக்குமுறைகளும் இனத்துவ அடையாளக் கருத்தியலின் மேலாட்சிக்குக் கீழ் முக்கியத்துவம் குறைந்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளன. 1964ஆம் ஆண்டு குடியுரிமை இழந்த மக்களின் பங்குபற்றலின்றி வந்த சிறிமா – சாஸ்திரி ஒப்பந்தத்தின் கீழ் 525,000 இந்திய வம்சாவழியினரை இந்தியாவுக்கு அனுப்புவது, 300,000 பேருக்கு இலங்கைக் குடியுரிமை இன்னொரு 150,000 பேரின் நிலைபற்றிப் பின்னர் ஆராய்வது என முடிவெடுக்கப்பட்டது. இந்த ஜனநாயக விரோத ஒப்பந்தத்தின் அமுலாக்கல் பல தடைகளுக்குள்ளானது. எல்லாமாக 400,000 பேர்வரை இந்தியாவுக்கு அனுப்பப்பட்டனர். இவர்களில் கணிசமானோர் உயர்சாதியினரென்பதும் தோட்டங்களில் தொழிலாளர்களையும்விட உயர்நிலையிலிருந்தவர்களென்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது (ஜெயசீலன்& சந்திரபோஸ், 2018). இறுதியில் 2003இல் ஒருவித தீர்வு எட்டப்பட்டது. ஒரு பகுதியினரின் குடியிரிமை மீட்கப்பட்டது மலையகப் பாராளுமன்ற அரசியலில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்த ஆரம்பித்தது என்பதை மறுக்கமுடியாது.   

உள்நாட்டுப்போரும் புலப்பெயர்வுகளும் முழு நாட்டிலும் விசேடமாக தமிழ் சமூகத்திலும் பாரிய தாக்கங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளன. மறுபுறம் சமூகரீதியில், பிரதேசரீதியில் அசமத்துவமான முதலாளித்துவ விருத்தியுடன் இணைந்த  குறைவிருத்திப் போக்குகளின் முரண்பாடுகள் ஆழமடைகின்றன. இவையெல்லாம் தலித் சமூகங்களிலும் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும் அதேவேளை பழைய நிறுவனங்களின் தொடர்ச்சியையும் சாதியத்தின் புதிய வடிவங்களையும் காண்கிறோம். இந்த ‘மாற்றம்-தொடர்ச்சி’ பரிமாணத்தின் சில அம்சங்கள் சரவணனின் கட்டுரைகளின் பொருட்களாகின்றன.

இலங்கையில் இந்திய வம்சாவழியினர் பற்றிப் பெருந்தொகையான நூல்கள் வெளிவந்துள்ள போதும் சாதியச் சாடலுக்கு அதிகம் பலியான அருந்ததியர் சமூகம் பற்றிய முதலாவது நூல் இது எனும் தகவலைத் தருகிறார் நூலாசிரியர். அவர்களின் நிலைமைகள் பற்றி பலரும் அறிந்திராத விடயங்களை வெளிச்சத்திற்கு கொண்டு வருகின்றது இந்த நூல். 

அருந்ததியர் – ‘தலித்துக்களிலும் தலித்துக்கள்’

‘அருந்ததியர்களைப் பொறுத்தளவில் அவர்கள் தலித்துக்களிலும் தலித்துக்களாகவே எங்கெங்கிலும் உள்ளார்கள்.’ (ப42)
‘ஒரு வளமற்ற, பலமற்ற, ஆதரவற்ற சமூகம் என்றளவில் தமக்காகத் தாமே போராடும் சமூகத்தவர்கள் அவர்கள். அதற்கான திறனற்ற ஒரு சமூகமாகவும் இருக்கிறார்கள் என்றால் அது மிகையில்லை. தமது வரலாற்றுப் பின்னணி குறித்து எந்த போதிய பதிவுமில்லாத சமூகமும்கூட. வாய்மொழி மூலம் கடத்தப்பட்ட சில தகவல்கள் மற்றும் சில எஞ்சிய ஆவணங்களும் மாத்திரமே அருந்ததியர் சமூகம் குறித்த ஓரளவு உண்மைகளை வெளித்தெரிய வைத்திருக்கிறது.’ (ப14)
வரலாற்றுப் பின்னணி குறித்துப் போதிய பதிவில்லாத சமூகம் பற்றிப் பல முக்கியமான தகவல்களை அந்தச் சமூகத்துக்குள்ளிருந்து ஒரு பங்குபற்றுபவனின் அவதானிப்புகளுக்கும் உரையாடல்களுக்குமூடாக ஆவணப்படுத்துகின்றது இந்தத் தொகுப்பு. எனது அபிப்பிராயத்தில், இந்தத் தொகுப்பில் அருந்ததியர் சமூகம் பற்றிய கட்டுரைகள் மற்றவையையும்விட ஒப்பீட்டுரீதியில் மிகவும் செறிவானவை.  இவை அருந்ததியர்களின் மனித மேம்பாட்டிற்கு, சமூக முன்னேற்றத்திற்கு எதிரான அமைப்புரீதியான தடைகளை அம்பலப்படுத்துகிநன்றன. தலித்துக்குள்ளே இருக்கும் சாதியப் படிநிலை யதார்த்தத்தின் மிகக்கசப்பான தாக்கங்களை அருந்தியர்கள் அநுபவிக்கிறார்கள்.இந்தப் படிநிலையில் அடிமட்டத்திலிருக்கும் அவர்கள் இந்தியவம்சாவழிச் சமூகதிற்குள்ளேயே அந்நியப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அவர்களில் பலர் இன்றும் நகரசுத்தியுடன் தொடர்புடைய தொழிலில் தங்கியிருப்பது மற்றும் அவர்கள் வாழும் மோசமான குடியிருப்பு நிலைமைகள் அவர்களின் சாதி அடையாளத்தைச் சுலபமாக வெளிப்படையாக்குகின்றன. அவர்கள் மத்தியில் உருவான சில சமூக இயக்கங்கள் அரசியல் இயக்கங்களாகப் பரிணமிக்கவில்லை. உதிரிச் சமூகங்களாக பல நகர்ப் புறங்களில் சிதறுண்டிருப்பதால் அரசியல்ரீதியிலும் ஆட்சியாளரின் கவனத்தை ஈர்க்கவல்ல குரலற்ற விளிம்புநிலையிலிருக்கின்றனர். இந்தச் சிதறுண்டிருக்கும் குழுக்களுக்கிடையே சமூகரீதியான வலைப்பின்னல்கள் இருந்தபோதும் அவை உரிமைகளுக்குக் குரல்கொடுக்கும் இறுக்கமான அமைப்புக்களாக மாறவில்லை. மலையகத்தில் செறிவான சமூகமாயிருக்கும் தோட்டத்தொழிலாளர்களுக்கு இருக்கும் கூட்டான அரசியல் பலம் இந்தச் சிதறுண்ட சமூகத்திற்கு இல்லை. இதற்கு ஆதாரம்போல் அமைகிறது ஒரு சமீபகால அநுபவம்.

2015ஆம் ஆண்டு வந்த ‘நல்லாட்சி’ அரசாங்கம் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு காணியுடனான வீடமைப்புத் திட்டமொன்றை அமுல்படுத்தத் தொடங்கியது. இதற்குப் பொறுப்பாக மலையகத் தமிழர் ஒருவர் தோட்ட வீடமைப்புத் துறை அமைச்சராக நியமிக்கப்பட்டார். பல தலைமுறைகளாக லைன்களில் பல இன்னல்களுக்கு மத்தியில் வாழ்ந்து வந்த தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு இது ஒரு நல்ல தீர்வு. பல தலைமுறைகளாக நாட்டின் பல்வேறு நகர்ப்புறச் சேரிகளில் சொந்தமற்ற குடிசைகளில்  வாழ்ந்துவரும் அருந்ததியர்களுக்கும் அதுபோன்ற ஒரு வீடமைப்புத் திட்டத்தை உருவாக்கவேண்டுமெனும் கோரிக்கையுடன் சரவணன் அந்த அமைச்சரைச் சந்திக்கிறார். அமைச்சர் அருந்ததியர் சமூகம்பற்றி அறிந்திருக்கவில்லை. அவர்களின் நிலைமையை விளக்கிய பின்னரும் அவரிடமிருந்து நம்பிக்கைதரும் பதில் கிடைக்கவில்லை. அருந்ததியர் சமூகம் அவருடைய அரசியல் தொகுதிக்கு வெளிவாரியான தென்பதும் அவரின் அக்கறையின்மைக்குக் காரணமாயிருந்த்திருக்கலாம்.  தொழில் காரணமாக அரசநிலங்களில் வழங்கப்பட்ட சொந்தமற்ற குடிசைகளில் வாழும் அருந்ததியர் அந்த வாழிடத்தை இழக்காமலிருப்பதற்காகவே தலைமுறை தலைமுறையாக நகரசுத்தித் தொழிலாளர்களாகத் தொடரும் நிர்ப்பந்தத்திற்கு உள்ளாகிறார்கள். அவர்களின் இளம் சந்ததியினர் இந்தக் குறைவிருத்திப் பொறியிலிருந்து வெளியேறுவது ஒரு பெரிய சவாலாகிறது. அருந்ததியர் சமூகத்தின் பிரச்சனைகள் தொடர்பாக அகமணமுறை, சாதிய வசவு, சமூகநகர்ச்சி, ‘அடையாளத் தற்கொலை’ போன்றவை பற்றிப் பலவிடயங்களை ஆவணப்படுத்துகிறது இந்தத் தொகுப்பு. 

சாதியமைப்பின் நிறுவனரீதியான மீளுற்பத்திக்கு அகமணமுறை ஒரு அடிப்படை விதியாகிறது. ‘உயர்சாதிகளின்’ சொத்துக்களையும் அதிகார அந்தஸ்தையும்  பேண இது அவசியமாகிறது. கலப்புத் திருமணங்கள் பரவலாகும் போதும் எல்லா சாதிகளிலும் அகமணமுறை இன்றும் தொடர்வதைக் காண்கிறோம். இலங்கையின் அருந்ததியர் சமூகத்தில் அகமணமுறையினால் சில மரபுரீதியான நோய்களும் சந்ததிகளுக்கூடாகக் கடத்தப்படுவதன் விளைவுகளை ஆதாரபூர்வமாக விளக்குகிறது ஒரு கட்டுரை (ப39-44). உதாரணங்களாக சொரியாசிஸ் (psoriasis), நீரிழிவு, மனநோய் போன்றவற்றால் பலர் பாதிக்கப்பட்டுள்ளார்கள். அளவுரீதியில் சிறிதான இலங்கை அருந்ததியர் சமூகத்தில் அகமணத்தின் பாதகமான விளைவுகள் பெரிதாகின்றன.  

அருந்ததியர் சமூகத்தவர் சாதிமாறிக் கலப்புத் திருமணம் செய்யாமாலில்லை. இந்தக் கலப்புத் திருமணங்கள் பொதுவாக தலித் சாதிகளுக்குள்ளேதான் நடந்தன. வேறுசாதிகளை சேர்ந்தவர்களுடன் திருமணங்கள் விதிவிலக்காக நடந்தன வென்றும் அவற்றுள் கணிசமானவை சாதிமறுப்புத் திருமணங்களெனவும் பதிவிடும் நூலாசிரியர் அவற்றிற்குச் சில உதாரணங்களையும் தருகிறார். ‘தனது இளம் வயதில் 30 வருடங்களுக்குமுன் ஒரு யாழ்ப்பாணப் பெண்ணோடு மாயமான எனது பெரியப்பாவை என் அப்பா உள்ளிட்ட அவரின் சகோதரர்கள் அவரை இறந்தபோது சவப்பெட்டியில்தான் பார்த்தார்கள். அவர் மாளிகாவத்தை பகுதியில் எங்கள் குடியிருப்பில் இருந்து அருகாமையில் தான் அத்தனை காலமும் வாழ்ந்திருக்கிறார். ஆனால் எவருக்கும் தெரிந்திருக்கவில்லை’ (p42-43). மறுபுறம் சமூக முன்னேற்றத்திற்கு அமைப்புரீதியான தடைகளைத் தொடரவைக்கும் குறைவிருத்திச் சூழல் மாறாதவரை  இத்தகைய அநுபவங்கள் அருந்ததியர் சமூகத்திற்குள் அகமணமுறையை மேலும் வலுவூட்டும் போக்கிற்கு உதவுகிறது.  

சாதியம் நிலவும் சமூகத்தில் ஒருவரை மற்றவர் சொல்லால் புண்படுத்துவதற்கு  சாதிய வசவு ஒரு ஆயுதமாகிறது என்பதை நினைவூட்டுவதுடன் இத்தகைய சாதியச் சாடலுக்கு அதிகம் பலியாகிய இலங்கைச் சமூகம் அருந்ததியர்களே என்பதற்குப் பல ஆதாரங்களையும் தருகிறது இந்த நூல். உதாரணமாக அருந்ததியருக்குப் பிராமணியம் கொடுத்த பெயரான ‘சக்கிலி’ எனும் சொல் தமிழிலும் சிங்களத்திலும் ஒருவரை அல்லது ஒரு குழுவை, நிறுவனத்தை மிகவும் கீழ்த்தரமாக அவமதிப்பதற்கும் புண்படுத்துவதற்கும்  பயன்படுத்தப்படுகிறது. இதற்குச் சிங்களத்திலும் தமிழிலும் பல உதாரணங்களை இந்தத் தொகுப்பில் உள்ள ஒரு கட்டுரை தருகிறது. அவற்றில் ஒரு சில:‘சக்கிலி சந்தேசய’ – இது சிங்கள BBC  சேவை தமிழருக்குச் சார்பாக நடந்துகொள்கிறது எனக் குற்றம் சாட்டும் சொல்லாடல். ‘சக்கிலி மாலிங்கய’ – கிரிக்கெட் வீரர் மாலிங்க திறமாக ஆடவில்லை என்பதால் ஆத்திரமடைந்தவரின் சொல்லாடல். ‘சக்கிலி மகாராஜா’ – இது மகராஜா நிறுவனத்தின் ஊடகத்திற்கு எதிராக. ‘சக்கிலி பௌத்தயன்’ – இது முஸ்லிம்களுக்குச் சார்பாகப் பேசும் பௌத்தர்கள்மீதான வசவு. ‘சக்கிலி நாயே மேடையை விட்டு வெளியே வா’ – இது தந்தை செல்வா நினைவு தினத்தில் ராஜதுரைமீது சிவாஜிலிங்கம் வீசிய வசவு. ‘சக்கிலி இந்தியா கடந்த முப்பது ஆண்டு காலமாகத் தனது அரசியல் நலன்களுக்காக ஈழத்தமிழர்களைப் பாவித்திருக்கிறது’ – இது முகநூலில் முன்னாள் ஈரோஸ் தலைவர் அருளரின் பதிவு. இத்தகைய வசவுகள் நாட்டின் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தை இழிவுபடுத்திப் புண்படுத்துமென்பதைக்கூட உணரமுடியாதளவுக்குச் சாதியச் சொல்லாடல் பலரின் அன்றாட வழக்கில் உள்வாங்கப்பட்டுள்ளது. 

அருந்ததியர் சமூகத்தில் இடம்பெற்றுவரும் பலவிதமான மாற்றங்கள் பற்றியும் விமர்சன நோக்கில் இந்தத் தொகுப்புப் பேசுகிறது. காலப்போக்கில் துப்புரவுத் தொழிலிருந்து ஒரு பகுதியினர் வெளியேறியுள்ளனர். கல்விக்கூடாகச் சிலரால் நடுத்தர வர்க்கத்தை நோக்கி நகரவும் முடிகிறது. ஆனால் இந்த நகர்ச்சி அவர்களைத் தம் பிறப்போடு வந்த சாதிய அடையாளத்திலிருந்து விடுவிக்கவில்லை. இவர்களில் பலர் சாதியை மூடிமறைக்க முயற்சிப்பதுண்டு. இந்தப் போக்கினை ‘அடையாளத் தற்கொலை’ எனக்கூறும் சரவணன் அதற்குப் பல உதாரணங்களையும் தருகிறார். அருந்ததியர் செறிந்து வாழும் குடியிருப்புக்களிலிருந்து வெளியேறுவது, ‘சாதி மறுப்புத் திருமணம்’, காலாகாலமாகப் பேசிவந்த தெலுங்கு மொழியைக் கைவிடுவது, மத மாற்றம், உயர்சாதியினரின் பேச்சு மொழியைப் பேசுவது மற்றும் அவர்களின் வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றுவது, இன அடையாள மாற்றம் போன்ற வழிகளுக்கூடாக இது நடைபெறுகிறது.  

கல்விக்கூடாக ஆங்கிலப் புலமை பெற்றவரும் அருந்ததியர் சங்கத்தின் தலைவருமாக இருந்த ஒருவர் ‘நான் ஒரு சக்கிலியன்’ எனத் தன்னைப் பகிரங்கமாக அடையாளப்படுத்திக் கொண்டபோதும் அவருடைய பிள்ளைகள் இந்த விடயத்தில் தமது தகப்பனைப் பெருங்குற்றவாளியாகவே கருதினர். அவர்கள் தங்கள் சாதிய அடையாளங்களை மறைக்கும் நோக்கில் உறவினர்களுடனான தொடர்புகளைத் தவிர்த்து கொண்டது மட்டுமன்றி சிங்கள, முஸ்லிம் சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்களை மணந்து அந்தச் சமூகங்களின் அடையாளங்களைப் பெற்றுக்கொண்டனர்.  இத்தகைய அடையாள மாற்றத்தைப் பலர் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்.  சுயமுயற்சியால் அமைப்புரீதியான தடைகளையும் தாண்டி முன்னேறியவர்மீது தொடர்ந்தும் சாதிய லேபலைச் சுமத்துவது சமூகத்தின் ‘உயர்’ சாதியினரே. சாதிமறைப்பு இதன் உணர்வுபூர்வமான எதிர்வினை என்பதை மறந்துவிடலாகாது. 

தலித்துக்களை கிறிஸ்துவர்களாக மதம் மாற்றும் முயற்சியில் ‘பைபிள் சபைகள்’ ஈடுபடுகின்றன. இந்த மதமாற்ற அணுகுமுறையில் விளிம்புநிலையில் அல்லல்படும் தலித்துக்கள் தாம் சமூகத்தில் அநுபவித்திராத மரியாதையை, மனிதாபிமானத்தைக் காண்கிறார்கள். ‘எங்களை மனிசர்களாகவாவது மதிக்கிறார்களே’ என்று அவர்களில் சிலர் சொல்கிறார்கள். இப்படியாக வரும் மதமாற்றம் சாதிக்கு வெளியே கிறிஸ்துவரை மணமுடிப்பதுவரை செல்வதுண்டு. இந்த நிலைமயைப் பதிவிடும் கட்டுரை இப்படி விளிம்புநிலையில்  அல்லலுறும் மக்களை முற்போக்கு அல்லது புரட்சிகர அரசியல் சக்திகள் கவனிக்கவில்லை எனும் விமர்சனத்தையும் முன்வைக்கிறது. இன்றைய இலங்கையில் அந்த சக்திகள் உண்டா அப்படியென்றால் அவற்றின் அடையாளங்கள் என்ன என்ற கேள்வி எழுகிறது. இந்த விடயத்தை இந்த நூல் தொடவில்லை. இலங்கையில் தமிழ் சமூகத்தில் சாதியத்திற்கு எதிரான ஒரு இடதுசாரிப் போராட்ட மரபு  தோன்றி வளர்ந்து பின்னர் வலுவிழந்து போனது பற்றி, மற்றும் அது வட இலங்கைக்கு, குறிப்பாக யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டிற்கு, அப்பால் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் வகையில் இயங்காது போனதை நினைவூட்டுதல் தகும். 

வேறு மதத்திற்கு மாறும் போக்கு ஒருபுறமிருக்க அருந்ததியரும் வேறு தலித் சமூகத்தவரும்  இதுவரை பின்பற்றிய சிறுதெய்வ வழிபாட்டுக் கலாச்சாரத்திலிருந்து உயர்சாதியினரின் கடவுள்களை வழிபடும் வழக்கத்திற்கு மாறும் போக்குப் பற்றிப் பல தகவல்களைத் தருகிறது இந்தத் தொகுப்பு.  அருந்ததியரின் அடையாளங்களைப் பறைசாற்றும் முனியாண்டிசாமி, மதுரைவீரன், சுடலைமாடன் போன்ற சிறு தெய்வங்களுக்கு மத்தியில் சைவக் கடவுள்களின் விக்கிரகங்களை வைப்பது, சைவ இந்துச் சடங்குகளையும் பழக்கங்களையும் பின்பற்றுவது போன்ற நடைமுறைகள் பரவுகின்றன. சிறு தெய்வங்கள் முக்கியத்துவமிழந்து சைவ-இந்து தெய்வங்கள் பிரதான இடத்தைப் பெறுகின்றன. மனித மேம்பாடு மற்றும் சமூக நகர்ச்சிச் சந்தர்ப்பங்கள் குன்றிய சூழலில் அருந்ததியரைச் சைவமயமாக்க முயலும் இந்த மாற்றம் அவர்களைச் சாதியடக்குமுறையிலிருந்து விடுவிப்பதற்கு மாறாக இந்து சாதிப் படிநிலையமைப்பிற்குள் மேலும் இறுக்கமாக உள்வாங்கும் ஒரு வழியாகிறது. 

அருந்ததியரின் இனத்துவ அடையாள மாற்றத்தைப் பொறுத்தவரை சிங்கள மயமாக்கல் அநுராதபுரம், பொலன்னறுவை, மாத்தறை, காலி, ஹம்பந்தோட்டை போன்ற பகுதிகளில் நிகழ்வதுபற்றி அறிகிறோம். வீட்டில் சிங்கள மொழியில் பேசுவது, பிள்ளைகளைச் சிங்களப் பாடசாலையில் சேர்ப்பது பொன்ற நடைமுறைகளைப் பெற்றோர்கள் பின்பற்றுகிறார்கள். அவர்கள் வாழுமிடங்களில் தமிழ்ப் பாடசாலைகள் இல்லாமையால் பிள்ளைகளைச் சிங்களப் பாடசாலையில் சேர்ப்பது ஒரு காரணமாயிருக்கலாம். ஆயினும் இன அடையாளத்தை மாற்றுவது சாதி அடையாளத்தை இழப்பதற்கு உகந்தவழி என்பதும் ஒரு அநுபவபூர்வமான உண்மை போலவே படுகிறது. இதற்கு ஆதாரம் போல் அமைகிறது சரவணன் காதில் பட்ட  ‘தமிழர்களே எங்களைத் தமிழர்களாக ஏற்றுக் கொள்ளாதபோது…..’ எனும் வார்த்தைகள். 

சாதிய அடையாளங்களை மூடிமறைக்கும் செயற்பாடுகள் அடிமட்ட சாதிகளில் காணப்பட்டுவந்த கூட்டுக் குடும்ப வாழ்க்கை முறைகளின் மறைவுக்கு இட்டுச்செல்வது பற்றிக் குறிப்பிடும் அதேவேளை சாதிய அடையாளங்களைத் தற்கொலை செய்வதால் சாதியத்திலிருந்து மீள முடிகிறது என்றும் சொல்கிறார் நூலாசிரியர். மறுபுறம் ‘இந்த அடையாளத் தற்கொலைகளானது தப்பித்தலாகவும், ஒளிவதாகவும், மறைத்து வைப்பதாகவும் தொடருவது நிலவுகின்ற கட்டமைப்பில் மாற்றங்களை ஏற்பபடுத்தப்போவதில்லை’ என வாதிடுகிறார் (ப85). இந்த வாதத்தில் நியாயமிருப்பதுபோல் படலாம். ஆனால் அது குறைபாடுள்ளது என்பதே எனது கருத்து. அடையாளத் தற்கொலை கட்டமைப்பு மாற்றத்துக்கூடாக வரும்போதுதான் அர்த்தமிக்கதாகிறது. ஆனால் இலங்கையில் இயக்கரீதியான அரசியல் பலமின்றி சமூக நகர்ச்சிச் சந்தர்ப்பங்கள் அற்பமாயுள்ள சூழலில் சாதியத்தினால் அவலத்திற்குள்ளாகும் அருந்ததியர் தனிமனித அல்லது சிறுகுழு மட்டத்தில் தமது மனிதத்துவத்தை முடிந்தவரை உறுதிசெய்ய சாதி மறைப்பை ஒரு எதிர்வினை உபாயமாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள். சமூகரீதியில் பலவீனர்களாக ஆக்கப்பட்டவர்களுக்கு தமது அதிருப்தியை, எதிர்ப்பைக் காட்டக் கிடைத்த ஆயுதம் அதுதான். இது ஜேம்ஸ் ஸ்கொட்(James Scott) அறிமுகம் செய்த ´weapons of the weak´ – ‘பலவீனரின் ஆயுதங்கள்’ – எனும் கருத்துருவை நினைவூட்டுகிறது.  தனிமனித மட்டத்தில் சாதி அடக்குமுறையிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ளப் பலரும் பயன்படுத்தும் வழிமுறைகளைக் குறை சொல்வதில் நியாயமில்லை என்பதே எனது கருத்து. அவற்றை அவர்களின் உணர்வுபூர்வமான முனைப்பாற்றலின் வெளிப்பாடாகப் பார்ப்பதே நியாயமானது.  

சாதியத்திற்கெதிராக அடக்கப்பட்ட சாதி மக்களை அணிதிரட்டும் அரசியல் ஒரு அடையாள அரசியலாகவே கருத்தியல்மயப்படுத்தப்படுகிறது. இத்துடன் வரும் முரண்பாடுகளுக்கு முகம் கொடுக்கும் தேவை பற்றி இந்தக் கட்டுரையின் இறுதிப் பகுதியில் பார்ப்போம்.

..தொடரும்..

அடிக்குறிப்புகள்
[1] கொலொனிய அடிமைமுறை மற்றும் அதில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் தொடர்பான சர்வதேசரீதியானதகவல்கள் Wikipedia மற்றும் அவை தொடர்பாக இணையத்தளங்களில் பிரசுரிக்கப்பட்ட ஆய்வுகளிலிருந்து பெறப்பட்டன.   

[2] இந்த விடயங்கள் தொடர்பான ஆய்வுகள் பற்றியும் எனது விளக்கம் பற்றியும் மேலும் அறிய பின்வரும் தலைப்பிலான ஆய்வுக் கட்டுரை உதவியாயிருக்கும்: N. Shanmugaratnam, 1985, Colonial Agrarian Changes and Underdevelopment, in Charles Abeysekera (ed), Capital and Peasant Production Studies in continuity and discontinuity of agrarian structures in Sri Lanka, Social Scientists´ Association of Sri Lanka,1985: 1-20.

பண்டாரநாயக்க கொலையின் மர்ம முடிச்சுகள் (1) - என்.சரவணன்

பண்டாரநாயக்க படுகொலை செய்யப்பட்ட இரண்டாவது நாள் இலங்கை ஒலிபரப்புக் கூட்டுத்தாபன செய்தியின் பின் ஒரு அறிவித்தல் செய்யப்பட்டது.

“காலமான பிரதமரைப் பற்றி இப்போது களனி ரஜமகாவிகாரையின் விகாராதிபதி மாபிட்டிகம புத்தரக்கித்த தேரர் சோகத்தை பகிர்ந்துகொள்வார்....”

சகலரும் அவரின் உரைக்காக காத்திருந்தனர். புத்தரக்கித்த தேரர் அழுது புலம்பியபடி சோகத்துடன் தனது உரையை நிகழ்த்தினார்.

“...நமது சமூகத்துக்கும், நாட்டுக்கும், இனத்துக்கும், பௌத்தர்களுக்கும் சிங்கள மொழிக்கும் பெரும் சேவையை ஆற்றிய பிரதமர் பண்டாரநாயக்க அவர்களை இந்தளவு குரூரமாகக் கொன்றது  சூரியன், சந்திரன், வானம், பூமி அனைத்தையும் உலுக்கும் பெரும் அநியாயம். இதைச் செய்தவர்களின் பரம்பரயே நாசமாகப் போகக்கூடிய அநியாயம். அவர் ஆளுமைமிக்க, அப்பாவித்தனமான, சிறந்த குணநலமுள்ள தலைவர் என்பதை நமது நாட்டில் மட்டுமன்றி உலகுக்கே நிரூபித்திருக்கிறார். நமெக்கல்லாம் அவர் ஒரு முன்னுதாரணமானவர்....” இப்படி 20 நிமிட உரையை அவர் ஆற்றிகொண்டிருந்த வேளை இடைக்கிடை அவர்; பலரும் கேட்கும்படி அழுது விம்மினார்.

பண்டாரநாயக்கவின் இறுதிச் சடங்குகள் முடிந்து ஓரிரு கிழமைகளில் அதாவது 20.10.1959 அன்று மேற்படி விம்மி அழுது புலம்பிய புத்த ரக்கித்த தேரரும், அவரால் பரிந்துரைக்கப்பட்டு சுகாதார அமைச்சராக ஆன விமலா விஜேவர்தன, எச்.பீ.ஜெயவர்த்தன, கொலன்னாவை தொகுதி உள்ளூராட்சிசபைத் தலைவர் அமரசிங்க உள்ளிட்ட அனைவரும் 21.10.1959 அன்று கொலைச் சந்தேகநபர்களாக கைது செய்யப்பட்டுவிட்டார்கள் என்று பத்திரிகை செய்திகளும், வானொலி செய்திகளும் அறிவித்தன.

“நட்பே பகை”
பண்டாரநாயக்க படுகொலை செய்யப்பட்டு இந்த மாதம் 25ஆம் திகதியுடன் 60 ஆண்டுகளை எட்டிவிட்டது.

1956 தேர்தலில் பண்டாரநாயக்க தலைமையிலான சுதந்திரக் கட்சி ஏனைய கட்சிகளையும், அமைப்புகளையும் திரட்டிக்கொண்டு அமைத்த மக்கள் ஐக்கிய முன்னணி மாபெரும் வெற்றியை அடைந்தது.

ஏ.சீ.பீ.த.சில்வா, பிலிப் குணவர்த்தன, டீ.பீ.இலங்கரத்ன, பீ.எச்.விலியம் த சில்வா, மைத்திரிபால சேனநாயக்க, டபிள்யு தஹாநாயக்க போன்றோர் முக்கிய பாத்திரத்தை ஆற்றிய அமைச்சர்கள். அரசாங்கம் முதல் இரண்டு ஆண்டுகள் தமது திட்டங்களை வேகமாக செயற்படுத்திக்கொண்டு சென்றது. ஆனால் அமைச்சர் மைத்திரிபால சேனநாயக்க 27.05.1959 அன்று தனது அமைச்சுப் பதவியை இராஜினாமா செய்துகொண்டு அந்த அரசாங்கத்தை அமைத்த பிரதான தூண்களாக அறியப்பட்டவர்கள் சிலருடன் வெளியேறி எதிர்க்கட்சி வரிசையில் போய் அமர்ந்துகொண்டனர்.

அன்றைய தினம் எதிர்க்கட்சி வரிசையில் இருந்த பிலிப் குணவர்தன எழுந்து பிரதமரை நோக்கி

“பிரதமர் அவர்களே நீங்கள் இனி எச்சரிக்கையாக இருக்கவேண்டும். எதிரிகளிடம் இருந்தல்ல உங்களோடு இருக்கும் நண்பர்களிடம் இருந்து...” என்றார்.

அதற்கு பதிலளித்த பண்டாரநாயக்க மேலே பார்த்தபடி புன்னகையுடன் “ எனக்கு எதிரிகள் கிடையாது...” என்றார். பண்டாரநாயக்க உளப்பூர்வமாகத் தான் தனக்கு எதிரிகள் இல்லையென்று அன்றைய தினம் கூறியிருந்தார். ஆனால் அந்த 27.05.1959 ஆம் நாளின் போது இன்னும் பல எதிரிகள் அவருக்கு எதிராக சதிகளை மேற்கொள்ளத் தொடங்கியிருந்ததை பண்டாரநாயக்க உண்மையிலேயே அறிந்திருக்கவில்லை. பண்டாரநாயக்காவின் நம்பிக்கையை தவிடுபொடி ஆக்கியபடி சரியாக நான்கே மாதங்களில் ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு சதியல்ல ஆளைக் கொல்லும் சதியே நிகழ்ந்து முடிந்தது. அதுவும் தனக்கு நெருக்கமானவர்களால் அவர் இல்லாமலாக்கப்பட்டார். தான் நினைத்தும் பார்த்திராத காவியுடை தரித்த பிக்குவால் அவர் கொல்லப்பட்டார்.

உலகத்தையே அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கிய கொலை அது. ஆரம்பத்தில் இக்கொலையில் சம்பந்தப்பட்டவர்களாக சந்தேகிக்கப்பட்டவர்களின் பெயர்கள் உடனடியாக வெளியாகவில்லை. தல்துவே சோமராம தேரர் வெறும் அம்புதான் என்றும் ஆனால் அதை எய்தவர்கள் யார் என்கிற வினா நாட்டில் பெரும் சலசலப்பாகவே இருந்தன.

இலங்கையின் வரலாற்றில் எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டி.பண்டாரநாயக்க மீதான கொலை ஏற்படுத்திய அதிர்வை வேறெந்த மரணமும் ஏற்படுத்தியதில்லை எனலாம். அரச தலைவர்களாக இருக்கும் போதே கொல்லப்பட்டவர்களின் வரிசையில் அதற்கடுத்ததாக பிரேமதாசாவைக் கூற முடியும் ஆனாலும் இரண்டினதும் பரிமாணங்கள் முற்றிலும் வேறானவை. சொந்த இனத்தவரால், சொந்த மதத்தவரால், சொந்த நட்புறவால், அதிலும் பௌத்த மதத் துறவியொருவரால் கொல்லப்பட்டதை எவருமே நினைத்தும் பார்த்திருக்க மாட்டார்கள்.

எனவே தாம் இந்தப் படுகொலை நிகழ்ந்தவுடன் பண்டாரநாயக்கவை சுட்டது காவி வேடம் தரித்த சோமராமன் என்கிற தமிழர் ஒருவரே என்று வதந்திகள் வேகமாக பரவ வழிவிட்டன. அன்றைய ஆளுநர் சேர் ஒலிவர் குணதிலக்க வேகமாக இயங்கி கொலையாளி தமிழரல்ல என்றும் காவியுடை தரித்த சோமராம என்கிற பிக்குவே என்றும் ஊடகங்களுக்கு அறிவித்தார். வீண் வதந்திகளால் 1958 போன்று இன்னொரு கலவரத்தை உண்டுபண்ணிவிடவேண்டாம் என்று ஊடகங்களின் மூலம் அறிவித்து செப்டம்பர் 25ஆம் திகதி மு.ப 11 மணியிலிருந்து அவசரநிலையைப் பிரகடனப்படுத்தினார். அன்றிருந்த இனத்துவ முறுகல் சூழலில் ஒரு தமிழரால் நிகழ்ந்தது என்கிற வதந்தியை நம்பவைப்பதற்கான முழுச் சூழலும் சாதகமாகவே இருந்தது.

25 செப்டம்பர்
பண்டாரநாயக்க தனது உத்தியோக அலுவல்களை கவனிப்பதற்காக பிரதமரின் அதிகாரபூர்வமான இல்லமான அலரி மாளிகையையும், தனது சொந்த இல்லமான இல.65,றோஸ்மீட் பிளேசிலுள்ள வீட்டிலும் மாறி மாறி பயன்படுத்துவது வழக்கம். சில நேரங்களில் அவரது பரம்பரை இல்லமான ஹொரகொல்லை வளவிலும் இருந்து தனது அலுவல்களைக் கவனிப்பது வழக்கம். தன்னுடைய தனிப்பட்ட பாதுகாப்பைப் பற்றி அவ்வளவாக பண்டாரநாயக்க அலட்டிக்கொண்டதில்லை.

செப்டம்பர் 25 அன்று காலை அன்றைய அமெரிக்க உயர்ஸ்தானிகர் பேர்னார்ட் கப்லர் (Bernard Gufler உயர்ஸ்தானிகராக பதவியேற்று ஒரு மாதத்தில் நிகழ்ந்த சந்திப்பு இது.) பண்டாரநாயக்கவை அவரது றோஸ்மீட் இல்லத்தில் சந்திக்க வந்திருந்தார். அவர்களின் உரையாடல் மடிந்து பேர்னார்ட் கப்லர் உரையாடிவிட்டு கிளம்பிவிட்டார்.

வழமைபோல அங்கு பண்டாரநாயக்கவை சந்திக்க வந்த இருபது பேர் அளவினர் வராந்தாவிலும், வெளியில் வரிசையாக நாற்பது பேர் அளவினரும் அவரின் அழைப்புக்காக காத்திருந்தார்கள். அந்த வரிசையில் அன்று சோமராம தேரரும் காத்திருந்தார். 9.45 மணி இருக்கும் சோமராம தேரரின் முறை வந்தது. 
பண்டாரநாயக்க பொதுவில் பிக்குமார்களை வரவேற்கும் விதம்
பௌத்த பிக்குவைக் கண்டதும் பிரதம் பண்டாரநாயக்க தான் அமர்ந்திருந்த கதிரையில் இருந்து எழுந்து வந்து  சம்பிரதாயபூர்வமாக குனிந்து வணங்கி வரவேற்றிருக்கிறார். நான் உங்களுக்கு என்ன செய்யவேண்டும் என்று வினவினார். அவர் கற்றுக்கொடுக்கும் ஆயுர்வேத ஆஸ்பத்திரி தொடர்பான கோரிக்கை ஒன்றை முன்வைப்பதற்காக வர வந்திருப்பதாக அங்கு அவர் தெரிவித்திருக்கிறார்.

குறித்த ஆவணங்களை சமர்பித்தால் அது குறித்த உதவிகளை சுகாதார அமைச்சர் ஏ.பி.ஜெயசூரியவிடம் பெற்றுக்கொள்ளலாம் என்று கூறியிருக்கிறார். சற்று தடுமாரியவராக சோமராம தேரர் தன்னிடம் இருந்த கோப்புகளை குனிந்து அங்கிருந்த மேசையில் வைத்து விட்டு புரட்டியிருக்கிறார். பிரதமரும் அதனை பெற்றுக்கொள்வதற்காக தயாராக காத்திருக்கும் வேளை குனிந்தபடி காவிக்குள் மறைத்துவைத்திருந்த a.45 webley Mark VI ரக கைத்துப்பாக்கியை வெளியே எடுத்து சுட ஆரம்பித்தார். பிரதமர் “சிறிமா... சிறிமா...” என்று சத்தமிட்டபடி சரியும்போது நான்கு ரவைகள் அவரின் உடலில் பாய்ந்திருந்திருந்தன.
பண்டாரநாயக்க சுடப்பட்ட இடம்
அங்கே அமர்ந்திருந்த ஆனந்த தேரர் அதிர்ச்சியடைந்திருந்த நிலையில் கத்தத் தொடங்கினார். துப்பாக்கியை ஆனந்த தேரரை நோக்கி காட்டியபடி சுற்றி வர சுடத் தொடங்கினார் சோமராம தேரர். அங்கே குழுமியிருந்தவர்களில் இருந்த குணரதன என்கிற ஆசிரியர் ஒருவரும் காயப்பட்டார். காயப்பட்டிருந்த பண்டாரநாயக்கவின் கையிலும் மீண்டும் ஒரு தோட்டா பாய்ந்தது. ஒரு தோட்டா கதவிலும், மலர்த்தொட்டியிலும் பாய்ந்தது.

வாசலில் இருந்த பொலிஸ் கான்ஸ்டபிள் இந்த சந்தங்களைக் கேட்டு ஓடி வந்து சோமராம தேரரை நோக்கி சுட்டார். காயப்பட்ட சோமராம தேரரை சுற்றி வளைத்தனர் அங்கிருந்தவர்கள்.

என் நாட்டுக்காகவும், இனத்துக்காகவும், மதத்துக்காவும் இதனை செய்ததாக அவர் கத்திக்கொண்டிருக்கும் போது அங்கு காவலுக்கு இருந்த ஒரே ஒரு பொலிஸ் கான்ஸ்டபிலும், காத்திருந்த மக்களும் சோமராம தேரரை சுற்றி வளைத்து பிடித்துக்கொண்டனர்.


ஒரு குண்டு இடது மணிக்கட்டில் பாய்ந்திருந்தது. இரண்டாவது குண்டு வலது விலாவில் பாய்ந்து கல்லீரலில் ஊடுருவி இடது பக்கம் விலா வழியாக வெளியே சென்றுவிட்டது. மூன்றாவது குண்டு முதுகிலும், நான்காவது குண்டு அடி வயிற்றிலும் பாய்ந்திருந்தன. அவர் ஆஸ்பத்திரிக்கு கொண்டு செல்லப்படும் போது கூட ஓரளவு பேசக்கூடியவராகத் தான் இருந்தார்.

மூன்று குண்டுகள் உடலைத் துளைத்து விட்டு வெளியே சென்று விட்டன. வயிற்றில் தங்கிவிட்ட ஒரு குண்டை, ஐந்து மணி நேரம் ஆபரேஷன் செய்து அகற்றினார்கள். உடம்புக்குள் இரத்தப் பெருக்கு அதிகமாக இருந்தது. அறுவை சிகிச்சையின் போது நான்கு பைந்து இரத்தம் வெளியே எடுக்கப்பட்டது. அதன்பின் இருபது பைந்து இரத்தம் உள்ளே செலுத்தப்பட்டது. மரணம் நெருங்கிக் கொண்டிருப்பதைக் கூட உணராத அவர் நகைச்சுவையாக பேசிக்கொண்டிருந்தார். “அரசியல்வாதிகளான நாங்கள் தடித்த பேர்வழிகள் தான்” என்று கூடச் சொன்னார். 

ஐந்து மணித்தியால சத்திரசிகிச்சை பலனளிக்காது 26ஆம் திகதி காலை 7.45க்கு மயக்கம் அடைந்தார். 7.45அளவில் அவரின் உயிர் பிரிந்தது.

அவரின் உடலைப் பார்வையிடுவதற்காக இரவு பகலென்று பாராமல் 50,000க்கும் மேற்பட்டவர்கள் பொறுமையாக வரிசையில் காத்திருந்தார்கள். முதலில் அவரது இல்லத்திலும் பின்னர் பாராளுமன்றத்திலும் அவரின் தேகம் பார்வைக்காக வைக்கப்பட்டிருந்தது. 

கொலையாளிகள்
பண்டாரநாயக்கவை கொலை செய்தது சோமராம தேரராக இருந்தாலும் அதன் சூத்திரதாரி அவர் இல்லை என்பதை அதன் பின் வந்த நாட்களில் நடத்தப்பட்ட விசாரணைகளின் பின்னர் தான் அரசாங்கம் அறிந்துகொண்டது.

இந்தக் மர்மக் கொலையுடன் தொடர்புடைய சந்தேகநபர்களாக 7 பேரின் மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டது. அந்தக் கொலையில் நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ ஆதரவு வழங்கிய குற்றச்சாட்டின் பேரில் கைது செய்யப்பட்டவர்கள்.
  1. களனி ரஜமகா விகாரையின் பிரதான விகாராதிபதி மாப்பிட்டிகம புத்தரக்கித்த தேரர்.
  2. கொழும்பு பேஸ்லைன் வீதியைச் சேர்ந்த அமரசிங்க ஆராச்சிகே கரோலிஸ் அமரசிங்க
  3. வெல்லம்பிட்டிய அவிஸ்ஸாவெல வீதியைச் சேர்ந்த ஹேமச்சந்திர பியசேன ஜெயவர்தன
  4. மரதானை பொலிஸ் இன்ஸ்பெக்டர் வீரசிங்க ஆராச்சிகே நியுட்டன் சில்வா
  5. களனி, பியகம வீதியைச் சேர்ந்த பளிஹக்காரகே அனுர த சில்வா
  6. ராஜகிரிய – ஒபேசேகரபுர அமர விகாரைச் சேர்ந்த தல்துவே சோமராம தேரர்
  7. கொழும்பு புல்லர்ஸ் வீதியைச் சேர்ந்த விமலா விஜேவர்தன
பரபரப்பாக நடந்த வழக்கு, மேன்முறையீடுகளின் பின், கொலையாளி தல்துவே சோமராம தேரர், அக்கொலையின் சூத்திரத்தை புத்தரக்கித்த தேரர், அவர்களுக்கு உதவிபுரிந்த எச்.பீ.ஜயவர்த்தன ஆகியோருக்கு மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்டது. மேன்முறையீட்டின் பின்னர் புத்தரக்கித்த தேரருக்கும், ஜயவர்த்தனவுக்கும் அத்தண்டனை ஆயுள் தண்டனையாக குறைக்கப்பட்டது.

பாம்புக்கு பாலை வார்த்து...
எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி.பண்டாரநாயக்க என்கிற அரசியல் ஆளுமை, அரசியலுக்குள் பிரவேசித்த போது இலங்கையின் மையை பிரச்சினையாக அதிகாரப் பகிர்வு, பரவலாக்கம் என்பவற்றை அடையாளம் கண்டது உண்மை. அதற்காகவே அவர் 'சமஷ்டி முறை' அரசு ஒன்றே இலங்கைக்கு ஏற்ற தீர்வு என்றார்.

ஆனால் மூன்று தசாப்தங்களுக்குள் அதிகாரப் பகிர்வு என்கிற கருத்தாக்கத்திலிருந்து அதிகாரங்களை மையப்படுத்தும் ஒற்றையாட்சி கருத்தாக்கத்திற்கு பரிமாற்றம் செய்திருந்தார். அவரின் “சுதேசிய” கனவுக்குள் தமிழர்கள் அடக்கப்படாதவர்களாக இருந்ததையே அவரின் எழுச்சி உணர்த்தியது. தன்னை அதிகாரத்தில் உட்கார வைத்தவர்களின் வேலைத்திட்டத்தை அவர் முன்னெடுக்க வேண்டியவராக இருந்தார். தனது  சொந்தக் கொள்கைகளை அவர்களுக்காக விட்டுக்கொடுக்க வேண்டியவரானார். “பண்டாரநாயக்க அரசியல் அலை”க்குள் அவரின் பன்முகப்பட்ட சிந்தனை காணாமல் போய் “சிங்கள – பௌத்த – கொவிகம” சிந்தனையாக குறுகியது. 'இலங்கைத் தேசியம்' முலாம் பூசிய அப்பட்டமான 'சிங்கள-பௌத்த' பேரினவாத நிகழ்ச்சிநிரலுக்கு அவரை தலைமைகொடுக்க வைத்தார்கள். அந்த நிகழ்ச்சிநிரலை அவரை சூழ இருந்தவர்கள் நெறிப்படுத்தினார்கள்.

அவரைக் கட்டியெழுப்பியதற்குப் பின்னால் இருந்த சிங்கள பௌத்த தேசிய சக்திகளை திருப்திபடுத்துவதில் அவர் கண்ட இன்பம் அந்த சக்திகளின் எதிர்பார்ப்புகளை நிவர்த்திசெய்யும் கடமைக்குள் இலகுவாக தள்ளப்பட்டார்.  அந்த சக்திகளின் எதிர்பார்ப்பு எல்லைமீறிய எதிர்பார்ப்பாக மாறிய போது அவராலேயே அதனைக் கட்டுப்படுத்த முடியாத நிலைக்குள் தள்ளப்பட்டார். பாம்புக்கு பாலை வார்த்த கதையாக அவரால் வளர்த்தெடுக்கப்பட்ட பாம்புகளுக்கு அவரே இறுதியில் பலியானார். முதலில் அவர்களின் சித்தாந்தத்துக்கு பலியானார் அதற்கடுத்து தன்னையே அவர்களுக்கு பலியாக்கினார்.
“இந்த மனிதனிடம் இரக்கம் காட்ட வேண்டும் என்றும் அவர் மீது பழிவாங்க முயற்சிக்கக்கூடாது என்றும் சம்பந்தப்பட்ட அனைவரிடமும் நான் வேண்டுகோள் விடுக்கின்றேன்.”
என்பதே பண்டாரநாயக்க சாகுமுன் விடுத்த இறுதி வேண்டுகோள்.
இறுதி மரியாதை செலுத்த வரிசையாக வந்தோர்

இக்கொலை சம்பந்தமாக புத்தரக்கித்த தேரோ, சோமராம தேரோ ஆகிய பௌத்த பிக்குகள் உட்பட மற்றும் சிலர் மீதும் குற்றம் சாட்டி. வழக்கு தொடரப்பட்டது. இவ்வழக்கு விசாரணை மாதக் கணக்கில் நடைபெற்றது. கொலைக்குற்றத்துடன் குற்றம் சாட்டப்பட்ட அனைவரும் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியைச் சேர்ந்தவர்கள்.

பிலிப் குணவர்தன கூறியது போல பண்டாரநாயக்கவின் பின்னால் உள்ள நண்பர்களிடம் இருந்து எச்சரிக்கையாக இருந்திருந்தால் இந்த இலக்கு சாத்தியப்படாமல் போயிருக்கலாம். பண்டாரநாயக்க பதவி வகித்த காலம் மூன்றே மூன்று ஆண்டுகள் தான். ஆனால் இலங்கையின் வரலாற்றில் முக்கிய வருடங்கள் அவை. இலங்கையின் வரலாற்றை அப்படியே புரட்டிப்போட்ட ஆட்சியும் கூட. அவரின் ஆட்சி செய்த பாதகங்களைப் போல சாதகங்களும் கவனிக்கப்படவேண்டியவை.

பண்டாரநாயக்கவின் படுகொலையில் பின்னணியில் உள்ள சதிகள் குறித்து இன்றுவரை பல குழப்பங்களும், சந்தேகங்களும் நீடித்தே வருகின்றன.

இந்தக் கொலையில் உண்மையில் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் யார்? அவர்களின் பின்புலம் என்ன? அவர்கள் இக்கொலையில் எப்படி இழுக்கப்பட்டார்கள்?  பண்டாரநாயக்கவை கொலை செய்ய தூண்டிய காரணிகள் எவை? சீ.ஐ.ஏ. இந்தக் கொலையில் எப்படி சம்பந்தப்பட்டது என்பது போன்ற விபரங்களை அடுத்த வாரம் பார்க்கலாம்.


வேலை நேர விபத்துகள் : நட்ட ஈட்டை பெறுவது எப்படி ? - க,பிரசன்னா


பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களை அடையாளப்படுத்தும் போது, தேயிலை பறிப்பவர்களையும் இறப்பர் பால் வெட்டுபவர்களையும் பிரதானமாக கொள்ளுகின்றார்கள். ஆனால் தேயிலை தொழிற்சாலைகள் மற்றும் இறப்பர் தொழிற்சாலைகளில் தொழில் புரிபவர்களை முதன்மையாகவும் முக்கியமாகவும் கொள்வதில்லை. காரணம், கூட்டு ஒப்பந்த சரத்துக்களை முழுமையாக அனுபவிப்பவர்கள் என்ற வாதம் காணப்படுகின்றது. ஆரம்பகாலங்களில் தேயிலை தொழிற்சாலைகளில் ஆண்கள் மாத்திரமே பணிபுரியும் சூழல் காணப்பட்டது. அதற்கு வேலைநேரங்கள் மற்றும் கடினவேலை என்பன காரணமாகவிருந்தன. ஆனால் தற்போது பெண்களும் இத்துறையில் பங்குபற்றும் சூழல் காணப்படுகின்றது. தொழில் வாய்ப்பின்மை, வருமானமின்மை போன்ற காரணங்களினால் மிகவும் கடினமான வேலையாகவிருந்தாலும் அதனை செய்யும் நிலையில் தற்போது பல பெண்கள் தொழிற்சாலைகளிலும் கடமையாற்றிவருகின்றனர். இவர்கள் எந்நேரமும் ஆபத்து நிறைந்த கனரக இயந்திரங்களுடனேயே பயணிக்க வேண்டிய சூழல் காணப்படுகின்றது.

அவ்வாறான சூழ்நிலையில் தொழிலின் போது விபத்துக்கள் ஏற்பட்டாலோ அல்லது மரணம் சம்பவிக்க நேர்ந்தாலோ எவ்வாறு இழப்பீடுகளை பெற்றுக்கொள்வது என்பது தொடர்பாகவே இப்பத்தி அமைகின்றது. பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்கள் இந்த நட்டஈட்டை பெற்றுக்கொள்ள முடியுமா என்பது தொடர்பாக தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் மூலம் வேலையாளர் நட்டஈட்டு ஆணையாளர் அலுவலகத்தினை (01/2019) வினவிய போது பல தகவல்களை பெற்றுக்கொள்ளக்கூடியதாக இருந்தது. ஆனால் பெருந்தோட்டங்களில் தேயிலை பறிக்கும் மற்றும் இறப்பர் பால் வெட்டும் தொழிலாளர்கள் இதில் உள்ளடக்கப்படவில்லை என்பது கவலைக்குறிய விடயமாகும். ஆதலால் இவர்கள் நிவாரணங்களுக்காக தோட்ட நிர்வாகத்தினையே நம்பியிருக்க வேண்டிய சூழல் காணப்படுகின்றது. தொழிற்சாலைகளில் கடமைபுரிபவர்கள் நிவாரணங்களை பெறுவதற்கு தகுதியுள்ளவர்களாக கருதப்படுகின்ற போதும் அவை தொடர்பான போதிய விளக்கமில்லாமல் இருப்பதை அவதானிக்க முடிகின்றது. இவ்வாறு தொழிற்சாலைகளில் கடமைபுரிபவர்கள் தொழில் புரிகின்ற நேரத்தில் விபத்துக்கள் அல்லது மரணம் ஏற்படும் பட்சத்தில் தொழில் மற்றும் தொழிற்சங்க உறவுகள் அமைச்சின் கீழ் இயங்குகின்ற வேலையாளர் நட்டஈட்டு ஆணையாளர் அலுவலகத்தினை நாடும் போது இதற்கான தீர்வினை பெற்றுக்கொள்ளலாம்.

வேலையாளர் நட்டஈட்டு ஆணையாளர் அலுவலகத்தின் பிரதான செயற்பாடு, தொழிலில் ஈடுபட்டிருக்கையில் அல்லது அத்தகைய தொழிலின் விளைவாக விபத்து, சுகயீனம் அல்லது இறப்பு ஏற்படுகையில், அத்தகைய வேலையாள் அல்லது அவரில் தங்கியிருப்பவருக்கான நட்டஈட்டினை பெற்றுக் கொடுப்பதற்குத் தேவையான வசதிகளை வழங்குவதாகும். தொழில் புரிகின்ற நேரத்தில் விபத்துக்கள் அல்லது மரணம் ஏற்படுகின்ற சந்தர்ப்பத்தில் நாம் ஏன் நட்டஈட்டினை எதிர்பார்க்க வேண்டும் என்ற கேள்வி எம்முன் பலரில் எழக்கூடும்.

நிறுவனமொன்றில் நாளாந்த அல்லது மாதாந்த வேதன அடிப்படையில் பணியாற்றுகின்ற நபரொருவர் விபத்தினால் தற்காலிக அல்லது நிரந்தர இயலாமை அல்லது இறப்பிற்கு ஆளாக முடியும். அத்தகைய வேலையாளருக்கு அல்லது அவரில் தங்கியிருப்பவருக்கு நியாயமான நட்டஈட்டினைப் பெற்றுக்கொள்வதென்பது பாரிய நிவாரணமாக அமையுமென கூறப்படுகின்றது. அந்தவகையில் 2015 ஆம் ஆண்டு 247 சம்பவங்களுக்காக 87,132,172.55 ரூபாவும் 2016 ஆம் ஆண்டு 437 சம்பவங்களுக்காக 116.8 மில்லியன் ரூபாவும் 2017 ஆம் ஆண்டு 426 சம்பவங்களுக்காக 147.2 மில்லியன் ரூபாவும் 2018 ஆம் ஆண்டு 634 சம்வங்களுக்காக 218.8 மில்லியன் ரூபாவும் வேலையாளர் நட்டஈட்டு ஆணையாளர் அலுவலகத்தினால் நட்டஈடாக பெற்றுக்கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

குறித்த தொழிலில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருக்கையிலேயே வேலையாளருக்கு அந்த விபத்து அல்லது சுகயீனம் ஏற்பட்டது என்பதை நிரூபிப்பதன் மூலம், மதுபானம் அல்லது போதையின் தாக்கத்தின் காரணமாக விபத்து ஏற்படாதபோது, கட்டளைகளுடன் இணங்காமையின் காரணத்தினால் ஏற்பட்டிருந்த சந்தர்ப்பமொன்று அன்றேல், வழங்கப்பட்ட பாதுகாப்பு உபகரணத்தைப் பயன்படுத்தாமையின் காரணமல்லாத விபத்து போன்ற சந்தர்ப்பங்களுக்காக நட்டஈட்டினை பெறமுடியும்.

நட்டஈட்டினை பெறுவதற்கு தேவையான விண்ணப்பப்படிவங்களை வேலையாளர் நட்டஈட்டு ஆணையாளர் அலுவலகத்திலும் நாட்டின் எந்த தொழில் அலுவலகத்திலும் பெற்றுக்கொள்ள முடியும். விண்ணப்பங்கள் பூரணப்படுத்தப்பட்டு ஆணையாளர் அலுவலகத்துக்கு ஒப்படைக்க வேண்டும். இவ்விண்ணப்பங்கள் விபத்து/இறப்பு ஏற்பட்டு இரண்டு வருடங்களுக்குள் சமர்ப்பிக்கப்படுதல் வேண்டுமென்பது முக்கியமாகும். காயம் ஏற்படுகையில் - படிவம் ’எஸ்’ இலுள்ள மருத்துவ அறிக்கையுடன் படிவம் ’ஏ’ மற்றும் விபத்து ஏற்படுகையில் - படிவம் ’பி’ ஆகியவற்றை சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

அதேவேளை விபத்து அல்லது சுகயீனம் ஏற்படுகையில் தகைமையுள்ள மருத்துவ அலுவலரினால் வழங்கப்பட்ட விதந்துரைக்கப்பட்ட படிவத்திலுள்ள மருத்துவச் சான்றிதழ், இறப்பு ஏற்படுகையில் இறந்தவரின் மரணச் சான்றிதழ் மற்றும் பிரேதப் பரிசோதனை அறிக்கை என்பன இறந்தவரின் பிரதான தங்கியிருப்பாளரினால் சமர்ப்பிக்கப்படுதல் வேண்டும். ஆனால் இந்த நட்டஈட்டுக் கொடுப்பனவானது, பெருந்தோட்டங்களில் கடமையாற்றுகின்ற தொழிற்சாலையுடன் தொடர்புடைய ஊழியர்களுக்கு மாத்திரமே மட்டுப்படுத்தப்பட்டிருப்பது, ஏனைய தொழிலாளர்களுக்கான சாபமாக அமைந்திருக்கிறது. பெருந்தோட்டங்களில் தொழில்புரியும் தேயிலை பறிப்பவர்கள், இறப்பர் பால் வெட்டுபவர்கள், சாரதிகள், சிற்றூழியர்கள் போன்றோருக்கு வேலையாளர் நட்டஈட்டு ஆணையாளர் அலுவலகத்தின் மூலம் நட்டஈட்டினை பெறுவதற்கு விலக்களிக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் தேயிலை பறிப்பவர்களும் இறப்பர் பால் வெட்டுபவர்களும் தினந்தோறும் பாதிப்பினை எதிர்நோக்குகின்றவர்களாக இருக்கின்றனர்.
குளவித் தாக்குதல், சிறுத்தைத் தாக்குதல், பாம்புக்கடி, அட்டைக்கடி, வழுக்கி விழுதல், கவ்வாத்தின் போது காயமேற்படுதல், பாரம் சுமப்பதினால் ஏற்படும் பாதிப்புகள், சீரற்ற காலநிலையின் போது ஏற்படும் பாதிப்புகள், இடி,மின்னல் தாக்கம் போன்ற பல பிரச்சினைகளுக்கு முகம் கொடுக்கின்றனர். ஆனால் இவர்களுக்கான நட்டஈடு தொடர்பாகவோ இல்லது நிவாரணங்கள் தொடர்பாகவோ நிர்வாகங்களே தீர்மானங்களை மேற்கொள்ளும் சக்தியாக இருக்கின்றனர். இவ்வாறான சந்தர்ப்பங்களில் தோட்ட நிர்வாகங்களிடம் நிவாரணங்களைப் பெற்றுக்கொள்ள முரண்படவேண்டிய சந்தர்ப்பமும் ஏற்படுகின்றது. அத்துடன் 2016/2019 ஆம் ஆண்டு கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் 1 ஆம் சரத்தில் அ(II) இல் குறித்தவொரு தொழிலாளி தொடர்ச்சியாக 03 மாதங்கள் வருகைக்கான ஊக்குவிப்பு கொடுப்பனவைப் பெற்று நடைமுறை மாதத்தில் நோயின் காரணமாக வைத்தியசாலையில் தங்கி சிகிச்சை பெற்றதன் காரணத்தால் முறையாக வேலைக்குச் சமூகமளிக்காது ஊக்குவிப்புக் கொடுப்பனவுக்கு தகுதியற்றவராக காணப்பட்டாலும் அவருடைய முன்னைய மூன்று மாதங்களின் வருகையைக் கவனத்திற் கொண்டு வருகைக்கான ஊக்குவிப்புக் கொடுப்பனவுக்கு குறித்த தொழிலாளி தகுதி பெறுவார். ஆனால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட வைத்தியசாலை அல்லது வைத்திய அதிகாரியிடம் பெற்ற வைத்திய சான்றிதழைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். இதுவே ஒப்பந்தத்தின் மூலம் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட நிவாரணமாகும். ஆனால் 2019/2021 ஆம் ஆண்டுக்கான கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் இச்சரத்து இடம்பெறவில்லை. எனவே எதிர்காலத்தில் சகல பெருந்தோட்ட தொழிலாளர்களும் நட்டஈட்டை பெற்றுக்கொள்ளும் வகையில் திருத்தங்கள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.



நன்றி - தினக்குரல்

ஊவா மாகாண பாடசாலைகளின் பெயர் மாற்றம்: தமிழ்ப்படுத்தலா? சமஸ்கிருதமயப்படுத்தலா? - என்.சரவணன்


ஊவா மாகாண கல்வி அமைச்சரும் மறைந்த இ.தொ.கா வின் தலைவர் சௌமியமூர்த்தி தொண்டமானின் பேரனுமான செந்தில் தொண்டமான் ஊவா மாகாணத்தில் இயங்கிவரும் தமிழ் மொழிமூல பாடசாலைகளுக்கு பொருத்தமான தமிழ் பெயர்களை சூட்டும் பணிகளை முன்னெடுத்து வருவதாக பிரச்சாரம் செய்து வருகிறார்.

இந்த பெயர் மாற்றத்தில் உள்ள அரசியலை செந்தில் தொண்டமான் சரியாக இனங்காணவில்லை என்கிற குற்றச்சாட்டு இப்போது மேலெழுந்துள்ளது.

பாரம்பரியமாக அசைக்க முடியாமல் இருந்த இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸின் செல்வாக்கு கடந்த சில தேர்தல்களின் மூலம் சரிந்து வந்திருப்பது உண்மை. ஒரு பெரிய தொழிற்சங்கம் என்கிற நிலை சரியத் தொடங்கியது அதன் அரசியல் தவறுகளால் மட்டுமல்ல மறுபுறம் தோட்டத்துறையின் வீழ்ச்சி, பெருந்தோட்டத்துறையில் இருந்த தோட்டத்தொழிலாளர்கள் பெருந்தோட்டத் துறையிலிருந்து வேறு துறைகளுக்கு மாற்றலானமை. அதனால் தொழிற்சங்க உறுப்புரிமை சகல தொழிற்சங்கங்களில் இருந்தும் வீழ்ச்சியடந்தமை போன்றவற்றையும் கூறிக்கொள்ளலாம். ஒரு தொழிற்சங்க நிலையிலிருந்து அரசியல் கட்சியாக பரிமாற்றமடையும் செயற்பாட்டில் இ.தொ.கா முழுமையான அளவில் வெற்றிபெறவில்லை.


இ.தொ.கா.வின் அரசியல் ஸ்தம்பித இடைவெளியை ஏனைய அரசியல் கட்சிகளும், தொழிற்சங்கங்களும் பயன்படுத்திக்கொண்டன. இ.தொ.கவின் இடத்தை படிப்படியாக அவை கைப்பற்றின. மலையகத்தில் அதிகாரபோதையில் தழைத்திருந்த இ.தொ.கவின் செல்வாக்கு சரிந்ததும் மைய அரசியல் அதிகாரத்திலிருந்தும் ஓரங்கட்டப்பட்டது.

ஒரு காலத்தில் அரசியல் அதிகாரத்தை தீர்மானிக்கின்ற சக்தியாக தென்னிலங்கையில் கணிக்கப்பட்ட இ.தொ.க; மைய அரசியலில் பேரம்பேசும் ஆற்றலையே இழக்கும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டது தற்செயல் அல்ல. மக்கள் கொடுத்த அத்தண்டனை இ.தொ.கவின் அந்தஸ்தை வெகுவாக பாதித்தது. வரலாற்றில் அதிகாரம் இல்லாத ஒரு காலகட்டத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிய வேளை இருக்கிற வாய்ப்பை பயன்படுத்தி மேலே வந்தாக வேண்டும்.

தமிழ்நாட்டில் பல வருடங்களாக வாசம்புரிந்த செந்தில் தொண்டமான் இந்த சூழலில் தான் இ.தொ.காவின் வாரிசுரிமையை கைமாற்ற இலங்கைக்கு இறக்கப்பட்டார். எந்தவித அடிப்படை அரசியல் பணிகளிலும் இ.தொ.கா வுக்குள் ஈடுபட்டிராத செந்தில் ஏனைய சிரேஷ்ட உறுப்பினர்களுக்கு கொடுக்க வேண்டிய இடத்தில் வந்து இலகுவாக அமர்ந்துகொண்டார். வட இந்திய அரசியல் வாதிகளின் பாணியில் உடைகளை அணிவது, தனது நிகழ்சிகளில் தன் கால்களில் விழுந்து வணங்குவதை மரபாக்குவது, தமிழக பாணியில் சாதி அமைப்புகளை உருவாக வழிசெய்வது, தனக்கென பாதுகாப்புக்கென கும்பலை வைத்துக்கொண்டு அவர்களுக்கு கருப்புடை அணிவித்து பரபரப்பாக பந்தா காட்டுவது என அவர் வந்திருந்த தமிழ்நாட்டு பாணியிலேயே தன்னை பெருப்பித்துக் காட்டத் தொடங்கினார். இன்றைய மலையக மக்கள் பாட்டனார் காலத்து அடிமைகள் போல இல்லை என்பதை அவர் அறியார். 

இந்த வேளை 2017 யூலையில் தமக்கு தற்செயலாக கிடைத்த ஊவா மாகாண கல்வி அமைச்சை தம்மை மீட்பதற்கான ஒரு கருவியாக ஆக்கிக்கொள்ளும் குறைந்தபட்ச சந்தர்ப்பமாக நினைத்துக்கொண்டார்கள். ஆனால் இ.தொ.க ஒரு குடும்பக் கட்சி. சௌமியமூர்த்தி குடும்பத்தின் கட்சி. வரலாற்றில் சொந்த மக்களுக்கு செய்ததை விட தமது குடும்பத்தின் செழிப்புக்காக தோட்டத் தொழிலாளர்களை பயன்படுத்திக்கொண்ட கட்சி. சௌமியமூர்த்திக்கு பின், ஆறுமுகன், ஆருமுகனுக்குப் பின் செந்தில் என்கிற வரிசையிலேயே அக்கட்சியின் பரம்பரைத்தனம் போஷிக்கப்பட்டு வருகிறது. இந்த கல்வி அமைச்சும் அந்த வரிசையில் அடுத்தவாரிசான செந்தில் தொண்டமானின் அதிகார இருப்புக்கான ஒன்றாக ஆக்கப்பட்டது.

2020 என்பது இலங்கையின் தேர்தல் ஆண்டு. அத்தேர்தலுக்கு முன் செல்வாக்கை சரிசெய்வதும், நிலை நிறுத்துவதும் சகல கட்சிகளின் பிரதான வேலைத்திட்டத்திற்குரிய நிகழ்ச்சிநிரல் தான்.

பரபரப்பாக ஏதாவது செய்தாகவேண்டும். அதற்காக கிடைத்த உத்திகளில் ஒன்றுதான் பாடசாலைகளின் பெயர்களை தமிழ் பெயர்களாக மாற்றுவது என்கிற போலித்தனம்.

ஒரு தமிழ் பாடசாலைக்கு சிங்களப் பெயரை வைத்திருக்கிறார்கள் என்றால் அதை “சிங்களமயமாக்கல்” என்று கூறி அதை மாற்றுவதை விளங்கிக் கொள்ளலாம். இங்கு அப்படியல்ல தோட்டங்களின் அல்லது தோட்டப் பிரிவுகளின் அடையாளங்களே இன்றும் பெயர்களாக இருக்கின்றன.

அந்தத் தோட்டங்களின் பெயர்களுக்கு என்று ஒரு வரலாறும், பூர்வீக முதுசமும் உண்டு. மலையக மக்களின் இருப்பின் வரலாற்றோடு சம்பந்தப்பட்ட பெயர்கள் அவை.

அத்தோட்டத்தின் ஆரம்பம், அதைக் கட்டியெழுப்பிய நம் மக்களின் இரத்தக்கறை பொதிந்த வரலாறு, சம்பள உயர்வுக்காகவும், முதலாளிகளின் அட்டூழியங்களுக்கு எதிராகவும் அர்ப்பணிப்பு மிக்க பல்வேறு தொழிற்சங்க போராட்டங்களை முன்னெடுத்த வரலாறுகளை அப்பெயர்கள் சுமந்துகொண்டிருக்கின்றன.

சரி, இவை ஆங்கிலப் பெயர்கள் ஆகவே தமிழ் பெயர்களாக மாற்றுகிறோம் என்கிற வாதத்துக்கு வந்தால் கூட இங்கே செந்தில் தொண்டமான் வெளியிட்டிருக்கிற “பெயர்மாற்ற” பாடசாலைகளின் வரிசையில் உள்ளவற்றில் ஒரு சிலவற்றைத் தவிர மிகுதி அனைத்தும் தமிழ் பெயர்களே அல்ல. அவை சமஸ்கிருதப் பெயர்களும், இந்துக் கடவுள்களின் பெயர்களுமே. முத்தமிழ், திருவளுவர், மலைமகள், செந்தூரன், ஏகலைவன் போன்ற பெயர்களும் வைக்கப்பட்டிருப்பதையும் இங்கு பதிவு செய்தாகவேண்டும். அதேவேளை தமிழ்மயப்படுத்தல் என்கிற பெயரில் இந்துத்துவமய / சமஸ்கிருதமயப்படுத்தலை இங்கு சுட்டிக்காட்டியாகவேண்டும். பாடசாலைகளுக்கு பெயர் சூட்ட தமிழ் பெயர்களுக்கா பஞ்சம். ஆனால் இந்துத்துவ - சமஸ்கிருத வரையறைக்குள் சுருக்குவதன் அரசியல் என்ன?

உதாரணத்திற்கு சில பெயர்கள்:

இந்த வகையில் சமீப காலமாக மலையகத்தில் முன்னெடுக்கப்பட்ட வீடமைப்புத் திட்டங்கள் சிறந்த உதாரணங்கள். அந்த வீடமைப்புத் திட்டங்களுக்கு மலையகத்தில் வாழ்ந்து மலையகத்தில் மறைந்த அரசியல் தலைவர்கள், இலக்கியவாதிகளின் பெயர்களே சூட்டப்பட்டன. அதன் மூலம் நம் மக்களுக்கு அந்தப் பெயர்களுக்கு ஊடாக நமது வரலாற்றை மீள பதிவு செய்யும் அற்புதமான திட்டம் அது.

ஆனால் செந்தில் தொண்டமான் “தமிழ் பெயர்கள்” என்கிற பெயரில் தமிழல்லாத பெயர்களை வைக்குமளவுக்கு துணிவதன் அர்த்தம் என்ன? இவையெல்லாம் தமிழ் பெயர்கள் தான் என்று தான் சொல்லிவிட்டால் அனைவரும் அப்படியே நம்பிவிடுவார்கள் என்கிற பாட்டன்காலத்து நம்பிக்கையா?

செந்தில் தொண்டமான தரப்பில் “அதிகமான ஆரம்ப பிரிவு பாடசாலைகள் ஒரே ஊர் பெயரில் இலக்கம் 1,2,3 என அழைக்கப்பட்டன. இதன் காரணமாக அவற்றை அடையாளம் காண்பதிலும் அபிவிருத்திக்கு நிதி ஒதுக்கீடு செய்வதிலும் சிரமங்கள் உள்ளன” என்று சாட்டு கூறப்படுகிறது. அப்படியானவற்றுக்கு தனியான தீர்வை காண்பதில் யாரும் குறுக்கே நிற்கப்போவதில்லை.

இந்த 60 பாடசாலைகளுக்கும் பெயர் மாற்றியதையிட்டு விழா கொண்டாடப்போவதாக அறிவித்தல்களை அவதானிக்க முடிகிறது. பெரும் எடுப்புடன் கோடிக்கணக்கான மக்கள் வரிப்பணத்தில் நடத்தப்படவிருக்கிற இந்தக் கொண்டாட்டத்திற்காக வெளிநாட்டிலிருந்தெல்லாம் பிரமுகர்கள் அழைக்கப்பட்டிருப்பதை அறிய முடிகிறது. ஊவா மாகாணத்தில் கழிவறைகள் கூட இல்லாத பாடசாலைகள் இன்றும் இருப்பதை செந்தில் தொண்டமானுக்கு தெரியுமா தெரியாது? மழை வந்தால் வகுப்புகளை நடத்த முடியாத அளவுக்கு தண்ணீர் ஒழுகி நிறையும் வகுப்பறைகளைப் பற்றி இரு நாட்களுக்கு முன்னர் படங்களோடு செய்திகள் வெளிவந்தன. அந்த நமுனுகுல பிங்கராவ தமிழ் வித்தியாலயம் கூட செந்தில் தொண்டமானின் அதிகாரத்தின் கீழ் உள்ள பாடசாலை தான்.

இந்த நிகழ்வை பாராட்டி தமிழ் அமைப்புகளிடம் வாழ்த்துச் செய்திகளைப் பெற்று தரும்படி என்னிடம் கூட கோரப்பட்டது. அவர்களுக்கு இந்த விளக்கங்களை கொடுத்ததன்பின் விளங்கிக்கொண்டு பின் வாங்கினார்கள்.

ஏற்கெனவே மலையகத்தில் நாம் வணங்கிவந்த சிறுதெய்வ வழிபாடுகள் முற்றிலும் அழிக்கப்பட்டு சேடமிழுத்துக்கொண்டிருக்கின்றன. மாடசாமி, முனியாண்டிசாமி, சுடலைமாடன், மதுரைவீரன், கருப்புசாமி, நொண்டிவீரன், இருளன், ஐயனார் என அனைத்து சாமிகளையும் விரட்டிவிட்டு அங்கெல்லாம் இந்துக் கடவுகளை கொண்டுவந்து அவற்றுக்கு பெரிய கோவில்கள் கட்டி வேறு வடிவத்துக்கு கொண்டுவந்து சேர்த்துவிட்டு இது தான் நமது அடையாளம் என்று நாமே நம்மை ஏமாற்றிவிட்டிருக்கிறோம். நாமே நமது சாமிமாருக்கு பூசாரிகளாக இருந்த காலம் போய் சமஸ்கிருதம் கற்ற பிராமண ஐயர் மாரை கொண்டுவந்து சேர்த்து தெய்வங்களிடம் இருந்து தள்ளி நின்று வரம் கேட்க தள்ளப்பட்டோம். இந்தக் கோவில்களின் வருகையின்பின் மலையகத்தில் சாதியும் அதுகூடவே சேர்ந்து தலைதூக்கிவிட்டதை எவர் மறுக்கமுடியும்.

பி.பி.தேவராஜ் இந்து கலாசார அமைச்சராக இருந்த காலத்தில் தென்னிந்தியாவில் இருந்து பிராமணர்களை இறக்குவித்து நம்மவர்களுக்கு சம்ஸ்கிருத பூசை சொல்லிகொடுத்து பிராமணமயப்படுத்துவதை, சமஸ்கிருதமயப்படுத்துவதை நம்மவர்கள் பெருமையாகவும் விடிவாகவும் பார்க்க பழக்கப்படுத்தப்பட்டார்கள். அந்த சம்ஸ்கிருதமயப்படுத்தலின் நீட்சி இன்று மீண்டும் ஐயர் மாரே கோவில்களை ஆக்கிரமித்துவிட்ட போக்கை நாம் காண்கிறோம். மலையகத்தின் பாரம்பரிய தெய்வவழிபாட்டு மரபு இதுவல்ல என்பதை நாம் மறந்தேவிட்டோம். இன்று தீட்டு, துடக்கு, சாதி, தீண்டாமை, அனைத்துமே புது வடிவத்தில் நம்மிடம் கொண்டு வந்து சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறது.

நமது மக்கள் மத்தியில் தனது பிடியை வைத்துக்கொள்ள இந்தியா பல வடிவங்களில் தமது வேலைத்திட்டங்களை முன்னெடுத்துக்கொண்டு தான் இருக்கிறது. இந்திய பண்பாட்டு வடிவத்திலான மறைமுக ஆக்கிரமிப்பு என்பது அதன் நவகாலனித்தவ வடிவங்களில் ஒன்று. அதற்கு சோரம்போகும் பல அரசியல் தலைவர்கள் நம்முடன் இருக்கவே செய்கிறார்கள். பி.பி.தேவராஜ், சௌமியமூர்த்தி குடும்பம் போன்றோர் இந்தியாவின் இப்படியான அரசியல் அடியாள்களாகவும், எஜெண்டுகளாகவுமே நமக்கு இருந்து வந்திருக்கிறார்கள். இதற்கு பல உபகதைகளை வரிசப்படுத்தமுடியும்.

செந்தில் தொண்டமானால் மலையக மக்கள் மத்தியில் தற்போது முன்னெடுக்கப்பட்டுவரும் சாதி அமைப்புகளின் உருவாக்கத்தை அவ்வளவு எளிதாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது. இதற்கு மனோ கணேசன் போன்றோர் கண்மூடித்தனமாக ஆதரவு கொடுப்பது அவர்களின் சாதி அரசியலையும் சேர்த்து சந்தேகிக்க வைக்கிறது. இதனை நூலளவிலும் கூட அவர்கள் நியாயப்படுத்தவே முடியாது.

மலையகத்தின் அடையாள இருப்பை ஏற்கெனவே பேரினவாத அரசாங்கங்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அழித்து நமது அரசியல் இருப்பையே கேள்விக்குள்ளாக்கி பலவீனப்படுத்திவிட்டார்கள். இப்போது எஞ்சியதையும் கூட நம் தலைவர்களை வைத்து நம் கண்களை குத்திக் குருடாக்கும் நிகழ்ச்சிநிரலுக்கு பலியாகிக்கொண்டிருக்கிறோம்.


“சி.வி. வேலுப்பிள்ளை“ நினைவாலய அங்குரார்ப்பணம்..

“சி.வி. வேலுப்பிள்ளை“ நினைவாலய அங்குரார்ப்பணமும்..வாய்ப்பு கிடைக்கும் அனைவரும் வருக... என வரவேற்கிறோம்.
  • சி.வி.வேலுப்பிள்ளை:
  • பிறப்பு 1914 மடகொம்பரை, வட்டகொடை
  • ஆரம்ப கல்வி : மடகொம்பரை தோட்ட பாடசாலை
  • இடைநிலை கல்வி: ஹட்டன் ஹைலன்ஸ் கல்லூரி (அப்போதைய மெதடிஸ்ட் கல்லூரி)
  • உயர்கல்வி : கொழும்பு நாளந்தா கல்லூரி
  • முதல் தொழில். : ஆங்கில ஆசிரியர் - திரித்துவ கல்லூரி நுவரெலியா (Holy Trinity college - Nuwaraeliya )
  • கவிதை : ரவீந்திரநாத் தாகூரின் பாதிப்பில் “விஸ்மாஜினி” முதல்
  • இலங்கை தேயிலை தோட்டத்திலே ( in Ceylon tea garden ) வரை எழுதிய ஆங்கில கவிஞன்.
  • நாவல்: ஆரம்பத்தில் ஆங்கிலத்திலும் பின்னர் தமிழிலும் எழுதியுள்ளார்.வீடற்றவன், பார்வதி இன்னும் பல..
  • கட்டுரை : நமது கதை அல்லது நாடற்றவர் கதை எனும் தொடர்
  • சிறுகதை அல்லது விவரணசித்திரம் :
  • Anecdots : Born to Labour (உழைக்க பிறந்தவர்கள் )
  • நாட்டார் பாடல் தொகுப்பு : மலைநாட்டு மக்கள் பாடல்கள்
  • இதழியல்: “கதை“ - இலக்கிய இதழ்
  • “மாவலி“ - அரசியல் தொழிற்சங்க இலக்கிய இதழ்
  • தொழிற்சங்கம்: இலங்கை இந்திய காங்கிரஸ் தொழிற்சங்க பிரிவு , இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ், ஜனநாயக தொழிலாளர் காங்கிரஸ், தொழிலாளர் தேசிய சங்கம்
  • அரசியல் : இலங்கையின் முதலாவது பாராளுமன்றத்தின் தலவாக்கலை தொகுதி உறுப்பினர் ( 1947 - 1952)

தேசமாய் எழுவோம் - மலையக தமிழர் நாம்!

தேசமாய் எழுவோம்
மலையக தமிழர் நாம்!

மலையக தமிழர்களின் அரசியல், சமூக, பண்பாட்டு தளங்களில் ஓரு பொது கருத்தை உருவாக்கும் நோக்குடன் மலையகம் தழுவிய தொடர் மக்கள் கருத்தாடல் ஒன்றை மேற்கொள்வதற்கான தொடர் செயன்முறையின் ஓர் அங்கமாக தங்களை அழைப்பதில் பெருமிதமடைகின்றோம்.

நாள் - 14.09.2019 (சனிக்கிழமை)
இடம் - டைன் என்ட் ரெஸ்ட், ஹட்டன்.
(கார்கில் புட்சிட்டி மேல் மாடி)
       நேரம் - பிற்பகல் 1.30 மணி


தொடர்புகளுக்கு
பொன். பிரபாகரன்   - 071-6095718
இரா. சந்திரசேகரன்  - 071-3233781
துரை. ஜெகதீஸ்வரன் - 075-5464993
அய். குணசீலன்     - 076-7652225

தோழமையுடன்
பொன். பிரபாகரன்
(அழைப்பாளர்)

புதிய பண்பாட்டு அமைப்பு
இளம் சமூக விஞ்ஞானிகள் கழகம்
மலையக சமூக ஆய்வகம்
இளம் பாட்டாளிகள் கழகம்


மலையகமும் மண் மூடையும் - க.பிரசன்னா

இலங்கையில் தோட்டத்தொழிலாளர்கள் 200 வருட வரலாற்றைக் கொண்டவர்கள் என்பது தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபோதும், இன்றைய வாழ்க்கைமுறை, அபிவிருத்தி என்பவற்றில் மெச்சத்தக்க வகையிலான முன்னேற்றங்களைக் காணமுடியாதுள்ளது. அதேவேளை இந்த 200 வருட வாழ்க்கைமுறையில் பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களிடமிருந்து சில விடயங்களைப் பிரிக்க முடியாமலுள்ளது. அவற்றில் லயன் அறைகள் முக்கியமானவை, அதைவிடவும் மண்மூடைகள் இன்னும் பிரதானமானவை. பெருந்தோட்ட மக்களின் வாழ்விடங்களை ஆக்கிரமிப்பதில் மண்மூடைகளுக்கு முக்கிய பங்குண்டு.

கடந்த 200 வருடங்களாக வாழ்ந்து வரும் லயன் அறைகள் பாழடைந்து கிடப்பதாலும் அவற்றின் கூரைகள் எந்த வேளையிலும் காற்றினாலும் கடும் மழையினாலும் அள்ளுண்டு போகும் சூழ்நிலை காணப்படுவதால் தடுப்புகளாக பாரமான கற்கள் அல்லது மண்மூடைகளை வைக்கும் வழக்கம் காணப்பட்டது. ஆனால் பிற்காலத்தில் அதுவே முக்கிய தேவைகளில் ஒன்றாகவும் மாறிப் போய்விட்டது. இன்று பெரும்பாலும் லயக்கூரைகளை கற்களும் மண் மூடைகளுமே ஆக்கிரமித்திருக்கின்றன. இது புதிதாக நிர்மாணிக்கப்பட்டு வருகின்ற தனிவீட்டுத் திட்டத்தையும் விட்டுவைக்கவில்லை.
தற்போதைய தனிவீட்டுத்திட்டங்களில் மண்மூடைகள் கூரையிலிருந்து இறங்கி தரைக்கு வந்துவிட்டன. புதிதாக நிர்மாணிக்கப்பட்டு பயனாளிகளுக்குக் கையளிக்கும் நிகழ்வுகளின் போது வீடுகளை விடவும் வீட்டுக்கு முன்னால் வெள்ளைநிறப் பைகளில் அடுக்கிவைக்கப்பட்டுள்ள மண்மூடைகளை அதிகம் காணக்கூடியதாக இருக்கின்றது. இவற்றுக்கு விதிவிலக்காக கந்தப்பளை பிரதேசத்தில் நிர்மாணிக்கப்பட்ட வீட்டுத்திட்டமொன்றில் கடுமழையின் போது வீசிய காற்றினால் கூரைகள் பறந்து சென்றிருந்த நிலையில், பின்னர் கூரைகள் பறக்காமல் இருப்பதை தடுக்க மண்மூடைகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. இதுவே தனிவீட்டுத் திட்டத்தில் நிர்மாணிக்கப்பட்ட வீட்டின் கூரையில் மண்மூடை வைக்கப்பட்ட முதலாவது சந்தர்ப்பமாக இருந்தது. ஆனால் இன்று தனிவீட்டுத்திட்டத்தில் அமைந்துள்ள வீடுகளின் முன்னாலும் பின்னாலும் இந்த மண்மூடைகளை அதிகம் காணமுடிகின்றது.

புதிய வீட்டுத்திட்டம் ஆரம்பிக்கப்படும் போது, அதற்காக தெரிவு செய்யப்படும் காணியானது, தேசிய கட்டிட ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தினால் ஆய்வு செய்யப்பட்டு, உறுதிப்படுத்தப்பட்ட பின்பே கட்டுமானப் பணிகள் ஆரம்பமாகும். இவ்வாறு பல படிமுறைகளின் பின் இடம்பெறும் நிர்மாணங்களை கேள்விக்குறியாக்கும் வகையில் மண்மூடைகள் அமைந்திருக்கின்றன. வீடுகளுக்கு முன்னாலுள்ள பள்ளத்தை நிரப்பி சமன் செய்யவும் பின்னாலுள்ள மண்மேடுகள் சரிந்துவராமல் இருக்கவுமே மண்மூடைகள் வரிசையாக அடுக்கப்படுகின்றன. அவ்வாறெனினல் தேசிய கட்டிய ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தின் ஆய்வுகள் பொய்யானவை என்றே கருதவேண்டியுள்ளது.

மண்மூடைகள் அடுக்கும் அளவுக்கு மண்சரியும் அபாயம் இருப்பது தெரிந்தால் ஏன் அங்கு வீடுகளைக் கட்ட வேண்டும். மலையகத்தில் மலைமேடுகள் மட்டுமே இல்லை. சமதரைகளும் இருக்கின்றனவே. வீடுகளுக்கு முன்னால் முற்றம் இல்லாத சந்தர்ப்பங்களிலும் இவ்வாறு மண்மூடைகள் அடுக்கப்பட்டு மண் நிரப்பப்பட்டு புதிய முற்றங்கள் உருவாக்கப்படுகின்றன. இதனைத் தடுக்க வேண்டுமாயின் வழங்கப்படும் காணியின் அளவை அதிகரிக்க வேண்டும். தற்போதுள்ள நிலைமையைப் பார்த்தால் அமைச்சின் மூலம் பைகள் வழங்கப்பட்டு மண்நிரப்பி மூடைகளாக்கும் செயற்பாடுகள் இடம் பெறுவதாகவே தெரிகின்றது. இவ்வாறு அடுக்கப்படும் மண்மூடைகள் ஒவ்வொன்றும் நீடித்து நிலைக்கக்கூடியது அல்லவே? மீண்டும் பெய்கின்ற மழைக்கு அவை எப்போதாவது கரைத்து சென்றுவிடக்கூடும். மீண்டும் அந்த இடத்துக்கு புதிய மண்மூடைகளே வைக்கப்படுகின்றன. இதுவே காலங்காலமாக மலையகத்துக்கும் மண்மூடைகளுக்கும் இருக்கும் பந்தமாக இருக்கின்றது.

மண்மூடைகளைத் தயாரிப்பதற்காகப் பயன்படும் பைகள் அமைச்சால் அல்லது தோட்ட நிர்வாகத்தால் வழங்கப்படுகிறதா, இல்லை பயனாளிகளே பணம் கொடுத்து பெற்றுக் கொள்கின்றார்களா தெரியவில்லை. பாதுகாப்பான இடத்தில் வீடுகளைக் கட்ட நினைக்கும் அதிகாரிகள், மண்மூடை வைத்து பாதுகாப்புப் பெறவேண்டிய இடங்களை தேர்வு செய்வது ஏன். ஒருவேளை மலைப்பாங்கான இடங்களில் வீடுகளை நிர்மாணிக்கும் நிலைவந்தால், மண்மூடைகளுக்குப் பதிலாக கொங்றீட் சுவர்களை எழுப்பும் வேலைத்திட்டத்தை முன்னெடுக்கலாமே? தனிவீட்டுத்திட்டம் ஒன்றும் தற்காலிக குடியிருப்புகள் அல்ல. 200 வருடங்களுக்கு மேற்பட்ட வரலாற்றினைக் கொண்ட லயன் அறைகளை விடவும் மிக நீண்டகாலத்துக்கு பயனாளர்கள் வாழுமிடமாக இருக்கப்போகின்றமையால் மிகவும் அவதானத்துடன் செயற்படுத்த வேண்டிய தேவை இருக்கின்றது. வீட்டுத்திட்ட திறப்புவிழாவுக்கு அமைச்சர்கள், ஏனைய அரசியல்வாதிகள், அரச அதிகாரிகள், இராணுவத் தளபதி, இந்திய உயர்ஸ்தானிகராலய அதிகாரிகள் என சகலரும் கலந்து கொள்ளும் நிலையில் இவ்விடயம் தொடர்பில் கவனம் செலுத்தாமல் இருப்பது கவலைதரும் விடயமாக இருக்கிறது.

குறைந்தது பயனாளிகள் மண்மூடைகளுக்குப் பதிலாக கொங்றீட் சுவர்களை ஏற்படுத்திக் கொள்வதற்கு இலகு கடன்கள், வட்டியில்லாக் கடன்கள் என்பவற்றை பெற்றுக் கொடுக்கலாம். அல்லது பொருட்களை வழங்கி பயனாளிகளே பூர்த்தி செய்து கொள்வதற்கு அறிவுறுத்தப்படலாம். அண்மையில் பூண்டுலோயாடன்சினன் மகாத்மா காந்தி புரவீடமைப்புத்திட்டத்தில் இடம்பெற்ற மரநடுகை விழாவில் கலந்து கொண்ட இலங்கை இராணுவத்தளபதி. எந்நேரத்திலும் இந்திய வீட்டுத்திட்ட நடவடிக்கைகளுக்குக்கு இராணுவத்தினரின் சேவையை இலவசமாகப் பெற்றுக் கொள்ளலாம் எனத் தெரிவித்திருந்தார். எனவே இராணுவத்தினரைப் பயன்படுத்திக் கூட அபாயகரமான பகுதிகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து, மண்மூடைகளுக்குப் பதிலாக கொங்கீறீட் சுவர்களை எழுப்புவதற்கு நடவடிக்கை எடுக்கலாம். எனவே இவை தொடர்பாக பேச்சுவார்த்தைகளை முன்னெடுத்து, வீடுகளின் தற்காலிக ஆபத்தான காவலனான மண்மூடைகளை அகற்றி பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை ஏற்படுத்த முன்வர வேண்டும்.

நன்றி - தினக்குரல்

ஜனாதிபதித் தேர்தல் : எழுத்து மூலமான கோரிக்கைகளும் இணக்கப்பாடுகளும் தேவை - பானா தங்கம்


ஜனாதிபதித் தேர்தல் நிச்சயமாக நடைபெறும் என்பது உறுதியாகியுள்ளது. இத்தேர்தலில் யாருக்கு ஆதரவு கொடுப்பது என்பதை பற்றி சிறுபான்மை கட்சிகள் மிகவும் நிதானமாக சிந்தித்து செயற்படத் தயாராக உள்ளன. அதேபோல் மலையகக் கட்சிகளும் உன்னிப்பாக கவனம் செலுத்தி வருகின்றன. தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி அரசாங்கத்தின் பங்காளி கட்சியாக இருக்கின்ற போதிலும் ஜனாதிபதி வேட்பாளராக அமைச்சர் சஜித் பிரேமதாசவை நிறுத்த வேண்டும் என்று பிரதமர் ரணில் விக்கிரம சிங்கவுக்கு அழுத்தம் கொடுத்துள்ளது. இ.தொ.கா. தகுந்த நேரத்தில் முடிவெடுக்கப்படும் என்று தெரிவித்துள்ளது.
தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணியின் கோரிக்கை தேர்தல் விஞ்ஞாபனத்தில்
தொழிலாளர் தேசிய சங்கம், மலையக மக்கள் முன்னணி, ஜனநாயக மக்கள் முன்னணி ஆகிய மூன்று அமைப்புகளும் சேர்ந்து உருவாக்கப்பட்ட “தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி” முதன் முதலாக 2015 ஆம் ஆண்டு ஜனாதிபதித் தேர்தலை சந்தித்தது. ஐக்கிய தேசியக் கட்சியில் பொது வேட்பாளராக களமிறங்கிய மைத்திரி பாலசிறிசேனவுக்கு ஆதரவு கொடுத்து வெற்றி கண்டது. பாராளுமன்றத் தேர்தலிலும் ஐ.தே. கவுக்கு ஆதரவு கொடுத்து தேசிய அரசாங்கம் ஏற்படுத்தப்பட்ட போது மனோ கணேசன், பி. திகாம்பரம் ஆகியோர் கெபினட் அமைச்சர்களாகவும், வீ. இராதாகிருஷ்ணன் இராஜாங்க அமைச்சராகவும் நியமனம் பெற்றார்கள்.

இரண்டு தேர்தல்களுக்கும் முன்னதாக தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி மலையக மக்கள் தொடர்பான கோரிக்கைகளை ஐ.தே. க. விடம் முன்வைத்து அவற்றை ஜனாதிபதித் தேர்தல் மற்றும் பாராளுமன்றத் தேர்தல் விஞ்ஞாபனங்களில் இடம்பெறச் செய்திருந்தது. மலையக மக்களுக்கு தலா ஏழு பேர்ச் காணியில் தனி வீடுகளைக் கட்டிக் கொடுத்தல், அவற்றுக்கான காணி உறுதிப் பத்திரங்களை வழங்குதல், மக்கள் தொகைக்கு ஏற்ப பிரதேச சபைகளை அதிகரித்தல், பிரதேச செயலகங்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரித்தல், மலையக அபிவிருத்திக்கென தனியான அதிகார சபையை உருவாக்குதல், மலையகத்துக்கான பல்கலைக்கழகம் உட்பட உட்கட்டமைப்பு வசதிகளை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தல், கல்வி சுகாதார மேம்பாட்டுக்கு உதவுதல் முதலான விடயங்கள் உள்ளடக்கப்பட்டிருந்தன.

இவற்றை தேர்தல் விஞ்ஞாபனத்தில் இடம்பெறச் செய்ததோடு மாத்திரம் நின்று விடாமல் அவற்றை நடைமுறைப்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்தி வந்தது. அமைச்சர் திகாம்பரம் 50 ஆயிரம் வீடுகளைக் கட்டும் இலக்கை நிர்ணயித்து சுமார் 10 ஆயிரம் வீடுகளை அமைத்துக் கொடுத்துள்ளார். காணி உறுதிப் பத்திரங்களும் வழங்கப்பட்டு வருகின்றது. நுவரெலியா மாவட்டத்தில் பிரதேச சபைகளின் எண்ணிக்கை 10 ஆக அதிகரிக்கப்பட்டுள்ளது. அமைச்சரவை அங்கீகாரம் வழங்கியுள்ள நிலையில் பிரதேச செயலகங்கள் விரைவில் அமையவுள்ளன. மலையகத்துக்கென தனியான அபிவிருத்தி அதிகார சபை உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இழுபறி நிலையில் இருந்து வந்த இந்திய அரசாங்கத்தின் 4 ஆயிரம் வீடுகள் கட்டி முடிக்கப்பட்டு 10 ஆயிரம் வீடுகளை அமைப்பதற்கான பணிகளும் ஆரம்பமாகவுள்ளன. தேர்தல் விஞ்ஞாபனத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த பல விடயங்கள் நடைமுறையில் செய்து காட்டப்பட்டுள்ளமை மலையக மக்களின் பொன்னான வாக்கு பலத்துக்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய வெற்றியாகும்.

அதேபோல் இந்த முறை ஜனாதிபதித் தேர்தலில் தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி ஆதரவு வழங்கும் வேட்பாளரிடம் ஆக்கப்பூர்வமான கோரிக்கைகளை முன்வைக்க வேண்டியது அவசியமாகும். குறிப்பாக, பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சம்பள உயர்வுக்கு நிரந்தரமான அடித்தளம் இடப்பட வேண்டும். கூட்டு ஒப்பந்தத்துக்கு மாற்று ஈடாக ஒரு திட்டம் கொண்டு வரப்பட வேண்டும் அல்லது கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் சகல தொழிற்சங்கங்களும் பங்குபற்றக் கூடிய வகையில் திருத்தம் செய்யப்பட வேண்டும். ஆரம்ப காலத்தில் சம்பள நிர்ணய சபையின் ஊடாக தொழிலாளர்களுக்கு சம்பள உயர்வு வழங்கப்பட்ட நிலையை மீண்டும் அமுலுக்கு கொண்டு வரலாம். பெருந்தோட்ட வைத்தியசாலைகள் அனைத்தும் அரசாங்கத்தால் பொறுப்பேற்கப்பட்டு மக்களின் சுகாதாரம் பேணப்பட வேண்டும். தேயிலை உற்பத்தியை அதிகரிக்கவும் மக்களுக்கு பொருளாதார சுபீட்சம் ஏற்படவும் தோட்டக் காணிகளை தொழிலாளர்களுக்கு பகிர்ந்தளிக்கவும் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு தனி வீட்டுத் திட்டம் கொண்டு வரப்பட்டது போல ஆசிரியர்கள் மற்றும் தோட்ட சேவையாளர்களுக்கு கிராமங்களை அமைக்கும் திட்டத்தையும் முன்வைக்க வேண்டும். மலையக இளைஞர்கள் சர்வதேச ரீதியில் விளையாட்டுத் துறையில் கால்பதித்து வருகின்றார்கள். அவர்களை ஊக்குவிக்கும் வகையில் அரசாங்கத்தின் கவனத்தை ஈர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். இத்தகைய கோரிக்கைகள் எழுத்து மூலம் சமர்ப்பிக்கப்பட்டு இணக்கம் காணப்பட வேண்டும்.
 இ.தொ.கா. வின் நிலைப்பாடு
மலையகத்தில் மிகப்பெரிய தொழிற்சங்கமாக இருந்து கோலோச்சி வந்த இ.தொ.கா. வுக்கு கடந்த காலத் தேர்தல்கள் சரிவை ஏற்படுத்தியிருந்தன. ஜனாதிபதித் தேர்தலில் மஹிந்த ராஜபக் ஷவுக்கு ஆதரவு வழங்கிய போதிலும் அவரால் வெற்றி பெற முடியவில்லை.

பாராளுமன்றத் தேர்தலில் தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி 6 உறுப்பினர்களைப் பெற்றுக் கொண்ட நிலையில் இ.தொ.கா. வுக்கு 2 உறுப்பினர்கள் மாத்திரமே கிடைத்திருந்தனர். இதனால் அரசியல் ரீதியில் தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி முன்னணியில் இருந்து கொண்டு இ.தொ.கா. பின்னடைவை சந்திக்க நேர்ந்தது. வழமையாக ஆளும் கட்சியுடன் இணைந்து கொண்டு அமைச்சுப் பதவிகளைப் பெற்றுக் கொள்ளும் இ.தொ.கா. இம்முறை வெறுமனே பார்வையாளராக இருக்க வேண்டிய நிலைமை ஏற்பட்டு விட்டது. இருந்தும் தாங்கள் ஜனாதிபதியின் தலைமையிலான ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் ஆதரவாளர்கள் என்பதை விட்டுக் கொடுக்காமல் வெளிப்படுத்தி வந்தார்கள்.

அதேநேரம் கடந்த ஆண்டு நடைபெற்ற உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தலில் பொதுஜன பெரமுன கட்சியுடன் இணைந்து சில சபைகளில் ஆட்சி அதிகாரத்தைப் பெற்றுக் கொண்டார்கள். அந்தக் கட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்ற வும் உதவியாக இருந்தார்கள்.

ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவும் முன்னாள் ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக் ஷவும் இ.தொ.கா. வின் இரண்டு கண்கள் என்று விளக்கம் கொடுத்து வந்தது போல இம்முறை யாருக்கு ஆதரவு வழங்குவது என்று தீர்க்கமான முடிவு எடுப்பதில் ஆலோசிக்கப்பட்டு வருகின்றது.

கடந்த காலங்களில் நிபந்தனைகளை விதித்து ஆட்சிக்கு வரும் அரசாங்கங்களுக்கு ஆதரவு தெரிவித்து வந்த இ.தொ.கா. அண்மையில் 30 அம்சக் கோரிக்கையை முன்வைத்து அவற்றை நிறைவேற்ற யார் முன்வருகின்றாரோ அவருக்கு ஆதரவு தெரிவிக்கப்படும் என்று தெரிவித்துள்ளமை வரவேற்கக்கூடியது. காலம் கடந்த சிந்தனை என்று சிலர் விமர்சனம் செய்தாலும் காலத்துக்குத் தேவையான கோரிக்கை என்பதை ஏற்றுக் கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

வெகுஜன போராட்டம் நடத்தினால் என்ன ?
பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களின் கூட்டு ஒப்பந்தம் மற்றும் சம்பள உயர்வை வலியுறுத்தி மலையகத்தில் மாத்திரம் அல்லாமல் நாடளாவிய ரீதியில் கவனயீர்ப்புப் போராட்டங்கள் இடம்பெற்று வந்துள்ளன. கடந்த ஆண்டு ஒக்டோபர் 24 ஆம் திகதி கொழும்பு காலி முகத் திடலில் மலையக இளைஞர்களின் மாபெரும் தன்னெழுச்சிப் போராட்டம் முன்னெடுக்கப்பட்டிருந்தது. பலரது வரவேற்பையும் பெற்றிருந்தது. அதேபோல் மலையக மக்களுக்கு தகுந்த சேவையை வழங்கக் கூடிய ஜனாதிபதி வேட்பாளர் ஒருவரை நிறுத்துமாறு கோரி வெகுஜனப் போராட்டம் ஒன்றை நடத்த முன்வந்தால் என்ன என்ற கருத்தும் இப்போது தலைதூக்கத் தொடங்கியுள்ளது. அதற்கு மலையகம் முழுவதும் தேவையான ஒத்துழைப்பைப் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆலோசனையும் முன்வைக்கப்படுகின்றது. அரசியல் தொழிற்சங்க பேதமின்றி இந்த செயற்பாட்டை முன்னெடுக்க யார் முன்வருவார்கள் என்பது கேள்விக் குறியாகவும் காணப்படுகின்றது. 
மலையகம் ஓரணியில் அணி திரளுமா ?
மலையகத்தில் எதிரும் புதிருமாக அரசியல் நடவடிக்கைகள் முன்னெடுக்கப்படும் கலாசாரம் காலம் காலமாக இருந்து வருகின்றது. ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருக்கும் போது மற்றவர்களை தலைதூக்க விடாமல் செய்யும் கைங்கரியங்கள் வெற்றிகரமாக முன்னெடுக்கப்பட்டு வந்துள்ளன. சந்திரிகா அம்மையார் 1994 இல் மலையக மக்கள் முன்னணி தலைவர் அமரர் சந்திரசேகரனின் ஒரு ஆசனத்தை வைத்து அரசாங்கத்தை அமைத்த போது அவரால் அமைச்சரவை அந்தஸ்துள்ள அமைச்சை பெற்றுக் கொள்ள முடியாமல் இருந்தது. அந்தளவுக்கு சிரேஷ்ட மலையக அரசியல்வாதிகளின் கைகள் ஓங்கியிருந்தன. புதிதாக அரசியல் சக்திகள் உருவெடுத்து அதன் ஊடாக தங்களின் அரசியல் செல்வாக்கு குறைந்து விடக் கூடாது என்பதில் மிகவும் கவனமாக காய் நகர்த்தி வந்தார்கள். இருந்தும் சந்திரசேகரனின் எழுச்சியை யாராலும் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் போய்விட்டது. மலையக அரசியலில் அவர் பேசப்படும் சக்தியாக உருவெடுத்தார்.

ஆனால் இன்றைய அரசியலில் அவ்வாறான நிலைமை இல்லை. முன்னாள் ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷ பஞ்ச தந்திரங்களில் ஒன்றான பிரித்தாளும் தந்திரத்தில் கைதேர்ந்தவராக இருந்தார். பிரிக்க முடியாமல் இருந்த ஜே.வி.பி. கூட அவரது பதவிக் காலத்தில் தான் பிளவு கண்டது. கருத்து முரண்பாடுகள் காரணமாக பல புதிய கட்சிகள் அவரது காலத்தில் தான் தோற்றம் பெற்றன. அதேபோல் மஹிந்த ராஜபக்ஷ காலத்தில் இரு துருவங்களாக இருந்தவர்களையும் ஒரே அணிக்கு கொண்டு வந்த பெருமையும் அவருக்கு இருக்கின்றது.

குறிப்பாக மஹிந்த ராஜபக்ஷ ஜனாதிபதியாக இருந்த நேரத்தில் 2013 ஆம் ஆண்டு மத்திய மாகாண சபைத் தேர்தலில் ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர கூட்டமைப்பில் இ.தொ.கா. வும் தொழிலாளர் தேசிய சங்கமும் இணைந்து போட்டியிட்டன. நுவரெலியா மாவட்டத்தில் இ.தொ.கா. வுக்கு ஆறு உறுப்பினர்களும் தொழிலாளர் தேசிய சங்கத்துக்கு மூன்று உறுப்பினர்களும் தெரிவாகி இருந்தார்கள். அதேபோல் அவரது ஆட்சியின் இறுதிக் காலத்தில் ஆறுமுகன் தொண்டமான் அமைச்சராக இருந்தபோது பி. திகாம்பரம், வீ. இராதாகிருஸ்ணன் ஆகியோர் பிரதியமைச்சர்களாக நியமனம் பெற்றார்கள். இவ்வாறு மாற்றுக் கருத்து கொண்டவர்களையும் தமது அரசியல் தேவைக்காக ஒன்றிணைத்து வரலாறு படைத்திருந்தார். அத்தகைய நிலைமை மீண்டும் சிலவேளை உருகாகக் கூடிய வாய்ப்பும் வரலாம்.
ஜனாதிபதித் தேர்தலில் ஒரே வேட்பாளருக்கு ஆதரவு ?
ஜனாதிபதித் தேர்தலில் மலையகத்தில் உள்ள இரு பெரும் அமைப்புகளான இ.தொ.கா. மற்றும் தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி ஆகியவை ஒரே வேட்பாளரை ஆதரிக்கக் கூடிய சூழ்நிலையும் காணப்படுகின்றது. அவற்றின் நிதானமான போக்கு அதை எடுத்துக் காட்டும் வகையில் அமைந்துள்ளது. தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி அமைச்சர் சஜித் பிரேமதாஸ ஜனாதிபதியாக வர வேண்டும் என்று விரும்புகின்றது. நாடளாவிய ரீதியில் அவரது செல்வாக்கும் அதிகரித்து வருகின்றது. வடக்கு, கிழக்கு, மலையகம் உட்பட சிறுபான்மை கட்சிகளின் ஆதரவும் நிச்சயம் கிடைக்கக் கூடிய வாய்ப்பே காணப்படுகின்றது. எனவே கடந்த தேர்தலில் இ.தொ.கா. வின் தீர்க்க தரிசனம் பொய்த்து விட்டதைப் போல இம்முறையும் ஏமாந்து விடத் தயாராக இருக்காது. காற்று அடிக்கின்ற திசையில் செல்வதற்கே அது உசாராக இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கலாம். எனவே சஜித் பிரேமதாஸவுக்கு ஆதரவு பெருகும் போது அவருக்கு கை கொடுக்கும் நிலைப்பாட்டை நிச்சயம் இ.தொ.கா. எடுக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.

அதேபோல் ஐ.தே.கட்சி சஜித் பிரேமதாசவை வேட்பாளராக நிறுத்தா விட்டால் தாங்கள் தனியான தீர்மானத்தை எடுக்க வேண்டிய நிலை உருவாகும் என்று தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி தலைவர் மனோ கணேசன் தெரிவித்துள்ளார். அவ்வாறு தனியான தீர்மானம் எடுத்தால் ஒரு வேளை பொதுஜன பெரமுன வேட்பாளர் கோத்தாபய ராஜபக்ஸவுக்கு ஆதரவு வழங்க முன்வரலாம்.

எது எப்படியோ மலையகத்தில் உள்ள இந்த அமைப்புகளும் யாரோடு சேர்ந்தும் அமைச்சுப் பதவிகளைப் பெற்றுக் கொள்ளவே தயாராக இருக்கும் என்று நிச்சயமாக நம்பலாம்.

மஹிந்த ராஜபக்ஷ ஜனாதிபதியாக இருந்த போது இந்த இரண்டு அமைப்புகளையும் அரவணைத்துக் கொண்டது போல புதிய ஜனாதிபதியும் செயற்படத் தயாராக இருக்கும் பட்சத்தில் அடுத்து நடைபெறவுள்ள பாராளுமன்றத் தேர்தலில் ஒரே கூட்டணியில் மலையகக் கட்சிகள் போட்டியிடும் வாய்ப்பு கிடைக்கும். ஒரே அரசாங்கத்தில் இரண்டு கட்சிகளைச் சேர்ந்தவர்களும் அமைச்சர்களாக இருப்பார்கள். மலையகத்தில் போட்டி போட்டுக் கொண்டு அபிவிருத்திப் பணிகள் முன்னெடுக்கப்படும் அற்புதங்கள் நிகழும் என்று எதிர்பார்க்கலாம். அதற்கு ஜனாதிபதித் தேர்தல் தான் பதில் சொல்லக் கூடியதாக இருக்கும்.


நன்றி - வீரகேசரி
 

இணைந்திருங்கள்


Support : Copyright © 2013. நமது மலையகம் - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates