Headlines News :

காணொளி

ஜனாதிபதி விருது

ஜனாதிபதி விருது
நமது மலையகத்துக்கு

சுவடி

தஹாநாயக்கவின் கோவணமும் அரசியலும் - என்.சரவணன்

முன்னால் பிரதமர் டபிள்யு தஹாநாயக்க என்றாலே உடனடியாக அனைவருக்கும் நினைவுக்கு வருவது அவர் கோவணத்துடன் பாராளுமன்றத்துக்கு நுழைய முற்பட்ட அந்த சம்பவம். சுமார் 60 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அவர் அரசியல் களத்தில் இருந்தவர். அவரின் வாழ் நாள் காலத்துக்குட்பட்ட அவர் சம்பந்தப்பட்ட அரசியல் சம்பவங்களும், சர்ச்சைகளையும் சாராம்சமாக நினைவுக்கு கொண்டு வருவதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம். இந்த மாதம் அவரின் 120 வது பிறந்த வருடம். 

அவர் இலங்கையின் ஐந்தாவது பிரதமர். இலங்கையின் வரலாற்றில் மேலும் குறைந்தளவு காலம் பிரதமராக இருந்தவரும் அவர் தான். 1959 ஆண்டு 26 செப்டம்பர் தொடக்கம் 1960ஆம் ஆண்டு 20 மார்ச்  வரையான சுமார் ஆறு மாதங்களுக்கும் குறைவாக மட்டுமே அவர் பிரதமராக இருந்தார். கூடவே அவரிடம் தான் பாதுகாப்பு, கல்வி, வெளிவிவகாரம் போன்ற முக்கிய அமைச்சுக்களும் அந்த இடைக்கால ஆட்சியில் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தன.

இரட்டைச் சகோதர்கள் - கல்யாணப் பிரியவுடன்

1902 ஒக்டோபர் 22 ஆம் திகதி காலியில் இரட்டையர்களில் ஒருவராகப் பிறந்தார் தஹாநாயக்க. அவரின் சகோதரரின் பெயர் கல்யாணப் பிரிய. இருவருமே பார்க்க ஒரே தோற்ற ஒற்றுமையில் இருப்பார்கள். உயர் கல்லூரிக் காலம் வரை இருவரின் பயணமும் ஒரே மாதிரியாகத் தன இருந்தது. தஹாநாயக்க காலி ரிச்மன்ட் கல்லூரியில் ஆரம்பக் கல்வியைக் கற்று பின்னர் அவர் கல்கிஸ்ஸ புத்த தோமஸ் கல்லூரியில் கற்று அதன் பின்னர் கண்டி கிங்ஸ்வூட் கல்லூரியில் கற்றார். அங்கே அவரின் இலக்காக இருந்தது ஆசிரியர் தொழில் தான். தனது கல்விக் காலம் அங்கே முடிந்ததும்  அதே கல்லூரியில் ஆசிரியராக மூன்றாண்டுங்கள் பணியாற்றினார்.

இளம் தாஹாநாயக்கவின் புரட்சிகரக் காலம்

கிங்ஸ்வூட்டில் கற்பித்த காலமானது அவரின் துணிச்சலான இளமைக் காலம். இலங்கையின் வரலாற்றில் பிரம்மச்சாரியாகவே மறைந்த பிரதமராக தஹாநாயக்கவை நாம் குறிப்பிடுவதுண்டு. ஆனால் அவர் கிங்ஸ்வூட்டில் கற்பித்தபோது வாழ்க்கையில் முதன்முறையாக, தனது இதயத்தைக் கவர்ந்த பெண்ணை சந்தித்தார். அவர் சைமன் டி சில்வாவின் மகள் ரோனி லீலாவதி டி சில்வா. ஆனால் அந்தக் காதல் அவருக்கு கைகூடவில்லை. பின்னர் அக்கல்லூரியில் இருந்து அப்பெண் விலகிச் சென்றுவிட்டபின்னர்  அதன் பின்னர் அவர் அப்பெண்ணைக் காணவில்லை.

இரட்டைச் சகோதர்கள் - கல்யாணப் பிரியவுடன் காலியிலுள்ள தனது வீட்டு வளவில்

இளைஞனான விஜயானந்த தன் சகோதரனுடன் அரச ஆசிரியர் கல்லூரி நுழைவுத் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்று கொழும்பு தர்ஸ்டன் வீதியில் அமைந்திருந்த ஆசிரியர் கல்லூரியில் நுழைந்தார்கள். சிறுவயதில் இருந்தே கவிதையில் ஆர்வம் கொண்ட அவர் ஆங்கிலத்திலும் சிங்களத்திலும் சரளமாக கவிதைகளை எழுதி வந்த காலம் அது. விஜயானந்த தனது முதல் ஆசிரியர் நியமனத்தை பலப்பிட்டிய சித்தார்த்த வித்தியாலயத்தில் பெற்றார். பின்னர் 1928 இல் காலி புனித அலோசியஸ் கல்லூரியில் நியமனம் பெற்றார். அங்கு அவர் அனைத்து மாணவர்களிடையே பிரபலமடைந்திருந்தார்.

1933 இல், அவர் "ருஹுனு ஹன்ட" (ருஹுனுவின் குரல்) என்ற பத்திரிகையை வெளியிட்டார். அவர் அதன் ஆசிரியராகவும், சரிபார்ப்பவராகவும், வெளியீட்டாளராகவும் மட்டுமன்றி அதன் விநியோகத்தையும் அவரே கவனித்துக் கொண்டார்.

இந்தக் காலப்பகுதியில் தான் இலங்கையில் இடதுசாரி இயக்கங்கள் தோன்றி தீவிரமாக மக்கள் மத்தியில் செல்வாக்கு பெற்று வந்தன. “சூரியமல் இயக்கத்தின் மூலம் உருவான இலங்கை சமசமாஜக் கட்சியுடனும் அதன் தலைவர்களுடனும் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டிருந்த தஹாநாயக்க 1935ல் காலனித்துவ ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் பணிகளில் ஈடுபட்டார். இங்கிலாந்தில் ஜார்ஜ் மன்னரின் மௌலி திருமண நிகழ்வின் போது அவர்களுக்கு எதிராக கறுப்புக்கொடி காட்டி எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்தினார்.சோல்பரி பரிந்துரைகளைத் தொடர்ந்து அரசாங்க சபயில் வெள்ளையறிக்கை தாக்கல் செய்யப்பட்டபோது அதற்கு ஆதரவாக டீ.எஸ்.சேனநாயக்க உள்ளிட்ட 51 உறுப்பினர்கள் அதற்கு ஆதவளித்தார்கள். அதனை எதிர்த்தவர்கள் மூவர் மட்டும் தான். இருவர் இந்திய வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர்கள். அடுத்தவர் தஹாநாயக்க. அதை எதிர்த்த ஒரேயொரு சிங்களத் தலைவர் தஹாநாயக்க என்றும் கூற முடியும். “கேக் தரவில்லை என்பதற்காக பாணையும் சேர்த்து நிராகரிக்கக் கூடாது.” என்று தஹாநாயக்க போன்றோருக்கு பதிலளித்தார் சேனநாயக்க. 

லங்கா சம சமாஜக் கட்சி பிளவுற்ற போது அவர் கொல்வின் ஆர் டி சில்வா தலைமையிலான போல்ஷவிக் லெனினிஸ்ட் கட்சியுடன் சென்று விட்டார். இலங்கையில் கல்வி சீர்திருத்தத்தை கொண்டு வருவதற்காக சீ.டபிள்யு.டபிள்யு கன்னங்கர நாடெங்கிலும் கையெழுத்து சேகரித்த போது அப்பணிகளில் தீவிரமாக தஹாநாயக்க பங்கெடுத்துக்கொண்டார்.

1939ல் உள்ளூராட்சித் தேர்தலில் போட்டியிட்டு அதிக வாக்குகள் பெற்று காலியின் முதல் மேயரானார். அது மட்டுமல்ல இலங்கையில் முதலாவது சிங்கள - பௌத்த மேயர் என இன்றும் அவரை அழைக்கிறார்கள். 1942ல் வேளை நிறுத்தமொன்றுக்கு தலைமை தாங்கியதற்காக கைது செய்யப்பட்டு கண்டி போகம்பர சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். அங்கே அப்போது கொல்வின் ஆர் டி சில்வா, பிலிப் குணவர்தன, என்.எம்.பெரேரா போன்றோர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தார்கள். அவர்களின் மூலம் அரசியல் புகட்டப்பட்டார். 1943 இல் அவர் பிபிலை தொகுதியில் தேர்தலில் போட்டியிட்டபோதும் தோல்வியடைந்தார். ஆனால் அதற்கு எதிராக தேர்தல் முறைப்பாடு செய்து அந்த வழக்கில் வென்றார். அதனால் 1944இல் காலி மேயராக இருந்த தஹாநாயக்க பிபிலை தொகுதியில் நடந்த இடைத்தேர்தலில் அரசாங்க சபைக்கு முதற் தடைவையாக தெரிவானார்.

சட்டமன்ற வாழ்வின் ஆரம்பம்

விஜயானந்தாவின் சட்டமன்ற வாழ்வின் மிக முக்கியமான காலகட்டம் 1944-1947 காலப்பகுதியாகும். 

1947 இல் நடந்த இலங்கையின் முதலாவது பாராளுமன்றத் தேர்தலில் 16,588 வாக்குளைப் பெற்று காலி தொகுதியில் போல்ஷெவிக் லெனினிய கட்சியின் சார்பில் வெற்றி பெற்றார். அந்தத் தேர்தலுக்காக ஒரு சதத்தையும் அவர் செலவழித்ததில்லை என்பார்கள்.

அந்த அரசாங்கத்தின் வரவு செலவின் மீதான விவாதத்தின் போது நீண்ட உரையை ஆற்றினார். இலங்கையின் சட்டமன்ற வரலாற்றில் மிக நீண்ட உரையை ஆற்றியவராக அவர் கொள்ளப்படுகிறார். 13 மணித்தியாலங்களுக்கும் அதிகமாக அவர் உரையாற்றியிருந்தார். அதன் பின்னர் அவர் மீண்டும் லங்கா சம சமாஜக் கட்சியில் இணைந்தார்.

1952 ஆம் ஆண்டு தேர்தலிலும் அவர் லங்கா சமசமாஜக் கட்சியின் சார்பில் போட்டியிட்டு தெரிவானார். இடதுசாரிக் கட்சியில் நீண்டகாலம் நீடிக்கவில்லை. காலியில் புதிய நகர மண்டபத்திற்கான அடிக்கல் நாட்துவதற்காக வந்திருந்த டட்லி சேனநாயக்கவை வரவேற்றதற்காக அவர் லங்கா சம சமாஜக் கட்சியில் இருந்து நீக்கப்பட்டார். 

பண்டாரநாயக்கவுடன் சேர்ந்து அவர் “பாஷா பெரமுன”வை (மொழி முன்னணி) அமைத்தார். இந்த அமைப்பு தான் ஈற்றில் “சிங்களம் மட்டும்” என்கிற சித்தாந்தத்துக்கு அவர்களை வழிநடத்திச் சென்றது. அடிப்படையில் “பாஷா பெரமுன” காலனித்துவ எதிர்ப்பின் அடியையொற்றி இருந்தாலும், ஆங்கிலத்தை எதிர்த்து சுதேசிய மொழிகளுக்கு முன்னுரிமை கொடுக்க நிர்ப்பந்திக்கும் அரசியல் இயக்கமாக கட்டியெழுப்பப்பட்டாலும், இனவாத அணிகள் அந்த கூட்டணியில் மையப்பட்டு அதன் போக்கை சிங்கள பௌத்த வழியில் திசைதிருப்பின. அந்நிய ஆங்கிலத்துக்குப் பதிலாக சுதேசிய சிங்களத்தையும் தமிழையும் முன்மொழிவதற்குப் பதிலாக வெறும் சிங்களத்தை மாற்றீடாக முன்வைத்ததன் விளைவு தமிழ் மொழியும், தமிழர்களும் ஓரங்கட்டப்பட்டார்கள்.

அதேவேளை தமிழர்களின் அரசியல் அபிலாசைகளுக்கு நேரடியாக ஆதரவு அளிக்காவிட்டாலும் தஹாநாயக்கவை ஒரு இனவாதியாக யாராலும் குற்றம்சாட்ட முடிவதில்லை. யாழ்ப்பாண இளைஞர் காங்கிரஸ் பலமாக இருந்த காலத்தில் தஹாநாயக்கவை யாழ்ப்பாணத்துக்கு அழைத்து வந்து உரையாற்ற வைத்தவர் அன்றைய அதன் தலைவர் ஹன்டி பேரின்பநாயகம்.

1948ஆம் ஆண்டு மலையக மக்களுக்கு எதிரான பிரஜாவுரிமைச் சட்டம் கொண்டு வரப்பட்டபோது அதை எதிர்த்து வாக்களித்த வெகு சிலரில் தஹநாயக்கவும் ஒருவர். அந்த விவாதங்களின் போது “இலங்கையில் பிறந்தவர்கள்” என்கிற பதத்தை இலங்கையில் வாழ்ந்தவர்கள் என்று திருத்துக என்று திருத்தங்களை பரிந்துரைத்தத்தையும் ஹன்சாட்டில் காண முடிகிறது. பல விதிகளின் மீது அவர் தனது கருத்துக்களை துணிச்சலாக வைத்ததையும் காண முடிகிறது. அவர் அப்போது அரசாங்க சபைக்கு முதற் தடவை தெரிவாகி ஒரு ஆண்டு தான் ஆகியிருந்தது. அவ்விவாதத்தில் பிரதமர் டீ.எஸ்.சேனநாயக்கவின் வாதங்களின் மீது பல இடங்களில் கேள்வி எழுப்புகிறார்.

56 தேர்தல் கூட்டணியில் பண்டாரநாயக்கவுடன்

பாஷா பெரமுனவும், ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியும், பிலிப் குணவர்தன தலைமையிலான விப்லாவகாரி சமசமாஜக் கட்சியும் இணைந்து தான் 1956 இல் மக்கள் ஐக்கிய முன்னணியைத் தோற்றுவித்து பண்டாரநாயக்க தலைமையிலான ஆட்சியை அமைத்ததையும் இங்கே நினைவு படுத்த வேண்டும்.

அத் தேர்தலில் மக்கள் ஐக்கிய முன்னணியில் போட்டியிட்டு காலி தொகுதியில் வெற்றி பெற்றார் தஹநாயக்க. அந்த ஆட்சியில் சிரேஷ்ட அரசியல் தலைவர் என்கிற வகையில் தஹநாயக்கவுக்கு  பண்டாரநாயக்க உரிய இடத்தை வழங்க வேண்டியிருந்தது. ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியை ஆரம்பித்தவர்களில் முக்கியமானவராக இருந்த சீ.பி.டி சில்வாவை சபைத் தலைவராக நியமித்ததுடன், தஹநாயக்கவுக்கு கல்வி அமைச்சுப் பதவியை வழங்கினார் பண்டாரநாயக்க. அந்த அரசில் மூன்றாவது தலைவராக அவர் இருந்தார். கல்வி அமைச்சராக பதவி வகித்த காலப்பகுதியில் முக்கியமான கல்விச் சீர்திருத்தங்களை மேற்கொண்டார். இலங்கையில் அனைவருக்கும் கல்வி வழங்கும் செயற்பாட்டை ஊக்குவிக்க வேண்டுமாயின் இலவசக் கல்வி மட்டும் போதாது; உணவு இன்மையால் பாடசாலையை தவிர்க்கும் நிலையை மாற்றுவதற்காக மாணவர்களுக்கு பாடசாலையில் சிற்றுணவு வழங்க ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும் என்றார்.

அதன் படி இலங்கை முழுவதுமான சகல பள்ளிகளிலும் மாணவர்களுக்கு அமெரிக்க கெயார் நிறுவனத்தின் நிதி உதவியுடன் பனிஸ் வழங்கும் திட்டத்தை அவர் ஏற்பாடு செய்தார். மதியம் ஒரு பணிஸ்சுடன் ஒரு கோப்பை பால் வழங்கப்பட்டது. இதனால் அவர் “பனிஸ் மாமா” என்கிற செல்லப் பெயர் கொண்டு பலராலும் அறியப்பட்டார். அழைக்கப்பட்டார். அதுமட்டுமன்றி “வித்தியோதய”, “வித்தியாலயங்கார” ஆகிய பிரிவேனாக்களை பல்கலைக்கழகமாக்கினார். ஆசிரியர் பயிற்சிக் காலத்தில் கற்போர் அனைவருக்கும் “சம்பளம்” வழங்கியதும் தஹாநாயக்கவின் முயற்சியால் தான். இன்று வரை அது தொடர்கிறது.

பண்டாரநாயக்கவின் அரசாங்கத்தில் உட்கட்சி மோதல் தலைதூக்கியபோது பண்டாரநாயக்கவுக்கு எதிரான அணிக்கு தஹாநாயக்க தலைமை தாங்கியது உண்மை. அந்த அமைச்சரவையில் பிலிப் குணவர்தன எதேச்சாதிகாரமாக நடந்து கொள்கிறார் என்று குற்றச்சாட்டு எழுந்தது. பத்து அமைச்சர்கள் பிலிப் குணவர்த்தன அமைச்சரவையில் தொடர்ந்தாள் தாம் அனைவரும் விலகப்போவதாக பண்டாரநாயக்கவிடம் அறிவித்தார்கள். அந்த பத்து பேர் கொண்ட அணிக்கு தஹாநாயக்கவும், ஸ்டான்லி டீ சொய்சாவும் தலைமை தாங்கியிருந்தார்கள்.  இதை சரி செய்வதற்காக பண்டாரநாயக்க அமைச்சரவையிலும், அவற்றுக்கு கீழான நிறுவனங்களிலும்  சில மாற்றங்களை செய்தார். இறுதியில் பிலிப் குணவர்தன உள்ளிட்டோர் அரசாங்கத்திலிருந்து விலகினார்கள். இதன் எதிரொலி சுதந்திரக் கட்சியின் தான் குருணாகல் மாநாட்டிலும் எதிரொலித்தது.

1959 இல் நடந்த சுதந்திரக் கட்சியின் குருணாகல் மாநாட்டில் பண்டாரநாயக்கவை அகற்ற முக்கிய தலைவர்கள் முயற்சித்தார்கள். போதாததற்கு மேலும் 6 உறுப்பினர்கள் எதிர்க்கட்சி வரிசையில் சென்று அமர்ந்தார்கள். உண்மையில் பண்டாரநாயக்கவின் இறுதிக் காலத்தில் பண்டாரநாயக்கவுக்கு பாராளுமன்றத்தில் இருந்த பெரும்பான்மை பலம் இல்லாது போயிருந்தது. அரசாங்கத்தில் 46 பேர் மட்டுமே இருந்தார்கள். எதிர்க்கட்சியில் 54 பேர் இருந்தார்கள்.

1959ஆம் ஆண்டு சீ.பி.டி.சில்வா மருத்துவ சிகிச்சைக்காக லண்டனுக்கு சென்ற போது அவருக்குப் பதிலாக சபைத்தலைவராக தஹாநாயக்கா நியமிக்கப்பட்டார். செப்டம்பர் மாதம் நிவ்யோர்க்கில் இடம்பெற்ற ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் பொதுச் சபையில் உரையாற்றுவதற்காக பண்டாரநாயக்க செல்லவிருந்தார். அவரின் அந்தப் பயணக் காலப்பகுதியில் தனக்குப் பதிலாக தஹாநாயக்கா பதில் பிரதமராக கடமையாற்றுவார் என்று கவர்னருக்கு பண்டாரநாயக்கா அறிவித்திருந்தார். ஆனால் அந்த மாநாட்டில் கலந்து கொள்ளச் செல்லுமுன்னரே பண்டாரநாயக்க படுகொலை செய்யப்பட்டு விட்டார்.

பண்டாரநாயக்கவின் மரணச் சடங்கு

1959 செப்டம்பர் 26 ஆம் திகதி பிரதமர் எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டி.பண்டாரநாயக்க  படுகொலைசெய்யப்பட்டதும் சில மணித்தியாலங்களில் ஆளுநர் சேர் ஒலிவர் குணதிலக்க முன்னிலையில் பதவிப் பிரமாணம் செய்துகொண்டார். அவர் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் தலைவராகவும் ஆக்கப்பட்டார். பிரதமராக பதவியேற்றதும் நாடு முழுவதும் அவசரகால நிலையை பிரகடனம் செய்தார். பண்டாரநாயக்க படுகொலை குறித்து பலவித வதந்திகள் பரவியிருந்ததால் செய்தித் தணிக்கையையும் அமுல் படுத்தினார்.

அவர் பிரதமராக பதவியேற்றபோது ஆற்றிய உரை தனிச்சிங்களத்தில் இருந்ததையும், அவரின் உரையில் நமது இனம், நமது மதம்,  என்று குறிப்பிட்டவை சிங்கள இனத்தையும், பௌத்த மதத்தையும் தான் என்று விமர்சித்தார் சீ.சுந்தரலிங்கம். சிங்கள அரசு என்கிற சித்தாந்தத்துடன் இயங்கினால் தனித் தமிழ் அரசு என்பது தவிர்க்கமுடியாமல் ஆகிவிடும் என்று அவர் 1959 இல் அந்த விமர்சனத்தில் வலியுறுத்தினார். 

பண்டாரநாயக்கவின் படுகொலையைத் தொடர்ந்து பாராளுமன்றம் ஒருமாதமாகக் கூடவில்லை. மீண்டும் ஒக்டோபர் 27ஆம் திகதி கூடியவேளை இந்த அரசாங்கம் சபையின் முழுமையான நம்பிக்கையை இழந்துள்ள நிலையில் ஆள்வதற்கான எந்தத் தார்மீகமும் கிடையாது என்று என்.எம்.பெரேரா சபையில் உரையாற்றினார். அதற்கு பதிலளித்த தஹாநாயக்க தனக்கு அந்தத் தார்மீகம் கிடையாததை ஒத்துக்கொண்டதுடன் தற்போதைய அரசியல் சூழலில் இந்தத் தற்காலிகப் பணியை தான் சுமக்க நேரிட்டுள்ளதை விளக்கினார். அந்த அரசாங்கத்தின் பதவிக்  காலம் 1961 ஏப்ரல் மாதம் முடியும்வரை இந்த ஆட்சியை தொடர அனுமதிக்கும்படியும் தஹாநாயக்க கேட்டுக்கொண்டார். ஆனால் என்.எம்.பெரேரா தஹானாயக்கவுக்கு எதிராக நம்பிக்கையில்லா பிரேரணையை சபையில் கொண்டுவந்தார். அந்த வாக்கெடுப்பில் 48 வாக்குகள் தஹாநாயக்கவுக்கு ஆதரவாகவும், 45 வாக்குகள் எதிராகவும் அளிக்கப்பட்டன. மூன்று வாக்குகளால் அவரின் ஆட்சி தப்பியது.

ஆளுநருடன்

அதுமட்டுமன்றி பண்டாரநாயக்கவின் கொலை விசாரணை திருப்திதராததால் நீதி அமைச்சருக்கு எதிராக மீண்டும் ஒரு நம்பிக்கையில்லா பிரேரணை கொண்டுவரப்பட்டது. அதில் 46 வாக்குகள் அரசுக்கு ஆதரவாகும் 45வாக்குகள் எதிராகவும் அளிக்கப்பட்டன. ஒரே ஒரு வாக்கில் அரசாங்கம் மீண்டும் தப்பியது.

1959 ஆம் ஆண்டு ஒக்டோபர் மாதம் 20 ஆம் திகதி உள்ளூராட்சி மற்றும் வீடமைப்பு அமைச்சர் வேறு காரணங்களுக்காக பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டதோடு, நிதியமைச்சராக இருந்த திரு.ஸ்டான்லி டி சொய்சா நவம்பர் 23 ஆம் திகதி பதவி விலகினார். அந்த இருவரும் தஹநாயக்கவின் ஆதரவாளராக இருந்தபோதும் எதிர்க்கட்சியினரின் நெருக்கடி காரணமாக அம்முடிவை எடுத்தனர்.

ஆனால் இப்படியான நெருக்கடிகள் மத்தியில் எதையும் தொடரமுடியாது என்பதை தஹாநாயக்க விளங்கிக்கொண்டார். எனவே அவருக்கு இருந்த நெருக்கடிகள் காரணமாக அவர் பாராளுமன்றத்தைக் கலைத்து விட்டு தேர்தலை நடத்தும்படி டிசம்பர் 5ஆம் திகதியன்று கவர்னரைக் கோரினார். அதன்படி பாராளுமன்றத்தைக் கலைத்த ஆளுநர் மார்ச் 19 தேர்தலை நடத்துவதாக அறிவித்தார். தேர்தல் முடியும்வரை காபந்து அரசாங்கத்துக்கு தலைமை தாங்கும்படி தஹநாயக்கவைக் கோரினார்.

இந்த நிலையில் டிசம்பர் 7 அன்று ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியில் இருந்து விலகுவதாக இராஜினாமா கடிதத்தைக் கொடுத்தார். இராஜினாமாவை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்த சுதந்திரக் கட்சி, அவரை கட்சியிலிருந்து நீக்குவதாக அறிவித்தது.

இவற்றின் விளைவாக தனக்கு ஆதரவளிக்காத ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி அமைச்சர்களை வெளியேற்றும் நடவடிக்கையில் இறங்கினார். 1959 நவம்பர் 8, அன்று தொழில் அமைச்சர் எம்.பி. த சொய்சா பதவி நீக்கப்பட்டார். டிசம்பர் 8ஆம் தேதி நள்ளிரவில் உள்துறை அமைச்சர் டி.பி. இலங்கரத்ன, சுகாதார அமைச்சர் ஏ.பி. ஜயசூரிய, போக்குவரத்து மற்றும் மின்சக்தி அமைச்சர் மைத்திரிபால சேனாநாயக்க, கலாசார அமைச்சர் பி.பி.ஜி. களுகல்ல ஆகியோர் அமைச்சரவையில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்டனர். லண்டனில் இருந்து மருத்துவ சிகிச்சையை முடித்துக் கொண்டு திரும்பிய சி.பி. டி சில்வா இந்த போக்கை எதிர்த்து நின்ற அமைச்சர்களோடு இருந்ததால் அவரும் நீக்கப்படுவதற்கு வாய்ப்பிருந்ததால் அதற்கு முன்னர் அவரே தான் வகித்து வந்த காணி, விவசாய அமைச்சர் பதவியில் இருந்து டிசம்பர் 12 இல் இராஜினாமா செய்து கொண்டார்.

1960 ஜனவரி 4 ஆம் திகதி வேட்புமனுத் தாக்கலுக்கு முதல் நாள் அவர் இலங்கை ஜனநாயகக் கட்சி (LPP) என்ற புதிய கட்சியை உருவாக்கியதாக அறிவித்தார். இதனை தஹாநாயக்கவுக்கு எதிரான தரப்பினர் “லங்கா பிஸ்டல் கட்சி” என்று அழைத்தார்கள். அதாவது பண்டாரநாயக்கவை கொலை செய்வதற்கு உதவியோர் என்கிற அர்த்தத்தில் அப்படி அழைத்தார்கள்.

அதனைத் தொடர்ந்து அவர் ஒரு முடிவுக்கு வந்தார். தேர்தல் வரை தனது கடமைகளை நேர்த்தியாக செய்து முடிப்பது என்று முடிவெடுத்தார். அதன்படி முதலில் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியைச் சேர்ந்த பல அமைச்சர்களை பதவி நீக்கிவிட்டு அமைச்சரவையை சிறிதாக்கினார். தீர்மானம் எடுப்பவர்களின் எண்ணிக்கையை குறைத்ததன் மூலம் அரசாங்க முடிவுகளைன் மீதான வீண் விவாதங்களை தவிர்க்க அவரால் முடிந்தது. பண்டாரநாயக்கவின் நெருங்கிய நம்பிக்கையான சகாவாக இருந்த அவரால் பண்டாரநாயக்கவின் மறைவின் பின்னர் சுதந்திரக் கட்சியில் ஆதரவைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. பண்டாரநாயக்க கொலை விசாரணையில் தஹாநாயக்க போதுமான அக்கறையை காட்டவில்லை என்கிற சந்தேகத்தையும் எழுப்பினார்கள் சுதந்திரக் கட்சியினர்.

குறிப்பாக எதிர்க்கட்சித் தலைவர் டாக்டர் என்.எம். பெரேரா கடுமையாக குற்றம் சாட்டினார். இதனால் தஹாநாயக்கவுக்கு எதிராக பல நம்பிக்கையில்லா பிரேரணைகள் முன்வைக்கப்பட்டன. புதிதாக, உள்நாட்டுப் பாதுகாப்பு அமைச்சு (Ministry of Internal Security) என்ற ஒன்று நிறுவப்பட்டு, அதன் செயலாளராக முன்னாள் பிரதிப் பொலிஸ் மா அதிபர் சிட்னி டி சொய்சா நியமிக்கப்பட்டார். அது சுதந்திரக் கட்சியைச் சேர்ந்த பலரதும் விசனத்துக்கு உள்ளானது. பல எம்.பி.க்களின் கடும் கண்டனத்தையும் எதிர்ப்பையும் வெளியிட்டார்கள். பண்டாரநாயக்க கொலை வழக்கில் கைது செய்யப்பட்ட டிகி சொய்சாவின் சகோதர் தான் சிட்னி சொய்சா. அதுமட்டுமன்றி குருநாகல் மாநாட்டில் பண்டாரநாயக்கவை கட்சித் தலைமைப் பதவியிலிருந்து வெளியேற்றி; தஹநாயக்கவை கட்சித் தலைமைக்குக் கொண்டுவரப் போராடிய பிரதான நபர் தான் பண்டாரநாயக்க கொலையின் பிரதான சூத்திரதாரியான களனி விகாரையின் தலைவராக இருந்த புத்தரக்கித தேரர். இந்தக் காரணிகளை இணைத்து தஹாநாயக்கவை பலர் சந்தேகித்தனர்.


இறுதியில் அவர் சுதந்திரக் கட்சியின் பகையாளியாகவே ஆகிவிட்டார். செல்வந்த பின்னணி, பரம்பரை செல்வாக்கு, அரசியல், பணம் போன்ற பின்னணியின்றி பதவிக்கு வந்த முதலாவது அரச தலைவர் அவர். அவரின் தந்தை முகாந்திரம் பதவியை வகித்தவர் என்றபோதும் தஹாநாயக்கவின் வருகைக்கு இந்தப் பதவிப் பின்னணி காரணமாக இருந்ததில்லை. இலங்கையின் “வளவ்வ” பிரபுத்துவ பின்னணியில் இல்லாமல் சாதாரண குடும்பத்திலிருந்து  வந்ததும் அவரின் மீதான அரசியல் வெறுப்புணர்ச்சிக்கு காரணம் என்று சிங்களத் தரப்பினர் குறிப்பிடுவது வழக்கம்.

வீட்டு வசதித்துறை அமைச்சராக இருந்த எம்.பி.டபிள்யூ. மெதிவல, உணவு, வர்த்தகத்துறை அமைச்சர் ஆர்.ஜி. சேனநாயக்க, கைத்தொழில் மற்றும் மீன்பிடி அமைச்சர் ஜே.சி.டபிள்யூ. முனசிங்க மற்றும் அரச பணித்துறை அமைச்சர் ஹென்றி அபேவிக்ரம ஆகியோர் 1959 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 6 ஆம் திகதி நள்ளிரவில் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டனர்.

1960 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 6 அன்று பண்டாரநாயக்கவுக்காக ஹொரகொல்லையில் சமாதிக்கான அடிக்கல் நாட்டு விழா நடத்தப்பட்டபோது, அதில் பங்கேற்றிருந்த பிரதமர் தஹாநாயக்கவை எவரும் பொருட்டாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. அங்கு உரையாற்றிய பலர் மத்தியில் தஹாநாயக்கவுக்கு உரை நிகழ்த்த வாய்ப்பளிக்கவில்லை. 

இந்த அரசியல் நாடகங்களின் பின்னர் தஹாநாயக்க ஒரு இடதுசாரி எதிர்ப்பாளராகவே ஆகிவிட்டார். வலதுசாரி முகாமோடு கைகோர்த்து இடதுசாரித் தலைவர்களோடு மோதுவது அவரின் வாடிக்கையாகியிருந்தது. 1960 தேர்தலில் அதை வெளிப்படையாகவே செய்தார். 

1960 தேர்தல்

1960ஆம் ஆண்டு  மார்ச் மாதம் தேர்தல் நடந்தது. இத்தேர்தலில் முதற் தடவையாக 18 வயதிலிருந்து வாக்களிக்கும் உரிமை வழங்கப்பட்டது. 1931 டொனமூர் திட்டத்தின் மூலம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட சர்வஜன வாக்குரிமை காலத்திலிருந்து 21 வயதுக்கு மேற்பட்டோருக்கு மட்டுமே வாக்களிக்கும் உரிமை வழங்கப்பட்டிருந்தது. எனவே வாக்காளர்களின் தொகையும் அதிகரித்தது.

அதுமட்டுமன்றி 1959 ஆம் ஆண்டு வோல்டர் தல்கொடபிட்டிய தலைமையிலான ஆணைக்குழுவின் பரிந்துரைகளின் படி தேர்தல் தொகுதிகளின் எண்ணிக்கை 89 இலிருந்து 145ஆக உயர்த்தப்பட்டது. எனவே தெரிவு செய்யப்படவேண்டியவர்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரிக்கப்பட்டிருந்தது. 

இந்தத் தேர்தலில் தஹாநாயக்கவினால் தொடங்கப்பட்ட இலங்கை ஜனநாயக கட்சியும் களத்தில் இறங்கியது.

அத்தேர்தலில் போட்டியிட்ட முக்கிய கட்சிகள் களமிறக்கிய வேட்பாளர்களின் எண்ணிக்கை பின்வருமாறு.

  1. ஐக்கிய தேசியக் கட்சி - டட்லி சேனாநாயக்க - 127 வேட்பாளர்கள்
  2. ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி - சி. பி. டி சில்வா - 108 வேட்பாளர்கள்
  3. இலங்கை சமசமாஜ கட்சி -  என்.எம். பெரேரா - 101 வேட்பாளர்கள்
  4. இலங்கை ஜனநாயகக் கட்சி - விஜயானந்த தஹநாயக்க - 101 வேட்பாளர்கள் 
  5. மக்கள் ஐக்கிய முன்னணி - பிலிப் குணவர்தன - 89 வேட்பாளர்கள்


தஹாநாயக்கவின் இலங்கை ஜனநாயகக் கட்சி சார்பில் போட்டியிட்ட 101 வேட்பாளர்களில் சேனபால சமரசேகர (அக்மீமன), சேர் ராசிக் ஃபரீட் (கொழும்பு மத்திய)  காரியப்பர் (கல்முனை) மற்றும் ஜே.டி.வீரசேகர (கொத்மலை) ஆகிய நால்வர் மட்டுமே வெற்றி பெற்றனர். தஹாநாயக்க 483 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் டீ.எஸ்.அபேகுணவர்த்தனவால் தோற்கடிக்கப்பட்டார். அவரின் அரசியல் வாழ்க்கையில் அவருக்கு இது தான் பெரும் பின்னடைவாக இருந்தது. ஆனால் அப்பின்னடைவும் நான்கு மாதங்கள் மட்டுமே.

அத் தேர்தலில் எக்கட்சிக்கும் பெரும்பான்மை கிடைக்கவில்லை ஐக்கிய தேசியக் கட்சி – 50. ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி – 46, இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சி – 15, இலங்கை சமசமாஜக் கட்சி – 10, மக்கள் ஐக்கிய முன்னணி – 10, இலங்கை ஜனநாயகக் கட்சி – 4, இலங்கைக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி- 3 என்கிற வகையில் முடிவுகள் அமைந்தன.

1960ஆம் ஆண்டு மார்ச் 21இல், புதிய அரசாங்கத்தின் பிரதமராக டட்லி சேனநாயக்க பதவியேற்றார். அதன் பின்னர் நடைபெற்ற முதலாவது கூட்டத்தில் சபாநாயகர் தெரிவில் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் டி. பி. சுபசிங்க வெற்றி பெற்றார். எதிர்க்கட்சி உறுப்பினர் ஒருவர் சபாநாயகர் பதவிக்கு வருவது இதுவே முதல் முறை. சபாநாயகர் பதவியை அரசாங்கம் இழந்திருந்ததால் அரசின் ஆயுட்காலம் குறையும் என கணிக்கப்பட்டது. அந்த கணிப்புகளை உண்மையாக்கும் வகையில் ஏப்ரல் 22ஆம் தேதி நடைபெற்ற சிம்மாசன பிரசங்கத்தின் போது ஆளுங்கட்சி 25 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் தோற்கடிக்கப்பட்டது. அரசாங்கத்திற்கு ஆதரவாக 61 வாக்குகளும் எதிராக 86 வாக்குகளும் கிடைத்தன. அதன்படி ஏப்ரல் 23ஆம் திகதி டட்லி சேனாநாயக்கவின் அரசாங்கம் கலைக்கப்பட்டது.

அதே ஆண்டு நான்கு மாத இடைவெளியில்; யூலை மாதம் தேர்தல் நடந்தது. அதில் 10,902 வாக்குகளைப் பெற்று வெற்றிபெற்று எதிர்க்கட்சியில் அமர்ந்தார் தஹநாயக்க. 1963இல் பண்டாரநாயக்க கொலை தொடர்பான விசாரணை ஆணைக்குழுவில் அவரின் சாட்சிகளும் பதிவாகின. அதே ஆண்டு வித்தியோதய பல்கலைக்கழகத்தில் கலாநிதி பட்டம் (D. Lit) பெற்றார்.

கோவணத்துடன் பாராளுமன்றத்துக்கு


கோவணத்துடன் பாராளுமன்றத்துக்கு

1960ஆம் ஆண்டு ஆட்சியமைத்த ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் தலைமையிலான ஐக்கிய முன்னணி அரசாங்கம் சில பொருளாதார சீர்திருத்தங்களைக் கொண்டு வந்தது. அதன் அங்கமாக ஆடைகளுக்கான துணியின் விலை 10 சதத்தால் அதிகரிக்கப்பட்டது. துணி வகைகளை அப்போது சதொச நிறுவனம் தான் விற்பனை செய்து வந்தது. இந்த விலையேற்றம் மக்கள் மத்தியில் கடுமையான விசனத்துக்கு உள்ளானது. எதிர்க்கட்சியினர் இந்த விலையேற்றத்தை எதிர்த்து பிரச்சாரம் செய்தார்கள். எதிர்ப்பு நடவடிக்கைளிலும் ஈடுபட்டார்கள்.

இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்குமுகமாக முன்னாள் பிரதமர் தஹாநாயக்க காலி முகத் திடலில் உள்ள பாராளுமன்றத்தை நோக்கி வந்து கொண்டிருக்கிறார் என்கிற செய்தி ஏற்கெனவே வந்திருந்தது. அது ஆனால் அவர் காரில் வந்து இறங்கும் போது கோவணத்துடன் இறங்கியது தான் எல்லோரையும் அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கியது. ஏற்கெனவே அங்கே கூடியிருந்த பத்திரிகையாளர்கள் கூட இதை எதிர்பார்த்து இருக்கவில்லை. கூடியிருந்த புகைப்படப் பிடிப்பாளர்கள் அக்காட்சியை சுற்றி சுற்றி படம் பிடித்தார்கள். தனக்கு வழங்கப்பட்ட கூப்பனுக்கு இவ்வளவு துணியைத் தான் வாங்க முடிந்ததென்றும் அதைக் கோவணமாக மட்டும்தான் பயன்படுத்த முடியும் என்று பத்திரிகையாளர்களிடம் அவர் கூறினார். அடுத்த நாள் பத்திரிகைகளில் முதற் பக்க பெரும் செய்தி படத்துடன் வெளிவந்திருந்தது. இன்று வரை இலங்கையின் புகழ் பெற்ற அரசியல் படங்களின் வரிசையில் அப்புகைப்படம் முன்னிலையில் இருக்கிறது.

சம்பவத்தை அறிந்த பாராளுமன்றக் காவலர்கள் உசாராக ஓடிவந்து குவிந்தார்கள். பாராளுமன்ற ஒழுங்கு விதிகளின் பிரகாரம் அவரை கோவணத்துடன் உள்ளே செல்ல அனுமதிக்க முடியாது என்று அவருடன் வாக்குவாதம் செய்தனர்.

சிறிமாவின் அரசாங்கம் முழுமையாக நிறைவு பெறுமுன்னரே அந்த ஆட்சி கவிழ்க்கப்படுவதற்கும் தஹாநாயக்க தான் காரணமாக இருந்தார்.

1964 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 3 ஆம் திகதி சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்க அரசாங்கத்தின் சிம்மாசனப் பிரசங்க விவாதத்தின் போது தஹநாயக்க அந்த உரையின் மீது திருத்தங்களை கொண்டு வரும் யோசனையை பரிந்துரைத்தார் அவரின் அந்தத் யோசனைக்கு ஆதரவாக 74 வாக்குகளும் எதிராக 73 வாக்குகளும் பதிவாகின. ஒரு வாக்கு வித்தியாசத்தில் தஹநாயக்கவின் யோசனை வெற்றி பெற்றதன் மூலம் அரசாங்கம் தோற்றதால் 1964 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 17 ஆம் திகதி அரசாங்கம் கலைக்கப்பட்டது.

மீண்டும் அமைச்சராக

மீண்டும் 1965 ஆம் ஆண்டு தேர்தலிலும் போட்டியிட்டு வெற்றிபெற்று டட்லி சேனநாயக்க தலைமையிலான ஐ.தே.க அரசாங்கத்தில் உள்ளூராட்சி அமைச்சராக நியமிக்கப்பட்டார்.

1970 ஆம் ஆண்டு தேர்தலிலும் ஐ.தே.க சார்பில் போட்டியிட்டு 3802 மேலதிக வாக்குகளால் வெற்றி பெற்றார். ஆனால் சில வாரங்களில் ஐ.தே.க விலிருந்து விலகி சுயாதீன உறுப்பினராக  பாராளுமன்றத்தில் இயங்கினார். 1977 ஆம் ஆண்டு தேர்தல் கிட்டும் வேளையில் மீண்டும் ஐ.தே.க சார்பில் போட்டியிடுவதற்கு வேட்பாளராக ஆவதற்கு அவர் பிரயத்தனம் கொண்டார். ஆனால் ஜே.ஆர் தஹாநாயக்கவின் கோரிக்கையை நிராகரித்து விட்டார். அத்தேர்தலில் ஐ.தே.க விலிருந்து விலகி சுயேட்சையாக போட்டியிட்டு தோற்றார். அந்தத் தேர்தலில் 5009 மேலதிக வாக்குகளால் வெற்றி பெற்றிருந்த டீ.ஜீ.எல்பட் சில்வாவின் நியமனத்தை இரத்துச் செய்யச் செய்வதற்காக உச்சநீதிமன்றம் வரை சென்று வழக்கு தொடர்ந்தார். அந்த வழக்கில் தஹாநாயக்க தோற்றது மட்டுமல்லாமல் எதிராளிக்கான வழக்குச் செலவையும் செலுத்தும்படி நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. தஹாநாயக்க சளைக்காமல் மீண்டும்  மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றம் வரை சென்று தனக்காக தானே வாதாடி வெற்றி பெற்றார். அவரின் தர்க்கங்களே வெற்றி பெற்றன.  1979 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 20 அன்று மீண்டும் காலி தொகுதியில் இடைத்தேர்தல் நடந்தது. எல்பட் சில்வா மீண்டும் அவருடன் போட்டியிட்டார். பெரும் செல்வந்தர். ஏற்கெனவே அதிகப்படியான வாக்குகளில் தஹானாயக்கவை தோற்கடித்தவர். கட்சியின் ஆதரவும் செல்வாக்கும் கூட அவரின் பக்கமே இருந்தது. எனவே தேர்தலில் தனது வெற்றியில் அவருக்கு சந்தேகம் இருக்கவில்லை. ஆனால் அந்த கனவையெல்லாம் தவிடுபொடியாக்கிவிட்டு தஹாநாயக்க 13,012 வாக்குகளைப் பெற்று வெற்றி பெற்று மீண்டும் பாராளுமன்றத்துக்குள் நுழைந்தது மட்டுமன்றி மீண்டும் கூட்டுறவுத்துறை அமைச்சராகவும் ஆனார். 


அதிலிருந்து 1989 வரை ஜே.ஆரின் ஆளுங்கட்சியில் இருந்தார். 1979-1986 வரை சாதாரண உறுப்பினராகத் தான் அவர் இருந்தார். 1986இல் தான் கூட்டுறவுத்துறை அமைச்சராக ஆக்கினார் ஜே.ஆர். அப்பதவியை ஏற்கும் போது அவருக்கு 84 வயது. 1988 வரை அவர் அப்பதவியை வகித்தார். 1989 ஆம் ஆண்டு தேர்தலில் தேசியப் பட்டியலில் அவரின் பெயரும் சேர்க்கப்பட்டிருந்தபோதும் அவர் நியமிக்கப்படவில்லை.

பிராட்மன் வீரக்கோனின் நூலில் இருந்து.

இலங்கையின் ஒன்பது பிரதமர்களின் கீழ் செயலாளராக பணியாற்றியவர் பிரபல சிவில் உத்தியோகத்தர் பிராட்மன் வீரக்கோன். அவர் இந்த ஒன்பது பிரதமர்களின் கீழ் கடமையாற்றிய அனுபவங்களை ஒரு நூலாக எழுதி வெளியிட்டார். 2004 ஆம் ஆண்டு முதன் முதலில் வெளியான அந்த நூல் பல பதிப்புகளைக் கடந்து விட்டது. பல எழுத்தாளர்களுக்கும் அது ஒரு ஆதார நூல். மிகவும் சுவாரசியமான விபரங்களைக் கொண்ட நூலும் கூட. அதில் தஹாநாயக்க பற்றிய சுவாரசியமான விபரங்களும் உண்டு.

பிரதமரின் உத்தியோகபூர்வ வாசஸ்தலமான அலரி மாளிகை தனக்கு மிகவும் பெரியது என்று கூறி அதற்குள்ளேயே தனக்கான அறையாக பலகையில் ஒரு அறையை அமைத்துக்கொண்டு தங்கி வந்தவர் தஹநாயக்க.


அவர் பேருந்திலும் ரயிலிலுல் பயணம் செய்த ஒருவர். திடீரென பிரதமராக ஆனதும் தனது ஓரிரு பனியன்களையும், சட்டைகளையும், ஒரு சோடி செருப்பையும் ஒரு சூட் கேஸில் எடுத்துக்கொண்டு ரயிலில் ஏறி அலரி மாளிகைக்கு வந்து சேர்ந்தார். வந்ததும் பிரதமரின் செயலாளரான பிரட்மன் வீரகோனை அழைத்து;

“பிரட்மேன் எனது அறையைக் காட்டுங்கள்” என்று கேட்டதும் பிரட்மன் வீரகோன் அவரை பிரதமர் தங்கும் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றிருக்கிறார். அது மிகவும் விசாலமான அறை. தஹநாயக்க ஒரு கணம் திகைத்துப் போனார்.

படுக்க ஒரு சிறிய படுக்கை, உண்பதற்கு ஒரு தட்டம், அருந்துவதற்கு ஒரு கோப்பை, அணிவதற்கு சில உடைகள் போதுமல்லவா? இவ்வளவு பெரிய மாளிகை தேவையா என்று கேட்ட போதும் பிரதமருக்கென்று சில ஒழுங்குகளை ஏற்படுத்தி ஆகவேண்டுமல்லவா ஏற்கநேர்ந்தது.

வெளிவிவகார அமைச்சராகவும் நியமிக்கப்பட்டமையால் வெளிநாட்டு தலைவர்களையும், அமைச்சர்களையும், வெளிநாட்டு ராஜதந்திரிகளை சந்திப்பதற்கும் இந்த அலரி மாளிகைதான் உங்களுக்கு உகந்தது என அவரின் செயலாளராக பிரட்மன் வலியுறுத்தினார்.

"பிராட்மேன், இது பெரிய மண்டபமாக இருக்கிறது. எங்கள் வெளி வரவேற்பறை கூட இதை சிறியது. என்னால் இங்கு தங்க முடியாது. தச்சர் ஒருவரை அழைத்து வந்து இந்த அறையைப் பிரித்து ஒரு சிறிய அறையை உருவாக்க முடியாதா?" கேட்க

"முடியும், ஐயா" என்று பதிலளித்த பிராட்மன் வீரகோன் உடனடியாக தச்சர் ஒருவரை வரவழைத்து அந்த பெரிய அறைக்குள் மரச் சுவர்களால் பிரித்து ஒரு சிறிய அறையை  உருவாக்கிக் கொடுத்தார். தஹநாயக்க பிரதமராக பதவிவகித்த அந்த ஆறு மாதங்களும் அந்த சிறிய அறையில்தான் வாழ்ந்தார்.

1960 மார்ச் அலரிமாளிகையில் இருந்தவாறு பிரதமர் தஹநாயக்க வானொலியில் தேர்தல் முடிவுகளை அறிந்துகொண்டிருந்தார். அதிகாலை விடிவதற்குள் அதுவரையான முடிவுகளின்படி அவரது தோல்வி நிச்சமாகிவிட்டிருந்தது.

சபாநாயகருடனும் ஆளுனருடனும் தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டு, தனது பதவிக்காலம் முடிந்துவிட்டது என்றும் ஊருக்குப்புறப்படுகின்றேன் என்று அறிவித்தார்.

“இன்றும் நீங்கள்தான் காபந்து அரசின் பிரதமர். தேர்தல் முடிவுகள் அனைத்தும் வெளியான பின்னர் தேர்தல் ஆணையாளர் அறிவிக்கும் வரையாவது அங்கேயே இருங்கள். இப்போதே ஊருக்குச்செல்ல வேண்டாம்” என்று அவர்கள் கோரினார்கள். 

ஆனால் அவர்களின் வேண்டுகோளை ஏற்காமல் ‘மக்கள் தீர்ப்பளித்துவிட்டார்கள். நான் போகிறேன்’ என்று தனது பழைய தகர சூட்கேசுடன் பஸ்ஸில் வீடு போய் சேர்ந்தார் அவர்.

அலரிமாளிகையில் பணிபுரிந்த சேவகர்களிடம், “மங் என்னாங் புதாலா” (நான் வருகிறேன் மக்களே) எனச்சொல்லிவிட்டு அலரி மாளிகையின் பிரதான வாயிலிலிருந்து வெளியேறி, காலி வீதியைக் கடந்து எதிர்ப்பக்கம் சென்று கொழும்பு புறக்கோட்டைக்குச்செல்லும் பொதுப் போக்குவரத்து பஸ்ஸில் ஏறிச்சென்று, அங்கிருந்து காலிக்குச்செல்லும் பஸ் தரிப்பை சென்றடைந்தார்.

லேக்ஹவுஸ், வீரகேசரி, ரைம்ஸ் ஒஃப் சிலோன் பத்திரிகை நிறுவனங்களிலிருந்து தேர்தல் முடிவுகளை வானொலியில் கேட்டு எழுதிக்கொண்டிருந்த ஊடகவியலாளர்கள், பிரதமர் தஹநாயக்கவின் நிலையை அறிவதற்காக அலரிமாளியுடன் தொடர்பு கொண்டார்கள் ஆனால், “ஐயா ஊருக்குப்போயிட்டார்” என்று பதில் அளிக்கப்பட்டது. ஊடகவியலாளர்கள் உடனடியாக புறக்கோட்டை பஸ் நிலையத்திற்கு விரைந்தார்கள். தஹநாயக்க பஸ் நடத்துனரிடம் டிக்கட் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்.

தன்னைத்தேடி வந்த ஊடகவியலாளர்களிடம், “இனித்தான் உங்களுக்கு அதிகம் வேலை இருக்கும். எதற்காக வீணாக என்னைத்தேடி வந்தீர்கள். திருப்பிப்போய், செய்யவேண்டிய வேலைகளை கவனியுங்கள்,” எனக் கூறிவிட்டு பஸ்ஸில் ஏறி விடைபெற்றார்.

பிரட்மன் வீரக்கோனைப் பொறுத்தளவில், அலரி மாளிகையைப் பயன்படுத்திய இலங்கையின் பிரதமர்களிலேயே தஹநாயக்க மிகவும் எளிமையான பிரதமரும் உண்மையான பிரதமரும் என்கிறார்.


விடியற்காலையில் எழுந்து புல்வெளிகளில் நடப்பது அவரது வாடிக்கை. 7 மணிக்கு பணிகளை ஆரம்பித்தால் இரவு 9 மணி வரை ஓயாமல் இயங்குவார். மிகவும் திட்டமிட்டு தனது பணிகளை முடிப்பார். அவரின் கையெழுத்து தெளிவாகவும் அழகாகவும் இருக்கும். அவர் எழுத ஆரம்பித்தால் W.Dahanayake என்று கையெழுத்திடும் வரை எங்கும் நிற்காது. இடையில் வசனங்களைத் திருத்த வேண்டிய அவசியமே ஏற்படாது. என்கிறார் பிரட்மன்.

வெளியே அவரை வியப்புடனும், அதிர்ச்சியுடனும் பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஊடகவியலாளர்களிடம், “மங் என்னாங் புதாலா” (நான் வருகிறேன் மக்களே) எனச்சொல்லிக்கொண்டு விடைபெற்றார் தஹாநாயக்க.

அவர் கறைபடாத, ஊழலற்ற நேர்மையான அரசியல்வாதியாக இலங்கை வரலாற்றில் இன்றும் அறியப்படுபவர்.

சிங்கள மக்கள் மத்தியில் அவர் “கலாநிதி” விஜயானந்த தஹாநாயக்க என்று அழைக்கப்படுவதை காண முடியும். ஆனால் தமிழ்ச் சூழலில் அவர் அவ்வாறு அறியப்பட்டிருக்கவில்லை. தஹாநாயக்கவைத் தவிர இலங்கையின் வேறெந்த பிரதமரும் கலாநிதி பட்டம் பெற்ற கல்விமானாக இருந்ததில்லை என்பதையும் இங்கே குறிப்பிட வேண்டும்.


அவர் ஒருபோதும் ஊழல் செய்யாதவர். தனது குடும்பத்தினரையோ நண்பர்களையோ ஊழல் செய்ய அனுமதித்ததில்லை. அவரை சந்திக்க வந்த அனைவருக்கும் கட்சி, நட்பு பாராமல் உதவி செய்தார். அதிக காலம் பேருந்திலும், இரயிலிலும் தான் பயணம் செய்தார். 1960 தேர்தலில் தோல்வியடைந்த அன்று காலையிலேயே தனது பழைய தகரப் பெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு காலிக்கு பொதுப் போக்குவரத்து பஸ்ஸில் தான் சென்றார். அதிகாரத்தை தக்க வைத்துக்கொள்வதற்காக அமைச்சர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கவில்லை. அதுமட்டுமன்றி இருந்த அமைச்சுக்களின் எண்ணிக்கையைக் கூட குறைத்தார். பாரபட்சமின்றி பல அமைச்சர்களை மாற்றினார். அமைச்சரவை 10 ஆகக் குறைந்திருந்தது அவரின் காலத்தில் தான். ஒரு பௌத்தராக புலால் உண்ணாமையை இறுதி வரை கடைபிடித்தவர். மரண தண்டனையை இரத்து செய்யும் சட்டத்தையும் அவர் தான் கொண்டு வந்தார்.

தொழிலாளர் தினமான மே முதலாம் திகதியை அரசாங்கம் விடுமுறை தினமாக ஆக்குமுன்னமே காலி நகரசபையில் அதனை நிறைவேற்றிக் காட்டியவர் அப்போது மேயராக இருந்த தஹாநாயக்க. அதன் பின்னர் 15 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் தான் அரசு மே தினத்தை பொது விடுமுறையாக ஆக்கியது.

ஒரே நாளில் தேர்தலை நடத்தி முடிக்கும் முறையையும் அவர் தான் அறிமுகப்படுத்தினார். பல நாட்கள் தேர்தல் நடத்தப்படுவதன் மூலம் அரச கஜானா வீணாக விரயம் செய்யப்படுவதாக அவர் கூறினார். 1960 ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதத் தேர்தலில் இருந்து தான் அந்த முறை அறிமுகமானது. அதுபோல வேட்பாளர்கள் வானொலியின் வாயிலாக வாக்காளர்களிடம் உரையாடுவதற்கான ஏற்பாட்டையும் அவர் முதற் தடைவையாக உருவாக்கிக் கொடுத்தார். 
காலியில் எந்த இறப்பு நிகழ்வுகளிலும், மரண நிகழ்வுகளிலும் பஸ்ஸிலேயே சென்று கலந்து விட்டு வந்தவர். ரிச்மன்ட் ஹில் வீதியில் இருந்த அவரின் அலுவலகத்தில் பொதுமக்கள் எப்போதும் கெடுபிடி இன்றி இலகுவாக சந்தித்து தமது தேவைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்ள முடிந்தது. அது மட்டுமன்றி அந்த அலுவலகத்தில் இருந்த தொலைபேசியை எவரும் எந்த அவசரத்திலும் இலவசமாக பயன்படுத்திக் கொள்ள வசதி செய்து கொடுத்திருந்தார்.

இலங்கைக்கு வெளியே வெளிநாடு செல்லாத ஒரே பிரதமர் அவர். காலியில் அரசாக அதிபராக இருந்த நவரட்ணராஜா ஒரு முறை தஹாநாயக்கவிடம் “சேர்! வெளிநாடு செல்லாத ஒரு மூத்த அரசியல்வாதி நீங்கள் என்பதை எப்படி எடுத்துக் கொள்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டதற்கு “சாக்ரடீஸ் ஏதென்ஸை விட்டு வெளியே சென்றதில்லை” என்றாராம் தஹாநாயக்க. 

இறுதிக் காலம்

1988 ஆம் ஆண்டு அவரின் 86வது வயது வரை பாராளுமன்றத்தில் அங்கம் வகித்தார். ஆனால் அவர் இறக்கும் வரை பொது வாழ்க்கையில் இருந்து அவர் தன்னை விலக்கிக் கொள்ளவில்லை. குளியலறையில் இருந்து விழுந்து இடுப்பு எலும்பு முறியும் வரை அவர் வெளியில் ஓடியோடி அரசியல் பணிகளை செய்து வந்தார். இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் ஏழ்மையான பின்னணியில் இருந்த வந்த இரண்டு பிரதமர்களைக் கூற முடியும் ஒருவர் தஹாநாயக்க, மற்றவர் ரணசிங்க பிரேமதாச. இவர்களில் தஹாநாயக்க எளிமையாகவும், ஏழ்மையாகவும் இறுதிவரை வாழ்ந்த ஒருவராகக் கொள்ளலாம். இறுதிக் காலத்தில் அவர் காலியில் இருந்த தனது வீட்டில் வாழ்ந்து வந்தார்.

அப்படி இருந்தும் தனது ஓய்வூதியத்தை கூட மக்களுக்கே திருப்பிக் கொடுத்தார். 1997 ஆம் ஆண்டு மே 4, அன்று தனது தொண்ணூற்றைந்தாவது வயதில் காலமானார்.

தஹாநாயக்கவின் இறுதிச் சடங்கில்


இலங்கையின் அரசியலில் முன்னுதாரணத் தலைவராக வாழ்ந்து காட்டியவர் அவர்.

விஜேயானந்த தஹநாயக்க கீழ்வரும் தேர்தல்கள் அனைத்திலும் காலி மாவட்டத்தில் இருந்து தான் தெரிவானார்.


தஹாநாயக்கவின் கோவணமும் அரசியலும் - என்.சரவணன் by SarawananNadarasa on Scribd

கொழும்பின் பழைய – புதிய நகர மண்டபங்கள் (கொழும்பின் கதை - 37) - என்.சரவணன்

கொழும்பின் அதிகம் அறியப்படாத வரலாற்று நினைவுச்சின்னங்களில், புறக்கோட்டையில் உள்ள பழைய நகர மண்டபம் (Old Town Hall) முக்கியமான வரலாற்று பின்புலத்தைக் கொண்டுள்ளது. பழைய கோதிக் தேவாலயம் போன்ற மாளிகையின் தோற்றத்தில் அது காணப்படுகிறது. இலங்கையிலேயே அதிக சனநெரிசல் கூடிய மையமான இந்தப் பகுதியைக் கடக்கும் சுதேசிகளும் சுற்றுலாப் பயணிகளும் இதனை ஒரு தடவை நிமிர்ந்து பார்க்காமல் எவரும் கடந்திருக்க மாட்டார்கள். ஆனால் பெறுமதிமிக்க பண்டைய வரலாற்றின் சின்னமாக இது திகழ்கிறது.


இது புறக்கோட்டையின் இதயம் என்று கூறலாம். அதுபோல கொழும்பின் அன்றைய கோட்டைச் சுவர்களின் நுழைவாசல் இதற்கு அருகாமையில் சுமார் 50 மீட்டர் தொலைவில் தான் கைமன் கேட் என்கிற பெயரில் இருந்தது. சுறுசுறுப்பும், பரபரப்பும் மிகுந்த சந்தைப் பகுதி இது. ஐந்து லாம்பு சந்தியின் மையத்தில் இது அமைந்திருக்கிறது. ஐந்து பாதைகள் பிரியும் இடமிது. மெயின் வீதி, செட்டியார் தெரு, டாம் வீதி, ஸ்ரீ போதிராஜ மாவத்தை, சென்ரல் வீதி, செக்கட்டித் தெரு ஆகியவற்றுக்கு பிரியும் வீதி என முக்கிய சந்தியாக இது திகழ்கிறது. இலங்கையின் முக்கிய சந்தியும், சந்தையும் உள்ள இடமெனலாம்.

இந்த பழைய நகர மண்டபம் தான் மாநகர சபைக் கூட்டங்களை நடாத்தும் நகர மண்டபமாக சுமார் ஒன்றரை நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் உருவானது. ஆம் 2023 இல் இதன் வயது ஒன்றரை நூற்றாண்டை எட்டுகிறது.

1865 இல் கொழும்பு மாநகர சபை உருவான கதையை ஏலவே பார்த்தோம். மாநகர சபைக் கூட்டத்தை நடாத்துவதற்கு நிலையான ஒரு கட்டிடத்தின் தேவை உணரப்பட்டது.  அதன் விளைவாக இந்தக் கட்டிடம் 1873 இல் அப்போதைய ஆளுநர் வில்லியம் கிரகரி ஆட்சியில் கட்டப்பட்டது, இது பிரிட்டிஷ் கட்டிடக் கலைஞர் ஜே.ஜி. ஸ்மித்தரால் (J. G. Smithers) வடிவமைக்கப்பட்டது, அவர் இந்த நகர சபை தரத்துக்கு பொருந்தக்கூடிய தளபாடங்களையும் வடிவமைத்தார், மேலும் இது கொழும்பில் திறக்கப்பட்ட முதலாவது பொதுக் கட்டிடமாகும் (Civic Building). ஒரு இடைக்கால ஐரோப்பிய தேவாலயத்தின் சாயலில் இருக்கிறது. இந்த கட்டிடம் சுமார் 50 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, அதாவது 1924 வரை நகராட்சி தலைமையகமாக பயன்படுத்தப்பட்டது. இந்த நகர சபைக் கட்டடத்தோடு ஒரு மண்டபமும் ஒரேயடியாக கட்டப்பட்டது.

1870 இல் இலங்கைக்கு பிரித்தானிய எடின்பர்க் அரச குடும்பத்தினர் வருகை தந்திருந்தார்கள். ஏப்ரல் 22, 1870 அன்று இந்த எடின்பர்க் சந்தைக்கான அடிக்கல்லை எடின்பரோவின் அல்பிரட் டியூக் (Alfred Duke of Edinburgh) நாட்டினார். இந்த சந்தை தொடங்கிய காலத்தில், கட்டிடத்தின் உட்புறம் எரிவாயு விளக்குகளின் மூலம் வெளிச்சம் பெறப்பட்டது. எடின்பர்க் பிரபுவின்  ததால் அதன் நினைவாக இந்த மண்டபத்துக்கு எடின்பர்க் மண்டபம் (Edinburgh Hall) என்று பெயர் சூட்டப்பட்டது.

அதில் தெரு நாடகங்கள், நாடகங்கள், நடன நிகழ்வுகள் என பல கலை நிகழ்ச்சிகளும் இங்கே இடம்பெற்றன. கலை வளர்ச்சிக்கு அப்போது அதிகம் பயன்படுத்தப்பட்ட மண்டபம் இது. மிகவும் நேர்த்தியான கட்டிடக்கலை அம்சங்களுடன் கட்டப்பட்ட அந்தக் கட்டிட அமைப்பின் கலை வடிவத்தை இன்றும் பார்க்கலாம். அது மட்டுமன்றி இந்த மண்டபம் அன்று நீதவான் நீதிமன்றமாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தது.

நில அளவைத் திணைக்களத்தைச் சேர்ந்த ஜி. பர்ட்டன் (G. Burton) வழங்கிய ஒரு வடிவமைப்பை முதலில் சபை ஏற்றுக்கொண்டது. ஒரு அருங்காட்சியகம், நூலகம், மண்டபம், நீதிமன்ற இல்லம், தரைத்தளத்தில் நீதவாங்களுக்கான அறை, ஒரு சபைக் கூட்ட மண்டபம். குழு அறைகள், மேல் மாடியில் செயலாளருக்கும் பணி கண்காணிப்பாளருக்குமான அலுவலகங்கள் போன்றவற்றை உருவாக்கவும் திட்டமிடப்பட்டது. கோதிக் கட்டிடக்கலை பாணியில் கட்டிடத்தைக் கட்டுவது தான் ஆரம்ப யோசனையாக இருந்தது. இதைக் கட்டுவதற்காக பர்ட்டனால் மதிப்பிடப்பட்டிருந்த செலவு 15,400 பவுன்களாகும். ஆனால், இந்தத் தொகை அதிகம் என்று முடிவு செய்த அரசு, திட்டத்தை சுருக்க வேண்டியதாயிற்று.


இறுதியில் அரசாங்க கட்டிடக் கலைஞர் ஜே.ஜி. ஸ்மித்தர் வழங்கிய 7000 பவுன்களில் முடிக்கப்படக் கூடிய திட்டம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. பிற்காலத்தில் கொழும்பு மியூசியத்தையும், கொழும்பு துறைமுகத்துக்கு முன்னால் அமைந்திருக்கும் கிராண்ட் ஓரியண்டல் ஹோட்டல் (The Grand Oriental Hotel) போன்ற கட்டடங்களை வடிவமைத்தவர் ஜே.ஜி. ஸ்மித்தர். இந்த நகர சபைக் கட்டடம் 1873 ஆம் ஆண்டில் ஆளுநரால் திறக்கப்பட்டது.

1980 ஆம் ஆண்டு இடிந்து விழும் நிலையில் இருந்த கட்டிடம் பற்றி அப்போதைய பிரதமர் பிரேமதாசவின் கவனத்திற்கு வந்தது, அவர் 1984 ஆம் ஆண்டளவில் அதனை புனரமைத்து கொழும்பின் வரலாற்று சிறப்புமிக்க இடமாக மாற்றினார். பிற்காலத்தில் எடின்பர்க் மண்டபம்; பழைய நகர சபையை நினைவுபடுத்தும்  அருங்காட்சியகமாக மாற்றப்பட்டது. அதன் நாளா பக்கங்களிலும் திறந்த   வளாகமாக அது இருந்தது. நகர சபைக் கட்டிடமானது “பழைய நகர மண்டபம்” (Old Town Hall) என்று அழைக்கப்பட்டது. அக்கட்டிடத்தில் போது மக்களுக்கும், போது நிறுவனங்களுக்கும் கலை - இலக்கிய நிகழ்ச்சிகள், கூட்டங்கள் என்பவற்றை நடத்துவதற்கு இடமளிக்கப்பட்டது. இன்று வரை அது தொடர்கிறது. மேலும் எடின்பர்க் மண்டபத்தைச் சூழ சந்தை பெருகியதால் அதை எடின்பர்க் சந்தை என்று அழைத்தார்கள்.


பழைய நகர மண்டப அருங்காட்சியகம் இன்றும் திறந்த ஒன்றாகத் இயங்கி வருகிறது. ஆனால் அதன் முக்கியத்துவத்தை அறியாது பலரும் கடந்து போவதும், சந்தையைச் சூழ உள்ளவர்கள் அதன் தொல்லியல் முக்கியத்துவத்தை அறியாது பாழ்படுத்துவதையும் அவதானிக்கலாம். அங்கே நூற்றாண்டுக்கு முன் வரை பயன்படுத்தி வந்த தளபாடங்கள், அலுவலக உபகரணங்கள் என்பவற்றையும் பார்வையிட முடியும்.

இந்த மண்டபத்தை சுற்றிக் காட்ட பராமரிப்பாளர் ஒருவர் அமர்த்தப்பட்டிருக்கிறார். அவர் உங்களை மாடிக்கு அழைத்துச் செல்வார். நீங்கள் படிக்கட்டுகளின் உச்சியை அடைந்ததும், மையத்தில் ஒரு மாநாட்டு மேசை உள்ள  ஒரு பெரிய திறந்த அறையில் இருப்பீர்கள். இங்கே 15 ஆண்கள் (மாதிரிப் பொம்மைகள்) மேஜையைச் சுற்றி அமர்ந்திருப்பார்கள். ஆங்கிலேயர்கள் மட்டுமல்ல சுதேசிய பல்லின உருவங்களையும் உடையவர்களின் உருவங்கள் அந்தக் கதிரைகளில் சுற்றி வர அமர்த்தப்பட்டிருப்பதைக் காணலாம்.






காவலாளர்கள் / பணியாளர்கள் இருவர் மாதிரி பொம்மைகளாக நிற்க வைக்கப்பட்டிருப்பார்கள். சுவரில்  பழைய புகைப்படங்கள் காணப்படுகின்றன. அங்கே தெரியும் ஜன்னல்களிலிருந்தும் நகரத்தைப் பார்க்கலாம். குறிப்பாக விறுவிறுப்பான ஐந்துலாம்பு சந்தியின் மையத் தோற்றத்தை அங்கிருந்து காணலாம். இன்னோரிடத்தில் பழைய தட்டச்சுப்பொறிகள், பழைய ரேடியோக்கள் போன்ற பழங்கால பொருட்களின் சேகரிப்புகளையும்,  1785 காலத்து கொழும்பின் வரைபடத்தையும் காணலாம்.

கீழே அருங்காட்சியகத்தில் கலைப்பொருட்கள் உள்ளன; பழங்கால இயந்திரங்கள், பழைய மரக் கம்பத்தில் பொருத்தப்பட்ட பழைய உலோகத் தெருப் பலகைகள், பழங்கால கொதிகலன்கள், கடிகாரம், பழைய நூலக வாகனம் போன்றவற்றைப் பார்வையிடலாம்.


புதிய நகர சபை கட்டிடம்

இட நெருக்கடியாலும், வாகனப் போக்குவரத்துக்களின் சத்தங்களாலும், சந்தைப் பகுதியில் அதிகரித்த தூசுகளின் பெருக்கத்தாலும் இந்த நகர மண்டபம் கைவிட ஆலோசிக்கப்பட்டது. அதற்குப் பதிலாக கட்டவேண்டிய கட்டிடத்தையும் இதனைச் சூழ எங்கேயும் கட்ட வாய்ப்பிருக்கவில்லை. அதற்கான காணியும் இருக்கவில்லை. அமைதி நிறைந்த சூழலும் இருக்கவில்லை. வேறு இடத்தில் புதிய டவுன்ஹால் கட்டப்பட வேண்டும் என்று 1907 டிசம்பர் 13ஆம் தேதி நகர சபைக் கூட்டத்தில் முன்மொழிவு நிறைவேற்றப்பட்டது. 1914 ஆம் ஆண்டு கொழும்பு மாநகர சபையின் விவகாரங்களைக் கவனிப்பதற்காக ஆளுநரால் நியமிக்கப்பட்ட ஆணைக்குழுவும் இந்த விடயத்தை கவனத்தில் எடுத்தது. விவாதங்களும் நீண்டன.

முப்பத்துநான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், மாநகர சபையின் தலைவர் இ. எம். டி கோர்சி ஷோர்ட் (E. M. de Courcy Short), 1907 ஆம் ஆண்டுக்கான தனது அறிக்கையில்,  நகரத்தின் தேவைகள், நகராட்சி அலுவலகங்கள், உச்சபட்ச திறன் வரை நீண்டு, வழங்கக்கூடிய இடவசதியை முற்றிலுமாக விஞ்சிவிட்டது என்று குறிப்பிட்டார். ஒரு புதிய நகர சபைக் கட்டிடத்துக்கான தேவை மிக முக்கியமான ஒன்றாகிவிட்டது என்று அவர் வலியுறுத்தினார். 1907ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 13ஆம் திகதி நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானத்தின் மூலம், புறக்கோட்டை பிரதேசத்தில் இதனை விரிவுபடுத்துவது சாத்தியமற்றது என்பதுடன், ஒரு  புதிய இடத்தில் ஒரு புதிய கட்டிடம் கட்டப்பட வேண்டியதன் அவசியத்தை மாநகர சபை அங்கீகரித்தது. 

"கொழும்பு மாநகரசபையின் அலுவல்கள்" பற்றி விசாரிப்பதற்காக ஆளுநரால் 1914 ஆம் ஆண்டு நியமிக்கப்பட்ட ஆணைக்குழு இப்பிரச்சனையை முழுமையாக ஆராய்ந்து தனது பரிந்துரையை வழங்கியது. ஆர். ஸ்கெல்டன் (R. Skelton) தனது சாட்சியத்தின் போது, ஒரு புதிய கட்டிடத்தைக் கட்டுவது அவசரமான விடயம் என்று கூறினார். தலைவர், செயலாளர், நகர துப்புரவு பொறியாளர், கணக்காளர் போன்றோர் கட்டிடத்தில் நிறைந்துள்ளார்கள் என்றும் அவர் கூறினார். மதிப்பீட்டாளர் பொறுப்பில் இருந்தவர் கட்டிடத்துக்கு வெளியே உள்ள கடையொன்றில் இருந்தபடி தனது கடமைகளை மேற்கொண்டு வருவதாகத் தெரிவித்தார். இன்னும் சில அலுவலகர்கள் மாளிகாகந்தையில் அலுவலகம் நடத்தி வந்தார்கள்.

புறக்கோட்டை கட்டிடம் ஒரு நகரசபைக்கு பொருத்தமற்ற இடமாக இருந்தது. அதே வேளை ஒரு மதிப்புமிக்க நிலமாகவும் இருந்தது. விற்கப்பட்டால் ஒரு புதிய நகரசபைக் கட்டிடத்துக்கான செலவையும் ஈடு செய்து மிகுதி பணமும் மிஞ்சும் என்று கருத்துக்கள் முன்வைக்கப்பட்டன.

அப்போது ராயல் கல்லூரி இருந்த இடமான சென் செபஸ்தியான் மேட்டில் (அதாவது இன்று உயர் நீதிமன்ற வளாகம் உள்ள இடத்தில்) நகர சபைக் கட்டிடத்தைக் கட்டுவதற்கான முன்மொழிவு கூட நகராட்சி மன்றத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருந்தது என்று ஸ்கெல்டன் கூறினார். சிறந்த கட்டிடக்கலை தகுதி கொண்ட ஒரு கட்டிடத்தை அமைபதாயின் அதற்கான நிலம் கவனமாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டும். உலகெங்கிலும் நகர சபைக் கட்டிடங்கள் நகரத்தின் மிக முக்கியமான கட்டிடமாக இருக்கிறது என்றார். இறுதியில் முழு திட்டத்திற்கும் சுமார் ஒரு மில்லியன் ரூபாய் செலவாகும் என்று திரு. ஸ்கெல்டன் கூறினார். 

ஆணைக்குழுவால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட முன்மொழிவின்படி பணிகள் திட்டமிடப்பட்டன. ஆனால் அதற்குள் முதல் உலகப் போர் வெடித்ததால், இக்கட்டிடப் பணிகள் சிறிது காலம் கிடப்பில் போடப்பட்டிருந்தது. ஆனால் போர் முடிந்ததும் மீண்டும் பணிகள் தொடங்கப்பட்டன. 

1921 ஆம் ஆண்டில், கொழும்பு நகரத்தின் திட்டமிடலில் முக்கிய பங்கு வகித்த உலகப் புகழ்பெற்ற கட்டிடக் கலைஞரும் நகர திட்டமிடலாளருமான பேராசிரியர் பெட்ரிக் கெடிஸ் (Patrick Geddes), தற்போது கொழும்பு நகர சபைக் கட்டிடம் அமைந்திருக்கும் பகுதி அதற்கு ஏற்றது என்று பரிந்துரைத்தார். அதற்கு அவர் விரிவான விளக்கத்தைக் கொடுத்தார். மக்கள்தொகை கொண்ட பகுதியின் மையத்தில் இல்லாவிட்டாலும் கிட்டத்தட்ட நகரத்தின் மையத்தில் இருந்தது விக்டோரியா பூங்கா. இந்த மக்கள் செறிவில்லாத நிலம் அதற்கு ஏற்றது என்று அரசும் ஒப்புதல் அளித்ததால், பேராசிரியர் கெடியின் முன்மொழிவின்படி திட்டம் செயல்படுத்தப்பட்டது.

அதன்பின் எழுந்த பிரச்சினை, டவுன்ஹால் கட்டுவதற்கான திட்டம் தயாரிப்பது. அதற்கான போட்டியும் நடத்தப்பட்டது. மொத்தம் 32 வடிவமைப்புத் திட்டங்கள் சமர்ப்பிக்கப்பட்டன. இறுதியில் மூன்று பெரிய வெளிநாட்டு கம்பனிகள் இப்போட்டியில் தகுதி பெற்றிருந்தன. அந்த கம்பனிகளில் சிங்கப்பூரின் ரல்ப் பூட்டி கம்பெனி (S J. Edwards of Ralph Booty & Co. of Singapore) சிறந்த வடிவமைப்பை கொடுத்து முதலிடத்தைப் பெற்றது. சமர்ப்பித்த திட்டமும், கட்டிடத் திட்டத்தின் தனித்தன்மையும், உள்ளே இருக்கும் அலுவலகங்களின் விசாலமான தன்மையும், உச்சியில் அரைக்கோளக் கோபுரத்துடன் கூடிய கட்டிடத்தின் கவர்ச்சியும் இந்தத் திட்டத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு அடிப்படையாக இருந்தது.


இந்த புதிய கட்டிடத்திற்கான அடிக்கல்லை அப்போது கொழும்பு மேயராக இருந்த டி.ரெய்ட் (T. Reid) 1924ஆம் ஆண்டு மே  24 அன்று நாட்டினார். இந்தக் கட்டிடத்தை 1924 இல். கெமன் என்கிற கமனியால் (A. A. Gammon & Co) மூலம் நான்கு ஆண்டுகளில் கட்டி முடிக்கப்பட்டது தற்போதைய நகரசபைக் கட்டிடம். இதக் கட்டு முடிப்பதற்கு அப்போது ரூ 1,500,000 செலவாகியது. இதற்கான செலவை மத்திய அரசிடமிருந்து எந்தக் கடனும் வாங்காமல் நகரசபையின் வருவாயிலிருந்தே பெறப்பட்டது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. அனைத்து கட்டுமானப் பணிகளும் நிறைவடைந்த பின்னர், 1928 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 8 ஆம் திகதி கொழும்பு புதிய நகர மண்டபம் பாவனைக்காக திறக்கப்பட்டது.

இன்று கொழும்பின் மிகவும் அழகானதும், பிரமாண்ட மிடுக்கோடும் நகர சபைக் கட்டிடம் கொழும்பின் கவர்ச்சிகரமான அடையாளமாகவும், அமெரிகாவில் வோஷிங்க்டனில் உள்ள கெப்பிடல் கட்டிடத்தின் சாயலில் நிற்கிறது.

உசாத்துணை

  • H. A. J. Hulugalle, Centenary Volume of the Colombo Municipal Council, 1865-1965, Colombo Municipal Council, 1965 - Colombo (Ceylon)
  • CEYLON Report of the Commission on the Constitution Presented by the Secretary of State for the Colonies to Parliament by Command of His Majesty, July, 1928, Printed And Published By His Majesty's Stationery Office, LONDON: 1928.
  • Lopamudra Maitra Bajpai, Stories of the Colonial Architecture: Kolkata-Colombo  Doshor Publication, 2019
  • ආර්. මහීෂ්වර, ලක්ෂ පහළොවක වියදමින් ඉදි වුණු කොළඹ නගර සභා ගොඩනැගිල්ල දිනමිණ, (16. 07. 2021)
  • හර්ෂිනී පුෂ්පමාලා ආරච්චිගේ, කොළඹ යනු ඓතිහාසික පුරවරයකි, දිනමිණ, (08. 10. 2011)
  • Tuan M. Zameer Careem, Ceylon’s First Royal Tour,  (https://www.colombotelegraph.com/index.php/ceylons-first-royal-tour/) 21,07.2019
நன்றி - தினகரன் 21.08.2022


கொழும்பு நகரசபையின் உருவாக்கம் ( கொழும்பின் கதை - 37) என்.சரவணன்

இலங்கையின் உள்ளூராட்சி நிறுவனம் தான் இலங்கையின் நாடாளுமன்றத் தேர்தலை விட பழமையைக் கொண்டது. இலங்கை நாடாளுமன்றத் தேர்தலானது முதலாவது இடம்பெற்றது 1911 இல் தான் என்பதை அறிவீர்கள். இலங்கையின் ஆளுநராக 1865 -1872 காலப்பகுதியில் ஆட்சி செய்த சேர் ஹர்கியூலிஸ் ரொபின்சனின் (Hercules Robinson) காலத்தில் தான் இலங்கைக்கான உள்ளூராட்சி நிருவாகம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. 

இலங்கையின் ஆட்சி அதிகார நிர்வாகத்துறையில் மாற்றங்களைக் கொண்டு வருவதற்கு பங்காற்றியவர்களில் அலெக்சாண்டர் ஜோன்ஸ்டனின் பங்கு முக்கியமானது. ஆங்கிலேயர்களின் கட்டுப்பாட்டில் முழு நாடும் ஆவதற்கு முன்னரே; ‘பிரித்தானிய அரசியலமைப்புக்கு ஏற்றார்போல யாப்பு முறை இலங்கையிலும் கொண்டு வரவேண்டும் என்று ஆரம்பத்தில் கொடுத்தவர் அவர் தான். அவர் பின்னர் இலங்கையின் முதலாவது நீதியரசராக ஆனார்.

1809 இல் அப்போதைய வெளியுறவுத்துறை செயலரிடம் ஒரு குறிப்பாணையை சமர்ப்பித்து இப்படிக் கூறினார்:

"இந்தத் தீவில் வசிப்பவர்களின் வாழ்க்கை – நடத்தைக்கும், மதச் சூழலுக்கு ஏற்ற, பிரிட்டிஷ் அரசியலமைப்பின்படி இலங்கைக்கு ஒரு ஆட்சி முறை வழங்கப்பட வேண்டும்."

அப்படித்தான் 1833 இல் கோல்புரூக் கமிஷனின் முன்மொழிவுகளும் ஒரு சுதந்திர அரசாங்கத்தின் தேவையை பரிந்துரைத்தன. 1848 இல் இலங்கையில் வெடித்த பிரிட்டிஷ் எதிர்ப்புக் கிளர்ச்சியின் காரணமாக, இலங்கைக்கு ஏதாவது ஒரு சுயராஜ்யத்தை வழங்க வேண்டிய தேவை வலுவாக எழுந்தது. இந்தக் காரணங்களின் விளைவாக, 1850 இல் பிரிட்டிஷ் பாராளுமன்றம் கொழும்புக்கு ஒரு நகர சபை முறை அறிமுகப்படுத்த வேண்டும் என்ற தீர்மானத்தையும் நிறைவேற்றியது.

1865 இல் புதிதாக ஆளுநர் பதவியேற்ற சேர் ஹர்கியூலிஸ் அதே ஆண்டு ஒக்டோபர் மாதம் இதற்கான யோசனையை அரசாங்க சபையில் சமர்பித்தார். இதன்படி 1865 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 25 ஆம் தேதி வெளியிடப்பட்ட அறிவிப்பின் மூலம் கொழும்பு நகர சபை நிறுவப்பட்டது. அதுமட்டுமல்ல 1866ஜனவரி முதலாம் திகதியிலிருந்து இயங்கக் கூடிய வகையில் கொழும்பு, கண்டி ஆகிய இரு நகர சபைகளும் உருவானது அதுபோல நகரசபை எல்லைகளும் தீர்மானிக்கப்பட்டது. கொள்ளுப்பிட்டி, கொம்பனிவீதி, கொழும்பு கோட்டை, புனித செபத்தியன் வீதி, புறக்கோட்டை, செயின்ட் போல்ல் பிளேஸ், கொட்டாஞ்சேனை, நியூ பஸார் மற்றும் மருதானை ஆகியவை அதன் அப்போதைய நகர எல்லைகளாகும்.

நகராட்சி உறுப்பினர்களாக தெரிவாக தகுதிபெற்றவர்கள் பற்றிய பட்டியலை தயார் செய்வதற்கான விசேட கூட்டம் 1865 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 08 ஆம் தேதி கச்சேரியில் இடம்பெற்றது. இந்தக் கூட்டத்தில் ஏ. எம்.பெர்குசன், டாக்டர். எஃப். டபிள்யூ. வில்ஸ் ஃபோர்டட், சீ.ஏ.லோரன்ஸ், ஜே. டி. அல்விஸ், சி. டயஸ், எஸ்.சண்முகம். ஒசின் லெப்பை, அபுதுல் காதர் மரிக்கார் ஆகியோர் பங்கேற்றிருந்தார்கள். இந்தக் குழுவால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட பெயர்ப் பட்டியல் 14 நாட்களுக்கு கொழும்பு கச்சேரியில் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டிருந்ததுடன் அதன் பின்னர் நகரசபை உறுப்பினர்களைத் தெரிவு தெரிவுசெய்வதற்கான கூட்டம் ஏற்பாடாகும் என்றும் பத்திரிகைகளிலும், வர்த்தமானி அறிவித்தலாகவும் அறிவிக்கப்பட்டது.

நகராட்சி உறுப்பினர்களை தேர்ந்தெடுப்பதற்கான முதல் கூட்டம் 1866 ஜனவரி 12, 13 மற்றும் 15ஆம் திகதிகளில் நடைபெற்றது. கூட்டங்கள் எனப்படுகிற இந்தத் தேர்தல்; ஒன்பது தொகுதிகளுக்கான உறுப்பினர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்காக நடத்தப்பட்டன. கொழும்பு நகரில் வரி செலுத்துபவர்கள் வாக்காளர்களாக தகுதி பெற்றிருந்தார்கள். இதற்கு மக்கள் மத்தியில் தனி ஆர்வம் இருந்ததையும் உணர முடிகிறது. கொழும்பு நகர சபைக்கு ஆசன மட்டத்தில் முதல் தடவையாக தெரிவு செய்யப்பட்ட உறுப்பினர்கள் பின்வருமாறு.

  • சி. எல். பெர்டினாண்ட்ஸ் (கொள்ளுப்பிட்டி)
  • கலாநிதி எஃப். டபிள்யூ. வில்ஸ்ஃபோர்ட் (கொம்பனி வீதி)
  • ஜே. டபிள்யூ. வென் (கோட்டை)
  • எஃப். ஜே. த. சேரம் (சென்ட்செபாஸ்தியன்)
  • டாக்டர் ஜே. டபிள்யூ. வான் கேசல் (புறக்கோட்டை)
  • எஸ். தம்பையா (சென்ட் போல்)
  • சி. ஏ. லோரன்ஸ் (கொட்டாஞ்சேனை)
  • ஜே. டி. அல்விஸ் (நியூ பஸார்)
  • எம். சி. லோஸ் (மருதானை)

ஜனவரி 5 , 1866 இல், பின்வரும் ஐந்து பேரை நகராட்சி கவுன்சிலர்களாக ஆளுநர் நியமித்தார்.

  • சி. பி. லெயார்ட் (அரச அதிபர், மேல் மாகாணம்)
  • கலாநிதி டபிள்யூ. பி. சார்லி (தலைமை சிவில் மருத்துவ அதிகாரி)
  • எச். ஏ. எவட் (நெடுஞ்சாலை ஆணையர், தலைமை பொறியாளர்)
  • டி. பெர்விக் (பிரதி சட்ட மா அதிபர்)
  • ஜே. ஜே. கிரின்ளிண்டன் (நில அளவையாளரின் உதவியாளர்)


இதே வேளை அதிகாரப்பூர்வமாக தலைவராக தெரிவானவர் சி. பி. லெயார்ட். அதாவது இலங்கையின் முதலாவது மேயர் அவர். இன்றும் கிராண்ட்பாசில் லெயர்ட்ஸ் புரோட்வே என்கிற வீதி அவரின் நினைவாகத் தான் இருக்கிறது. சாமுவேல் கிரேனியர் செயலாளராக தெரிவானார். இந்த ஐந்து உறுப்பினர்களும் பின்னர் நைட் பட்டம் பெற்றனர். சி. பி. லெயார்ட் இலங்கை சிவில் சேவையின் மூத்த உறுப்பினராக இருந்தார் அது மட்டுமன்றி 30 வருட காலமாக மேல் மாகாணத்துக்கான அரச அதிபராகவும் இருந்தவர். கோல்ப்ரூக் கமிஷனின் உறுப்பினராக இருந்த சி. எச். கமரூனின் மகன் எச். எச். கமரூன் கொழும்பு நகர சபையின் முதலாவது முழுநேரத் தலைவராக ஆனார்.

1887 இல் இயற்றப்பட்ட நகர சபை கட்டளைச் சட்டத்தின்படி ஆங்கில மொழி தெரியாத எவரும் நகர சபை பிரதிநிதியாக நியமிக்கப்படக் கூடாது. மேலும், ஐயாயிரம் ரூபாய் மதிப்புள்ள அசையாச் சொத்தின் உரிமை அல்லது ஆண்டுக்கு ஐந்நூறு ரூபாய்க்குக் குறையாத அசையாச் சொத்தின் உரிமை இருத்தலே; ஒரு பிரதிநிதியை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய தகுதியாக இருந்தது. 1887 ஆம் ஆண்டு ஆணைச் சட்டத்தில் பல்வேறு குறைபாடுகள் எழுந்ததால் எழுந்த சர்ச்சையால் மீண்டும் ஒருமுறை அவசரச் சட்டம் திருத்தப்பட்டது . 1910 ஆம் ஆண்டின் நகர சபைச் சட்டம் இல. 06இன் மூலம், தற்போதுள்ள நகராட்சி எல்லைகள் மேலும் விரிவாக்கப்பட்டன.

1935 ஆம் ஆண்டு யாப்பின் பிரகாரம் கொழும்பு நகரை ஆளுவதற்கு முதல் முறையாக மேயர் மற்றும் துணை மேயர் என இரண்டு புதிய பதவிகளை உருவாக்கியது. மேலும், இந்த புதிய யாப்பின் மூலம் நகர்ப்புற பிரிவுகளின் எண்ணிக்கை 20 ஆக விரிவுபடுத்தப்பட்டது. இதன்படி, கொழும்பு நகர சபையின் புதிய பிரிவுகள், கொள்ளுப்பிட்டி, பம்பலப்பிட்டி, வெள்ளவத்தை, முகத்துவாரம், கொட்டாஞ்சேனை, மருதானை வடக்கு, மருதானை தெற்கு, வடக்கு சென்ட் போல் , தெற்கு சென்ட் போல், கிழக்கு புதிய பஸார் , மேற்கு புதிய பஸார், கோட்டை, புறக்கோட்டை, வடக்கு கொம்பனி வீதி, தெற்கு கொம்பனி வீதி, சென்ட் செபஸ்தியான், தெமட்டகொட, திம்பிரிகசாய மற்றும் கறுவாத்தோட்டம் என்கிற நகரசபைத் தொகுதிகள் உருவாக்கப்பட்டன. 1943 இல் மீண்டும் திருத்தம் செய்யப்பட்டு அப்பிரிவுகளின் எண்ணிக்கை 30 ஆக உயர்த்தப்பட்டது. கொள்ளுப்பிட்டி, பம்பலப்பிட்டி, திம்பிரிகசாய, ஹெவ்லொக் டவுன், தெற்கு வெள்ளவத்தை, கறுவாத்தோட்டம், பொரளை , தெமட்டகொட, முகத்துவாரம், மாதம்பிட்டிய, கிழக்கு கொட்டாஞ்சேனை, மேற்கு கொட்டாஞ்சேனை, நியூ பஸார், கிராண்ட் பாஸ், கொம்பனிவீதி, ஹூனுபிட்டி, வேகந்த, மாளிகாவத்தை, சென்ட் போல், சென்ட் செபஸ்தியான், கொச்சிக்கடை, புதுக்கடை, புறக்கோட்டை போன்ற பகுதிகளாக பிரிக்கப்பட்டன.

1946ஆம் ஆண்டு திருத்தத்தின் மூலம் வாக்காளர், வேட்பாளர் ஆகியோரின் தகுதிகள் மீள்நிர்ணயம் செய்யப்பட்டன. அதன்படி 21 வயதுக்கு குறையாத பிரிட்டிஷ் குடிமகனாக இருப்பது கட்டாயமாக்கப்பட்டது. (அப்போது இலங்கையர்கள் என்றால் பிரித்தானிய முடியாட்சியின் குடிகள் தான்) மீண்டும் 1953 ஆம் ஆண்டின் 25 ஆம் எண் நகரசபைச் சட்டத்தின் மூலம் மீண்டும் ஒருமுறை திருத்தப்பட்ட போது இலங்கை பிரஜைகளுக்கு மட்டும் வாக்காளர்களாக ஆகும் தகுதியுண்டு என்று மாற்றப்பட்டது. 1963 இல் உள்ளூராட்சி அமைச்சரினால் கொண்டுவரப்பட்ட பிரேரணையின் பிரகாரம் கொழும்பு நகர சபைத் தொகுதிகளின் எண்ணிக்கை 47 ஆக அதிகரிக்கப்பட்டது.

1978 இல் புதிய அரசியலமைப்புச் சட்டம் இயற்றப்பட்ட போது, நகராட்சி நிர்வாக அமைப்பு மற்றும் சட்ட விதிகளில் பல்வேறு மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன. அதன்படி, 1979 ஆம் ஆண்டு விகிதாசார வாக்குப்பதிவு முறையில் தான் மாநகர சபைத் தேர்தல்களும் நடத்தப்பட்டன. அதன் பின்னர் மாநகர சபை சட்டம் பல்வேறு மாற்றங்களுக்கு உள்ளாகி வந்திருக்கிறது.


1866 இல் கொழும்பு மாநகர சபை ஆரம்பிக்கப்பட்டதிலிருந்து 1937 வரை கொழும்பு மாநகர சபையின் கட்டுப்பாடு 71 வருடங்கள் முழுமையாக ஐரோப்பியர்களின் கைகளிலேயே இருந்தது. கொழும்பு மாநகர சபையின் முதலாவது இலங்கை மேயர் என்ற பெருமை திரு ரட்ணஜோதி சரவணமுத்து அவர்களுக்கே உண்டு. அதுபோல அவரின் மனைவி திருமதி நேசம் சரவணமுத்து இலங்கை பாராளுமன்ற வரலாற்றில் முதலாவது தமிழ் பெண் பிரதிநிதி ஆவார். பிரபல தொழிற்சங்கவாதியான ஏ.ஈ.குணசிங்க 1940 இல் கொழும்பு மேயராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அவர் இலங்கையின் மூன்றாவது சுதேசிய மேயர் எனக் கூறலாம். இந்நாட்டின் அரசியல் வரலாற்றைப் பார்க்கும் போது இலங்கையின் ஜனாதிபதியாகவும் , பிரதமராகவும் , அதிகாரமிக்க அமைச்சர்களாகவும் பதவி வகித்த பலர் கொழும்பு மாநகர சபையின் ஊடாகவே அரசியல் களத்திற்கு வந்தவர்கள் என்று கூட கூற முடியும். கொழும்பு மாநகர சபையானது இந்நாட்டின் தேசிய அரசியலில் வலுவான செல்வாக்கு செலுத்திய ஒரு மையம் என்பதை இது உறுதிப்படுத்துகிறது.

1869 இல், கொழும்பு நகர சபையை இல்லாது செய்யும்படி நகரவாசிகள் சிலர் சமர்ப்பித்த மனு காலனித்துவ செயலாளரால் சட்ட சபையில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

1905 ஆம் ஆண்டு கொழும்பு மாநகர சபையில் பதிவு செய்யப்பட்ட வண்டிகள் மற்றும் மாட்டு வண்டிகளின் எண்ணிக்கை 256 ஆக இருந்தது. ரிக்ஸாக்களின் எண்ணிக்கை 2369. சரக்குகளை ஏற்றிச் செல்ல பயன்படுத்தப்பட்ட வண்டிகளின் எண்ணிக்கை 1676 ஆகும். குதிரை வண்டிகளின் எண்ணிக்கை 191.

1905 இல் கொழும்பு நகரில் மின்சார டிராம்கள் மூலம் கொண்டு செல்லப்பட்ட பயணிகளின் எண்ணிக்கை 6,555,338 என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மைல்களின் அடிப்படையில், அந்த ஆண்டு ஓட்டப்பட்ட மைல்களின் எண்ணிக்கை 814,725 ஆகும். மின்சார டிராம் பயணத்திற்கான குறைந்தபட்ச கட்டணம் ஒன்றரை மைல்களுக்கு 025 சென்ட் ஆகும். இதேவேளை, வடக்கு கிழக்கிலிருந்து கொழும்புக்கு செல்லும் பிரதான பாதையான விக்டோரியா பாலம், அந்த வருடம் கொழும்பு மாநகர சபைக்கு 92,676 ரூபா வருமானமாகப் பெற்றுள்ளது.

1899 இல், கொழும்பு நகரசபை மாநகர சபையானது, கொழும்பு நகரில் ஒரு விளக்கைப் பராமரிப்பதற்கான கட்டணமாக வருடத்திற்கு 45 ரூபாய் செலுத்தி 2000 விளக்குகளை நிறுவ எரிவாயு நிறுவனத்துடன் ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டது. அதே ஆண்டில் பொது போக்குவரத்துக்காக மின்சார ட்ராம் போதுப்போக்குவரத்துக்காக ஆரம்பிக்கப்பட்டது.

1920 இல் கொழும்பின் மக்கள் தொகை 300,000 ஆக இருந்தது . 1939 இல் நடத்தப்பட்ட ஒரு கணக்கெடுப்பில், கொழும்பின் சனத்தொகையில் 25% பேர் சேரிகளில் வசிப்பதாகவும், இதேபோன்ற மற்றொரு சதவீதத்தினர் இதேபோன்ற வீடுகளில் வாழ்ந்து வருவதாகவும் கணிக்கப்பட்டன.

1943 ஆம் ஆண்டில், Bousted நிறுவனத்திற்கு 3,663,443 ரூபாவை செலுத்திய பின்னர் , டிராம் வண்டிச்சேவை கொழும்பு மாநகர சபைக்கு சொந்தமானது. 1954 இல், கட்டணப் பேருந்து சேவை தொடங்கப்பட்டவுடன், அதுவரை இருந்த டிராம் ரயில்கள் அகற்றப்பட்டன. 1895 ஆம் ஆண்டில், Baustead நிறுவனம் வணிகரீதியாக மின்சாரம் தயாரித்து, கோட்டைப் பகுதி மற்றும் முக்கியமான அரசாங்க கட்டிடங்களை வெளிச்சமாக்குவதற்கு போதுமான மின்சாரத்தை வழங்கியது. 1927 இல், பவுஸ்டட் நிறுவனத்திற்கு சொந்தமான மின் உற்பத்தி நிலையத்தை அரசாங்கம் வாங்கியது. அதே நேரத்தில், அரசு மின்சாரத் துறையும் தொடங்கப்பட்டது. 1946 இல் அரசாங்க மின்சார திணைக்களம் 372,848 ரூபாயை இலாபம் ஈட்டியுள்ளது.

கொழும்பில் வாழும் நாய்களும் நகர சபையால் விதிக்கப்பட்ட வரிக்கு அடிபணிய வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. 1905 ஆண்டளவில், நாய்களை வளர்க்கும் ஒவ்வொரு வீட்டுக்காரரும் ஒரு நாய்க்கு ஆண்டுக்கு ஒரு ரூபாய் வரி செலுத்த வேண்டும். இதன் மூலம் அந்த வருடத்தில் மாநகர சபையின் வருமானமாக ரூபா 5382/= கிடைத்தது. மேலும் அந்த ஆண்டில் 2072 தெருநாய்கள் மாநகர சபையின் பரிசோதகர்களால் பிடிக்கப்பட்டு அவற்றில் 1374 நாய்கள் அழிக்கப்பட்டன.

கொழும்பு மாநகர சபையால் தெமட்டகொட மற்றும் மாதம்பிட்டிய ஆகிய இடங்களில் இரண்டு இறைச்சிக் கடைகள் இயங்கி வந்தன. 1905 ஆம் ஆண்டு மனித நுகர்வுக்காக இந்தக் கடைகளால் கொல்லப்பட்ட செம்மறி ஆடுகள், பன்றிகள், ஆடுகள் மற்றும் கால்நடைகளின் எண்ணிக்கை 86,956 ஆகும் . அதிலிருந்து கிடைத்த மாநகர சபையின் வருமானம் 46,614 ரூபாவாகும். மேலும், அந்த ஆண்டில் இலங்கைக்கு இறக்குமதி செய்யப்பட்ட பதப்படுத்தப்பட்ட இறைச்சியின் அளவு 227,206 இறாத்தல்களாகும்.

1905 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் முதலாம் திகதி முதல், நகரசபை குப்பைகளை சுத்தப்படுத்தும் பணிகளை மேற்கொள்ள ஆரம்பித்ததுடன், அந்த முதல் வருடத்திற்கான செலவு 33,000/= ரூபாவாகும்.

கொழும்பில் நிலவும் வெப்பமான காலநிலை காரணமாக, கோடை காலத்தில் நகர வீதிகளை தண்ணீரால் நனைப்பதான் மூலம், நகரின் தூசியை குறைக்கலாம் அப்போது எதிர்பார்க்கப்பட்டது. இதற்காக 1905 இல் செலவிடப்பட்ட தொகை 10,799 ரூபாய்கள் ஆகும்.

1879 ஆம் ஆண்டு கொழும்பு மாநகர சபையினால் விலங்குகளை அறுப்பதற்காக அறவிடப்படும் வரிக் கட்டணத்தை அதிகரித்ததற்கு எதிராக கொழும்பு இறைச்சிக் கடைக்காரர்கள் மூன்று நாட்கள் வேலை நிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டனர். அப்போதைய நாளிதழ்களில் இது பெரிதாக பேசப்பட்டன. அப்போதெல்லாம் வேலைநிறுத்தங்கள் இலங்கைக்கு அந்நியமானதாக இருந்தது. இலங்கை மக்களும், அரசாங்கமும் அதற்கு எதிர்கொண்டது கிடையாது. “கத்தலிக் மெசேஞ்சர்” நாளிதழ் "தொழில்முறை குழுவொன்று தமது கோரிக்கைக்காக தமது வியாபார ஸ்தலத்தை மூடிய முதல் சந்தர்ப்பம் இது என்றது. 

இலங்கையின் இறைச்சிக் கடைக்காரர்களின் வேலைநிறுத்தப் போராட்டம் இலங்கையின் வரலாற்றில் பெரிதாக ஆராயப்படாத ஒன்று. அச்சுத் தொழிலாளர் போராட்டம் கூட 1893 இல் தான் நிகழ்ந்தது என்பதையும் நினைவிற் கொள்ளவேண்டும். “மகாராணியின் பிரஜைகள் மரக்கறி சொதியுடன் உணவு உன்ன வைத்துவிட்டார்கள்.” என்று சிலோன் டைம்ஸ் பத்திரிகை நையாண்டியுடன் கட்டுரை தீட்டியது.

கொழும்பு மாநகர சபையின் உருவாக்கத்தைப் பற்றிப் பார்த்தோம். மாநகர சபைக் கட்டிடம் எங்கே இயங்கியது. எப்படி உருவானது. எப்படியெல்லாம வளர்ச்சி பெற்றது என்கிற சுவாரசியமான தகவல்களை அடுத்த வாரம் பார்ப்போம்.

நன்றி - தினகரன் - 07.08.2022

தெவட்டகஹ பள்ளிவாசல்: அதிசயம் நிகழ்ந்த மஸ்ஜீத்? (கொழும்பின் கதை - 36) - என்.சரவணன்

கொழும்பு நகர மண்டபத்திற்கு அருகில் உள்ள லிப்டன் சுற்று வட்டத்துக்கு அருகில் உள்ள தெவடகஹ ஜும்மா மஸ்ஜித் கொழும்பு நகரின் மிக முக்கியமான பள்ளிவாசல்களில் ஒன்றாகும். கொழும்பின் மையத்தில், பலரால் கவரக்கூடிய முக்கிய பிரதேசத்தில் இது அமைந்திருக்கிறது. மிகப் பழமையான பள்ளிவாசலும் கூட. முஸ்லிம்கள் மட்டுமன்றி வேறு மத நம்பிக்கைகளைக் கொண்டவர்கள் பலரும் கூட ஒன்றுகூடி வணங்கிச் செல்லும் இடமாக அது திகழ்கிறது. பல அரசாங்க பெரிய ஆஸ்பத்திரிகளும் இதைச் சூழ இருப்பதால் பலர் நோய்கள் தீர வேண்டி வணங்கிச் செல்லும் இடமாகவும் இது இருக்கிறது. எனவே பௌத்தர்களும், இந்துக்களும், கிறிஸ்தவர்களும் கூட இந்த பள்ளிவாசலுக்கு வந்து செல்கிறார்கள்.

1802ஆம் ஆண்டு இங்கே முஸ்லிம் புனித யாத்திரிகரான ஷேக் உஸ்மான் வலிஉல்லாஹ் அவர்களின் சமாதி கண்டு பிடிக்கப்பட்டதாக பல முஸ்லிம் மூல தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.  அரேபியாவில் உள்ள அராஃபத்திலிருந்து ஆதாமின் சிகரத்திற்கு புனித யாத்திரையாக வந்த வேளையில் அவர் மறைந்தார். அவர்  இங்கே தான் அடக்கம் செய்யப்பட்டார். இந்த பள்ளிவாசலின் முக்கிய அம்சமாக அதனைக் குறிப்பிட முடியும்.

"தெவட்டகஹ பள்ளிவாசல்" என்று அழைக்கப்படுவதைப் போல “ஷேக் உஸ்மான் வலிஉல்லாஹ் தர்கா மஸ்ஜீத்” (Sheik Usman Vali-ulah Darga Mosque) என்றும் இன்று இதனை அழைக்கிறார்கள். அதிசயம் நிகழ்ந்ததாக நம்பப்படும் கதைகளைக் கொண்ட தர்காக்கள் இலங்கையில் சிலவற்றைக் குறிப்பிட முடியும் அவற்றில் இது முக்கியமானது.

இந்தப் பள்ளிவாசலைக் கடந்துசெல்லும் “எந்த முஸ்லிம்களும் தமது மரியாதையை செலுத்தாமல் தாண்டுவதில்லை.” என்கிற பொது அப்பிப்பிராயமும் உண்டு.


அதுமட்டுமன்றி பெண்களும் உள்ளே சென்று வணங்கிச் செல்லும் வணக்கஸ்தலமாக அது திகழ்கிறது. கொழும்பில் வெள்ளியன்று ஜூம்மா தொழுகை முடித்துச் செல்ல பலர் ஒன்று திரளும் இடம். எனவே தான் முஸ்லிம் மக்கள் தமது தமது எதிர்ப்புக் கூட்டங்களையும் அதிகமாக நடத்தும் இடமாக இது திகழ்கிறது.

அரேபியாவின் அரபாத்திலிருந்து இலங்கைக்கு விஜயம் செய்து; ஆதாமின் சிகரத்திற்குச் (அதாவது பௌத்தர்கள் சிறிபாத என்றும், இந்துக்கள் சிவனொளிபாத மலை என்றும் அழைக்கப்படும் மலைக்கு) சென்று, பின்னர் இலங்கையில் தங்கிவிட்ட முஸ்லிம் சமயத் துறவி செயிதினா அஸ்-ஷேக் உஸ்மான் சித்திக் இப்னு அப்துர்ரஹ்மானின் கல்லறை இருக்கும் 150 ஆண்டுகள் பழமையான பள்ளிவாசல் அது. இந்த மஸ்ஜித் உருவான வரலாறு பற்றி ஒரு சுவாரஸ்யமான பின்னணி கதையொன்று உள்ளது. வாய்மொழிக் கதையாக இந்த கதை மிகவும் பிரபலமானது.

200 ஆண்டுகள் பழமையான கதை அது. 

1820 ஆம் ஆண்டு காலப் பகுதியில் இந்த கறுவாத்தோட்டப் பகுதி மரங்கள் நிறைந்த வனாந்திரப்  ஒரு எண்ணெய் விற்கும் சிங்களப் பெண், தனது குடும்பத்தை உழைத்துக் காக்கும் ஒரே ஒரு பெண்.அவர் நாளாந்தம் பம்பலப்பிட்டியிலிருந்து கறுவாத்தோட்ட காட்டு வழியாக மருதானைக்கு சென்று வந்து கொண்டிருந்தார்.

ஒரு நாள் இந்த காட்டின் வழியாக வந்து கொண்டிருந்த வேளை அவர் ஒரு முந்திரி மரத்தின் வேரில் தடுக்கி விழுந்தார். அப்படி விழுந்ததில் அவரின் மண் பானை துண்டு துண்டாக உடைந்தது. அதைத் தாளாமல் கதறி அழுதார். “என் குடும்பத்திற்கு இன்று உணவு இல்லை. என்னுடைய ஒரே வருமானம் அழிந்து விட்டது. ஐயோ! எனது குடும்பம் இன்று பட்டினி கிடக்க வேண்டுமே” என புலம்பி அலுத்துக் கொண்டிருந்தார். அந்த அழுகையிலேயே களைத்துப் போய், அங்கேயே அயர்ந்து தூங்கி விட்டார் அந்தப் பெண். அப்போது ஒரு குரல் அவரை எழுப்பியது. அது ‘விரக்தியடைய வேண்டாம்..,விரைவில் எல்லாம் சரியாகிவிடும்’ என்று அவருக்கு உறுதியளித்தது. அப்பெண் நிமிர்ந்து பார்த்தார், அங்கே யாரையும் காணவில்லை, விரக்தியில் மீண்டும் கண்ணீர் வடித்து அழுதுகொண்டிருந்தார்.

மீண்டும் அந்தக் குரல் உறுதியளிக்கும் அதே வார்த்தைகளைத் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னது. அப்பெண்ணால்  இதை நம்பமுடியாததாக இருந்தது. ஏனென்றால் அந்த அடர்ந்த காட்டில் அவர் எந்த மனிதனையும் அங்கே காணவில்லை. திடீரென்று பச்சை நிற ஜிப்பா அணிந்த ஞானி போன்ற தோற்றத்தில் ஒரு முதியவரைக் அப்பெண் கண்டார். அம்மனிதனின் தோற்றத்தால் அப்பெண் உற்சாகமாக நோக்கினார்.

"நீங்கள் பயப்பட ஒன்றுமில்லை," என்று அவர் அப்பெண்ணிடம் கூறினார். “உன் எண்ணெயை நான் உனக்குத் திருப்பித் தருகிறேன். எனக்கு ஒரு பானை மட்டும் கொண்டு வா” என்றது அந்தக் குரல்.

அந்தப் பெண் மருதானை நோக்கிப் புறப்பட்டு, வழக்கமான தனது வாடிக்கையாளரான மாமினா லெப்பை என்ற முஸ்லிம் ஒருவரின் வீட்டிற்குச் சென்று, அவரது தாயிடம் ஒரு புதிய பானையைக் தரும்படிச் சொன்னார். வழக்கத்துக்கு மாறான இந்த வேண்டுகோளைக் கேட்ட மமினா லெப்பை அதுபற்றி அப்பெண்ணிடம் வினவியபோது; அவர்களிடம் "நான் திரும்பி வந்து நடந்ததைச் சொல்கிறேன்" என்று கூறி பானையுடன் காட்டிற்குத் திரும்பிய அப்பெண் முதியவர் ஒரு `தெவட்ட' மரத்தின் மீது சாய்ந்து கொண்டிருப்பதைக் கண்டாள். தேவதா மரம் என்பதை தமிழில் “அந்திமிரியம்” என்கிற பெயர் கொண்டு அழைக்கிறார்கள். முதலில் உடைந்த இடத்தில் பானையை வைக்கச் சொன்னார். அம்மனிதர் தன் பாதத்தை தரையில் அழுத்தினார் அத்தரையில் இருந்து எண்ணெய் குமிழியாக பொங்கி வழிந்தது வெளிவந்தது.

அந்தப் பெண் திகைப்புடன் பேசாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். ஒரு முந்திரி மரத்திலிருந்து சில இலைகளைப் பறித்து, அவற்றைக் கொண்டு எண்ணெயை அள்ளி அப்பானையை பானையை நிரப்பச் சொன்னார். அந்தப் பானை நிரம்ப எண்ணெய் கிடைத்தது. "இனி உன் தொழிலைச் செய்யலாம்," என்று அவர் அப்பெண்ணிடம், மேலும் அம்முதியவர் இதைப் பற்றி முஸ்லிம் வாடிக்கையாளர்களுக்குத் தெரிவிக்கும்படியும், அவர் அங்கே தோன்றிய இடத்தை அவர்களுக்குக் காட்டவும் கேட்டுக் கொண்டார். நன்றி அப்பெண் அந்தப் பெரியவருக்கு வணக்கம் செலுத்தி அவரது ஆசீர்வாதங்களைப் பெற்று விடைபெற்றார்.

இந்தச் சம்பவத்தை கூறுவதற்காக அப்பெண் மருதானையிலுள்ள மமினா லெப்பையின் வீட்டுக்குக்கு விரைந்தார். அவர் உடனே பெரிய பிச்சை, மீரா கனீ ஆகிய இருவரையும் அழைத்துக்கொண்டு கறுவாத்தோட்டத்துக்கு விரைந்தார். அங்கு அந்த அற்புத அடையாளங்களை அவர்கள் நேரிலேயே கண்டனர். அதாவது உடைந்த குடம், சிந்திய எண்ணெய், மரமுந்திரிகை மரம், எண்ணெய்யை அள்ளியெடுத்த இலைகள், தெவட்டமரம் என்பன அங்கே காணப்பட்டன.

அந்த ஞானி யார் என்று அவர்களால் அறியமுடியவில்லை. ஆனால், “யாஸீன் சூறா” வையும், “பாத்திஹா” வையும் ஓதிய பின் “வொலியுல்லாஹ் அவர்களே! தங்கள் அற்புதங்களை காணச் சந்தர்ப்பம் அளித்த எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ்வுக்கே எல்லாப் புகழும் வல்ல அல்லாஹ் எங்களுக்குத் தாங்கள் யார் என்பதைக் காட்டித்தருவானாக.” என்று அவர்கள் பிரார்த்தித்தார்கள்.

அங்கே சூழ வாழ்ந்த முஸ்லிம் மக்கள் அந்த இடத்தில் அறங்காவலராக மமினா லெப்பை நியமிக்கப்பட்டார்.

இந்தக் வாய்மொழிக் கதையின் நம்பகம் ஒருபுறம் இருக்க அதனை மறுப்பவர்களும் இருக்கவே செய்கிறார்கள். மேலும் சமாதி வழிபாடுகளை மறுக்கும் முஸ்லிம் சமூகத்து பிரிவினரும் இந்த பள்ளிவாசலை விமர்சிக்கவே செய்கிறார்கள்.

1847 இல், இருபத்தேழு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், இந்த சம்பவம் நடந்ததாகச் சொல்லப்படும் இடத்துக்கு மொரோக்கோ - மஃரிப் தேசத்தைச்சேர்ந்த அஷ்ஷெய்கு அலி ஜபருத் மெளலானா என்னும் மார்க்கப்பெரியார் இலங்கை வந்தார். கொழும்பு மருதானை மசூதியிலேயே அவர் தங்கினார். தவட்டகஹா அதிசயம் பற்றியும் அவருக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. ஒரு குறிப்பிட்ட வெள்ளிக்கிழமையன்று, ஜும்மா தொழுகைக்குப் பிறகு, கதீப் ஹஸன் லெப்பை, ஷெய்கு அப்துல் காதிர், போன்ற சிலருடன் ஸயாரத்திற்கு நேரடியாக விஜயம் செய்து பாத்திஹா ஒதினார்கள். அலி ஐபரூத் மௌலானா அவர்கள் அந்த வலியுல்லாஹ் சமாதிக்கு முன்னால் தன்னை ஒரு அவர் தனது ஜுப்பா' (அங்கி) மூலம் தன்னை மூடிக்கொண்டு, கல்லறையில் மண்டியிட்டு,  தொழுதார். இறுதியில் அவர் போர்வையிலிருந்து வெளிப்பட்டபோது அவரது முகம் தெய்வீக ஒளியால் பிரகாசித்தது. கூடியிருந்த முஸ்லிம்களுக்கு அவர் இப்படி உபதேசித்தார்கள்.

"ஓ, எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ், இது மிகவும் மரியாதைக்குரிய புனிதர். அவரது பெயர் செயத் உஸ்மான் சித்திக் இப்னு அப்துர்ரஹ்மான், ஆதாமின் சிகரத்திற்கு புனிதப் பயணமாக இந்தத் தீவுக்கு வந்து சில காலம் அருகாமையில் வாழ்ந்த பிறகு இங்கேயே மரணமடைந்தார். பின்னர் கதீப் தம்பி லெப்பை பக்கம் திரும்பி, “இது எந்த மாதம்?” என்றார்.

பெண்கள் இந்த பள்ளிவாசலின் பிரதான தொழுகை மண்டபத்திற்கு அனுமதிக்கப்படுவதில்லை, ஆனால் அவர்களுக்கென தனியான தொழுகைப் பிரிவு அங்கு உள்ளது. இது இலங்கை முழுவதும் உள்ள மசூதிகளில் பொதுவான அம்சமாகும்.

பள்ளிவாசலின் கட்டட வரலாறு

இந்தப் பள்ளிவாசல் இருந்த நிலம் ஆரம்ப காலத்தில் ஒரு கண்ணகி கோவில் (சிங்களத்தில் பத்தினி தெய்யோ) இருந்த இடம் என கூறும் சிங்களவர்கள் உள்ளார்கள். அதற்கான பழங்கால ஓவியங்கள், பாடல்கள் என்பவற்றையும் கூட கட்டுரைகளாகவும், நூல்களிலும் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள். இருக்கலாம். அப்படியே இருந்தாலும் கூட அது அழிக்கப்பட்டுத் தான் இது கட்டப்பட்டதற்கான ஆதாரங்கள் எதுவும் கிடையாது. மேலும் இது மமினா லெப்பையின் காலத்திலேயே ஆங்கிலேய ஆட்சியாளர்களால் எழுதிக் கொடுக்கப்பட்ட ஒன்று என்பதற்கான ஆதாரங்களும் உண்டு.

1848 ஆம் ஆண்டு காலப் பகுதியில் அரசாங்கம் வீதி அபிவிருத்திக்காக சில நிலங்களை கையகப் படுத்தியது. அதில் மமினா லெப்பையின் நிலமும் அடங்கும். அதற்கு அரசாங்கம் இழப்பீடு கொடுக்க ஒத்துக் கொண்டது. அப்போது மரணப் படுக்கையில் இருந்தார். இழப்பீடாக தற்போது பள்ளிவாசல் உள்ள நிலத்தைத் தரும்படி மமீனா லெப்பை கேட்டுக்கொண்டார். அந்த கோரிக்கை ஏற்கப்பட்டு அன்றைய ஆங்கிலேய ஆளுநர்  சேர் சார்ல்ஸ் ஜஸ்டின் மெக்கார்த்தியால் (Sir Charles Justin McCarthy)1863 ஆம் ஆண்டு பெப்ரவரி 9ஆம் திகதி இந்த நிலம் அக்கோரிக்கையின் பேரில் வழங்கப்பட்டது. (கொழும்பு கச்சேரி பதிவிலக்கம் No.A/16/381)

பிரதான வீதியோடு சேர்ந்தார் போல் அமைந்திருக்கும் இந்த பெரிய பள்ளிவாசல் முகலாய கட்டட அமைப்பின் சாயலில் வட்டக் கூரை வடிவத்திலான கோபுரங்களைக் கொண்டதாக கட்டப்பட்டிருக்கிறது. 

இந்த குவிமாடம் 1885 ஆம் ஆண்டில் கட்டப்பட்டது, 1905 ஆம் ஆண்டு ஒரு தமிழ் ரத்தின வியாபாரி தனது திருடப்பட்ட நகைகளையும் ரத்தினங்களையும் கண்டுபிடிக்க நேர்த்திக் கடன் வைத்து அது நிறைவேறியதும் 1905 ஆம் ஆண்டில் மசூதியை ஒட்டி யாத்ரீகர்களுக்கான தங்குமிடம் ஒன்றைக் கட்டிக் கொடுத்தார்.

இரு உயரமான பெரிய வட்டக் கோபுரங்களில் ஒன்று 500 துளைகள் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது அவற்றில் பல புறாக்கள் வந்து தங்குவதைக் காணலாம். நாளாந்தம் கூடும் பெருமளவு புறாக்களுக்கு அங்கே தீனி போடும் வழிபாட்டாளர்களையும் அங்கே காணலாம். அங்கிருக்கும் நீர் தடாகத்தில் அவை நீர் அருந்திக் குளித்துச் செல்வதையும் காணலாம்.

அருகிலேயே இருக்கிற கொழும்பு நகரசபை மண்டபக் கட்டிடத்தை ஆங்கிலேயர்கள் கட்டும் போது இந்த குவிமாடத்தின் சாயலில் தான் கட்டினார்கள் என்கிற ஒரு நம்பிக்கையும் கூட பரவலாக இருக்கிறது.

தம்பிலிங்கம் செட்டியார் சமாதிக்கு அருகில் நிரந்தரமாக எரியும் எரிவாயு விளக்கை அமைத்துக் கொடுத்தார். எஸ்.தம்பி முதலியார் இந்த பள்ளிவாசலின் வாயில் பகுதிகளை அமைத்துக் கொடுத்தார். பல முஸ்லிம் தனவந்தர்கள் இதன் கட்டுமானப் பணிகளுக்காக நிறைய உதவியிருக்கிறார்கள்.

1983 ஆம் ஆண்டு அன்றைய போக்குவரத்து, முஸ்லிம் அலுவல்கள் கலாசார அமைச்சராக இருந்த எம்.எச் முஹமட் அவர்களால் இந்த மஸ்ஜீத்தின் முன்னர் இருந்த தோற்றம் புதுப்பிக்கப்பட்டு பல மாற்றங்களுக்கு உள்ளானது. ஆனால் பிரதான கட்டிடம் அதன் வரலாற்று முக்கியத்துவம் மாற்றப்படாமல் அப்படியே பேணப்பட்டு வருகிறது. கொழும்பு வரும் உல்லாசப் பிரயாணிகள் பலர் இதனை தேடிக் கண்டு அனுபவித்துச் செல்கின்றனர்.வெள்ளிக்கிழமைகளில் இரண்டாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட வழிபாட்டாளர்கள் இந்த மசூதியில் கூடுகிறார்கள்.

இந்த பள்ளிவாசலின் கட்டடக் களையும், அங்கே உள்ள மொசைக் கற்களின் அலங்காரமும் சிறப்பாக பேசப்படுகின்றன. 



 

இணைந்திருங்கள்


Followers

Support : Copyright © 2013. நமது மலையகம் - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates