Headlines News :

காணொளி

சுவடி

கருக்கலைப்பு: என் உடல்! என் தெரிவு! என் உரிமை!- என்.சரவணன்


“பெண்களுக்கு கர்ப்பப்பை இருப்பதால்தான், தாய்மை என்பதை வலியுறுத்தி, அவர்களை ஏமாற்ற, ஆண்களால் முடிகிறது. எனவே, பெண்களே உங்களின் கர்ப்பப்பைகளை தூக்கி எறியுங்கள்” என்று எச்சரித்தார் தந்தை பெரியார்.

கருக்கலைப்புக்கு அனுமதியளிக்கும் வகையில் சட்டம் கொண்டு வரப்படவுள்ளது. இந்த உத்தேச சட்ட மூலத்திற்கு அமைச்சரவை அங்கீகரித்திருக்கிறது. இனி நாடாளுமன்றத்தின் அங்கீகாரத்தைப் பெறவேண்டியது தான் மிச்சம். கடந்த ஆட்சி காலங்களில் இதற்கான சட்டத்தைக் கொணர்வதற்கான முயற்சிகளை இழுத்தடித்து இறுதியில் பாராளுமன்றத்துக்கு கூட அதைக் கொண்டுவர விடவில்லை. அதே பாணியில் இம்முறையும் இதற்கான சட்டமூலம் இழுத்தடிக்கப்பட்டுவருகிறது.

இம்முறை இத்தகைய இழுத்தடிப்பு எதுவுமின்றி உடனடியாக சட்டமூலத்தை நிறைவேற்றவேண்டும் என்று பல பெண்ணுரிமை இயக்கங்கள் குரல் கொடுத்துவருவதுடன், ஏனைய ஜனாக சக்திகளின் ஆதரவையும் கோரியிருக்கிறது.

பாதுகாப்பான கருக்கலைப்புக்கான தடைகளை இலங்கை நீக்க வேண்டும் என்று ஐ.நா சபையின் பெண்களுக்கெதிரான அனைத்து வகையான பாரபட்சங்களையும் இல்லாது செய்தவற்கான சமவாயம் (CEDAW) மார்ச் மாதம் வெளியிட்டிருந்த அறிக்கையில் கோரியிருந்தது.

அதேவேளை இதுவும் முழுமையான அனுமதியல்ல. பாலியல் வன்முறையால் தரிக்கும் கர்ப்பம் மற்றும் மரபணு பிறழ்வுக்குள்ளான கருக்களை கலைப்பதற்கும் (அந்தத் தாயின் விருப்பத்தின் பேரில்) மாத்திரமே சட்ட ரீதியாக அனுமதியளிக்கும் வகையில் இச் சட்டம் கொண்டு வரப்படவுள்ளது. இந்த இரு காரணங்களைக் கூட இலங்கையின் மதத் தலைமைகளை எதிர்க்கத் தொடங்கியுள்ளன.

தற்செயலாக/திட்டமிடப்படாத நிலையில் கர்ப்பம் தரித்துவிடுதல் என்பது உலகில் சாதாரணமாக நிகழும் போக்கும். அடுத்தது தவறான பாலுறவின் காரணமாக, பாலியல் வல்லுறவின் காரணமாக, சிறுவர் துஷ்பிரயோங்கங்களின் காரணமாகவும் கருவுருதல் நிகழ்ந்துவிடுகிறது. அப்படியான சந்தர்ப்பங்களில் சட்டம் அதனை கலைக்க அனுமதி மறுப்பதால் மிக மோசமான விளைவுகளை சம்பந்தப்பட்ட பெண்களும், இந்த சமூகமும் எதிர்கொண்டு வந்திருக்கிறது.

கத்தோலிக்க பேராயர் சம்மேளனம் ஒக்ஸ்ட் 26 அன்று தாம் இதனை வன்மையாக எதிர்ப்பதாக அறிக்கைவெளியிட்டிருந்தது. கரு உருவானதிலிருந்து மனித உயிர் ஆரம்பித்துவிடுகிறதென்று கத்தோலிக்க சபை நம்புவதால் எவருக்கும் உயிரைப் பறிக்கும் உரிமை எவருக்கும் கிடையாதென்றும் அந்த அறிக்கையில் தெரிவித்திருந்தது.

அஸ்கிரி விகாரையின் தரப்பிலிருந்து வேதாகம தம்மானந்த ஹிமி வெளியிட்டிருந்த கருத்தில் தமது தரப்பிலும் கருக்கலைப்பு சட்டத்துக்கு எதிர்ப்பை தெரிவித்திருந்தார்.

தற்போது கத்தோலிக்க, பௌத்த, இஸ்லாமிய மதத் தலைமைகளே இந்த விடயத்தில் தமது எதிர்ப்பைத் தெரிவித்து வருகின்றன. கடந்த காலங்களைப் போல அரசு இந்த சக்திகளுக்கு அடிபணியாமல் கருக்கலைப்பு அனுமதிக்கான சட்டமூலத்தை பாராளுமன்றத்துக்கு கொண்டு வரவேண்டும். மக்கள் பிரதிநிதிகள் இதனை பொறுப்புடன் ஆதரிக்க வேண்டும். மதத் தலைவர்களுக்கு இதனை எதிர்க்க தமது மத நம்பிக்கைகள் பயன்படுமேயொழிய தமது பெண்களின் உடல், உள ரீதியிலான துன்பத்துக்கு தீர்வு சொல்ல முடியாது.

கருக்கலைப்பை சட்டமாக்கும் யோசனையானது கருவுற்ற பெண்களை இழுத்துப்பிடித்து கருவைக் கலைப்பதற்கான லைசன்ஸ் அல்ல. கருவைச் சுமக்கும் பெண் தனது அல்லது குழந்தையின் நலன் கருதி எடுக்க தனக்கு இருக்கும் உரிமை பற்றியதே பற்றியதே அது.


கருவைக் கலைப்பதற்காகவே நாடு முழுவதும் சட்டவிரோத கருக்கலைப்பு நிலையங்கள் இது வரை இயங்கி வந்துள்ளன. அது போல தொழில்முறை சாராதோரும் கூட இந்த கருக்கலைப்பில் ஈடுபடுவதால் பல பெண்கள் பாதிக்கப்பட்டும் இருக்கிறார்கள். இது சட்டவிரோதமாக்கப்பட்டிருப்பதால் சமூக அளவிலும் இதனை ஒரு குற்றச்செயலாகவே பார்க்கப்பட்டு வந்திருகிறது.

இலங்கையில் வருடாந்தம் நான்கு லட்சத்துக்கும் மேற்பட்டவர்கள் கர்ப்பம் தரிக்கும் போது நாளாந்தம் ஏறத்தாள 658க்கும் மேற்பட்ட கருக்கலைப்பு இடம்பெறுவதாக அறியப்படுகிறது. அதாவது வருடாந்தம் கிட்டத்தட்ட 2,50,170 "சட்டவிரோத" கருக்கலைப்புகள் மேற்கொள்ளட்டுவருகின்றன. சுகாதார அமைச்சு வெளியிட்டுள்ள தகவல்களின் படி கருக்கலைப்பு செய்து கொள்வோரில் ஏறத்தாள 24,000 பேர் குறைந்த வயதுடைய சிறுமிகள் என்றும் தெரிவித்துள்ளது. இவர்களில் அதிகமானோர் குருநாகல், தம்புள்ள போன்ற பிரதேசங்களைச் சேர்ந்தவர்களே அதிகம் என்றும் அறியப்படுகிறது. பெண்களும் பணிபுரியத் தொடங்கிய பின்னர் அவர்களின் பெண் பிள்ளைகள் பாதுகாவலர்களால், அல்லது குடும்ப உறுப்பினர்களால் பாலியல் துஷ்பிரயோகத்துக்கு ஆளாகின்ற போக்கு பற்றி நிறையவே பதிவாகியுள்ளது. குறிப்பாக தகப்பனால் அல்லது சகோதரர்களால் பாலியல் துஷ்பிரயகத்துக்கு உள்ளாகிவரும் பல செய்திகளை நாளாந்தம் நாம் கடந்து வருகிறோம். அப்படியான சந்தர்ப்பங்களில் கருக்கலைப்புத் தடை பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணுக்கு என்ன நன்மையை செய்துவிட முடியும். அப்பெண்ணுக்கு இரட்டிப்பு கொடுமையையே கருக்கலைப்பு தடை எற்படுத்த முடியும்.

குடும்ப சுகாதார செயலகத்தினால் 2012 வெளியிடப்பட்ட அறிக்கையின்படி இலங்கையில் மரணமுறும் கர்ப்பிணிப் பெண்களின் எண்ணிக்கையில் 13% வீதமானோர் பாதுகாப்பற்ற கருக்கலைப்பினால் மரணமுறுபவர்கள் என்று தெரிவித்திருந்தது.

தாயொருவர் கர்ப்பம் தரித்து 20வது வாரத்தில் தான் சிசுவின் மரபணு பிறழ்வு பற்றி வைத்தியர்களினால் இனம் காண முடியும். பிறப்பு குறைபாடுடைய பிரசவத்தினால் தாய்மார்கள் பல்வேறு துன்பங்களை வாழ் நாள் முழுவதும் அனுபவிக்க வேண்டியேற்படுகிறது.

இந்த சட்டமானது பெண்களின் ஆரோக்கியத்தையும், சுகாதாரத்தையும் பலப்படுத்துமே ஒழிய அது அவர்களை பாதிக்காது. இலங்கையில் கருக்கலைப்புக்காக பயன்படுத்தப்பட்ட ஆயுதங்களும், மோசமான முறைகளாலும் கர்ப்பமுறுவதை நிரந்தரமாக பாதிக்கச் செய்த சம்பவங்களும், பயன்படுத்தப்பட்ட கருவிகளால் வேறு நோய்களுக்கு ஆளாகிய சம்வங்களும் கூட இதற்கு முன்னர் பதிவாக்கியிருக்கின்றன. உள்ளே ஏற்பட்ட காயங்களால் புற்றுநோய்க்கான எச்சரிக்கையும் கூட செய்யப்பட்டிருக்கின்றன.

பாலியல் தவறுகளையும், துஷ்பிரயோகங்களையும், பாலியல் தொழிலையும் இது ஊக்குவிக்கும் என்கிற ஒரு வாதமும் இந்த சட்டத்துக்கு எதிரான வாதமாக முன்வைக்கப்படுகிறது. ஏதோ இந்த தடை இருப்பதால் தான் இவை அனைத்தும் நடக்காமல் பார்த்துக் கொள்ளப்படுகிறதா என்ன?


கிராமப் புறங்களில் இருந்து நகர்ப்புறங்களுக்கு வந்து தங்கி தொழில் புரியும் பல பெண்கள் காதலின் பேரால் ஏமாற்றப்பட்டு கர்ப்பம்தரித்து அதனை களவாக கருக்ககலைப்பு செய்வதற்காக பிழையான சக்திகளிடம் போய் சிக்கி சீரழிந்த கதைகளை நாம் எத்தனையோ அறிந்திருக்கிறோம். பிழையான வழிகளில் கருக்கலைப்பு செய்துகொள்ளப்பட்டவேளை பெண்ணும் இறந்துபோன சம்பவங்களும் பதிவாகியிருக்கின்றன.

வசதிபடைத்தவர்கள் இந்தப் பிரச்சினைகளில் இருந்து மீள பல வாய்ப்பு வசதிகளை அளித்திருக்கிற இந்த சமூகத்தால் வசதியற்ற ஏழைப் பெண்களுக்கு கவலையையும், கண்ணீரையும், அவலத்தையும் தான் வழங்கியிருக்கிறது. இந்த புதிய சட்டம் இப்படி பிரச்சினைகளுக்கு உள்ளாகும் அபலைப் பெண்களுக்கு ஒரு புறமாவது ஆறுதலைத் தரும். கருக்கலைப்பு செய்ய முடியாமல் போன பெண்களுக்கு சமூகத்தால் ஆறுதல் கிட்டியதில்லை. பெரும் பிரச்சினையே சமூகத்தால் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினையே. உலகிலேயே தற்கொலைக்கு பேர் போன இலங்கையில் பெண்களின் தற்கொலைக்கு இதுவும் ஒரு காரணியாக இருந்து வருகிறது என்பதை சில அறிக்கைகளும் இதற்கு முன்னர் சுட்டிக் காட்டியிருக்கின்றன என்பதையும் நாம் கவனத்தில் எடுக்க வேண்டும்.

ஏற்கெனவே சமூக, மத, பண்பாட்டு, ஐதீகங்களும் ஆணாதிக்க அரசியல் காரணிகளும் இந்த விடயத்தில் தீர்மானகரமான தலையீட்டைச் செய்துவந்தன. சம்பந்தப்பட்ட பெண்ணுக்கு அது பற்றிய தீர்மானத்தை எடுக்கும் உரிமை மறுக்கப்பட்டிருந்து. தனது உடலின் மீதான முடிவுகள் தனக்கு வெளியில் தீர்மானிக்கப்படும் கொடூரமே நடைமுறையில் இருந்து வந்தது. கர்ப்பமடைதல், அதனை சுமத்தல், கர்ப்பகாலத்தில் பராமரித்தல், தாய்சேய் நலன்களை ஆரோக்கியமாகப் பேணுதல், கடும் வேதனையுடன் பிரசவித்து ஒப்படைத்தல் என்பதை தாயின் கடமையாகவும், பொறுப்பாகவுமே கொள்ளப்பட்டு வருகிறது.

தென்னாசியாவில் அபாகானிஸ்தானுக்கு அடுத்ததாக மோசமான ரயரைகளைக் கொண்டிருப்பது இலங்கை தான். பங்களாதேஷ், பாகிஸ்தான், மாலைதீவு போன்ற நாடுகள் கூட இலங்கையை விட இந்த விடயத்தில் நெகிழ்ச்சியான போக்கு கடைபிடிக்கப்படுகிறது. பூட்டானில் பெண்ணை காப்பதற்காக அல்லது பாலியல் வல்லுறவு போன்ற பின்னணியின் காரணமாக கருக்கலைப்பை அனுமதிக்கிறது. இந்தியாவில் சமூக பொருளாதார காரணிகளுக்காகக் கூட கருக்கலைப்பு செய்து கொள்ள முடியும். ஆனால் இலங்கை இந்த விடயத்தில் பெண்களுக்கு பாதுகாப்பாக இல்லை.

பெண்களின் துன்பம் போக்க இந்த சட்டம் கொண்டுவரப்படவே வேண்டும். ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட பாராளுமன்றத்தை வைதீக சக்திகள் கட்டுப்படுத்துவதை அனுமதிக்கமுடியாது. நமது சனத்தொகையில் அதிகமானவர்கள் பெண்களாக இருந்தும் பெண்களின் முக்கிய பிரச்சினைகளில் பெண்களுக்கு பாதகமான முடிவுகள் எடுக்கப்படுவது துரதிஸ்டமே.

சந்திரிகா ஆட்சிகாலத்திலும் ஜீ.எல்.பீரிஸ் நீதியமைச்சராக இருந்த வேளை பெண்கள் அமைப்புகளின் நிப்பந்தத்தின் காரணமாக கருக்கலைப்பை சட்டபூர்வமாக்குவதற்கான கலந்துரையாடல்களும் பின்னர் அதற்கான மசோதாவும் உருவாக்கப்பட்டு வந்தது. ஆனால் மதத் தலைவர்களின் கடும் எதிர்ப்பின் காரணமாக அது இறுதியில் கிடப்பில் போடப்பட்டது.

பெண்களை கர்ப்பக் காவிகளாக இயற்கை விதித்திருந்தாலும் பெண்களை கலாசாராக காவிகளாகவும் ஆக்கியிருப்பது இந்த ஆணாதிக்க சமூகமே. கர்ப்பத்தையும் ஏற்படுத்தி தப்பி விடும் ஆணாதிக்க சமூகம் அக்கர்ப்பத்தை சுமந்து பெற்றே தீரவேண்டும் என்பதையும் பண்பாட்டின் பேராலும், ஐதீகங்களின் வழியாலும் பெண்களை நிப்பந்தித்திருக்கிறது இந்த சமூக அமைப்பு. கருக்கலைப்பு குறித்த இருவேறு நிலைப்பாடுகள் உலகம் முழுவதும் நீண்ட காலம் நிலவி வருவது தான்.

உலக அளவில் கருக்கலைப்புக்கு ஆதரவாக போராடும் பெண்களின் பிரசித்தமான சுலோகம் ‘என் உடல்! என் உரிமை” ('My body, My choice, My rights') என்பது. இலங்கையிலும் பெண்கள் அமைப்புகள் பல அந்த கோஷத்தை முன்னெடுத்து வருகிறார்கள்.

கருக்கலைப்பு என்பது ஒரு கலாசார விடயமாக அணுகப்படுவது போல “சிசுக்கொலை” என்கிற பாணியில் உணர்ச்சிபூர்வமான (Sentiment) விவகாரமாகவும் ஆக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் இது நடைமுறை (Practical) விவகாரம். எதிர்கொள்பவர்கள் பெண்கள். இதுவரை காலம் பெரும்பான்மை ஆண்களால் ஆக்கப்பட்ட சட்டங்களே பெண்களின் சுய விருப்பையும், சுயப் பிரச்சினையும் தீர்மானித்தன.

மாற்றமடைந்துவரும் புதிய யுகத்தில் இதனை ஜனநாயக் ரீதியிலும், மனிதாபிமான அடிப்படையிலும், நடைமுறை யதார்த்ததிலிருந்துமே இந்த பிரச்சினை அணுகப்படவேண்டும். அந்த வகையில் பெண்களுக்கான நீதியையும், பாதுகாப்பையும் ஓரளவாவது உள்ளடக்கியிருக்கிற இந்த சட்டம் வரவேற்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. இதை நிறைவேற்றுவதற்கான அழுத்தத்தை நாம் அனைவரும் கொடுக்கவேண்டும்.

நன்றி - தினக்குரல்

மலையகத்தில் மொழியுரிமை - துரைசாமி நடராஜா


இலங்கையில் தமிழும் அரசகரும மொழியாகவுள்ளது. எனினும், நடைமுறையில் தமிழ் மொழிக்குரிய இடம் வழங்கப்பட்டிருக்கின்றதா? என்பது கேள்விக் குறியாகவே உள்ளது. குறிப்பாக, தமிழ் மக்கள் செறிந்து வாழும் மலையகப் பகுதிகளில் அரச அலுவலகங்களில் தமிழ்மொழி மூலமாக நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வதில் பல்வேறு சிரமங்கள் காணப்படுகின்றன. தமிழ் ஏட்டளவில் அரச கரும மொழியாக இருந்து வருவதனையே அவதானிக்கக் கூடியதாக உள்ளது. இந்நிலை மாற்றப்பட்டு மலையக மக்கள் தமிழில் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள இடமளிக்கப்பட வேண்டும் என்று மலையக புத்திஜீவிகள் கோரிக்கை விடுத்துள்ளமையும் குறிப்பிடத்தக்கதாக உள்ளது.

மொழி என்பது மனிதனின் கண்டுபிடிப்புகளுள் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக கருதப்படுகின்றது. கருத்து பரிமாற்றங்களுக்கு கை கொடுப்பதோடு மனிதர்களிடையே தொடர்புகளை கட்டியெழுப்புவதற்கும் மொழி உந்து சக்தியாக அமைகின்றது. உலகில் பல்வேறு மொழிகள் காணப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு மொழிக்கும் ஒவ்வொரு தனித்துவமும், மதிப்பும் காணப்படுகின்றது. உலகிலுள்ள பல மொழிகள் இப்போது வழக்கிலுள்ளதையும் இங்கு குறிப்பிட்டாதல் வேண்டும். ஒவ்வொரு மதத்திற்கும் நாம் மதிப்பளிப்பதை போன்று ஒவ்வொரு மொழியையும் நாம் மதிக்க கற்று கொள்ளுதல் வேண்டும். மொழியின் ஊடாக புரிந்துணர்வு வலுப்பெறுகின்றது. தொடர்பாடல் மேலோங்குகின்றது. ஒருவன் பல மொழிகளையும் தெரிந்து வைத்திருப்பதானது பல நன்மைகளையும் அவனுக்கு பெற்றுக் கொடுப்பதாக அமையும் என்று புத்திஜீவிகள் வலியுறுத்துகின்றனர். பல்லின மக்கள் வாழ்கின்ற ஒரு நாட்டில் ஒவ்வொரு இனத்தவரினதும் மொழி உரிமையானது உரியவாறு பாதுகாக்கப்பட வேண்டியது மிகவும் அவசியமாகும். இது இல்லாதபோது முரண்பாட்டுச் சூழ்நிலைகள் மேலோங்குவதற்கு மொழி அடிப்படையாக அமைந்து விடும் என்பதனையும் மறுப்பதற்கில்லை.

இலங்கையின் கடந்த கால முரண்பாட்டு சூழ்நிலைகளிலும் மொழியின் ஆதிக்கம் என்பது அதிகமாகவே இருந்தது என்பதனை யாவரும் அறிவர். இந்த முரண்பாட்டு சூழ்நிலைகளால் எமது மக்கள் அதிகமான துன்ப துயரங்களையும் அனுபவித்து விட்டனர். இன்னும் அனுபவித்து கொண்டும் இருக்கின்றனர். மொழியின் மகத்துவத்தினை யாவரும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதற்கு உரிய இடத்தினை வழங்கவும் முன்வருதல் வேண்டும். மொழிகளின் வரிசையில் தமிழுக்கென்று தனிச்சிறப்புகள் பல உள்ளன. உலக மொழி ஆராய்ச்சியாளர்களில் சிலர் தமிழ் மொழியே உலகின் முதல் மொழி என்று கூறியுள்ளனர். பெயர், சிறப்பு, எழுத்து சிறப்பு, சொற் சிறப்பு, தொன்மைச்சிறப்பு, ஒலிச்சிறப்பு, எளிமை சிறப்பு என்று பல்வேறு சிறப்புகளையும் கொண்டதாக தமிழ்மொழி விளங்குகின்றது. தமிழின் சிறப்பையே தம் வாழ்வின் சிறப்பாகக் கருதி, அல்லும் பகலும் அயராது உழைத்தவர்களில் முத்தமிழ்க்காவலர் கி.ஆ.பெ.விசுவநாதம் முதன்மையானவராக கருதப்படுகின்றார்.

கல்வி மற்றும் அரசாங்கம் என்பவற்றில் தேசிய மொழிகள் இரண்டினதும் (சுயபாஷை) பயன்பாட்டிற்கான ஒரு விவாதம் காலனித்துவத்துக்கு எதிரான தமிழ் அடிப்படை மாற்றத்தினை வேண்டுபவர்கள் ஒன்றிணைந்த யாழ்ப்பாண இளைஞர் காங்கிரஸினாலேயே எழுப்பப்பட்டதாக நூல் ஒன்றில் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது. காங்கிரஸ் பல்லினத்துவம் மற்றும் மத சார்பற்றதுமான சமுதாய நீதி உணர்வு கொண்ட இலங்கை தேசிய வாதத்தை ஆதரித்துள்ளது. இலங்கை இளைஞர் காங்கிரஸ் 1924இல் அதன் முதலாவது வருடாந்த கூட்டத்தில் சிங்கள பாடசாலைகளில் தமிழை கற்பித்தல் மற்றும் அதேபோன்று தமிழ் பாடசாலைகளில் சிங்களத்தை கற்பித்தல் என்பவற்றின் மூலம் கல்வியின் இருமொழி தன்மையை முன்மொழிந்தது. துரதிஷ்டமாக யாழ்ப்பாண இளைஞர் காங்கிரஸின் அரசியல் செல்வாக்கு மற்றும் கருத்தியல்கள் என்பன 1930இன் நடுப்பகுதிகளில் டொனமூர் அரசியல் திட்ட காலப் பகுதியின் பின்னிருந்த பழைமை வாத தமிழ் காங்கிரஸினால் மழுங்கடிக்கப்பட, சுயபாஷைக்கான கோரிக்கை சிங்கள அரசியல்வாதிகளுடன் இணைந்ததொன்றாகியது. இந்த காலகட்டத்தில் தமிழ் அரசியல் தலைவர்கள் பிரதான கோரிக்கைகளை முன்னெடுப்பதற்கு சிங்களவர்களை அனுமதிப்பதில் திருப்தியடைந்ததுடன் சிங்களவர்களுக்கு என்னென்ன நன்மைகள் கிடைக்கின்றனவோ அவற்றை தமிழ் மொழிக்கும் வேண்டி கொள்வதோடு தங்கள் பங்கை மட்டுப்பத்தி கொண்டதாகவும் செய்திகள் வலியுறுத்துகின்றன.

சுயபாஷை கோஷம் பின்னர் ‘தனிச் சிங்கள’ இயக்கமாக உருமாறி போனமையும் நினைவு கூரத்தக்க ஒரு விடயமாக உள்ளது.

1956இன் தனிச் சிங்கள சட்டம்
1950 களில் முன்னணி பிரச்சினையாகிய தமிழர் சிங்களவருடைய மொழி உரிமை பிரச்சினைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டே எதிர்ப்புகள் வளர்ந்ததாக தெரிவிக்கப்படுகின்றது. 1944 இல் ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தன சிங்களம் சில வருட காலத்துக்குள் அரச கரும மொழியாக்கப்பட வேண்டும் என்று தெரிவித்திருந்தார். 1951 இல் எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்கா ஐக்கிய தேசியக் கட்சியிலிருந்து பிரிந்து ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியினை நிறுவினார். பண்டாரநாயக்காவின் முதற்கட்சி அறிக்கை பின்வருமாறு அமைந்திருந்தது. சிங்களத்தையும், தமிழையும் உடனடியாக அரச கரும மொழியாக்க வேண்டும். அப்பொழுதுதான் இந்நாட்டு மக்கள் தமது சொந்த நாட்டிலேயே அந்நியராக இருக்கும் நிலை ஒழியும். சிங்களம் மூலமும் தமிழ் மூலமும் கல்வி கற்றோர் இன்று வாழ்க்கையின் கடை நிலையில் இருப்பதற்கு முடிவு கட்டலாம் என்று அந்த அறிக்கை அமைந்திருந்தது. எனினும், முன்னர் சம அந்தஸ்துக்காக வாதாடிய பண்டாரநாயக்கா பின்னர் ‘சிங்களம் மட்டும்’ என்ற நிலைக்கு வலுச்சேர்த்தார். தனிச்சிங்கள சட்டம் பாதக விளைவுகளை தரும் என்று பலரும் எச்சரிக்கை விடுத்திருந்தனர். மொழிகளின் சம உரிமையை ஏற்றுக்கொள்ளுதல் எமது நாட்டின் சுதந்திரத்திற்கும் அதன் கூட்டு ஒற்றுமைக்கும் வழியாகும் என்ற நிலைப்பாட்டில் சிலர் இருந்தனர்.

இரத்தம் வடியும் துண்டிக்கப்பட்ட இரு சிறு அரசுகள் ஒரு அரசிலிருந்து தோன்றக் கூடும். அண்மையில் வெளியேறிய ஏகாதிபத்தியவாதிகள் மீண்டும் எம்மை ஏப்பம்விட ஏதுவாகலாம் என்றும் எச்சரிக்கை விடுக்கப்பட்டிருந்தது. எனினும், எல்லாவற்றையும் தாண்டி ‘தனிச்சிங்கள சட்டம்’ உருப்பெற்றது. ‘சிங்கள மொழியே இலங்கையின் ஒரே அரச கரும மொழியாகும்’ என்பதை உறுதிப்படுத்துவதற்கு 1956 இல் அரச கரும மொழிச் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. இச்சட்டம் தமிழ் அல்லது ஆங்கில மொழிகள் பற்றி வெளிப்படையாக எதனையும் குறிப்பிடவில்லை. ஆயினும், உத்தியோகபூர்வ தேவைகளுக்காக டிசம்பர் 31, 1960 வரை ஆங்கில மொழியின் பாவனையை மறைமுகமாக அனுமதித்தது. வெறுமனே மூன்று பகுதிகளை மட்டும் கொண்டிருந்த இச் சட்டவாக்கம் அதன் சுருக்கமான தன்மைக்கு நேரெதிரான வரலாற்று முக்கியத்துவம் கொண்டதாக இருந்ததாக சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.

1956 ஆம் ஆண்டின் தனிச் சிங்கள சட்டம் தொடர்பில் கருத்துத் தெரிவித்திருந்த அ.அமிர்தலிங்கம், ‘தனிச் சிங்களம்’ எனும் கொள்கை இந்த நாட்டின் பொது வாழ்க்கையில் தமிழ் மொழியை அதற்குரிய ஸ்தானத்தில் இருந்து வெறுமனே விலக்கி வைப்பதை மட்டும் கருதவில்லை. ஆனால், அது இந்த நாட்டின் தமிழ் மொழி பேசும் மக்களை இலங்கையின் அரசியல், பொருளாதாரம் மற்றும் கலாசார வாழ்க்கை என்பவற்றில் இருந்தே வெளியே தள்ளிவைத்துள்ளது என்று (1964) கருத்து வெளியிட்டிருந்தார். உண்மையில் தமிழ் மக்களை எல்லா துறைகளிலும் ஓரம் கட்டும் நோக்கிலேயே இனவாதிகள் ‘தனிச் சிங்கள’ சட்டத்திற்கு வலுச்சேர்த்திருந்தனர்.

மொழி ரீதியான பாரபட்சமே வடக்கு, கிழக்கு தமிழ் சமூகத்தின் சுயநிர்ணய கோரிக்கைக்கு பங்களிக்கின்ற முக்கியமான குறைபாடென்பது பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒன்றாகும். உதாரணமாக 1976ஆம் ஆண்டில் கொண்டுவரப்பட்ட வட்டுக்கோட்டை தீர்மானம் தமிழர் விடுதலை கூட்டணியை ஆரம்பித்து, அதனை இறைமையுள்ள சோஷலிச தமிழீழ அரசொன்றுக்கான பிரிவினைவாதப் போராட்டத்தில் இணைத்ததுடன், தனிச் சிங்களக் கொள்கை தமிழர்கள் மீது ‘தாழ்வு முத்திரை’ ஒன்று குத்துவதாக தனியாக குறிப்பிட்டுக் காட்டியது என்கிறார் பா.ஸ்கந்தகுமார். 1956 தனிச் சிங்கள சட்டம் உருவாக்கப்பட்டு, அது உணர்வுபூர்வமாக அமுலாக்கப்பட்டது. சிங்கள மொழி மூலம் அரச சேவையில் இணையாதவர்கள் சிங்களத்தை படிக்க நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டனர். சிறுபான்மையினரை வலிந்து சிங்கள மொழியை ஏற்கும்படி நிர்ப்பந்திப்பது இனக் கலவரத்துக்கு வழிவகுக்கும் என்ற லெஸ்லியின் வார்த்தைகள் இங்கு காற்றில் பறக்கவிடப்பட்டன. ஒரு குறிப்பிட்ட கால அவகாசத்துள் சிங்கள மொழியில் தேர்ச்சியை பெறாதபோது (தேவையான மட்டத்திற்கு) சேவையில் இருந்து நீக்கப்பட்டனர். தமிழ் மொழியில் கல்வியை பெற்றவர்கள் சிங்கள மொழியில் பரிச்சயமின்மை அல்லது அதனை கற்க மறுத்தமை காரணமாக சிவில் சேவைகளுக்கு விண்ணப்பிக்க ஊக்கம் செலுத்தாது இருந்தமையும் குறிப்பிடத்தக்கதாகும். இதனால் அரச சேவையில் தமிழர்களின் பிரதிநிதித்துவம் படிப்படியாக வீழ்ச்சி கண்டது.

குறிப்பாக, 1956 இல் நிர்வாக சேவையில் தமிழர்களின் பிரதிநிதித்துவம் 30 சதவீதமாக இருந்தது. 1965 இல் இது இருபது வீதமாக வீழ்ச்சி கண்டது. 1970 இல் ஐந்து வீதமாக மேலும் வீழ்ச்சி கண்டது. இதுபோன்றே எழுதுவினைஞர் சேவையில் 1956 இல் 50 வீதமாக இருந்த தமிழர் பிரதிநிதித்துவம் 1965 இல் 30 வீதமாக வீழ்ச்சி கண்டது. 1970 இல் இது ஐந்து வீதமாக இருந்தது. தனிச் சிங்கள சட்டம் இப்படியெல்லாம் தமிழர்களை ஓரம் கட்டியது. வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களில் நிர்வாக மொழியாக கணிசமான அளவுக்கு தமிழ் மொழியையும் பயன்படுத்துவதை அனுமதிக்கும் தமிழ் மொழி விசேட விதிகள் சட்டமூலம் 1958 இல் கொண்டுவரப்பட்டது. இச்சட்டம் சிங்கள தேசிய வாதிகளால் கடுமையாக எதிர்க்கப்பட்டதால் வலுவற்றுபோனது.

1972, 1978 அரசியலமைப்பு
1972 மற்றும் 1978 ஆம் ஆண்டு அரசியலமைப்புகள் சிங்கள மொழியையே முதன்மைப்படுத்தி இருந்தன. 72 ஆம் ஆண்டு அரசியலமைப்பு சிங்கள மொழி அரச கரும மொழி என்று குறிப்பிட்டது. இதற்கு முன்னர் 1956 ஆம் ஆண்டு தொடக்கம் சிங்கள மொழி அரச கரும மொழியாக இருந்தாலும் அது பாராளுமன்ற சட்டமாகவே இருந்து வந்தது. இந்த அரசியலமைப்பின் மூலம் முதன் முதலாக அதற்கு அரசியலமைப்பு அந்தஸ்து வழங்கப்பட்டது. அதேவேளை, தமிழ் மொழியின் உபயோகம் 1958 ஆம் ஆண்டின் 28 ஆம் இலக்க தமிழ்மொழி விசேட ஏற்பாடுகள் சட்டத்திற்கு இணங்க இருக்கும் என்றும் தெரிவிக்கப்பட்டது. ஆனால், இதனை அரசியலமைப்பின் ஒரு ஏற்பாடாக எந்த வகையிலும் பொருள் கொள்ளக்கூடாது என்றும் கூறப்பட்டது. இந்த நிலையானது தமிழ் மொழிக்குரிய அந்தஸ்தினை அரசியலமைப்பின் ஊடாக வழங்குவதற்கு ஆட்சியாளர்கள் விரும்பவில்லை என்பதனையே சுட்டிக்காட்டுவதாக புத்தி ஜீவிகள் குறிப்பிடுகின்றனர்.

1978 ஆம் ஆண்டு அரசியலமைப்பில் ஆரம்பத்தில் சிங்கள மொழி அரச கரும மொழியாகவும் சிங்களமும் தமிழும் இலங்கையின் தேசிய மொழியாகவும் இருக்கும் என்று கூறப்பட்டிருந்தது. எனினும் பின்னர் 1987 இல் கைச்சாத்திடப்பட்ட இலங்கை இந்திய ஒப்பந்தத்திற்கு அமைய அரசியல் அமைப்பில் கொண்டு வரப்பட்ட 1 ஆவது திருத்தத்திற்கமைய சிங்களமும் தமிழும் இலங்கையின் அரச கரும மொழியாகவும் ஆங்கிலம் இலங்கையின் இணைப்பு மொழியாகவும் இருக்கும் என்றும் கூறப்பட்டது. மேலும் பாராளுமன்ற சட்டத்தின் மூலம் இவ் ஏற்பாடுகளை நடைமுறைப்படுத்துவதற்கு நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தப்பட்டது. கல்வி மொழியை பொறுத்தவரை இலங்கை மக்கள் ஏதாவது ஒரு தேசிய மொழியில் கல்வியினை மேற்கொள்ளலாம் என்று கூறப்பட்டது. எனினும் தேசிய மொழிகள் அல்லாத ஒரு மொழியை கல்வி மொழியாக கொண்டிருக்கின்ற ஓர் உயர் கல்வி நிறுவனத்திற்கு இது ஏற்புடையது ஆகாது எனவும் கூறப்பட்டது.

ஏட்டளவில் தமிழ்மொழி உரிமை
இந்த நாட்டில் தமிழும் அரச கரும மொழியாக உள்ளது என்று நினைத்து நாம் பெருமைப்பட்டு கொள்ள முடியும். இது உண்மையில் வரவேற்கத்தக்கதும் ஆகும். ஆனாலும், தமிழ்மொழி அரச கரும மொழியாக இருந்தும் நடைமுறையில் சாத்தியப்பாடு என்பது ஏனோ இன்னும் குறைவானதாகவே இருந்து வருகின்றது. இதற்கு பல்வேறு காரணங்கள் கூறப்படுகின்றன. பெரும்பாலான அலுவலர்கள் தமிழ் மக்களின் மொழி ரீதியான உரிமைகளை அங்கீகரித்து மதிப்பளிக்க கரிசனை இல்லாதுள்ளனர். இது ஒரு வருந்தத்தக்க விடயமாகும். தமிழ் மொழி 1987 இல் அரச கரும மொழியாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட போதும் இம் மொழியை ஒரு அரசகரும மொழியாக அமுல்படுத்துவதில் ஈடுபாடின்மை காணப்படுவதும் பெரும் குறைபாடாகும் என்று புத்தி ஜீவிகள் சுட்டிக்காட்டி இருக்கின்றனர். ஒதுக்கப்பட்ட நிதி மற்றும் ஆளணி நிலைமைகள் போதுமானவையாக இல்லாத போதிலும் அரச கரும மொழிக் கொள்கையை அமுல்படுத்துவதற்காக சம்பந்தப்பட்ட அலுவலகங்களால் அவை கேட்டுப் பெறப்படவில்லை என்றும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இந் நிலைமையானது தமிழ் மொழி அமுல்படுத்தலை உறுதிப்படுத்துவதிலான சம்பந்தப்பட்டவர்களின் ஆர்வமின்மை மற்றும் பற்றுறுதியின்மை போன்றவற்றுக்கு பங்களிப்பு செலுத்துவதாக இருப்பதாகவும் என். செல்வகுமாரன் போன்றவர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

அரசகரும மொழிகள் ஆணைக்குழு தமது அறிக்கையின் தமிழ் மொழி அமுலாக்கல் நிலைமைகள் குறித்து பின்வருமாறு வலியுறுத்தி இருந்தது. இரண்டு அரச கரும மொழிகளையும் நிர்வாக மொழிகளாக பயன்படுத்துவதற்கு பணிக்கப்பட்ட பிரதேச செயலாளர் பிரிவுகள் தமிழ்மொழி பேசுவோர்களுக்கு இதுவரை திருப்தியானதோர் சேவையை வழங்க தவறியுள்ளது. குறிப்பிட்ட ஓர் பிரதேச செயலாளர் பிரிவில் அமுல்படுத்துவதற்கான வசதிகளை வழங்காது சிங்களம் மற்றும் தமிழ் ஆகிய இரண்டுமொழிகளையும் நிர்வாக மொழிகளாக பயன்படுத்துதல் வேண்மென வெறுமனே பணிப்பது பயனற்றது. . இந்த திருப்தியற்ற நிலைமை விரைவில் சீர் செய்யப்பட வேண்டிய தேவையைக் கொண்டுள்ளது என்று ஏற்கனவே அரசகரும மொழிகள் திணைக்களம் வலியுறுத்தி இருந்தது. இதேவேளையில் அரசாங்கம் நிர்வாக மொழியாக பயன்படுத்தப்படும் பகுதிகளில் தமிழ் மொழியில் தொடர்பாடல்களைப் பெறவும் மற்றும் தொடர்பாடுவதற்கும் மற்றும் அலுவல்களை மேற்கொள்வதற்குமான வசதிகளை அப்பகுதிகளில் உள்ள பிரஜைகளிற்கு வழங்குவதற்கு பொதுவில் தவறியுள்ளது. அலுவலர் ஒருவரினால் நிறைவேற்றப்பட்டு வழங்கப்படும் ஆவணங்களின் தமிழ் மொழிப்பெயர்ப்புகளை பெறுவதற்கு போதுமான வசதிகள் இல்லை. தமிழ் நிர்வாக மொழியாக இருக்கும் பகுதிகளில் இதே சேவைகளை சிங்கள மொழியில் பெறுவதற்கும் இடர்பாடுகள் எதிர்கொள்ளப்படுவதாக கருத்துகள் ஏற்கனவே முன்வைக்கப்பட்டிருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்க விடயமாகும்.

தமிழ் மொழி அமுலாக்கம் குறித்து மேலிடத்தில் இருந்து வரும் கடிதங்களை சில அதிகாரிகள் அக்கறை செலுத்தாது வெறுமனே கிடப்பில் போடுகின்றனர். வெறுமனே சுற்று நிருப கோவைகளில் கோவைப்படுத்தி வைக்கின்றனர். இவ்விடயம் நோக்கத்தக்கதாகும். சுற்று நிருபத்தில் உள்ள தமிழ் மொழி அமுலாக்கலுக்கு வலுச் சேர்க்கும் விடயங்களை உரியவாறு அமுல்படுத்தா விட்டால் அதிகாரிகளுக்கு தண்டனை வழங்கும் செயற்பாடு முன்வைக்கப்படுதல் வேண்டும். இவ்வாறு தண்டனை வழங்கும் செயற்பாடுகள் முன்வைக்கப்படாமையின் காரணமாக ஏனோ தானோ மனபான்மையில் அதிகாரிகள் நடந்து கொள்வதனை அவதானிக்கக் கூடியதாக உள்ளது. பொறுப்பின்றி அதிகாரிகள் செயற்படுகின்றனர். எனவே சுற்றுநிருபத்தை மீறுகின்ற அதிகாரிகளுக்கு தண்டனைகள் பெற்றுக்கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்று கோரிக்கைகள் முன்வைக்கப்பட்டிருப்பதனையும் எம்மால் அவதானிக்கக் கூடியதாய் உள்ளது.

தமிழும் மலையகமும்
மலையக பகுதிகளில் தமிழ் மக்கள் அதிகமாக வாழ்கின்றனர். பெருந்தோட்டங்களை பலர் வாழ்விடமாகவும் கொண்டுள்ளனர். மலையகத்தில் அரச மற்றும் தனியார் அலுவலகங்கள் பலவுள்ளன. எனினும், இங்கு தமிழ்மொழியின் அமுலாக்கல் நடைமுறைப் பயன்பாடு என்பது எவ்வாறுள்ளது? என்று நோக்கும் போது நிலைமை இன்னும் திருப்திகரமானதாக இல்லை. அலுவலங்களுக்கு செல்லும் தமிழ் மக்கள் தமிழில் கருமமாற்ற முடியாத ஒரு நிலைமையே இன்றும் காணப்படுகின்றது. அலுவலகங்களுக்கு செல்லும் எம்மக்கள் சிங்களமொழி புரியாது விழித்துக் கொண்டு உரிய கருமங்களை நிறைவேற்ற முடியாது திக்கு முக்காடுகின்றனர். தமிழ் மற்றும் சிங்களம் என்ற இருமொழி பரிச்சயம் மிக்க தொடர்பாடல் உத்தியோகத்தர்களையும் பல இடங்களில் காண முடிவதில்லை. இதன் காரணமாக பல்வேறு சிரமங்களுக்கும் மத்தியில் மலையக தமிழ் மக்கள் அலுவலகங்களுக்குச் சென்று பணிகளை நிறைவு செய்து கொண்டு வருகின்றனர்.

அரச அலுவலகங்களில் இருந்து வரும் கடிதங்கள் மற்றும் சுற்று நிருபங்கள் என்பன பல சந்தர்ப்பங்களில் தனிச் சிங்கள மொழியிலேயே காணப்படுவதும் தெரிந்த விடயமாகும். கடினமான சிங்கள சொற்களைக் கொண்டதாக இக்கடிதங்களும் சுற்று நிருபங்களும் சில சந்தர்ப்பங்களில் அமைந்து விடுகின்றன. இந்நிலையானது தமிழ் அதிகாரிகள் தரப்பில் மொழி ரீதியான சிக்கல்களுக்கு இட்டுச் செல்கின்றது. சிங்கள அதிகாரிகளிடம் தமிழ் அதிகாரிகள் கடிதங்களையும் சுற்று நிருபங்களையும் தூக்கிக் கொண்டு விளக்கம் கேட்டு அலைந்து திரியும் இக்கட்டான நிலைமையும் இதனால் ஏற்படுகின்றது.

இதேவேளை ஆசிரியர்களுக்கென்று நடாத்தப்படும் கருத்தரங்குகள், அதிபர் கூட்டங்கள் உள்ளிட்ட மேலும் பல நிகழ்வுகள் சில இடங்களில் தனிச்சிங்களத்திலேயே நடாத்தப்படுவதாக ஏற்கனவே குற்றச்சாட்டுக்கள் முன்வைக்கப்பட்டிருந்தன. இதனால் அதிபர்களும், ஆசிரியர்களும் உரிய விடயம் தொடர்பில் போதியளவு விளக்கத்தினை பெற்றுக்கொள்வதற்கு முடியாத நிலைக்கு உள்ளாகின்றனர். இந்நிலைமையானது பாடசாலையின் அபிவிருத்தி, மாணவர் அபிவிருத்தி போன்ற பல விடயங்களிலும் தாக்கத்தினை உண்டு பண்ணுவதாக உள்ளமையும் தெரிந்த விடயமாகும். சில சந்தர்ப்பங்களில் சிங்கள மொழிக்கேற்ப தமிழ் மொழி பெயர்ப்பு சில வழங்கப்பட்டாலும் அவைகள் எந்தளவிற்கு பூரணத்துவம்மிக்கதாக இருக்கும் என்று சிந்திக்க வேண்டியே இருக்கின்றது. தாய்மொழியிலேயே நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். இதுவே பயனுறுதிமிக்கதாக அமையும்.

சில காரியாலயங்களிலும், பேருந்துகளிலும் பெயர்ப்பலகைகள் தனிச்சிங்கள மொழியிலேயே காணப்படுகின்றன. இதுவும் பாதக விளைவுகளையே ஏற்படுத்துவதாக அமையும். உரிய இடங்களுக்குச் செல்வது தொடர்பில் இதனால் பல சிக்கல்களும் ஏற்படும். பெரும்பாலும் அலுவலகங்களுக்குச் செல்லும் சில தமிழர்கள் வேலை இலகுவிற்காகவும், காரியத்தை சீக்கிரம் முடிப்பதற்காகவும் தனக்கு தெரிந்த அரைகுறை சிங்கள மொழியிலேயே கருமங்களை மேற்கொள்ள முனைகின்றனர். இது பெரும்பான்மை சமூகத்தவர்களுக்கு ஒரு வாய்ப்பாகவும் போய்விடுகின்றது. இதனால் அலுவலகங்கள் தமிழ் மொழி அமுலாக்கல் தொடர்பாக உரிய நடவடிக்கைகளையும் மேற்கொள்ள முடியவதில்லை. இந்நிலையில் தமிழர்கள் தமிழிலேயே காரியமாற்ற முனைதல் வேண்டும். தமிழ் தெரிந்த உத்தியோகத்தர்களை பெற்றுக்கொள்ள ஒன்றிணைந்த அழுத்தத்தினை பிரயோகிக்கவும் வேண்டும். மலையக அரசியல் வாதிகள், புத்திஜீவிகள், அரசசார்பற்ற அமைப்புகள் போன்ற பல முக்கிய தரப்பினர்களின் ஒத்துழைப்பினையும் இதற்கென்று பெற்றுக்கொள்ள முடியும்.

சம்பள உயர்வு மற்றும் பதவி உயர்வு போன்றவற்றை மட்டும் கருத்தில் கொண்டு தமிழ் உத்தியோகத்தர் சிலர் சிங்கள மொழியையும், சிங்கள உத்தியோகத்தர் சிலர் தமிழ் மொழியையும் பயின்று வருகின்றனர். இந்நிலையில் சமூக ஒற்றுமை, புரிந்துணர்வு, அபிவிருத்தி என்பவற்றை வளர்த்தெடுக்கவும் மொழி ஆளுமையை பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

நாட்டிலுள்ள அனைத்து மக்களினதும் மொழியுரிமைகளை அங்கீகரிப்பதற்கு உரிமைகள் அடிப்படையிலான அணுகுமுறையின் அவசியத்தை புத்திஜீவிகள் வலியுறுத்தி இருக்கின்றனர். இவ்விதமானதோர் நோக்கு அரசியலமைப்பு ஏற்பாடுகளை வடிவமைக்கும் போதும் மற்றும் அமுல்படுத்தலின் போதும் மனதிருப்பின் அது ஒவ்வொருவரினதும் மொழியுரிமைகளை மதிக்கவும், அவர்கள் நம் உரிமைகளை அனுபவிக்கவும் வழிவகுக்கும். மொழியுரிமைகளை அனுபவிப்பது நிர்வாக செளகரியங்கள் அல்லது அரசியல் சந்தர்ப்ப வாதங்கள் அல்லது அவற்றின் நன்மைகளில் தங்கி இருத்தல் கூடாது. பிரஜைகள் மற்றும் அவர்களது உரிமைகள் என்பன தேசியக் கொள்கையின் கருவாக இருப்பதுடன் கவனத்திற்குரியனவாகவும் இருத்தல் வேண்டும். நிர்வாக அமைப்புகளின் செளகரியம் இரண்டாம் பட்சமானது என்பதுடன் அது பிரஜைகளின் உரிமைகளை புறந்தள்ளுவதாக அமைதல் கூடாது என்றும் மேலும் வலியுறுத்தல்கள் இடம் பெற்றுள்ளமையும் குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

நன்றி - வீரகேசரி

சு”தந்திரக்” கட்சியின் இனவாத வழித்தடம் - என்.சரவணன்

  • ஜகத் ஜெயசூரிய மட்டுமல்ல எந்த ஒரு இராணுவத்தினரின் மீதும் கை வைக்க நான் உலகில் எவருக்கும் விடப்போவதில்லை.
  • என்.ஜீ.ஓ.க்கள் சொல்வதற்கெல்லாம் நான் ஆடப்போவதில்லை.
  • போலி டயஸ்போரா காரர்களின் விருப்பத்துக்கு நான் ஆடப்போவதில்லை.

கடந்த செப்டம்பர் 2 அன்று ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் 66வது மாநாட்டில் அதன் தலைவரும், நாட்டின் ஜனாதிபதியுமான மைத்திரிபால ஆற்றிய உரையில் குறிப்பட்டது அது. அதை அவர் குரலை உயர்த்தி, வீராவேசத்துடன், முஷ்டியை தூக்கிக்கொண்டு தான் கதைத்தார். யுத்தத்துக்குப் பின்னர் இனவாதிகளின் தொடர் கர்ஜனை அதுவாகத்தான் இருந்து வந்துள்ளது. அதனை எதிர்த்து பதிலடி கொடுத்து வந்தவராகத் தான் மந்திரிபாலவை தமிழ் மக்கள் பார்த்தார்கள். ஜெயிக்கவும் வைத்தார்கள்.

காலாவதியான தமிழர்கள்?
மைத்திரிபால ஆட்சியமைத்த பின்னர் சுதந்திரக் கட்சியின் மாநாடுகள் இரண்டு நடந்திருக்கின்றன. இந்த இரண்டிலும் அவர் ஆற்றிய உரையில் இனப்பிரச்சினை குறித்த விடயத்தில் வேறுபாடுகளை காணமுடியும்.

2016 ஆற்றிய உரையில்...
“பான்கீ மூன் 2009 மே மாதம் யுத்தம் முடிந்ததுமே இலங்கைக்கு வந்து பார்வயிட்டுவிட்டுச் சென்றார்.  அதன் பின்னர் என்ன நடந்தது என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். நம்மால் உலகம் இரண்டாக பிரிவுற்றது. நம்மால் ஐ.நா.சபை இரண்டாக பிளவுற்றது. நம்மால் ஐ.நா. மனித உரிமை பேரவை இரண்டாக பிளவுற்றது. இறுதியில் மனித உரிமையகத்தில் நிகழ்ந்த வாக்களிப்பில் நமது நாடு தோல்வியடைந்தது. நாங்கள் மோசமான மனித உரிமை மீறலில் ஈடுபட்டிருப்பதாக குற்றம் சுமத்தினார்கள். அதனை சரி செய்வதற்காக முன்வைக்கப்பட்ட யோசனைகளுக்கு நாம் இணங்கவேண்டி வந்தது. இந்த நேரத்தில் ஏற்பட்ட ஜனாதிபதித் தேர்தல், போதுத்தேர்லின் மூலம் அவர்களுக்கு கொடுத்த வாக்குறுதிகளின் மூலம் நாம் தப்ப முடிந்தது.”
தமிழ் மக்கள் தமக்கு இருந்த இறுதித் துருப்புச் சீட்டாக இருந்த சர்வதேச மனித உரிமை ஆணையகத்தின் அழுத்தமும் கைநழுவிப் போவதற்கு வெறும் கால இழுபறி மாத்திரம் காரணமல்ல. மெதுமெதுவாக சர்வதேசத்தின் கண்களில் இருந்து மறைந்துபோகச் செய்வதற்கான இனவாத நிகழ்ச்சி நிகழ்ச்சிநிரலின் வெற்றி ஒரு முக்கிய காரணம். பேரம் பேசும் ஆற்றலை தமிழ் மக்கள் முற்றாக இன்று இழந்த நிலையில் பேரினவாத அரசின் வீறாப்பான பேச்சும், நீதிமறுப்பும் இலகுவாக தலைதூக்கி வருவதையே ஜனாதிபதியின் உரையிலிருந்தும் காண்கின்றோம்.

கூடவே இந்த நாட்டின் ஒரு விவசாயியின் மகனாகப் பிறந்து ஜனாதிபதியான ஒரு ஏழை தான் தான் என்றும் ஒரு விவசாயியின் மகனாகப் பிறந்ததினாலா என்னைத் தாக்குகிறீர்கள் என்றும் அவறது உரையில் குறிப்பிடுகிறார். ஆனால் அவரைவிட ஏழ்மைநிலையில் இருந்து பதவியேற்ற ஒருவர் வலாற்றில் இருக்கிறார் என்பதையும் அவர் மறந்திருந்தார். அவர் பிரேமதாசா. பிரேமதாசா சிறுவயதில் தாய் செய்துதரும் “லெவேரியா”யாவை விற்று அதில் வளர்ந்தவர். ஆக அடிமட்டத் தொண்டனாக இருந்து கட்சியில் படிப்படியாக சகல அங்கங்களுக்கும் தெரிவாகி இறுதியில் நாட்டின் தலைவராக ஆனவர் அவர் ஒருவர் தான். அதைத் தவிர மிக்க முக்கியமான இன்னொன்றும் உள்ளது. மைத்திரிபால ஒரு உயர் கொவிகம (வெள்ளாள) சாதியைச் சேர்ந்தவர். ஆனால் பிரேமதாச மிகவும் அடிமட்ட சிங்கள தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்என்பதையும் சேர்த்தே பார்க்கவேண்டும். சாதியாலும் வர்க்கத்தாலும் அதிக தடைகளைத் தாண்டி வந்த விளிம்பு நிலையைச் சேர்ந்தவர் (சலாகம சாதியினருக்கு சலவை செய்யும் வண்ணார் சமூகமான “ஹின்ன” சாதிப் பிரிவு) பிரேமதாச என்பதை வரலாறு மறந்துவிடவில்லை என்பதை மைத்திரிபால மறந்துவிட்டார்.

போடுதடியாக தமிழர்கள்
கடந்த ஆண்டு மாநாட்டில் மைத்திரிபாலவின் உரையில்; பண்டாரநாயக்க SLFP யை ஆரம்பித்த போது அதன் ஆரம்ப இணைசெயலாளர்களாக மூவினத்தையும் சேர்ந்த பேர்னார்ட் அலுவிஹார (மாத்தளை) பதியுதீன் முகமத் (கம்பளை), தங்கத்துரை (யாழ்ப்பாணம்) ஆகியோரை இனப்பாகுபாடில்லாமல்  நியமித்ததாக குறிப்பிடுகிறார். மைத்திரிபால மேடையில் கூறியது தவறான பெயர். தேடித் பார்த்ததில் அது தங்கத்துரை அல்ல எஸ். தங்கராஜா என்பது தெரியவருகிறது. 1951ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 2 அன்று ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் முதல் கூட்டத்துக்கான அழைப்பு விடுத்தவர்களின் பட்டியலில் மூன்று தமிழ் பெயர்கள் காணப்படுகின்றன. எஸ்.தங்கராஜா, எம்.சுவாமிநாதன், ஏ.சீ.நடராஜா. இந்த கண்துடைப்பு காரணியைத் தவிர ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் வரலாற்றில் இருந்து எடுத்துக் கையாள மைத்திரிபாலவுக்கு கூட வேறெந்த உதாரணமும்  மிச்சமில்லை என்பதை விளங்கிக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

கண் துடைப்புக்காக கருணா அம்மானை சுதந்திரக் கட்சியின் உப தலைவர்களில் ஒருவராக ஆக்கி தமது தேவைகள் முடிந்தவுடன் நைசாக கழற்றி விட்டதையும் கண்டிருக்கிறோம்.
1956 அமைச்சரவை
1931 டொனமூர் யாப்பின் கீழ் உருவான அரசாங்கத்தின் அமைச்சரவை தனிச் சிங்கள அமைச்சரவையாகவே உருவாக்கப்பட்டது என்பது நமக்குத் தெரியும். பண்டாரநாயக்க ஆட்சிக்கமர்ந்தவுடன் தமிழர் அல்லாத அமைச்சரவைத் தான் உருவாக்கினார். ஒரே ஒரு முஸ்லிம் ஒருவரை அதாவது சீ.ஏ.எஸ்.மரிக்காரை தபால் தொலைதொடர்பு அமைச்சராக ஆக்கி போடுதடியாக அருகில் வைத்துக் கொண்டார். சிங்களம் மட்டும் சட்டம் உடனடியாகவே நிறைவேற்றப்பட்டவேளை அதற்கு ஆதரவாக வாக்களித்தவர்களில் மரிக்காரும், ராசிக் பரீதும் குறிப்பிடப்பட வேண்டியவர்கள். 1957இல் பண்டாரநாயக்க முதல்தடவையாக லஞ்ச ஊழல் சட்டத்தை நிறைவேற்றி அமுல்படுத்தியபோது அந்த சட்டத்தின் கீழ் முதலில் அகப்பட்டவர் மரிக்கார். அப்போது அகப்பட்டவர்களில் பெரும்பாலானோர் சுதந்திரக் கட்சியைச் சேர்ந்தவர்கள் தான்.

என்ன... பண்டாரநாயக்கவுக்கு அடுத்ததாக 60 ஆண்டுகளின் பின்னர் லஞ்ச ஊழலை  இன்றைய மைத்திரிபாலவின் லஞ்ச ஊழல் ஒழிப்பில் அகப்பட்டு திண்டாடிக்கொண்டிருக்கும் சுதந்திரக் கட்சியினரும் நினைவில் வந்து தொலைக்கிறார்களா...?

தேசியமும் சுதேசிமுயம்
1951 இல் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியை ஆரம்பிக்கும்போது அதுவரையான இரு தசாப்தங்கள் அரசியல் களம் என்பது வலதுசாரிகளுக்கும் இடதுசாரிகளுக்கும் இடையில் தான் சமர் இருந்தது. அந்த போக்கில் ஒரு இன்னொரு அரசியல் திருப்பத்தை ஏற்படுத்தியது தான் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சி. மீண்டும் ஐ.தே.க.வுக்கு போட்டியாக இன்னொரு வலதுசாரி கட்சியாக பரிணமித்தது தான் சுதந்திரக் கட்சி. ஆனால் தம்மை இடதுசாரி சார்பு மாயையை ஏற்படுத்துவதில் வெற்றி கண்டிருந்தது.


இடதுசாரிக் கட்சிகளின் சுலோகங்களையும் தனதாக்கிக்கொண்டு, இடதுசாரி ஆதரவாளர்களையும், ஐ.தே.க அதிருப்தியாளர்களையும் கவர்ந்திழுக்க வியூகம் அமைத்தது. ஐ.தே.க என்கிற மாபெரும் சக்திக்கு இணையான சக்தியை வலுவாக கட்டியெழுப்ப வேண்டுமென்றால் அது மட்டும் போதாது. சுதந்திரம் பற்றியும்அதற்கு மேல்  பேசமுடியாது. சுதந்திரம் அடைந்து 3 வருடங்களை கடந்து விட்டிருந்தது. ஆக ஆங்கிலேய ஆட்சியின் எச்சசொச்சங்களைக் களைவதையும் தனது வேலைத்திட்டங்களாக முன்வைத்தது. தம்மை ஐ.தே.கவை விட தீவிரமான ஒரு சிங்கள – பௌத்த தேசியவாதிகளாக உருவாக்கிக்கொண்டு சிங்கள பௌத்தர்களின் முழு ஆதரவையும் தமக்கு சாதகமாக திருப்பி விட திட்டமிட்டது. சிறுபான்மையினரின் ஆதரவு பற்றிய எந்த பீதியும் இருக்கவில்லை. அதன் தேசியம், சுதேசியம் ஆகிய சுலோகங்களைக் கையிலெடுத்தது. ஆனால் இலங்கை தேசியத்தைக் கட்டியெழுப்புவதற்குப் பதிலாக அந்த சுலோகங்களைக் கொண்டு சிங்கள பௌத்தமாக பரிமாற்றிய போக்கை நாம் தேர்தல் அரசியலையும் சேர்த்துக் கொண்டு தான் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.

சுதந்திரக் கட்சியின் அளவுகோளின்படி தமிழ் மக்களின் ஆதரவைவிட சிங்கள பௌத்தர்களின் ஆதரவே தேர்தல் வெற்றியை நிர்ணயிக்கும் என்பது அன்றைய கணிப்பு. சிலவேளைகளில் இந்திய வம்சாவளியினர் பிரஜாவுரிமையையும், வாக்குரிமையையும் இழக்காதிருந்தால் அந்த அளவுகோள் வேறாக இருந்திருக்கக் கூடும். ஆனால் மூன்று வருடங்களுக்கு முன்னர் அதாவது சுதந்திரம் அடைந்த அதே 1948 இலேயே இந்திய வம்சாவளியினர் பிரஜாவுரிமையையும், வாக்குரிமையையும் இழந்திருந்தார்கள். ஆக சிங்கள பௌத்தத்துக்கான  பாதை தெட்டத் தெளிவாகவே இருந்தது. பண்டாரநாயக்கவுக்கு இருந்த ஒரே தாகம் வெற்றி, வெற்றி, தேர்தல் வெற்றி என்பதே.

இலங்கையின் தோட்டப்புற மக்களின் தேவைகளைப் புறக்கணித்து, விவசாயிகளின் தேவையை முன்னிறுத்தியதும் இதன் விளைவு தான். கீழ் மத்தியதரவர்க்க சிங்களவர்களின் வாக்கு வங்கியையே பிரதான இலக்காக வைத்தார்.

இலங்கையின் பிரதான கட்சிகள் அனைத்துமே தமது கட்சிக்குள் ஒரு தொழிற்சங்க பிரிவு, மகளிர் பிரிவு வைத்திருப்பது போலவே பிக்குகள் முன்னணியொன்றையும் வைத்திருப்பது ஏன் என்கிற கேள்வியை இதுவரை எவரும் எழுப்பியதாகத் தெரியவில்லை. ஜே.வி.பி உள்ளிட்ட சிங்கள இடதுசாரிக் கட்சிகளும் இதற்கு விதிவிலக்கில்லை என்பதையும் கவனிக்க. இம்முறை சுதந்திரக் கட்சியின் மாநாட்டில் அதன் பிக்கு முன்னணி பிரிவு முக்கிய அங்கமாக காட்டப்பட்டது.

சிங்களம் மட்டும்
சுதந்திரக் கட்சி ஒரு சிங்கள பௌத்த தேசியவாத கட்சியாக திடீரென்று முளைத்ததல்ல அதற்கான வேர் ஏற்கெனவே முளைவிட்டிருந்தது. சிங்கள பௌத்தர்களை அணிதிரட்டுவதற்காக சிங்கள மகா சபையை அவர் ஏற்கெனவே தொடங்கியிருந்தார். ஐக்கிய தேசியக் கட்சி ஆரம்பிக்கப்பட்டபோது அதில் சிங்கள மகா சபையின் தலைவராகத் தான் பண்டாரநாயக்க இணைந்தார். ஐ.தே.கவிலிருந்து விலகிய போது சிங்கள மகா சபையின் உறுப்பினர்களையும் சேர்த்துக் கொண்டு தான் வெளியேறினார்.

சிங்கள மகா சபை ஒரு அனைத்து இனங்களுக்குமான ஒரு அமைப்பாக இருக்கவில்லை. மாறாக அது சிங்கள இனவாத அமைப்பாகத் தான் இயங்கியது. அதன் உத்தியோகபூர்வ பத்திரிகையான “சிங்கள பலய” (சிங்கள சக்தி) என்கிற பத்திரிகையை பார்த்தால் இதனை விளங்கிக்கொள்வீர்கள். அந்தப் பத்திரிகையின் ஆசிரியராக இருந்த ஹேமபால முனிதாச அதற்கு முன்னர் அநகாரிக தர்மபாலாவின் “சிங்கள பௌத்தயா” என்கிற இனவாத பத்திரிகைக்கு ஆசிரியராக இருந்தவர். அது மட்டுமன்றி சுதந்திரக் கட்சி தோற்றம் பெற்றதும் அதன் உத்தியோக பூர்வ பத்திரிகையின் பெயர் “சிங்களே” என்பது தான். அதன் ஆசிரியரும் முனிதாச தான். ஒரு இனத்துவக் கட்சியின் போக்கும், வேலைத்திட்டமும் இப்படி இருப்பதில் அதிசயிப்பதற்கு ஒன்றும் இல்லை. ஆனால் சகல இனங்களுக்குமான தேசியக் கட்சியென பிரகடனப்படுத்திக் கொண்ட ஒரு கட்சி மிகவும் மோசமான சிங்கள பௌத்த கட்சியாகத் தான் இருந்து வந்துள்ளது என்பதை இங்கு குறித்தே ஆக வேண்டும்.

ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியை ஆரம்பித்த 24 மணி நேரத்தில் அதாவது அதே 1951 செப்டம்பர் 03ஆம் திகதி பிறந்தவர் தற்போதைய ஜனாதிபது மைத்திரிபால சிறிசேன. சுதந்திரக் கட்சியின் வயது தான் அவரது வயதும்.


சுதந்திரக் கட்சியின் இணையத்தளம் (http://slfp.lk) இன்றும் சிங்களத்தில் மட்டும் தான் இயங்கிவருகிறது. சிங்களத்தில் மட்டும் தான் அனைத்து தகவல்களும் கிடைக்கும். இலங்கை தேசியம் பற்றி சுதந்திரக் கட்சியின் உத்தியோகபூர்வ கீதம் சிங்களத்தில் மட்டும் தான் பாடப்பட்டு வருகிறது. இம்முறை மாநாட்டுக்கான முழுப்பக்க பத்திரிகை விளம்பரங்கள் சிங்களப் பத்திரிகைளில் மட்டும்தான் காண முடிந்தது. தொலைக்காட்சிகளிலும் அப்படித்தான். அரசாங்கப் பத்திரிகையான சிங்கள “சிலுமின” (லேக்ஹவுஸ்) பத்திரிகை 16 பக்கங்களுடன் பிரேத்தியேகமாக சுதந்திரக் கட்சியைப் பற்றி வெளியிட்டது. அக்கட்சி நடத்திவரும் சமூக வலைத்தளங்களில் கூட சிங்களத்தில் மாத்திரம் தான் விபரங்களைக் காண முடியும். மருந்துக்கும் தமிழில் எதையும் காண முடியாது. ஆக சிங்களம் மட்டும் கட்சியாக தோன்றி, சிங்களமாகவே வளர்ந்து சிங்களமாகவே இன்றும் இயங்கிவரும் கட்சியொன்று தேசியக் கட்சியாக எப்படி தன்னை சொல்லிக் கொள்ள முடியும். அது சிங்களக் கட்சியாகவே இருந்துவிட்டுப் போகட்டும்.

சென்ற வருடம் 2016இல் நிகழ்ந்த 65வது மாநாட்டு உரை

கடந்த 2ஆம் திகதி நிகழ்ந்த 66வது மாநாட்டு உரை


அவர் ஆற்றிய உரையின் முழு வடிவம் அடுத்த நாள் ஜனாதிபதியின் உத்தியோகபூர்வ ஊடகபிரிவின் இணையத்தளத்தில் (http://www.pmdnews.lk) சிங்களத்தில் வெளியாகியிருந்தது. தமிழில் அந்த உரை பற்றிய வெறும் சாராம்ச செய்தி மாத்திரமே வெளியாகியிருப்பதையும் நீங்கள் சென்று பார்வையிடலாம்.

இடதுசாரி மாயை
30 களில் அவர் அரசாங்க சபை உறுப்பினராக ஆற்றிய உரைகளில் சோசலிசம் பற்றிய அவரது கருத்தொன்றை பலரும் பிரஸ்தாபிப்பார்கள்.
“சோசலிசம் எனும் குழந்தையை உரிய காலத்தில் பிறப்பதற்கு முன்னரே குரடுகளைச் செலுத்தி பிறப்பிக்கும் தேவை எனக்கில்லை. அந்தக் குழந்தையை சுதந்திரமாக பிறக்கவிடவேண்டும்”.
அவர் ஒரு இடதுசாரியா என்பது ஒருபுறமிருக்க பெருவாரி சிங்கள இடதுசாரிகளைப் போலவே “சமத்துவத்தை” வெறும் பொருளாதாரத்தோடு சுருக்கி வைத்துவிட்டு பிரதான பிரச்சினையான இனப்பிரச்சினையில் “அசமத்துவமான” கொள்கையையும் நடைமுறையையும் பின்பற்றியவர் அவர் என்பதை வரலாறு நிரூபித்துள்ளது.

இடதுசாரி முற்போக்கு போர்வைக்குள் இருந்துகொண்டு இடதுசாரிக் கட்சிகளை அனைத்துக் கொண்டே வரலாற்றைக் கடத்திவந்தது தான் சுதந்திரக் கட்சி. இலங்கையின் இடதுசாரி இயக்கத்தின் வீழ்ச்சியில் சுதந்திரக் கட்சியின் பாத்திரம் பற்றி பலரும் ஆராய்ந்துவிட்டார்கள். இடதுசாரி கட்சிகள்; இனவாத நிலைப்பாடுகளை எடுக்கவும், வலதுசாரி கொள்கைகளை ஆதரித்துநிற்கும் சூழ்நிலைக் கைதிகளாக ஆனதற்கும் அவர்கள் சுதந்திரக் கட்சியை ஒரு இடதுசாரித்துவ ஆதரவு கட்சியாகக் கருதியதுமே முக்கிய காரணம். அந்த பந்தம் இன்னமும் முடிவுறவுமில்லை.  பழைய பாரம்பரிய இடதுசாரி கட்சிகள் சுய அரசியல் தற்கொலையிலிருந்து தம்மை பாதுகாத்துக் கொள்ளவும் முடியவில்லை.


முதலாவது தடவையாக 1952 தேர்தலில் போட்டியிட்டு 9 ஆசனங்களை மட்டுமே கைப்பற்றிக்கொண்ட போதும் நான்கே வருடத்தில் “மக்கள் ஐக்கிய முன்னணி” எனும் பேரில் 1956இல் ஆட்சியைக் கைப்பற்றியது. கட்சி தொடங்கி குறுகிய காலத்தில் ஆட்சியைக் கைப்பற்றிய ஒரே சந்தர்ப்பம் இலங்கை வரலாற்றில் அது ஒன்று தான். ஐ.தே.க வெறும் 8 ஆசனங்களை மட்டுமே பெற்று சுருண்டது. இந்த நாட்டில் அதிகமான காலம் ஆட்சி செய்திருப்பதும் சுதந்திரக் கட்சி தலைமையில் தான் என்பதையும் மறந்துவிடலாகாது.

ஆண்டு
வாக்கு
வீதம்
ஆசனம்
நிலை
1952
321,250
15.52%
9/95
எதிர்க்கட்சி
1956
1,046,277
39.52%
51/95
அரசாங்கம்
1960
647,175
21.28%
46/151
எதிர்க்கட்சி
1960
1,022,171
33.22%
75/151
அரசாங்கம்
1965
1,221,437
30.18%
41/151
எதிர்க்கட்சி
1970
1839979
36.86%
91/151
அரசாங்கம்
1977
1,855,331
29.72%
8/168
எதிர்க்கட்சி
1989
1,780,599
31.08%
67/225
எதிர்க்கட்சி
1994
3,887,823
48.94%
105/225
அரசாங்கம்
2000
3,900,901
45.11%
107/225
அரசாங்கம்
2001
3,330,815
37.19%
77/225
எதிர்க்கட்சி
2004
4,223,970
45.60%
105/225
அரசாங்கம்
2010
4,846,388
60.33%
144/225
அரசாங்கம்
2015
4,732,664
42.38%
95/225
அரசாங்கம்

ஐ.தே.கவை விட அதிகமான முக்கிய தலைவர்களை உருவாக்கிய கட்சியாக சுதந்திரக் கட்சியை கூறுவது வழக்கம். ஆனால் அந்தப் பெருவாரியானோரும் இனவாத ரீதியில் வளர்ந்தெழும் பெரும் பாசறையாகவும் அதே சுதந்திரக் கட்சி இருந்திருக்கிறது என்பதும் மறுப்பதற்கில்லை.

1956 ஆம் ஆண்டு 24 மணி நேரத்தில் “தனிச் சிங்கள சட்டம்” தொடக்கம் சிங்கள பௌத்தத்தை அரசமயப்படுத்தியது மாத்திரமல்ல, அதை மக்கள்மயப்படுத்தியதிலும் சுதந்திரக் கட்சியின் வகிபாகம் குறித்து தனியாக வரிசைப்படுத்திச் செல்லலாம்.

இம்முறை மாநாட்டில் 5 முக்கிய தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டன. ஐந்து அமைச்சர்கள் ஒவ்வொன்றாக அதனை மேடையில் பிரகடனப்படுத்தினார்கள். பொருளாதாரம் (எஸ்.பீ.திஸ்ஸநாயக்க), சர்வதேச விவகாரம் (சரத் அமுனுகம), உணவுற்பத்தியும் – சூழலியலும் (சுசில் பிரேமஜயந்த), தொழிலாளர் உரிமை (டபிள்யு.டீ.ஜே.செனவிரத்ன), இளைஞர் விவகாரம் (சாந்த பண்டார) என்பனவே அவை.

இனப்பிரச்சினை “தேசியப் பிரச்சினை” என்று அழைக்கப்பட்ட காலமும் போயிற்று, தேர்தல் விஞ்ஞாபனங்களிலும், கட்சி மாநாடுகளிலும், சர்வதேச கூட்டங்களிலும் பிரதான இடத்தைப் பிடித்திருந்த “தேசியப் பிரச்சினை” காலாவதியாக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை நாம் உணரமுடியாதவர்களாக ஆக்கப்பட்டிருக்கிறோம். ஐ.நா மனித உரிமை ஆணையத்தின் கெடுபிடுகளும், நெருக்கடிகளும் தேய்ந்து, குறுகி, முக்கியமிழக்கப்பட்ட நிலையில் இது சிங்கள ஆட்சியாளர்களுக்கு இலகுவாக கைகூடியிருக்கிறது. ஆட்சியிலுள்ள சுதந்திரக் கட்சி மிகவும் துணிச்சலாகவே தமிழ் மக்களை மட்டுமன்றி சர்வதேசத்தையும் புறக்கணித்து வருகிறது என்பதற்கு சுதந்திரக் கட்சியின் தலைவர் மைத்திரிபாலவின் உரை இன்றைய சிறந்த எடுத்துக் காட்டு.

நன்றி - தினக்குரல்


அமிர்தலிங்கத்தின் மீதான நம்பிக்கையில்லா பிரேரணை - என்.சரவணன்

99 வருடகால நம்பிக்கை துரோகத்தின் வரலாறு – 29

“உங்களுக்கு அநீதி நடக்கிறதென்றால் ஏன் நீங்கள் உங்கள் தாய்நாட்டுக்கே போய் விடலாமே. இது உங்கள் தாய் நாடல்ல. சென்று விடுங்கள் இந்தியாவுக்கே.  அங்கே உங்களுக்கு பாரபட்சம் நிகழாது. உங்கள் கோவில், கலாசாரம் அனைத்தும் அங்குண்டு. உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் சிங்களவர்கள் எழும்பி ஈழத்துக்கான முஸ்தீபுகளைக் கண்டால் நிறையவே நிகழ்ந்துவிடும். தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் சிங்களவர்களை எழுப்பி விடாதீர்கள் என்பதற்கான எச்சிரிக்கை இது. அவர்களை எழுப்பிவிட்டால் அதன் பின்னர் அமைதி இருக்காது.”
யாழ் நூலக எரிப்பு பற்றி அது நிகழ்ந்து சில நாட்களில் 1981 ஜூனில் பாராளுமன்றத்தில் நிகழ்ந்த சூடான விவாதத்தின் போது அப்போதைய அமைச்சர் வி.ஜே.மு.லொக்குபண்டார தெரிவித்த கருத்துக்கள் அவை. ஐ.தே.க. பாராளுமன்றத்தில் அதிகமான ஆசனங்களைக் கொண்டிருந்தது. வழமையாக ஆளுங்கட்சி, எதிர்க்கட்சி ஆகியவை எதிரெதிரே இரண்டு பக்கங்களும் அமர்ந்திருப்பார்கள். ஆனால் 77 வெற்றியின் பின்னர் எதிர்க்கட்சிவரிசையிலும் நிறைந்து இருந்தார்கள் ஐ.தே.க வினர். அவர்கள் கத்தினாலும் கரகோஷம் செய்தாலும் சுற்றி உள்ள அத்தனை பக்கத்திலிருந்தும் அந்த சத்தம் எழும். அப்படிப்பட்ட நிலையில் வெறும் சொற்ப ஆசனங்களைக் கொண்ட தமிழ் உறுப்பினர்களின் பேச்சின் போது எதிர்ப்பும், மறுப்பும், கர்ஜனைகளும் பேச்சை குழப்பிக் கொண்டிருக்கும். அதேவேளை ஆளுங்ககட்சியினரின் பேச்சின் போது கர்ஜனைகளும், மிராட்டலும், ஆதரவு கரகோஷமும் மேலோங்கி இருக்கும்.

81 மே. ஜூன் நிகழ்வுகள் குறித்து லொக்குபண்டாரவின் இனத்துவேச வெறுப்புமிழும் உரையின் போது தமிழர் விடுத்தலைக் கூட்டணியினரின் உரைகளும் இந்த நிலைமையை மோசமாக எதிர்கொண்டன.

அதே நாள் விவாதத்தில் அமைச்சர் திருமதி விமலா கன்னங்கர..
“எங்களுக்கு தேவையானபடி தான் நாங்கள் ஆட்சி நடத்துவோம். நாங்கள் இந்த நாட்டில் சிங்களவராகத் தான் பிறந்தோம். பௌத்தராகத் தான் பிறந்தோம். நாகல் பெரும்பான்மையினர். நாங்கள் சிறுபான்மையினருக்கு அடிபணிய முடியாது. பெரும்பான்மையினரான நாங்கள் எங்களுக்குத் தேவையானபடி தான் ஆள்வோம்...” என்றார்.
இரத்தினபுரி மாவட்ட பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஜீ.வீ.புஞ்சிநிலமே ஒரு படிமேலே போய்
"சிங்கள அரசர்கள் கொடுத்த தண்டனையைப் போல இரண்டு பாக்குமரத் தூண்களில் இரு பக்கமும் கயிற்றிலே கட்டி பின், அதனை வெட்டும்போது, உடல் நடுவில் இரண்டாக பிளந்து சிதறுவதைப் போன்ற தண்டனையை இந்த நாடு இத்தகையவர்களுக்கு வழங்க வேண்டும்" என்று குறிப்பிட்டார்.
வரலாற்றில் பேரம் பேசும் ஆற்றல் பலவீனப்படும்போதெல்லாம் சிங்கள அரசாங்கங்கள் இப்படித்தான் அலட்சியமாக தலைவிரித்தாடின.

முழு வீடும் எரித்து சாம்பலாக்கப்பட்ட நிலையில் உயிர்பிழைத்து வந்த பாராளுமன்ற உறுப்பினர் யோகேஸ்வரன் தனக்கு நடந்த கொடூரத்தை விளக்கிய போது “யோகேஸ்வரன் அப்போது அங்கு பயங்கரவாதிகளுடன் கூட்டத்தை நடத்திக்கொண்டிருந்தார் என்று சிறில் மெத்தியு போய்க் குற்றச்சாட்டுகளை அடுக்கினார். வி.தர்மலிங்கம் எம்.பி அதற்கு பதிலளிக்கையில் “சிறில் மெத்தியு வழங்கிய தகவலின் பேரில்தான் பொலிஸார் யோகேஸ்வரனின் வீட்டைத் தாக்கினார்கள்” என்று சாடினார். அதற்கு சிவசிதம்பரம் எம்.பி பதிலடி கொடுத்தார்.

நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம்
இந்த கொடூர நிலைமையின் கீழ் எதிர்க்கட்சி தலைமை பாத்திரம் ஏற்றிருந்த தமிழ் ஐக்கிய விடுதலைக் கூட்டணி, ஐ.தே.க அரசாங்கத்தின் மீது நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தை முன்வைத்தது. அதைப் பார்த்து எள்ளி நகையாடினர் ஆளுங்கட்சி. ஆனால் அமிர்தலிங்கம் 6/5 பெரும்பான்மையைக் கொண்ட ஆளுங்கட்சியை வீழ்த்துவது சாத்தியமில்லை என்று தெரிந்திருந்தும் தமது எதிர்ப்பை பதிவு செய்ய கூடியபட்ச ஜனநாயக வழியாகப் பார்த்தார். மே, ஜுன் கலவரமானது அரசாங்கத்தால் திட்டமிடப்பட்டு, அரசாங்கத்தின் முக்கிய அமைச்சர்களின் தலைமையில், அவர்கள் முன்னிலையில் நிகழ்த்தப்பட்டமையினால் அரசாங்கத்தின் மீது நம்பிக்கையிழப்பதாக 1981 யூலையில் கூட்டணி அறிவித்தது.

ஆனால் ஐ.தே.க பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் இனத்துவேச பேச்சுக்களால் பாராளுமன்றத்தை நிரப்பியதுடன் இதனை மறுதலித்து அப்படியே மறுபக்கம் புரட்டினார். அதாவது எதிர்க்கட்சித் தலைவர் அமிர்தலிங்கத்தின் மீதான நம்பிக்கையில்லாப் பிரேரணையை அவர்கள் முன்வைத்தார்கள். 36 பேரின் கையெழுத்துடன் நெவில் பெர்னாண்டோ சபாநாயகர் பாகீர் மாக்காரிடம் அந்த பிரேரணையைக் கையளித்தார்.

நெவில் பெர்னாண்டோ
அந்த நெவில் பெர்னாண்டோ வேறு யாருமில்லை இன்றைய சர்ச்சைக்குரிய சைட்டம் (SAITM) நிறுவனத்தின் உரிமையாளர்.

நாடாளுமன்ற ஜனநாயக முறையின் வரலாற்றிலேயே எதிர்க்கட்சித் தலைவர் ஒருவருக்கு எதிராக ஆளும் கட்சி அத்தகைய பிரேரணையொன்றைக் கொண்டுவந்து நிறைவேற்றிய முதன் முதலான சந்தர்ப்பம் இது. எதிர்கட்சித் தலைவர் என்பது அரசாங்கம் வழங்கிய ஒரு பதவியல்ல; அது சம்பிரதாய பூர்வமான பதவி. எதிர்கட்சித் தலைவர் மீது நம்பிக்கையில்லாப் பிரேரணை என்பது ‘வெஸ்ட்மின்ஸ்டர்’ நாடாளுமன்ற மரபில் இல்லாத ஒன்று. ஜனாதிபதி ஜெயவர்தன நினைத்திருந்தால் அந்தக் கேலிக்கூத்தைத் தடுத்து நிறுத்தியிருக்க முடியும். ஆனால், அதை அவர் வேடிக்கை பார்த்தார்.

அமிர்தலிங்கம் வெளிநாடுகளில் இலங்கையின் நற்பெயருக்கு குந்தகம் விளைவுக்கும் வகையில் நடந்துகொண்டார் என்ற குற்றச்சாட்டின் அடிப்படையில் அந்த நம்பிக்கையில்லாப் பிரேரணை முன்வைக்கப்பட்டிருந்தது.


வேடிக்கையான மரபு மீறல்
1981 ஜூலை 23 ஆம் திகதி அமிர்தலிங்கத்தின் மீதான நம்பிக்கையில்லாப் பிரேரணை நாடாளுமன்றத்தில் விவாதிக்கப்பட்டது. அமிர்தலிங்கம் தன்னிலை விளக்கத்தை தெரிவிக்க தயாரானபோது ஆளுங்ககட்சியினர் பெரும் கூச்சலுடன் எதிர்த்தனர். இந்த பிரேரணையின் சூத்திரதாரியான டொக்டர் நெவில் பெர்னான்டோ, அமிர்தலிங்கம் தன்னிலை விளக்கம் அளிப்பதற்கு மறுப்புத் தெரிவித்தத்துடன், பாராளுமன்றம் அனுமதித்தால் மட்டும் தான் அதனைச் செய்யமுடியும் என்றார்.

அமிர்தலிங்கம், சபாநாயகர் பாகீர் மாகாரிடம் தனக்கான தன்னிலைவிளக்கத்தை வழங்க சந்தர்ப்பம் கோரியபோது, சபாநாயகர் பாகீர் மாகார் அதனை நிராகரித்தார். தன்னிலைவிளக்கம் கொடுப்பது தமது அடிப்படி உரிமையென்றும், கருத்துரிமை என்றும் கூறி அமிர்தலிங்கமும் கூட்டணி உறுப்பினர்களும் வெளிநடப்பு செய்தார்கள்.

சுதந்திரக் கட்சியின் பிரதித் தலைவராக இருந்த மைத்திரிபால சேனநாயக்க மூன்று காரணங்களை முன்வைத்து இந்த பிரேரணை ஏன் செல்லுபடியாகாது, ஏன் அர்த்தமற்றது என்பதை சபாநாயகருக்கு விளங்கப்படுத்தினார். உலகில் எங்கும் இப்படி நிகழ்ந்ததில்லை என்பதையும் சுட்டிக்காட்டினர். ஆனால் அந்த மறுப்பு காலங்கடந்த ஒன்று என்றும் பிரேரணையை வழி நடத்தப் போவதாகவும் தெரிவித்தார்.

Bakeer Markar
அமிர்தலிங்கத்தின் மீதான நம்பிக்கையில்லா பிரேரணையை எதிர்த்து ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியினரும், கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் பேச முயன்ற போது சபாநாயகரால் குறுக்கிடப்பட்டு தடுக்கப்பட்டதால் அவர்களும் சபையை விட்டு வெளியேறினார்கள். சம்பந்தப்பட்ட எவரும் இல்லாமல் சபையில் வெறும் ஐ.தே.க. உறுப்பினர்கள் நிறைந்திருந்து எதிர்ப்பும், மறுப்புமின்றி தமது பேச்சால் விலாசித்தள்ளினார்கள். அமிர்தலிங்கத்தை காலிமுகத்திடலில் நிற்கவைத்து சுட்டுக்கொல்லவேண்டுமென்றும், புரதான முறைப்படி தண்டனை வழங்கவேண்டுமென்றும், சவுக்கால் அடிக்கவேண்டும் என்றும், பேற வாவியில் முக்கிக்கொல்ல வேண்டும் என்றெல்லாம் மிகக் குரூரமாக வெறுப்பைக் கொட்டினார்கள். இந்த துவேச உரையை இயன்றவர்கள் ஹன்சாட் அறிக்கையை சென்று பார்வையிடலாம்.
மகா பாதகப் படுகொலைகளையும், அழித்தொளிப்புகளையும் புரிந்து விட்டு அது பற்றி எந்த மன்னிப்புமன்றி, குற்ற உணர்ச்சியுமின்றி,  சம்பந்தப்பட்ட மக்களின் பிரதிநிதிகள் தாம் குரல் கொடுக்க வேண்டிய இடமான மக்களவையில் தமது கருத்துக்களை முன்வைப்பதற்கும் மறுக்கப்பட்ட ஒரு நிலையை என்னவென்பது. அரசாங்கம் தமது செயலை நியாயப்படுத்தியதையும், இனவெறியைக் கக்கியதையும் வரலாறுதான் மறக்குமா?

இந்த விவாதத்தில் அமிர்தலிங்கத்துக்கு ஆதரவாக பேசியவர் அரசாங்க அமைச்சராக இருந்த தொண்டமான் மட்டும்தான்.

யூலை 24 அன்று நம்பிக்கையில்லா பிரேரணை மீதான வாக்கெடுப்பு நிகழ்ந்தது. தொண்டமான் வாக்கெடுப்பில் கலந்துகொள்ளவில்லை. சமூகமளித்திருந்த 121 பேர் அமிர்தலிங்கத்துக்கு எதிராக வாக்களித்தனர்.

ஷெல்டன் ரணராஜா – நடராஜாவாக
அங்கு ஒரேயொருவர் மாத்திரம் தான் அந்த பிரேரணையை எதிர்த்து வாக்களித்திருந்தார். அவர் மிகவும் நேர்மையானவர் என்று பேர் பெற்ற ஷெல்டன் ரணராஜா. தனது சொந்த கட்சிக்கு துரோகம் செய்துவிட்டார் என்று என்று அவரை துரோகியென்று திட்டினர். ரணராஜா என்கிற அவரது பெயரை நடராஜா என்று அழைத்து கேலி செய்தனர். தொண்டமானைப் போல ரணராஜாவும் விவாதத்தில் கலந்துவிட்டு வாக்கெடுப்பின் போது வெளியேறியிருக்கலாம் என்று ஜே.ஆர்.கடிந்துகொண்டார். ஷெல்டன் ரணராஜா இந்த விடயத்தில் மாத்திரமல்ல சிறிமாவின் குடியியல் உரிமையை பறிப்பதற்கான பிரேரணையின் போதும் இதுபோன்றே தனது மனசாட்சிக்கு உட்பட நடந்துகொண்டார்.

ஷெல்டன் ரணராஜா பிரதி நீதிமைச்சராக இருந்தார். ஜே.வி.பியின் வெலிக்கடை உடைப்புக்கு தார்மீக பொறுப்பேற்றும், ஜெயவர்த்தன அரசாங்கத்தைக் கலைக்காமல் அநீதியான முறையில் காலத்தை நீடிப்பதையிட்டு தனது மறுப்பை வெளிப்படுத்தும் வகையிலும் அவர் 1988இல் இராஜினாமா செய்தார். 13வது திருத்தச்சட்டத்தின் மூலம் மாகாண சபைகள் அமைக்கப்பட்டபோது வடகிழக்கு மாகாணத்துக்கான ஆளுநராக ஜே.ஆர். ரணராஜாவைத் தான் தெரிவு செய்தார். ஆனால் ரணராஜா அதனை நிராகரித்தார். பிரேமதாச 1989 தேர்தலில் ரணராஜாவை தேர்தலில் போட்டியிட அனுமதிக்கவில்லை என்பது இதன் தொடர்ச்சி தான்.

அமிர்தலிங்கத்தின் மீதான இந்த பிரேரணை இறுதியில் கேலிக்கூத்தாகவே முடிந்தது. அந்த பிரேரணையை மிகக் கேவலமான முறையில் நிறைவேற்றிக்கொண்டபோதும் அந்த தீமானத்தை நடைமுறைப்படுத்த எந்த சட்ட வாய்ப்புகளும் அரசியலமைப்பு வழங்கியிருக்கவில்லை. அரசாங்கத்தின் வெற்றியில் எந்த அர்த்தமும் இருக்கவில்லை. அமிர்தலிங்கம் எதிர்க்கட்சித் தலைவராக தொடர்வதில் எந்தத் தடையும் கூட சட்ட ரீதியில் இருக்கவில்லை. ஆக ஐதேவுக்கு அது வெற்றியல்ல முழுமையான தோல்வி. வெற்றிக் களிப்புக்குப் பதிலாக அவமானத்தையே அவர்கள் உணர்ந்தனர். அரசாங்கத்தில் இருந்த இனவாதிகள் இன்னொரு இனவெறி நடவடிக்கைகளால் தம்மை சுயகளிப்பூட்ட திட்டமிட்டார்கள்.

தோல்வியை வெற்றிகொள்ளும் கைங்கரியம்
ஏற்கெனவே தனது அக்கிரமங்களுக்கு தண்டனை கிடைக்காதது மட்டுமன்றி அரசாங்கத்தால் பாதுகாக்கப்பட்ட சிறில் மெத்தியு அது தனது செய்கைக்களுக்கான லைசன்ஸ் என்று கருதிக் கொண்டார்  போலும். அடுத்த கட்ட நடவடிக்கைகளை அவர் தொடக்கினார்.

சிறில் மெத்தியு தென்னிலங்கையில் பாரிய அளவில் இனவாத பிரச்சாரத்தை முன்னெடுத்தார். துண்டுப்பிரசுங்கள், சுவரொட்டிகள், நூல்கள் வெளியீடு, கூட்டங்கள் நடத்துதல் என்று ஓயாமல் தமிழர்களுக்கு எதிராக பிரச்சாரம் செய்தார். தமிழர்கள் வந்தேரிகள் என்றும் அவர்களுக்கு சொந்தமில்லாத இலங்கைத் தீவை உரிமைகொண்டாடி தனி நாடாக பிரித்துக் கொண்டு செல்லப்போகிறார்கள் என்பதே அதன் அரசியல் உள்ளடக்கமாக இருந்தது. “கவுத கொட்டியா” (புலிகள் யார்) என்கிற நூலின் அட்டைப்பட கேலிச்சித்திரத்தில் வெள்ளை வேஷ்டியுடன் நெற்றியில் விபூதிபட்டை பூசிய உருவம் அமிர்தலிங்கத்தை குறிப்பதாகவே இருந்தாலும் அப்படியான அடையாளத்தை தமிழர்களை பொதுவாக குறிக்க சிங்கள ஊடகங்கள் நெடுங்காலமாக பாவித்து
வந்துள்ளதை நாம் அறிவோம். அடுத்ததாக அவர் “சிங்ஹலயாகே அதிசி சதுரா” (சிங்களவர்களின் மறைமுக எதிரிகள்), “சிஹளுனி! புதுசசுன  பேராகனிவ்” (சிங்களவர்களே பௌத்தத்தைக் காத்திடுங்கள்!) ஆகிய மூன்று நூல்களும் பல்கலைக்கழக சிங்கள இளைஞர்கள், இனவாதமயப்பட்டு வந்த படித்த தரப்பினர் மத்தியில் பிரபல்யமாக இருந்ததுடன் அந்நூல்கள் தமிழரெதிர்ப்புக்கு வேகமாக எண்ணெய் வார்த்தவை.

இந்த நூல்களில் சிறில் மத்தியு தனது கட்டுரைகளையும், தனது பாராளுமன்ற உரைகளையும் உள்ளடக்கியது மட்டுமன்றி ஜே.ஆர். மற்றும் இன்னும் பல சிங்களத் தலைவர்கள் தமிழர்களுக்கு எதிராக முன்வைத்த கருத்துக்களையும் தொகுத்து வெளியிட்டார். அந்த நூலின் அட்டையில் இப்படி இருக்கிறது.
“மண்டையில் மூளையிருந்தும்  இதைப் பற்றி சிந்திக்காதிருப்பது
கண்களிரண்டிலும் ஆணி அடித்திருப்பதாலா சிங்களவர்களே”
தமிழர்களுக்கு எதிரான புனைவுகளையும், சிங்கள பௌத்தர்களின் நாடு இது என்பதை நிறுவ கையாளும் போலிக் கதைகளையும் ஆதாரங்களையும் நிரப்பி வெளியிடப்பட்ட நூல்கள் அவை. “”சிங்களவர்களே பௌத்தத்தைக் காத்திடுங்கள்!” என்கிற நூலின் 12வது அத்தியாயம் முழுவதும் ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தன தமிழ் மக்களின் தாயகக் கோரிக்கைக்கு எதிராக அதுவரை வெளியிட்ட கருத்துக்கள் பல தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.

“தமிழர்களுக்கு எதிராக எழுங்கள்” என்கிற கோசத்துடன் சுவரொட்டிகளை எங்கெங்கும் ஓட்டினார். சிங்கள பௌத்த நாட்டைப் பாதுகாப்பதற்கு தமிழர்களின் பிரதேசங்களில் குடியேறுங்கள் என்று அறைகூவினார்.

சிறில் மெத்தியு உள்ளிட்ட சிங்கள இனவாதிகளின் பிரச்சாரங்கள் வெற்றி காணத் தொடங்கின. சாதாரண அப்பாவி சிங்கள மக்களை இனவாத ரீதியில் திசை திருப்பி தமிழர்களுக்கு எதிரான வெறுப்புணர்ச்சியை விதைத்தது அவர்கள் இன்னொரு வன்முறைக்கு தயார் செய்யப்பட்டார்கள். அதன் விளைவு யாழ்ப்பாணத்தில் தற்காலிகமாக அடங்கியிருந்த மே – யூன் வன்முறைகள் யூலையில் பாராளுமன்றத்தில் கர்ஜனைகளாக மேலெழுந்தது.ஓகஸ்ட் மாதம் மீண்டும் இன வன்முறைகள் தலைவிரித்தாடத் தொடங்கியது. ஓகஸ்டில் ஆணைக்கோட்டையில் பொலிஸ் நிலையம் தாக்கப்பட்டதில் ஒரு பொலிஸ் காரர் இறந்து போனார். அந்த சடலத்தை அணைத்துக்கொண்டு களத்தில் இறங்கியது இனவாதக் கும்பல்.

மீண்டும் கலவரம்
குறிப்பாக மலையகத்திலும், கிழக்கின் எல்லைப்புற பிரதேசங்ககளிலும் வன்முறைகள் வெடித்தன. தமிழர்களின் சொத்துக்கள் சூறையாடப்பட்டன. வீடுகள் கொளுத்தப்பட்டு, பல தமிழர்கள் தாக்கப்பட்டு காயத்துக்கு உள்ளானார்கள்.

பதுளையில் ஆரம்பித்த இந்தக் கலவரம் பின்னர் பண்டாரவளைக்குள் புந்து சப்பிரகமுவா மாகாணத்துக்கு விரிவடைந்தது. 12 ஓகஸ்ட் அன்று ரத்தினபுரி மாவட்ட தோட்டத் தொழிலாளர்கள் அதிகமாக பாதிக்கப்பட்டார்கள். காட்டுமிராண்டித்தனமாக தொழிலாளக் குடும்பங்கள் கொல்லப்பட்டனர். இரத்தினபுரி மாவட்டத்தில் மாத்திரம் 40 தோட்டங்கள் பாதிக்கப்பட்டதாக “இனங்களுக்கிடையே நீதிக்கும் சமத்துவத்துக்குமான இயக்கம்” வெளியிட்ட அறிக்கையில் தெரிவிக்கப்பட்டது. இனங்களுக்கிடையே நீதிக்கும் சமத்துவத்துக்குமான இயக்கம் (MIRJE) இந்த காலப்பகுதியில் நிகழ்ந்த முக்கிய நிகழ்வுகளை நேரில் போய் விசாரணை செய்து விரிவான அறிக்கைகளை வெளியிட்டிருந்தஹ்டு. “அவசரகாலம் 1979” (Emergency” (1979)), “யாழ்ப்பாணத்தில் நடந்ததென்ன பயங்கரவாத நாட்கள் (1981)” (What Happened in Jaffna: Days of Terror -1981) “வவுனியாவில் வதையும் பதட்டமும் - 1982” (Torture and Tension in Vavuniya” 1982) போன்ற அறிக்கைகள் மிகவும் முக்கியமானவை.

மலையகத்தின் தோட்ட லயன்களுக்குள் புகுந்து வீடுகளில் ஒதுங்கியிருந்த இந்திய வம்சாவழி மக்களை வெளியே இழுத்துப் போட்டு தாக்கினர். முப்பதாயிரத்திலிருந்து நாற்பதினாயிரம் மக்கள் இதனால் பாதிக்கப்பட்டதாக மேர்ஜின் அறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் அகதிகளாக கஹாவத்தை புனித அன்னம்மாள் தேவாலயத்தில் தங்கியிருந்த போது அவர்கள் மீது ஒரு பொலிஸ்காரர் தலைமையில் ஒரு கும்பல் போய் தாக்குதல் நடத்தியது. அவர்களின் குறைந்தபட்ச இருப்பிடமான லயன்களை உடைத்து துவம்சம் செய்தனர். அன்றைய சண் “Sun” பத்திரிகை “இந்த அழிப்பை நிறுத்துங்கள்” (Stop this Havoc) என்கிற தலைப்பில் தனது ஆசிரியர் தலையங்கத்தை எழுதியது.


இந்த சம்பவத்தால் பொறுமையிழந்த தொண்டமான் இ.தொ.க.வின் செயலாளர் செல்லச்சாமியையும் அழைத்துக் கொண்டு ஜே.ஆரை அவரது இல்லத்தில் ஓகஸ்ட் 17 அன்று சந்தித்து உரையாடினர். இந்த சம்பவங்களுக்குப் பின்னணியில் அரசாங்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களே இருக்கிறார்கள் என்று குற்றம் சாட்டியதுடன்,  இந்த நிலைமை நீடித்தால் தோட்டத் தொழிலாளர்களும் திருப்பி தாக்க நேரிடும் என்கிற எச்சரிக்கையையும் தொண்டமான் செய்தார். ஜே.ஆர்.நிலைமையை கட்டுக்குள் கொண்டு வர உறுதி கொடுத்தார்.

கண்துடைப்புக்காக பாணந்துறை எம்.பி நெவில் பெர்னாண்டோ, ரத்னபுரி எம்.பி. ஜீ.வி.புஞ்சிநிலமே ஆகியோரை ஜே.ஆர் அமைச்சு பதவியில் இருந்து நீக்கினார்.

இதன் எதிரொலி இந்திய பாராளுமன்றத்திலும், தமிழக சட்டசபையிலும் எதிரொலித்தன. வெளிவிவகார அமைச்சர் நரசிம்மராவ் இந்திய தோட்டத் தொழிலாளர்கள் பலரும் கூட பாதிக்கப்பட்டிருப்பதையும், அவர்களின் மீது அக்கறைகொள்வது இந்தியாவின் பொறுப்பும் கூட என்று உரையாற்றினார் நரசிம்மராவ்.

செப்டம்பர் 15 அன்று கருணாநிதி தலைமையில் நிகழ்ந்த எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் கருணாநிதி பல தொண்டர்களும் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்கள். இந்த நிகழ்வுகள் உலகின் பல நாடுகளின் கவனத்தை எட்டியது.

அரசாங்கம் ஒருபுறம் சர்வதேசத்துக்கு பதில்சொல்லும் நிலைமைக்கு தள்ளப்பட்டுக் கொண்டிருந்ததால் இந்த இன வன்முறைகளுக்கு தற்காலிக இரு வருட ஓய்வு எடுத்துக் கொண்டது என்று தான் கூற வேண்டும். அந்த இரு வருட காலத்துக்குள் இனவாதம் மேலும் கூர்மையுடன் தன்னை இன்னொரு பேரழிப்புக்கு தயார்படுத்திக் கொண்டிருந்ததை தமிழ் மக்கள் உணரமுடியவில்லை. அது இலங்கை வரலாற்றின் கோரக்கரை.

துரோகங்கள் தொடரும்..

நன்றி - தினக்குரல்

 

இணைந்திருங்கள்


Support : Copyright © 2013. நமது மலையகம் - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates